ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005-Το αγκάθινο στεφάνι

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

Το αγκάθινο στεφάνι

  Οι στρατιώτες έφτιαξαν το ακάνθινο στεφάνι που φόρεσαν στον Χριστό προφανώς για να διασκεδάσουν, όμως τα Ευαγγέλια το αναφέρουν ως ένα σημαντικό μέρος των Παθών του Ιησού. Φαίνεται πως υπάρχει εδώ μια ειρωνική αλήθεια —ο Ιησούς ήταν ο Βασιλιάς, όμως πριν αναλάβει τη βασιλεία Του, έπρεπε πρώτα να γευθεί την απόρριψη από το λαό Του, τον εμπαιγμό και τα Πάθη, από έναν κόσμο γεμάτο από αγκάθια, πόνο και τη διαφθορά της αμαρτίας. Θεμελίωσε, λοιπόν, το βασιλικό Του δικαίωμα βιώνοντας τον πόνο προσωπικά και ανέλαβε την εξουσία καθώς Τον έστεψαν με το αγκάθινο στεφάνι.

Έχει σημασία και στη δική μας ζωή

Το αγκάθινο στεφάνι δεν είναι απλή σκηνική λεπτομέρεια σε κινηματογραφική ταινία, από αυτές που συγκινούν τον κόσμο λίγες μέρες πριν το Πάσχα, αλλά έχει σημασία και για τη δική μας ζωή επίσης.

Ο Ιησούς είπε ότι, εάν θέλουμε να Τον ακολουθήσουμε, πρέπει να σηκώνουμε καθημερινά το σταυρό μας— με την ίδια έννοια θα μπορούσε επίσης να πει ότι πρέπει να αποκτήσουμε εμπειρία και από το αγκάθινο στεφάνι Του, αφού είμαστε ενωμένοι μαζί Του στο καμίνι των Παθών. Το αγκάθινο στεφάνι είχε σημασία για τον Ιησού και έχει σημασία για κάθε άνθρωπο που ακολουθεί τον Ιησού.

Όπως περιγράφει η Γένεση, ο Αδάμ και η Εύα απέρριψαν τον Θεό όταν διάλεξαν ν’ αποκτήσουν τη γνώση του καλού και του κακού. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να γνωρίζουμε τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού—όμως είναι μεγάλο κακό η βίωση του κακού, επειδή οδηγεί σε μια πορεία γεμάτη αγκάθια και βάσανα.

Μέρος της τιμωρίας που έλαβαν οι Πρωτόπλαστοι από τον Θεό για την παράβασή τους, ήταν και τούτο: «Κατηραμένη να ήναι η γη εξ αιτίας σου· με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου· και ακάνθας και τριβόλους θέλει βλαστάνει εις σε» (Γέν. 3/γ/17-18).

Γι’ αυτό δεν ήταν παράξενο που όταν ο Ιησούς ήρθε να κηρύξει τη Βασιλεία του Θεού, η ανθρωπότητα, απομακρυσμένη όπως ήταν από τον Θεό, όχι μόνο Τον απέρριψε μα έδειξε έμπρακτα αυτή την απόρριψη με αγκάθια και θάνατο.

Ο Ιησούς τα αποδέχθηκε όλα αυτά —μαζί και το αγκάθινο στεφάνι— ως μέρος του πικρού ποτηριού Του, επειδή ήθελε να υποφέρει όλα όσα και οι άνθρωποι, ώστε να μπορεί να ανοίξει σ’ εμάς πόρτα διαφυγής από αυτό τον κόσμο των δακρύων.

Οι κυβερνήσεις αυτού του κόσμου συνηθίζουν να φορτώνουν στους πολίτες τους όλο και περισσότερα αγκάθια. Αντίθετα ο Ιησούς υπέφερε ο ίδιος όλα όσα Του έκαναν, για να μπορεί να εξαγοράσει όλους εμάς από αυτόν τον κόσμο της ασέβειας και των αγκαθιών.

Όλοι υποφέρουμε από αγκάθινα στεφάνια. Όλοι έχουμε ένα σταυρό που σηκώνουμε. Όλοι ζούμε σε αυτό τον πεσμένο κόσμο και συμμετέχουμε στον πόνο και τη θλίψη του. Όμως τα αγκάθινα στεφάνια και οι σταυροί που σηκώνουμε βρίσκουν τη λύση τους στον Ιησού, που είπε: «Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών· διότι ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν» (Ματθ. 11/ια/28-30).

Ο κόσμος της Βασιλείας του Θεού που περιμένουμε, θα κυβερνηθεί από ανθρώπους που θα έχουν υπερνικήσει τα αγκάθια. Είναι εκείνοι που συμπάσχουν τώρα μαζί Του, για να αξιωθούν να αναλάβουν θέσεις διακυβέρνησης στη Νέα Δημιουργία Του. «Εάν συναπεθάνομεν, θέλομεν και συζήσει· εάν υπομένωμεν, θέλομεν και συμβασιλεύσει» (Β~ Τιμ. 2/β/11-12). |

…………………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

Διαχρονικές σκέψεις 

«Εδάκρυσεν  ο Ιησούς»

                           (Ιωάν. 11/ια/35)

 Εκείνοι που μελετούν αγγλικά θρησκευτικά βιβλία, ίσως έχουν διαβάσει ότι η φράση του τίτλου μας αποτελεί το μικρότερο εδάφιο της Αγίας Γραφής. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τα δικά μας δεδομένα, επειδή στην ελληνική Καινή Διαθήκη το μικρότερο εδάφιο μάλλον είναι το «Πάντοτε χαίρετε» (Α~ Θεσ. 5/ε/16). Ωστόσο, η αξία ενός εδαφίου δεν εξαρτάται από το αν είναι μικρότερο ή μεγαλύτερο της Αγίας Γραφής –από πλευράς λέξεων– αλλά κατά πόσον διδάσκει ή περιγράφει μια μεγάλη αλήθεια.

Στην προκειμένη περίπτωση, διαβάζουμε ότι ο Χριστός ΔΑΚΡΥΣΕ! Δάκρυσε ο Υιός του Θεού, εκείνος που μπορούσε να διατάξει τη θάλασσα να ηρεμίσει, ν’ ανοίξει τ’ αυτιά των κουφών και ν’ αναστήσει νεκρούς! Και όμως έκλαψε. Ο προφήτης Ησαΐας είχε γράψει γι’ Αυτόν, πως θα ήταν «Άνθρωπος θλίψεων» (Ησ. 53:3) και, πράγματι ο Ιησούς, ο «Υιός του Θεού» και ο «Υιός του Ανθρώπου», όχι μόνο εργάστηκε, ίδρωσε, κουράστηκε, δίψασε και πείνασε, μα είχε και ανθρώπινα συναισθήματα και συγκινήσεις.

Μάλιστα δεν ήταν αυτή η πρώτη φορά που έκλαψε ο Ιησούς. Η Βίβλος καταγράφει συνολικά τρεις περιπτώσεις όπου ο Χριστός έκλαψε, που αξίζει να δούμε από κοντά:

1. Έκλαψε στον τάφο του Λάζαρου

Πρόκειται για την ιστορία του Λάζαρου –από την οποία προέρχεται και το χωρίο του τίτλου μας– και διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 11/ια. Ο Ιησούς ήρθε στη Βηθανία όπου ο Λάζαρος ήταν ήδη τέσσερις ημέρες νεκρός και θαμμένος στον τάφο, και προσπάθησε να φωτίσει το σκοτάδι των δύο αδελφών από τον πόνο του πένθους, διδάσκοντάς τους μοναδικές ζωοποιές αλήθειες. Εκείνες όμως είχαν κλειστά τα πνευματικά τους αυτιά. Εμπρός τους υπήρχε μόνο ένα ερώτημα και με μια φωνή είπαν: «Κύριε, εάν ήσο εδώ, ο αδελφός μου δεν ήθελεν αποθάνει» (εδ. 21, 32).

Απέναντι σ’ αυτή τη θλιβερή κατάσταση ο Κύριος «εστέναξεν εν τη ψυχή αυτού και εταράχθη» (εδ. 33). Δεν ήταν αυτή η εικόνα που θα ήθελε να συναντήσει μπαίνοντας στο σπίτι των φίλων Του, όμως εκείνη τη στιγμή αυτή ήταν η πραγματικότητα. Καθώς λοιπόν είδε τη Μαρία και τους Ιουδαίους που την περιέβαλαν να θρηνούν για τον Λάζαρο, ο Κύριος όχι μόνο στέναξε και συγκινήθηκε αλλά στη συνέχεια ρώτησε: «Πού εβάλετε αυτόν;» (εδ. 34). Και ευθύς αμέσως ο Ιωάννης καταγράφει εκείνο που είδε: «Εδάκρυσεν ο Ιησούς» (εδ. 35).

   Γιατί δάκρυσε ο Ιησούς; Μήπως από απελπισία; Μήπως από φόβο; Μήπως επειδή έβλεπε το θάνατο σαν άλυτο μυστήριο και γεγονός αμετάτρεπτο; Κάθε άλλο.

Καθώς εμείς διαβάζουμε τα Ευαγγέλια που γράφτηκαν ύστερα από τα γεγονότα, ξέρουμε τώρα πια ότι ο Ιησούς ΓΝΩΡΙΖΕ εξ αρχής τι επρόκειτο να κάνει. Γι’ αυτό εξάλλου και δεν δάκρυσε ούτε όταν του είπαν ότι ο Λάζαρος αρρώστησε (εδ. 3) ούτε όταν ο ίδιος είπε στους μαθητές Του ότι ο «Λάζαρος ο φίλος ημών εκοιμήθη» (εδ. 11), ούτε ακόμη όταν χρειάστηκε να τους εξηγήσει πως δεν μιλούσε για πραγματικό ύπνο αλλά ότι «ο Λάζαρος απέθανε» κυριολεκτικά (εδ. 14).

Ο Κύριος δάκρυσε βλέποντας τον πόνο των δύο αδελφών και των συγχωριανών τους. Έβλεπε την απελπισία τους και την απόγνωσή τους. Έβλεπε επιπλέον και την αδυναμία τους να δεχθούν ότι Εκείνος, ο Αρχηγός της Ζωής, μπορούσε να ανατρέψει το γεγονός του θανάτου και ν’ αναστήσει τον τετραήμερο. Έτσι εκδηλώνεται και αντιδρά ως καλός φίλος και εκδηλώνει τον ανθρώπινο χαρακτήρα Του κι αυτό έγινε με τρόπο που δεν πέρασε απαρατήρητος από τους γύρω. Ο Ιωάννης σημειώνει πως όταν είδαν τον Ιησού να δακρύζει οι Ιουδαίοι είπαν: «Ιδέ πόσον ηγάπα αυτόν» (εδ. 36).

Πριν προχωρήσουμε, καλό είναι να προσέξουμε κάποια μαθήματα που υπάρχουν εδώ:

α. Η προσωπική φιλία δεν είναι ασυμβίβαστη με την πίστη. Η ευσέβεια δε σπάει τους δεσμούς της φιλίας αλλά τους κάνει ισχυρότερους. Επιπλέον σφραγίζει και αγιάζει τα φιλικά συναισθήματα.

β. Είναι σωστό να περιμένουμε από τους Χριστιανούς να μοιράζονται τις θλίψεις των άλλων. Ο Παύλος θα γράψει: «Τις ασθενεί, και δεν ασθενώ; τις σκανδαλίζεται, και εγώ δεν φλέγομαι;» (Β~ Κορ. 11/ια/29). Στον κόσμο ζούμε με άλλους ανθρώπους –έτσι μας έπλασε ο Θεός– και δε μπορούμε να είμαστε αμέτοχοι αλλά γινόμαστε κοινωνοί της ευτυχίας και των παθημάτων τους. Αν μάλιστα λέμε ότι τους αγαπούμε, όπως είναι καθήκον κάθε Χριστιανού, αυτή η αγάπη έχει συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους γίνεται φανερή, γι’ αυτό και έχουμε την εντολή: «Χαίρετε μετά χαιρόντων και κλαίετε μετά κλαιόντων» (Ρωμ. 12/ιθ/15).

γ. Η θλίψη για το θάνατο των φίλων δεν είναι ανάρμοστη. Όταν πεθαίνει κάποιος φίλος, είναι σωστό να κλάψουμε. Είναι εξωτερική έκφραση της ανθρώπινης ψυχής και δόθηκε από τον Δημιουργό που, όπως έλεγε κάποιος, έβαλε αυτές τις βρυσούλες πίσω από τα μάτια μας ώστε δακρύζοντας να ανακουφιζόμαστε. Η πίστη δεν απαγορεύει ούτε καταδικάζει τα δώρα του Θεού. Εκείνο όμως που προσφέρει η πίστη στην περίπτωση του πόνου, είναι ότι μετριάζει τη θλίψη και διδάσκει πώς να πενθήσουμε υποτασσόμενοι στο Θεό, χωρίς έκφραση παραπόνων, και σκουπίζει τα δάκρυα όχι σκληραίνοντας την καρδιά ή αδιαφορώντας για το συνάνθρωπο αλλά βοηθώντας την ψυχή να δεχθεί την ανακουφιστική επιρροή του λόγου του Θεού και να βρει γαλήνη και ειρήνη σ’ Εκείνον που είναι «ο Θεός πάσης παρηγορίας» (Β~ Κορ. 1/α/3).

δ. Πόσο κοντά μας είναι ο Χριστός. Ο συμπονετικός Λυτρωτής, που σήμερα είναι Αρχιερέας στα δεξιά του Θεού, έχει νιώσει ο ίδιος τι θα πει πόνος, γι’ αυτό και μπορούμε να καταφεύγουμε σ’ Αυτόν, «διότι δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας» (Εβρ. 4:15). Κι ακόμη διακρίνουμε πόσο ενδιαφέρεται για τον καθένα μας προσωπικά. Εκείνος που έκλαψε για την πολυάνθρωπη Ιερουσαλήμ, όπως θα δούμε παρακάτω, ένιωσε συμπόνια και ενδιαφέρον και για τον ένα άνθρωπο^ για τον Λάζαρο εδώ, για το παιδί της χήρας στη Ναΐν (Λουκ. 7/ζ/13) και όχι μόνο.

2. Έκλαψε για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ

Η δεύτερη φορά που βλέπουμε τον Ιησού να κλαίει, ήταν λίγες ημέρες πριν από τη σταύρωση. Καθώς ο Ιησούς περνούσε τις νύχτες στη Βηθανία και τα πρωινά επέστρεφε στην Ιερουσαλήμ, μια από εκείνες τις φορές, καθώς πλησίαζε, «ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ’ αυτήν». Είχε λόγο και αιτία τούτο το κλάμα, που φανερώθηκε από τα πονεμένα λόγια που ξεστόμισε προφητικά: «Είθε να εγνώριζες και συ, τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου αποβλέποντα· αλλά τώρα εκρύφθησαν από των οφθαλμών σου· διότι θέλουσιν ελθεί ημέραι επί σε και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χαράκωμα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν, και θέλουσι κατεδαφίσει σε και τα τέκνα σου εν σοι, και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον, διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου» (Λουκ. 19:41-44).

Γιατί δάκρυσε εδώ ο Ιησούς; Επειδή πρόβλεψε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που πραγματοποιήθηκε από τα ρωμαϊκά στρατεύματα το 70 μ.Χ., και λυπήθηκε για τα βάσανα και το θάνατο που θα έρχονταν στους κατοίκους της, ως τιμωρία επειδή είχαν απορρίψει τον Θεό και τη σωτηρία του Χριστού. Λίγο αργότερα θα έλεγε στις γυναίκες της Ιερουσαλήμ που θρηνούσαν για τη δική Του καταδίκη: «μη κλαίετε δι’ εμέ, αλλά δι’ εαυτάς κλαίετε και διά τα τέκνα σας» (Λουκ. 23/κγ/28). Ο Θεός ρώτησε κάποτε τον Ιωνά: «Δεν έπρεπε να λυπηθώ υπέρ της Νινευή, της πόλεως της μεγάλης, εν η υπάρχουσι πλειότεροι των δώδεκα μυριάδων ανθρώπων, οίτινες δεν διακρίνουσι την δεξιάν αυτών από της αριστεράς αυτών;» (Ιωνάς 4/δ/10-11). Έτσι τώρα και ο Χριστός, έβλεπε το κακό που ερχόταν και η άγια ψυχή Του λυπόταν βαθιά.

Ο Ματθαίος καταγράφει τα λόγια του Ιησού, που εξηγούν το λόγο αυτής της τιμωρίας: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε· ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ’ ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε» (Ματθ. 23/κγ/37). Παρόλο, που γνώριζε την κακία των ανθρώπων αυτών, που σε λίγο θα Τον οδηγούσαν στο θάνατο, κατά βάθος ήθελε ακόμη να τους σώσει. Αυτό όμως δε μπορούσε να γίνει χωρίς τη δική τους θέληση. Πιο σωστά δε μπορούσε να γίνει αν πρώτα δεν εγκατέλειπαν μετανοημένοι το δρόμο που τους οδηγούσε προς αυτό το τέλος.

Η στάση αυτή του Κυρίου πρέπει σίγουρα να γεννήσει πολλά ερωτηματικά και ηθικά διλήμματα σ’ εκείνους τους Χριστιανούς που –λίγο ή πολύ, συνειδητά ή υποσυνείδητα– δείχνουν να χαίρονται βλέποντας τους ανθρώπους να αγωνιούν «εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην» (Λουκ. 21/κα/26).

3. Έκλαψε εμπρός στο δικό Του Πάθος

Τούτη η τρίτη περίπτωση είναι και η πιο δύσκολη να κατανοηθεί. Η ώρα στον κήπο της Γεθσημανή είναι μυστηριώδης, όχι μόνο επειδή ήταν νύχτα, αλλά επειδή στην πνευματική σφαίρα συνέβηκαν γεγονότα για τα οποία ελάχιστα μπορούμε να γνωρίζουμε.

Οι Ευαγγελιστές κατέγραψαν μόνο όσα μπορούσαν ν’ αντιληφθούν οι ανθρώπινες αισθήσεις. Τι σήμαιναν όμως τα λόγια του Κυρίου, όταν μίλησε στους μαθητές για το συναισθηματικό Του κόσμο, «Περίλυπος είναι η ψυχή μου έως θανάτου· μείνατε εδώ και αγρυπνείτε»; (Μάρκ. 14/ιδ/34). Τι σήμαιναν τα λόγια της προσευχής Του, «Πάτερ μου, εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ’ εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχί ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ»; (Ματθ. 26/κς/38-39). Γιατί, όπως θα προσθέσει ο Λουκάς, «Ελθών εις αγωνίαν, προσηύχετο θερμότερον, έγεινε δε ο ιδρώς αυτού ως θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες εις την γην»; (Λουκ. 22/κβ/44).

Δε θα γνωρίζαμε περισσότερες λεπτομέρειες, αν ο συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους δεν έδινε μια ακόμη άποψη –σχετική με τα δάκρυα του Ιησού– αποκαλύπτοντας ότι «εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού (...) μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου» (Εβρ. 5/ε/7).

Ο Ιησούς γνώριζε από πριν ότι ένας από τους μαθητές θα Τον πρόδιδε, άλλος θα Τον αρνιόταν τρεις φορές και θα Τον καταριόταν, και ότι οι υπόλοιποι θα Τον εγκατέλειπαν. Επίσης γνώριζε ότι θα Τον κτυπούσαν, θα Τον χλεύαζαν, θα Τον έφτυναν, θα Τον σταύρωναν, θα Τον λόγχιζαν και θα Τον θανάτωναν. Ως άνθρωπος δε μπορούσε να θέλει να υποφέρει και να πεθάνει στο σταυρό αλλά ως άγιος ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ήθελε να υπακούσει τον Ουράνιο Πατέρα και ήθελε να σωθούμε οι άνθρωποι από την αμαρτία μας.

Από κάθε πλευρά ήταν φρικτή η ώρα του σταυρού, όμως ο Χριστός έβλεπε μια μεγάλη προοπτική, που Τον ικάνωσε να προχωρήσει ως το τέλος: «Υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην» (Εβρ. 12/ιβ/2). Ήταν η χαρά της συγκομιδής των «καρπών», των ανθρώπων που θα εξαγόραζε με το αίμα Του, για το οποίο ο Προφήτης είχε γράψει: «Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού και θέλει χορτασθή· ο δίκαιος δούλος μου θέλει δικαιώσει πολλούς διά της επιγνώσεως αυτού· διότι αυτός θέλει βαστάσει τας ανομίας αυτών» (Ησ. 53/νγ/11).

Ήταν και η χαρά της επανασύνδεσής Του με τον Πατέρα. «Έρχομαι προς σε. Πάτερ άγιε», είχε προσευχηθεί πριν από λίγες ώρες (Ιωάν. 17/ιζ/11,13). «Εγώ σε εδόξασα επί της γης, το έργον ετελείωσα, το οποίον μοι έδωκας διά να κάμω^ και τώρα δόξασόν με συ, Πάτερ, πλησίον σου με την δόξαν, την οποίαν είχον παρά σοι πριν γείνη ο κόσμος» (εδ. 4-5). Ταπείνωσε τον εαυτό Του «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Για το λόγο αυτό «ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα» (Φιλιπ. 2/β/8-9).

Είναι προφανές ότι υπάρχει πολύ βάθος στις ιερές στιγμές που δάκρυσε ο Ιησούς και αξίζει να μελετήσουμε βαθύτερα τις πτυχές που αποκαλύπτουν αυτές οι τρεις ιστορίες, για να έχουμε καλύτερη κατανόηση της βιβλικής αλήθειας. Ο Χριστός δεν δάκρυσε χωρίς λόγο αλλά επειδή έβλεπε τον θάνατο ως εχθρό που έπρεπε να πολεμήσει κι αυτό το έκανε «θανάτω θάνατον πατήσας».

Αντίθετα από τα ωραιοποιημένα, ψεύτικα και πλαστά λόγια, που συνηθίζουν να λένε κάποιοι ιεροκήρυκες για να παρηγορήσουν τους πενθούντες, η Βίβλος διδάσκει ότι και ο Θεός πονάει όταν πεθαίνει ο άνθρωπος. Πολύ περισσότερο πονάει όταν πεθαίνει ένας πιστός!

Στους Ψαλμούς υπάρχει το χωρίο «Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος των οσίων αυτού» (Ψαλμ. 116/ρις/15). Πρόκειται για ένα πολύ παρεξηγημένο εδάφιο που πρέπει να ξαναδούμε με περισσότερη προσοχή.[1]

Ξεκινώντας από τη σημασία της λέξης ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ, (=αυτός που έχει μεγάλη/πολλή αξία) οι περισσότεροι ερμηνεύουν το χωρίο αυτό ωσάν να λέει ότι ο θάνατος του πιστού ΑΞΙΖΕΙ για τον Θεό^ Τον κάνει πλουσιότερο...

Όμως η σωστή ερμηνεία είναι ότι ο θάνατος του πιστού ΚΟΣΤΙΖΕΙ στον Θεό και –αν επιτρέπεται η έκφραση– Τον κάνει φτωχότερο!!!, γι’ αυτό και σωστά η ΝΔΜ αποδίδει το χωρίο με τούτα τα λόγια: «Δεν είναι αδιάφορος στον Κύριο ο θάνατος των πιστών του».[2]

Σε καμία περίπτωση ο Θεός ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ. «Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψη ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζη· επιστρέψατε, επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών· διά τι να αποθάνητε, οίκος Ισραήλ;» (Ιεζ. 33/λγ/11). Για το λόγο αυτό ακριβώς είχε προειδοποιήσει τους Ισραηλίτες: «Το δίκαιον, το δίκαιον θέλεις ακολουθεί· διά να ζήσης και να κληρονομήσης την γην, την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε» (Δευτ. 16/ις/20).

Καθώς όμως ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, προσκάλεσε όλους να έρθουν σε Εκείνον για σωτηρία. Ο Παύλος θα εξηγήσει: «Δόξα και τιμή και ειρήνη εις πάντα τον εργαζόμενον το αγαθόν, Ιουδαίον τε πρώτον και Έλληνα· επειδή δεν είναι προσωποληψία παρά τω Θεώ» (Ρωμ. 2/β/10-11). Ή, όπως είπε ο Πέτρος στον Κορνήλιο, «Επ' αληθείας γνωρίζω ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός, αλλ' εν παντί έθνει, όστις φοβείται αυτόν και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν» (Πράξ. 10/ι/34-35).

Θα ήθελε, αν ήταν δυνατόν, κανείς να μη χαθεί αιώνια, και είναι τούτος ο λόγος που αργοπορεί να επιστρέψει ο Χριστός: «Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσιν αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσι τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοιαν» (Β~ Πέτρ. 3/γ/9).

Όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, η προοπτική Του ήταν μακάρια κι ευλογημένη. Ως δημιουργός και συντηρητής της ζωής, ήθελε τα πλάσματά Του να ζουν και να χαίρονται. Όταν όμως μπήκε στον κόσμο μας η αμαρτία, γέννησε τον καρπό της τον φοβερό, επειδή, όπως εξηγεί ο Ιάκωβος, «η αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατον» (Ιάκ. 1/α/15).

Οι Πρωτόπλαστοι και εκπρόσωποί μας, δεν διάλεξαν το δίκαιο αλλά την παράβαση^ όχι την εντολή του Θεού αλλά τη δική τους επιθυμία. Το αποτέλεσμα: «Δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον» (Ρωμ. 5/ε/12).

Όλα αυτά τα γνώριζε πολύ καλά ο Χριστός. Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος και ο σκοπός που ήρθε στον κόσμο, «διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου» του απ’ αρχής ανθρωποκτόνου (Α~ Ιωάν. 3/γ/8, Ιωάν. 8/η/44).

Ο θάνατος, λοιποόν, δεν είναι ευλογία αλλά είναι ΚΑΤΑΡΑ. Δεν είναι τιμή αλλά είναι ΠΟΙΝΗ. Δεν είναι επαγγελία αλλά είναι ΑΠΕΙΛΗ. Ήταν γι’ αυτό που προειδοποίησε ο Θεός τον Αδάμ, ότι «καθ' ην ημέραν φάγης απ' αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γέν. 3/γ/17). Είναι Ο ΕΣΧΑΤΟΣ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, το χειρότερο έργο του Διαβόλου, και ο Χριστός ήρθε στον κόσμο αυτό για να νικήσει το θάνατο.

Ο απόστολος Παύλος διδάσκει σχετικά ότι ο Χριστός «έσωσεν ημάς και εκάλεσε με κλήσιν αγίαν, ουχί κατά τα έργα ημών, αλλά κατά την εαυτού πρόθεσιν και χάριν, την δοθείσαν εις ημάς εν Χριστώ Ιησού προ χρόνων αιωνίων, φανερωθείσαν δε τώρα διά της επιφανείας του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, όστις κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου» (Β~ Τιμ. 1/α/10). Αυτό το θαυμαστό έργο το ΚΑΤΑΦΕΡΕ με τη θυσία Του στον Σταυρό. Πάλι ο Παύλος θα εξηγήσει ότι, «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α~ Κορ. 15/ιε/26).

Αφού όμως αυτό δεν είχε γίνει την ώρα που ο Χριστός στάθηκε απέναντι στο μνήμα του Λάζαρου ούτε ως την ώρα που συζητάμε –αλλά θα γίνει κατά την ώρα της πρώτης ανάστασης– γι’ αυτό και ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ εξακολουθεί να κυριαρχεί πάνω στους ανθρώπους. Ο Χριστός δεν έχει φέρει ακόμη ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, γι’ αυτό και ο Λάζαρος και όσοι άλλοι αναστήθηκαν θαυματουργικά, ύστερα από κάποιο χρόνο ΠΕΘΑΝΑΝ ΠΑΛΙ.

Αυτή η κατάσταση εξακολουθεί να ισχύει προσωρινά μέχρι και στις ημέρες μας, όμως ο Ησαΐας προφήτεψε ότι: «Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη· και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων· και θέλει εξαλείψει το όνειδος του λαού αυτού από πάσης της γης· διότι ο Κύριος ελάλησε. Και εν εκείνη τη ημέρα θέλουσιν ειπεί, Ιδού, ούτος είναι ο Θεός ημών· περιεμείναμεν αυτόν και θέλει σώσει ημάς· ούτος είναι ο Κύριος· περιεμείναμεν αυτόν· θέλομεν χαρή και ευφρανθή εν τη σωτηρία αυτού» (Ησ. 25/κε/8-9) κι αυτό είναι που περιμένουμε οι πιστοί!

Συνεπώς δεν αποβλέπουμε στο θάνατο αλλά περιμένουμε την ώρα της ανάστασης, τότε που «θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν. Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο γεγραμμένος· Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη» (Α~ Κορ. 15/ιε/52-54).

Τι γίνεται όμως τώρα, που ο Ιησούς άφησε αυτή τη γη και επέστρεψε στον Ουρανό; Μας θυμάται καθόλου; Μας βλέπει; Συμμερίζεται τους πόνους μας; Μήπως έχασε τη συμπόνια Του για μας;

Ο συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους θα γράψει: «Δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας. Ας πλησιάζωμεν λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας» (Εβρ. 4/δ/15-16). Είναι κοντά μας όταν πάσχουμε και είναι κοντά μας όταν πενθούμε. Σύμφωνα μάλιστα με την υπόσχεσή Του, εάν παραμείνουμε πιστοί ως το τέλος, θα μας αναστήσει σε αιώνια ζωή στο νέο κόσμο της Βασιλείας Του.

Θέλοντας να διαφωτίσει και να παρηγορήσει τους πιστούς της Θεσσαλονίκης, ο απόστολος Παύλος δεν τους μίλησε για κάποια ενδιάμεση κατάσταση ούτε περιέγραψε τους κοιμηθέντες αγίους ως φτερωτούς αγγέλους που παίζουν άρπες επάνω σε λευκά σύννεφα.

Αντίθετα τους μίλησε για την ανάσταση: «Δεν θέλω να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, διά να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Διότι εάν πιστεύωμεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού θέλει φέρει μετ’ αυτού[3] (...) Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους» (Α~ Θεσ. 4/δ/13-18).

Ο Απόστολος του Χριστού κατανοεί την ανάγκη των πιστών για παρηγοριά και δεν τους επιπλήττει επειδή «λυπούνται», τους δίνει όμως φως ώστε να μη λυπούνται «καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (εδ. 13). Και το φάρμακο της παρηγοριάς του Παύλου είναι η αλήθεια ότι «οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον» (εδ. 16). Κι είναι τούτο το μήνυμα που δόθηκε προς όλους εμάς, για να παρηγορούμε ο ένας τον άλλο όταν βρισκόμαστε σε πένθος. |

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

------------------------------------

[1]. Επιφυλασσόμαστε να εξετάσουμε το θέμα αυτό στο μέλλον σε μεγαλύτερη έκταση.

[2]. Παράβαλε εν προκειμένω και το χωρίο «Πολύτιμος είναι η απολύτρωσις της ψυχής αυτών» (Ψαλμ. 49/μθ/8) που περιέχει την ίδια ακριβώς λέξη (ελλ. πολύτιμος, εβρ. yaqar).

[3]. Πολλοί διδάσκουν ότι ο Χριστός θα φέρει μαζί Του από τον ουρανό τους κοιμηθέντες. Αντίθετα ο Παύλος λέει ότι ο Θεός θα τους αναστήσει και θα τους συγκεντρώσει κοντά Του. Είναι ενδιαφέρον στο σημείο αυτό να προσέξουμε πώς αποδίδει το χωρίο αυτό ο καθηγητής Π. Τρεμπέλας: «Ο Θεός εκείνους που απέθαναν ενωμένοι διά της πίστεως με τον Ιησούν, θα τους φέρη ενδόξως εις την αιωνίαν ζωήν μαζί με αυτόν».

Αλλά και η ΝΔΜ λέει: «Αυτούς που πέθαναν πιστεύοντας στον Ιησού, ο Θεός θα τους αναστήσει για να ζήσουν μαζί του». Άρα το νοούμενο δεν είναι ότι θα τους φέρει μαζί Του από τον ουρανό, αλλά ότι θα τους πάρει μαζί Του εκεί όπου θα είναι και ο Χριστός.

……………………………..

Άλλες σχετικές λέξεις

Κρίνεται χρήσιμο να θυμίσουμε εδώ από τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, τις πιο συνηθισμένες λέξεις που σχετίζονται με το θέμα μας, οι οποίες εντούτοις εκφράζουν διαφορετικό βαθμό συναισθημάτων και καταστάσεων:

Πένθος (από το ρ. πενθώ), λυπούμαι εσωτερικά με αφορμή το θάνατο αγαπητού προσώπου. Κατάσταση που διαρκεί περισσότερο χρόνο και στα αρχικά στάδια συνήθως συνοδεύεται από εξωτερικές εκδηλώσεις που εκφράζονται από τις λέξεις που ακολουθούν.

Θρήνος (από το ρ. θρηνώ), είναι η εξωτερική φανέρωση της εσωτερικής λύπης που εκφράζεται με μοιρολόγια - νεκρικά άσματα.

Κλαυθμός (από το ρ. κλαίω), χύνω δάκρυα ως αποτέλεσμα πένθους. Φυσιολογική έκφραση πολύ χρήσιμη για την ανακούφιση του εσωτερικού μας κόσμου.

Κραυγή (από το ρ. κραυγάζω). Στο προκείμενο κραυγή ως αποτέλεσμα ψυχικού πόνου.

Οδυρμός (από το ρ. οδύρομαι) είναι η εξωτερική φανέρωση της εσωτερικής λύπης που εκφράζεται με γοερές κραυγές πόνου (γόες, στεναγμούς, βογκητά).

Κοπετός (από το ρ. κόπτω, κόπτομαι=κόβω, κτυπώ με τσεκούρι)^ θρηνώ χτυπώντας το στήθος μου.

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να ταξινομηθούν, από άποψη έντασης, ως εξής:

Ο άνθρωπος που έχασε δικό του πρόσωπο είναι φυσικό να αισθάνεται λύπη - ψυχικό πόνο, που εν προκειμένω είναι το πένθος όπου το άτομο υποφέρει σιωπηλά. Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου αλλά και τις κοινωνικές συνθήκες, το πένθος μπορεί να εκδηλώνεται (α) με θρήνο (λυπητερό τραγούδι) που είναι εκδήλωση δυνατότερη από το πένθος, (β) με οδυρμό (έκφραση στεναγμών), (γ) με κοπετό (όπου ο άνθρωπος χτυπά το στήθος του, τραβάει τα μαλλιά του κ.λπ.).

 Όλες αυτές οι λέξεις υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη:

Ο Χριστός μακάρισε τους «πενθούντες» (Ματθ. 5/ε/4),

Οι χήρες έκλαιγαν για το θάνατο της Δορκάδας (Πράξ. 10/ι/39)

Οι αδελφοί έκαναν μεγάλο θρήνο (αρχ. κοπετόν) για το θάνατο του Στέφανου (Πράξ. 8/η/2)

Οι πρεσβύτεροι της Εφέσου αποχωρίστηκαν τον Παύλο με κλαυθμό, γνωρίζοντας ότι τον έβλεπαν για τελευταία φορά (Πράξ. 20/κ/37) και

Οι Κορίνθιοι εκδήλωσαν οδυρμό για τον φυλακισμένο Παύλο (Β~ Κορ. 7/ζ/7).

Δεν κάνουν καλά, λοιπόν, εκείνοι που προσπαθούν να επιβάλλουν στους ανθρώπους να “πνίξουν” τα συναισθήματά τους, για να δείξουν δήθεν “δυνατοί χριστιανοί”, επειδή αυτό δεν προκύπτει από τη διδαχή της Καινής Διαθήκης. |

…………………………….

Το παράδειγμα του Παύλου

Ως πιστός ακόλουθος του Χριστού, ο Παύλος εφάρμοσε το παράδειγμα Εκείνου. Πονούσε για τους συμπατριώτες του σε βαθμό ώστε να εκφράσει ακόμη και την επιθυμία να είχε τιμωρηθεί αυτός προκειμένου να σωθούν εκείνοι. «Διότι ηυχόμην αυτός εγώ να ήμαι ανάθεμα από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των κατά σάρκα συγγενών μου» (Ρωμ. 9/3).

Παράλληλα είχε έντονο ενδιαφέρον για τους χριστιανούς αδελφούς του και αναφερόμενος στην προηγούμενη διακονία του μεταξύ τους, ο Παύλος είπε στους πρεσβύτερους της εκκλησίας της Εφέσου: «Σεις εξεύρετε, από της πρώτης ημέρας αφ’ ης επάτησα εις την Ασίαν, πως επέρασα μεθ’ υμών όλον τον χρόνον, δουλεύων τον Κύριον μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και μετά πολλών δακρύων και πειρασμών, οίτινες μοι συνέβησαν εν ταις επιβουλαίς των Ιουδαίων» (Πράξ. 20/18-19)

Πόσο όμως σπανίζουν σήμερα οι πνευματικοί ηγέτες, που ως καλοί ποιμένες θα σταθούν πρόθυμα για να κλάψουν στο πλευρό των πνευματικών προβάτων! |

…………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

Γιατί όχι και στους άρχοντες;

 Γιατί ο αναστημένος Χριστός δεν εμφανίστηκε απευθείας στους Εβραίους και Ρωμαίους άρχοντες, αλλά το έκανε μόνο στους μαθητές Του; Δεν θα ήταν πιο εύκολο να πιστέψουν αν Τον έβλεπαν προσωπικά;

Συχνά τίθεται αυτό το ερώτημα, όμως υπάρχουν διάφορα πράγματα που πρέπει να εξεταστούν πριν δοθεί η απάντηση.

Αν μελετήσουμε προσεκτικά τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ. 27/κζ και 28/κη), βλέπουμε ότι υπάρχουν άφθονα στοιχεία, που θα μπορούσαν να πείσουν τους Ρωμαίους και Ιουδαίους άρχοντες για την ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς.

1. Καθώς οι φρουροί αγρυπνούσαν έξω από τον τάφο, ένας δυνατός σεισμός τάραξε την περιοχή.

2. Άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό και άνοιξε τον τάφο κυλώντας την μεγάλη πέτρα που σκέπαζε την είσοδο και, συνεπώς, έσπασε τη σφραγίδα των αρχιερέων.

3. Ο άγγελος έλαμπε σαν αστραπή και δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.

4. Οι φρουροί ένιωσαν μεγάλο φόβο και έπεσαν ως νεκροί.

5. Οι φρουροί ήρθαν στους αρχιερείς και διηγήθηκαν «πάντα τα γενόμενα».

6. Οι Αρχιερείς θα έσπευδαν να ερευνήσουν την τύχη του σώματος και να ανατρέψουν εξ αρχής την υπόθεση της ανάστασης αν δεν είχαν πεισθεί οι ίδιοι για το γεγονός.

7. Αν οι ιερείς είχαν την παραμικρή αμφιβολία για τη διήγηση των φρουρών, δεν θα τους έδιναν χρήματα για να κρύψουν αυτό που πραγματικά είχε συμβεί.

8. Η ιστορία ότι οι μαθητές έκλεψαν το σώμα ενώ οι φρουροί κοιμόντουσαν, είναι γελοία επειδή κανένας κοιμισμένος δε μπορεί να είναι αξιόπιστος μάρτυρας.

9. Οι φρουροί όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, όπως π.χ. έγινε στην περίπτωση του Πέτρου (πρβλ. Πράξ. 12:19 και 16:27) αλλά αντίθετα πληρώθηκαν.

10. Αν είχε γίνει οποιαδήποτε αναζήτηση του σώματος του Χριστού, η διήγηση της ανάστασης θα είχε σβήσει για πάντα, όμως βλέπουμε μόλις πενήντα μέρες μετά το θαύμα της Πεντηκοστής και τη μαζική εισδοχή στην εκκλησία 3000 νέων πιστών.

11. Αν και οι μαθητές συνελήφθησαν και κρίθηκαν από το Συνέδριο, το μόνο που τους ζητήθηκε ήταν να μην κηρύττουν την ανάσταση ενώ λογικά θα έπρεπε να τους αποδείξουν το λάθος της πίστης τους, εάν δεν είχε αναστηθεί ο Χριστός.

12. Ο Λουκάς καταγράφει ότι «πολύ πλήθος των ιερέων υπήκουον εις την πίστιν» (Πράξ. 6/ς/7). Ήταν όλοι αυτοί ανόητοι ή μήπως η διήγηση των στρατιωτών ήταν η αφορμή γι’ αυτή την ασυνήθιστη μεταστροφή;

Από αυτά και άλλα γεγονότα, που δεν γνωρίζουμε λεπτομερώς επειδή τα Ευαγγέλια είναι τόσο λιγόλογα, φαίνεται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία για την ανάσταση του Χριστού ήταν επαρκή ακόμη και για τους εχθρούς Του.

Απαντώντας τώρα στο ερώτημα γιατί ο Κύριος δεν εμφανίστηκε προσωπικά στις ιουδαϊκές και ρωμαϊκές αρχές, φαίνεται ότι υπάρχουν επίσης σοβαροί λόγοι.

1. Δεν υπήρχε λόγος να δοθούν περισσότερα πειστήρια σε ανθρώπους απρόθυμους να δεχθούν όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, όταν μάλιστα η πραγματικότητα της ανάστασής Του είχε ήδη επιβεβαιωθεί από αξιόπιστους, ακόμα και εχθρικούς, μάρτυρες.

2. Προσωπικές, μεταναστάσιμες εμφανίσεις του Ιησού στους Ιουδαίους και Ρωμαίους άρχοντες μόνο περισσότερη ταραχή θα δημιουργούσαν, χωρίς να προσθέσουν τίποτα στο θείο σχέδιο.

3. Οι σκληροτράχηλοι Ιουδαίοι άρχοντες, που δεν συγκινήθηκαν ύστερα από την ανάσταση του Λάζαρου και ήθελαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο και τον Ιησού, γιατί άραγε θα έδειχναν διαφορετική στάση τώρα;

4. Μεταναστάσιμες εμφανίσεις του Ιησού ίσως σκλήραιναν περισσότερο τις καρδιές των ανθρώπων αυτών, που όμως, παρά την κακή διαγωγή τους, εξακολουθούσαν να είναι αντικείμενα της αγάπης του Θεού.

Η εκρηκτική αύξηση του χριστιανικού κινήματος κατά τον πρώτο αιώνα, είναι η καλύτερη απόδειξη για τη δύναμη και αξιοπιστία αυτών των στοιχείων, αφού οι χιλιάδες άνθρωποι της εποχής εκείνης που έγιναν οπαδοί του Ιησού, ήταν σε πολύ καλύτερη θέση να εκτιμήσουν την πραγματικότητα του γεγονότος της ανάστασης. |

………………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

   Διά πολλών μαρτύρων

Στρεβλή κατάσταση

«Πάντες σεις αδελφοί είσθε» (Ματθ. 23/κγ/8)

 Μεγάλη έγινε προσπάθεια ανά τους αιώνες, για να πεισθούν οι χριστιανοί ότι στην εκκλησία υπάρχουν ταξικές διαφορές, ότι “δεν είναι όλοι ίσοι”, ότι “κάποιοι είναι ανώτεροι από τους άλλους”, ότι χρειάζονται “μεσίτες και ιερείς” κ.λπ.

Αυτή η πλάνη που εξυπηρετεί τα φιλόδοξα σχέδια σημαντικής μερίδας που θέλει να εξουσιάζει επάνω στους άλλους και να στέκεται γεφυροποιός ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό, δυστυχώς έγινε αποδεκτή από τους πολλούς, επειδή αισθάνονται ότι τους απαλλάσσει από περιττές ευθύνες, τις οποίες με τον τρόπο αυτό νομίζουν ότι μεταθέτουν στους ώμους των εκκλησιαστικών ηγετών, και έτσι η εκκλησία χωρίστηκε σε κληρικούς και λαϊκούς...

Επιπλέον, για να αποκτηθεί και να συντηρηθεί το “κύρος” που χρειαζόταν αυτός ο νέος “θεσμός” του κλήρου, ήταν αναγκαίο να περιβληθεί με σχήματα και συστήματα που απαιτούσαν ένα είδος μύησης και διαδοχής, που θα εξασφάλιζε αποκλειστικότητα στους ημέτερους μα και αποτροπή και “ιερό” φόβο στους πολλούς.

Τα κακά αποτελέσματα αυτής της συμπαιγνίας, την οποία εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το κοσμικό κράτος, τα βλέπουμε σε όλες τις χριστιανικές ή χριστεπώνυμες ομάδες, τα αντιμετώπισε ιδιαίτερα έντονα η Ελλαδική Εκκλησία με τα γνωστά γεγονότα και την υποσχεθείσαν δήθεν κάθαρση.

Επειδή δε θέλουμε να επαναλαμβάνουμε εαυτούς, ούτε διεκδικούμε καμία αποκλειστικότητα στη διαπίστωση των κακώς εχόντων, αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το ορθόδοξο περιοδικό «Επίγνωση» (Άνοιξη 2005, σελ. 13-16),[*] που τόσο ωραία αλλά και ρεαλιστικά αναφέρεται στη ρίζα των παρόντων προβλημάτων.

------------------------------------

[*] Προτιμήθηκε η φωτογραφική αναπαραγωγή του κειμένου, ώστε να διατηρηθεί και προβληθεί η εξαιρετική καλλιτεχνική παρουσίαση του περιοδικού. | http://www.zephyr.gr/stjohn/per-epig.htm

 Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ελλαδική εκκλησιαστική πραγματικότητα, δεν μπορεί παρά να προξενούν πόνο και προβληματισμό. Καλό θα ήταν ωστόσο, να γίνουν ορισμένες στοιχειώδεις διακρίσεις, μήπως αυτές συμβάλλουν σε μια πιο νηφάλια και κυρίως προ ουσιαστική κατανόηση, που θα διατηρήσει την ελπίδα στις ψυχές.

Δυστυχώς, υπάρχει πολλή σύγχυση σχετικά με τον όρο «Εκκλησία» και ελάχιστη κατανόηση για το ποία είναι η σχέση των λαϊκών μ' αυτήν. Η Εκκλησία νοείται από τους πολλούς ως θεσμικό καθίδρυμα και τουλάχιστον ο σκληρός πυρήνας της ταυτίζεται με το ιερατείο. Αφήνεται να εννοηθεί ότι οι ιερωμένοι εκπροσωπούν τον Θεό ενώπιον των πιστών –και πάντως διατηρούν μία ιδιαίτερη σχέση μαζί Του, παρέχοντας άφεση αμαρτιών στο όνομά Του. Πρόκειται για μια κλειστή αντίληψη, που αξιολογεί αντικειμενικά τον κλήρο υπεράνω του λαού, τον ενδύει με εξουσιαστικές ιδιότητες και πνευματική αυθεντία και συνάμα τον υψώνει σ' ένα τεχνητό ηθικό βάθρο.

Οι λαϊκοί, από την άλλη μεριά, παίζουν έναν ρόλο άβουλων ακόλουθων. Νιώθουν ότι εξαρτώνται πνευματικά απολύτως από τους ιερωμένους. Όχι μόνον αναθέτουν όλη την πνευματική ευθύνη για τη ζωή τους και την Εκκλησία στους κληρικούς, αλλά ταυτόχρονα αισθάνονται ότι οι ίδιοι δεν έχουν καμία πνευματική δύναμη ή πνευματική ιδιότητα που να τους επιτρέπει ή να τους καθιστά ικανούς να παρέμβουν, να διορθώσουν ή να αναπληρώσουν τα ελλείμματα της σημερινής Εκκλησίας. Εκχωρούν την πνευματική τους ιδιότητα και υποχρέωση να ασκήσουν και οι ίδιοι πνευματικά χαρίσματα, από άγνοια από μια ανάγκη υποταγής και καθοδήγησης, από αδιαφορία και από προσκόλληση στη δική τους καθημερινή εκκοσμίκευση, από προσήλωση στο κυνήγι της καθημερινής μιζέριας ή της κάθε μικρής ηδονής.

Αυτή η στρεβλή κατάσταση χαρακτηρίζεται από μια υποκρισία, που εύκολα τη διακρίνει ο καθένας: Οι κληρικοί προβάλλουν τα πνευματικά χαρίσματα που θεωρούν ότι «κατέχουν», τα θωρακίζουν με κάθε θεσμικό τρόπο και τα επεκτείνουν διαπλεκόμενοι και με κοσμικές εξουσίες. Από την άλλη μεριά, όμως, δεν παύουν να είναι αδύναμοι άνθρωποι, που υφίστανται κι αυτοί τα πάθη του κάθε θνητού και αμαρτωλού ανθρώπου. Υπηρετώντας μάλιστα μια εξουσιαστική ιεραρχική δομή, πέφτουν επιπλέον σε όλα τα πάθη που συνδέονται με την άσκηση της εξουσίας. Το αποτέλεσμα συχνά και όχι σπάνια, είναι αυτό το θέατρο και ο διασυρμός του οποίου σήμερα γινόμαστε μάρτυρες. Όταν η Εκκλησία είναι «των κληρικών», τότε ο λαϊκός μπορεί να κρύβεται υποκριτικά κι αυτός πίσω από μια αλήτικη περιφρόνηση προς τους «εκπροσώπους» του κλήρου, γαυριώντας ηδονικά για την κατάντια τους , η οποία νομίζει ότι δικαιώνει με φυσικό τρόπο τη δική του αχρειότητα και τη δική του εχθρότητα προς την Εκκλησία. Αντί για πολίτες του ουρανού, κληρικοί και λαϊκοί χάνουμε συχνά την ίδια την αξιοπρέπειά μας.

Οι ιστορικοί λόγοι που καλλιέργησαν τις παραπάνω νοοτροπίες έχουν καταγραφεί και συζητηθεί αλλού, με ώριμο θεολογικό λόγο. Όμως η άγνοια θα διαρκεί όσο οι ίδιοι οι ποιμένες συντηρούν μία διαστρεβλωμένη εικόνα για την Εκκλησία και επιμένουν να τη μεταγγίζουν στο λαό, που συνήθως στερείται άλλης πνευματικής τροφοδοσίας.

Οι συνέπειες αυτής της κληρικαλιστικής αντίληψης είναι η διάσπαση της Εκκλησίας, ο χωρισμός της σε άρχοντες και αρχομένους. Ο κορμός και η ουσία της Εκκλησίας ταυτίζεται με τους άρχοντες. Οι αρχόμενοι έγιναν ένα είδος «στελεχών» που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Αν σήμερα επικρατεί η αντίληψη ότι η Εκκλησία περνά «σοβαρότατη κρίση» και χρήζει «κάθαρσης», είναι γιατί εμφανίζονται να πάσχουν οι θεσμικοί της ταγοί, αυτοί που για τη συντριπτική πλειοψηφία απαρτίζουν και εξαντλούν το νόημά της. Κάθε «θεσμικό» καθίδρυμα καταρρέει όταν υφίσταται έλλειμμα αρχής ή κρούσματα διαφθοράς της κεφαλής του.

Η κρίση στους κόλπους της Εκκλησίας θα είχε διαφορετικό αντίκτυπο και θα πλήγωνε λιγότερο τους πιστούς, εάν κατανοούσαμε την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού: Σώμα αγάπης και ισότητας, οικογένεια που δεν γνωρίζει άλλη ιεραρχία από αυτήν της αγάπης των πατέρων και των μητέρων, των υιών και θυγατέρων και αδελφών. Μοναδικός ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εκεί που είναι ο Χριστός τίποτα δεν λείπει.

Τα πνευματικά χαρίσματα της Εκκλησίας είναι κοινά για λαϊκούς και κληρικούς. Είναι χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και δεν τα κατέχει κανένας με μηχανικό τρόπο. Η ιεραρχία της Εκκλησίας, που περιλαμβάνει και τους πιστούς, δεν γνωρίζει διακρίσεις πνευματικής τάξης. Το ίδιο πνευματικό χάρισμα που λαμβάνει ο κάθε πιστός με το βάπτισμα, το ίδιο έχει και ο διάκονος, ο πρεσβύτερος και ο επίσκοπος, ο καθένας με τη δική του δυναμική να το αυξήσει και να το καλλιεργήσει, ασκητικά και θυσιαστικά, προσφέροντάς το ως λατρεία και αναφορά προς τον Θεό και την Εκκλησία. Την ίδια ιερατική πνευματική δύναμη, το ίδιο ιερατικό χάρισμα να γίνεται δοχείο του αγίου Πνεύματος και να το διαμεσολαβεί προς την κτίση έχει ο κάθε πιστός, όπως και ο κάθε πρεσβύτερος και επίσκοπος. Όλοι είμαστε καλεσμένοι στον ίδιο ασκητικό αγώνα. Συμμετέχουμε σε κοινή πρόσκληση υπακοής προς τον Χριστό και την Εκκλησία^ στο ίδιο χρέος αγάπης προς τον συνάνθρωπο^ στην ίδια δυνατότητα προσφοράς στο σώμα του Χριστού, ο καθένας κατά τα μέτρα του.

Οι διακρίσεις των χαρισμάτων στην Εκκλησία δεν είναι πνευματικές, αλλά «λειτουργικές». Δεν αντανακλούν άλλα «ποσά» χαρισμάτων, ούτε διαφορετικής «φύσεως» «ειδικά» χαρίσματα που έχουν οι κληρικοί και στερούνται οι απλοί πιστοί. Οι διαφορές είναι στις «λειτουργίες», στους ρόλους που καλείται να παίξει ο καθένας, ώστε να λειτουργήσει με υγιή τρόπο το σώμα.

Όταν κανείς τοποθετήσει τα τελευταία γεγονότα μέσα σ' ένα τέτοιο πλαίσιο κατανόησης, θα διαπιστώσει ότι η φανέρωση των αδυναμιών του κλήρου καθόλου δεν δικαιολογεί εκ μέρους του λαού μία στάση ιεροεξεταστικής μομφής και περιφρόνησης. Όταν ένα μέλος του σώματος ασθενεί, πάσχει στην πραγματικότητα ολόκληρο το σώμα. Αυτός είναι και ο λόγος που η έννοια της «κάθαρσης» ακούγεται τόσο ξένη προς το εκκλησιαστικό νόημα. Η κάθαρση απαιτεί αποκοπή του άρρωστου μέλους, απαλλαγή από το μίασμα, θυσία εξιλεωτική. Η εκκλησία όμως ποτέ δεν γνώρισε άλλη θυσία από το συντετριμμένο πνεύμα και τη συντετριμμένη καρδία. Στην εκκλησιαστική γλώσσα ονομάζουμε την «κάθαρση» μετά-νοια, αλλαγή του νου, επιστροφή στην αγάπη του Χριστού και την κοινωνία των αδελφών.

Είναι πολλοί αυτοί που μιλούν για σκανδαλισμό. Όμως το σκάνδαλο στη ζωή της Εκκλησίας προκύπτει μόνο από την αλλοίωση της αλήθειας της. Οι χριστιανοί δεν σκανδαλίζονται από την αμαρτία γιατί γνωρίζουν ότι η επίγνωση της αστοχίας οδηγεί στη νήψη και στον καθαρισμό της συνείδησης. Αυτό που πονά τους χριστιανούς σήμερα δεν είναι η «πτώση», γιατί μ' αυτήν είναι ζυμωμένη η καθημερινότητά τους. Πονά η αδιαφορία για τον εκκλησιαστικό τρόπο και τον θεολογικό λόγο. Αδυνατούμε να εκκλησιοποιήσουμε τον κόσμο, υπερβολικά απασχολημένοι με μια εξωτερική κοινωνική δραστηριότητα. Ξεχνούμε ότι η μόνη γνήσια κοινωνία είναι αυτή του Πνεύματος της αληθείας, που επιχέεται στους ανθρώπους όταν αυτοί μπουν στον κόπο να το ζητήσουν αληθινά.

Α.Μ.

Με μεγάλη ειλικρίνεια ο κ. Α.Μ. Ομολογεί ότι εδώ έχουμε μια ΣΤΡΕΒΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Κι αυτή η στρεβλή κατάσταση, λέει, «χαρακτηρίζεται από μιά υποκρισία».

Οι κληρικοί εκμεταλλεύονται την άγνοια του κόσμου και καλλιεργούν την αντίληψη ότι εκείνοι «εκπροσωπούν τον Θεό»... και ότι «διατηρούν μία ιδιαίτερη σχέση μαζί Του»...

Οι λαϊκοί, από την άλλη πλευρά, «παίζουν ένα ρόλο άβουλων ακόλουθων» ενώ ταυτόχρονα «αισθάνονται ότι οι ίδιοι δεν έχουν καμία πνευματική δύναμη ή πνευματική ιδιότητα που να τους επιτρέπει ή να τους καθιστά ικανούς να παρέμβουν, να διορθώσουν ή να αναπληρώσουν τα ελλείμματα της σημερινής Εκκλησίας».

«Η κρίση στους κόλπους της Εκκλησίας, θα είχε διαφορετικό αντίκτυπο και θα πλήγωνε λιγότερο τους πιστούς,» λέει ο αρθρογράφος, «εάν κατανοούσαμε την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού: Σώμα αγάπης και ισότητας, οικογένεια που δεν γνωρίζει άλλη ιεραρχία από αυτήν της αγάπης των πατέρων και των μητέρων, των υιών και θυγατέρων και αδελφών. Μοναδικός ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εκεί που είναι ο Χριστός τίποτα δεν λείπει.»

Επαναλαμβάνουμε ότι ο γράφων τις παραπάνω οθρές διαπιστώσεις, είναι συνειδητός Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός, ούτε “εθνικός προδότης” ούτε “προβατόσχημος αιρετικός λύκος”...

Δεν είναι ανάγκη, λοιπόν, να είναι κάποιος “προτεστάντης”, καθώς λένε μερικοί, για να βλέπει και να λέει την αλήθεια. Ειλικρίνεια χρειάζεται και φόβος Θεού, που όμως –λυπηρό– απουσιάζει από πολλούς ανθρώπους των εκκλησιαστικών πραγμάτων! |

…………………………………

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

      

Πάντοτε ευπρόσδεκτη

  Αλληλογραφία

με τους Αναγνώστες

__________________________

1

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Κάνατε λόγο πρόσφατα για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.   Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: :

Το ίδιο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) δηλώνει πως

«είναι η μεγαλύτερη περιεκτική οικουμενική οργάνωση του κόσμου σκοπός της οποίας είναι η προώθηση της χριστιανικής ενότητας στην πίστη, μαρτυρία και διακονία στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1948, συγκεντρώνει σήμερα περισσότερες από 340 Προτεσταντικές, Ορθόδοξες, Αγγλικανικές και άλλες Εκκλησίες σε περισσότερες από 100 χώρες, που αντιπροσωπεύουν πάνω από 550 εκατομμύρια Χριστιανούς. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μολονότι δεν είναι Εκκλησία-μέλος, συνεργάζεται με το ΠΣΕ».

Η αναφορά του «Τ» στο ΠΣΕ έγινε απλά και μόνο για να δείξει την υποκριτική στάση και διπλοπροσωπία ορισμένων θρησκευτικών ηγετών της χώρας μας (Ορθοδόξων και Διαμαρτυρομένων), οι οποίοι ενίοτε μεν παρουσιάζονται ως “φίλοι”, όπως π.χ. στο ΠΣΕ, συνήθως όμως συμπεριφέρονται μεταξύ τους ως “εχθροί” στο χώρο της λειτουργίας και συνύπαρξής τους.

Αυτό και μόνο θα μπορούσε να είναι σαφής ένδειξη που δικαιολογημένα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ΠΣΕ δεν είναι ικανό ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ τις διάφορες εκκλησίες και τα μέλη τους, ούτε θα μπορέσει ποτέ να οδηγήσει σε ΕΝΟΤΗΤΑ πίστης.

Επιπλέον απόδειξη της σύγχυσης και ασυνέπειας που επικρατεί στην Ελλαδική Εκκλησία είναι το γεγονός ότι δεν έχει ενιαία θέση απέναντι στο ΠΣΕ. Ενώ φιλοξένησε αυτό το Μάιο στην Αθήνα Συνέδριο του ΠΣΕ με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου, σε «Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο» με θέμα «Οικουμενισμός: Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις», που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη (μόλις τον Σεπτέμβριο του 2004) διακηρύχθηκαν απολύτως αντίθετες θέσεις μεταξύ των οποίων και οι εξής:

8. Από τον διαχριστιανικό στον διαθρησκειακό συγκρητισμό.

Διαπιστώθηκε επίσης ότι ο Οικουμενισμός, μετά την επιτυχία που είχε στους διαχριστιανικούς διαλόγους με τις θεωρίες των «κλάδων», των «αδελφών εκκλησιών» και της «βαπτισματικής θεολογίας», έχει ήδη περάσει στην επόμενη επιδίωξη των σχεδιαστών της «Νέας Εποχής», στην διαθρησκειακή ενότητα, με την προβολή της όντως δαιμονικής θέσεως ότι ο Χριστός δεν είναι η μόνη οδός σωτηρίας, η ζωή, το φως και η αλήθεια· και οι άλλες θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας, ώστε στο τέλος να επιβληθεί η πανθρησκεία του Αντιχρίστου στα πλαίσια της παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Οι πυκνούμενες και ενισχυόμενες από Χριστιανούς ηγέτες, και μερικούς Ορθοδόξους, διαθρησκειακές συναντήσεις και οι διαθρησκειακοί διάλογοι έχουν οδηγήσει σε ανεπίτρεπτο συγκρητισμό, αποτελούν άρνηση του Ευαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της πίστεως, των οποίων το μαρτύριο και η ομολογία υπέρ της μοναδικής αληθείας χάνουν πλέον κάθε νόημα, μεταβάλλονται δε και αυτοί εις ανοήτους «φουνταμενταλιστάς».

[Πηγή: www.orthodoxnet.gr/conf/porismata.html]

Κείμενα του ΠΣΕ όσο και η μέχρι σήμερα πολιτεία του, κάνουν προφανές ότι ελάχιστα συμβάλλει στην ουσία της χριστιανικής πίστης. Σκοπός του είναι μάλλον η καλλιέργεια αμοιβαίας ΑΝΟΧΗΣ μεταξύ των εκκλησιών μελών και η ενιαία εκπροσώπησή τους απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του κόσμου.

Επίσης, όπως έγραψαν σε σχετικό υπόμνημάτους προς τον Αρχιεπίσκοπο πολλοί Έλληνες κληρικοί, τα κίνητρα της Ιεράς Συνόδου για την αποδοχή του ως άνω συνεδρίου ήταν:

...καθαρώς κοσμικά: «ενίσχυση μεταολυμπιακής θέσης της Ελλάδος στον κόσμο», απόδειξη ότι «η Εκκλησία έχει την ικανότητα να συνεργάζεται αρμονικά με τις ελληνικές πολιτειακές αρχές» κ.ά. Φοβούμεθα ότι λόγοι προβολής, προσωπικές φιλοδοξίες και ιδιοτελείς στόχοι κρύβονται πίσω από την απόφαση αυτή, ενώ εκείνοι που την έλαβαν δείχνουν να διακατέχονται από ανησυχία, ανασφάλεια, μειονεξία και φόβο μήπως η Εκκλησία μας χαρακτηρισθεί εσωστρεφής και φονταμενταλιστική. Γι’ αυτό και προτίμησαν να γίνουν αρεστοί στον κόσμο…

 Μετά από τα παραπάνω εμείς διατυπώνουμε τις εξής απορίες:

(1) Τι θέση μπορούν να έχουν στο ΠΣΕ τόσο η Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, όταν η πρώτη αντιμετωπίζει τη δεύτερη ως επικίνδυνη αίρεση και η δεύτερη ως ευαγγελιστικό αγρό;

(2) Όταν, σύμφωνα με τα πορίσματα του μνημονευθέντος Συνεδρίου της Θεσσαλονίκης, «το λεγόμενο “Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών”, ως φορέας, από την αρχή μέχρι σήμερα, του Προτεσταντικού Οικουμενισμού, είναι υπό αληθή εκκλησιολογική έννοια “Παγκόσμιο Συμβούλιο αιρέσεων και σχισμάτων”» τι σχέση μπορεί να έχει η Ελλαδική Εκκλησία με το ΠΣΕ;

Κάποιοι θα πρέπει να απαντήσουν σ’ αυτά τα ερωτήματα με ειλικρίνεια και τιμιότητα. Μέχρι τότε πολλοί φόβοι και επιφυλάξεις δικαιολογούνται. |

__________________________

2

Το περιοδικό μας παρακολούθησε ένα μέρος από τις εργασίες τού συνεδρίου του ΠΣΕ και θα αναφέρει τις εντυπώσεις του στο επόμενο τεύχος. |

Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να μάθει περισσότερα στην επίσημη ιστοσελίδα του Συνεδρίου στη διεύθυνση:

< www.mission2005.org >

__________________________

3

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Οφείλουμε να συγχαρούμε δημόσια και να ευχαριστήσουμε τον αναγνώστη κ. ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛ (Σουηδία) για τη σταθερή επί πολλά χρόνια αποστολή αλληλογραφίας δύο φορές το χρόνο (ΠΑΣΧΑ και ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ). Είναι έτσι από τους πιο πιστούς αναγνώστες μας και, οπωσδήποτε, ο πιστότερος από εκείνους του εξωτερικού.

Ο Θεός να τον έχει καλά! |

…………………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

Πάντοτε ευπρόσδεκτη  Αλληλογραφία

       με τους Αναγνώστες

    __________________________

    1

    «Είναι τιμή μου που επικοινωνώ πάλι μαζί σας. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που μέσα στο χριστιανικό περιοδικό σας, που έπαιρνε ο

    πατέρας μου, βρήκα ένα ένθετο περιοδικό για παιδιά, τον “ΕΥΤΥΧΟ”.

    Ήμουν τότε γύρω στα 12 και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Συμμετείχα σε όλους τους διαγωνισμούς με τα χριστιανικά σταυρόλεξα, τα κουίζ, και αφιέρωνα ώρες ανατρέχοντας στην Αγία Γραφή για να στείλω κάθε μήνα τις σωστές απαντήσεις και να κερδίσω κάποιο δώρο!

    Σας ευχαριστώ που το περιοδικό σας με βοήθησε να μάθω για τον Θεό και τη χριστιανική ζωή των παιδιών Του. Ανακάλυψα τις αλήθειες Του και την αγάπη Του που είναι πλούσια κάθε μέρα για όλους εμάς!

    Στις 28 Αυγούστου παντρεύτηκα με την Γεωργία, τη γυναίκα που ο Θεός μού χάρισε και Του είμαι ευγνώμων γι’ αυτήν. Πάντα ήξερα ότι η γυναίκα που Αυτός θα μου δώσει θα είναι η καλύτερη για μένα και Τον ευχαριστώ που θα σταθεί μαζί μας και στον έγγαμο βίο μας και προσευχόμαστε ο Θεός να μας κάνει ευλογία στους γύρω μας.

      

    Προσευχόμαστε να συνεχίσετε το καλό έργο.

    Σας παρακαλώ να μας στέλνετε τον «ΤΥΧΙΚΟ» στην παρακάτω διεύθυνση ......

    Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

    Αγαπητά μας παιδιά,

    Το γράμμα σας μας έδωσε μεγάλη χαρά. Πάντα προσευχόμαστε για την ευλογία του Θεού στα παιδιά Του και χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν αξιώνει εμάς τους ανάξιους να είμαστε χρήσιμοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην προκοπή των νεαρών μας αδελφών. Με καμάρι δημοσιεύουμε τη φωτογραφία του γάμου σας και ευχόμαστε η χάρη του Θεού να σκεπάζει τη νέα σας οικογένεια και να στεφανώνει κάθε καινούργια μέρα με τα αγαθά Του, πνευματικά και υλικά. |

    __________________________

    2

    Ποιοι οι Χριστιανοί (;)

    Αναφερόμενος σε προηγούμενη απάντησή μας (βλ. σελ. 3207) ο κ. Ν. Μαυρομάγουλος έστειλε νέα μακροσκελή επιστολή του, που δε μπορεί να δημοσιευθεί ολόκληρη λόγω χώρου, εις την οποία διαφωνεί με τους κ.κ. καθηγητές και επιστήμονες τις θέσεις των οποίων παρουσιάσαμε και τις οποίες δεν ανήκει βεβαίως σ’ εμάς να αναθεωρήσουμε ή να ελέγξουμε.

    Επίσης προσπαθεί να πείσει πως στην Ελλαδική Εκκλησία όλα βαίνουν καλώς... Αλλά και σ’ αυτό το ζήτημα δε μπορούμε να συμφωνήσουμε, επειδή έτσι θα έπρεπε να διαψεύσουμε παλαιές και πρόσφατες αποκαλύψεις του Τύπου και μάλιστα του εκκλησιαστικού. Αναφέρεται επίσης και σε κάποια άλλα δευτερεύοντα θέματα.

    Κυρίως όμως – κι αυτό για εμάς είναι το σπουδαιότερο– ο κ. Ν.Μ. θέτει θέμα για το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ και γράφει:

    «...εσείς (ως Προτεστάντες), προφανώς θεωρείτε Χριστιανό τον οποιονδήποτε. Όμως αγαπητοί μου, η Χριστιανική Εκκλησία είναι ΜΙΑ, και όχι χίλια κομμάτια αιρέσεων. Και όποιος διαφωνεί με την Εκκλησία του Χριστού, απλώς δεν είναι Χριστιανός, και ας υποστηρίζει ό,τι θέλει. Δεν είναι Χριστιανός όποιος ξεφυτρώνει ξαφνικά και ισχυρίζεται Χριστιανικότητα. Χριστιανός έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ». Και προσθέτει παρακάτω: «Εφόσον λοιπόν η Εκκλησία συμφώνησε σε αυτό, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν Προτεστάντη αν του αρέσει ή όχι.» (Υπογράμμιση του «Τ»)

    Το ποιοι είναι «Προτεστάντες» ή όχι, δεν μας αφορά και γι’ αυτό δεν πρόκειται να ασχοληθούμε. Θα μείνουμε όμως στη θέση του κ. Μ. για το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, επειδή ο άνθρωπος, ατυχώς, επαναλαμβάνει εκ νέου το παλαιό ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ που έπραττε τότε που ήταν  οπαδός της ολοκληρωτικής και αντιχριστιανικής αίρεσης της ΣΚΟΠΙΑΣ, και είναι συνεπώς λυπηρό αλλά και δίκαιο, να του θυμίσουμε πως τότε υποστήριζε ότι «Χριστιανός έξω από την οργάνωση εκείνη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ», οι δε υπόλοιποι –μεταξύ των οποίων και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί– ήταν κοπριά και καύσιμη ύλη που έμελλε να καεί στον Αρμαγεδώνα... Δεν διδάχθηκε ο κ. Μ. από εκείνη τη δυσάρεστη πείρα του; Λησμονεί ότι «Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»; Και ποιος μπορεί να βεβαιώσει ότι, ο μη γένοιτο, δε θα λέει στο μέλλον τα ίδια από άλλη θρησκευτική πολεμίστρα;

    Ευτυχώς άλλοι, αρμοδιότεροι του κ. Μ., έχουν διαφορετική γνώμη για το ποιοι είναι οι Χριστιανοί και ιδού ένα παράδειγμα από τη γραφίδα του Μητροπολίτη Σηλυβρίας κ. Αιμιλιανού,[*] ο οποίος για πολλές δεκαετίες εργάστηκε στο εξωτερικό και επί 35 ολόκληρα χρόνια υπήρξε εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Κων/πόλεως στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Έχει για τούτο ιδιαίτερη αξία η γνώμη του περί των «άλλων» Χριστιανών, καθώς και η κριτική του για τη μισαλλόδοξη νοοτροπία τινών, που καλά θα έκανε να προσέξει ο κ. Μ. πριν εκτοξεύσει τους αφορισμούς του.

        «(...) Αι δυνατότητες αι οποίαι μέχρι τότε μου είχον δοθή, να έρχωμαι εις ανθρωπίνην επικοινωνίαν και γνωριμίαν με ανθρώπους άλλων δογμάτων ή και θρησκειών κατά την παραμονήν μου εις την Ευρώπην, μου εδημιούργησαν μίαν ευρύτητα αντιλήψεως διά τον Χριστιανισμόν, διότι καμμία Εκκλησία δεν μπορεί να μένη απομονωμένη, αλλά αντιθέτως πρέπει να γνωρισθή και να γνωρίση και τους άλλους.

        Κατ’ αυτόν τον τρόπον προλειαίνεται το έδαφος δι’ αλληλογνωριμίαν, βαθμιαίαν προσέγγισιν, πρώτα ίσως των ανθρωπίνων σχέσεων, και εις την συνέχειαν μελέτης. Πρώτον, όσων μας ενώνουν και κατόπιν, όσων μας χωρίζουν. Αυτό ακριβώς ονομάζεται Οικουμενική Συνείδησις και είναι απαραίτητον στοιχείον διά κάθε χριστιανόν, να ξεύρη δηλαδή ότι ό Θεός εις την σοφίαν Του, παρακολουθεί το έργον της Ενώσεως των Εκκλησιών και το όποιον επωμίζεται κάθε επί μέρους Εκκλησία, εις κάθε εποχήν αλλά και κάθε πιστός. (...) Η Ορθοδοξία χρειάζεται «ανοίγματα». Δεν είναι κλειστός χώρος και κάνει πολύ κακό εις τον σημερινόν Ορθόδοξον να νομίζη ότι πρέπει να κτίση μίαν αμυντικήν γραμμήν, ένα ανάχωμα και να επιτίθεται εναντίον οποιουδήποτε τον οποίον νομίζει ότι δεν είναι δικόν του.

        Έτσι εξηγείται η μανιώδης εκστρατεία με άρθρα και ομιλίας εναντίον του Δυτικού Χριστιανισμού, ότι είναι «χαμένος», «αποτελεί δε την αιτία κάθε κάκου» και ότι «υπονομεύει την Ορθοδοξία και την Ελλάδα» και ότι ακόμα «πηγή όλων των κακών εις την Ελλάδα είναι οι ξένοι»... Μέσα λοιπόν απ’ αυτάς τας συνθήκας εδημιουργήθη εντός μου μία προκαταβολή Οικουμενικής Συνειδήσεως. Εις το Βέλγιον και εις την Ολλανδίαν ανέπτυξα χωρίς δισταγμούς θερμοτάτας αδελφικάς σχέσεις με Καθολικούς θεολόγους και Κληρικούς. (...) Τότε λοιπόν αντελήφθην και έλαβον πολλά μαθήματα, ότι αυτά τα οποία μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά τα οποία μας χωρίζουν. Συνεπώς η Ορθοδοξία πρέπει να είναι ανοικτή εκκλησία και όχι κλειστή, να τρέφη και να οδηγή τον απλόν Ορθόδοξον πιστόν εις γνωριμίαν με τους άλλους, οι οποίοι και αυτοί είναι παιδιά του Θεού και επομένως αδέλφια του.»

        [*] Από το «Εορτολόγιον του Έτους 2005», του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

    Δεν φταίει όμως μόνον ο κ. Μ. για τη στάση αυτή, επειδή γενικώς υπάρχει μια διπροσωπία εκ μέρους ιδιαίτερα της Ελλαδικής Εκκλησίας απέναντι στους ετερόδοξους, αφού εντός της χώρας τους ονομάζει “αιρετικούς” αλλά εκτός της Ελλάδας καλούς και πιστούς Χριστιανούς, όπως π.χ. όταν ο Αρχιεπίσκοπος ονόμασε πρόσφατα «ΚΑΛΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ»τον υποψήφιο επίτροπο της Ε.Ε. κ. Μποτιλιόνε (Βλ. «Τ» σελ. 3228) ο δε Μητροπολίτης Ναυπάκτου ονόμασε την Βρετανίδα κ. Tasha Danvers «ΠΙΣΤΗ ΑΘΛΗΤΡΙΑ» (Εφημ. «Εκκλησιαστική Παρέμβαση», 12/04, σ. 16) παρ’ όλο που και οι δύο προφανώς δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία!

    Όταν όμως ο Χριστός βεβαιώνει ότι: «Ο ακούων τον λόγον μου και πιστεύων εις τον πέμψαντά με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν δεν έρχεται, αλλά μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5/ε/24), εμείς θα δώσουμε εμπιστοσύνη στα λόγια του Χριστού, που είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ και Η ΖΩΗ. Ας καταλάβει λοιπόν ο κ. Μ. ότι με τη στάση του διαψεύδει την Κεφαλή της Εκκλησίας και είθε ο Θεός να του συγχωρήσει το λάθος. |

    __________________________

    3

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Προς ανώνυμο αναγνώστη

    Σας ευχαριστούμε για την αποστολή της σελίδας από τον κατάλογο του “Χρυσού Οδηγού” με τους Ψυχίατρους.

    Χωρίς να το θέλετε –και χωρίς να το αξίζουμε– μας δίνετε τιμή που και ο Κύριός μας έλαβε στον κόσμο, όταν «έλεγον ότι είναι έξω εαυτού» (Μάρκ. 3/γ/21). Από το ανυπόγραφο γράμμα σας –επειδή προφανώς ντρέπεστε γι’ αυτό που κάνετε–, επιζητείτε τον έπαινο, εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να κλαίτε.

    Αγαπητέ, όπως είπε ο Χριστός, δεν αξίζει να παίρνουμε δόξα «ο εις παρά του άλλου», όταν κινδυνεύουμε να χάσουμε «την δόξαν την παρά του μόνου Θεού»^ ο δε Παύλος μακαρίζει εκείνον «του οποίου ο έπαινος είναι ουχί εξ ανθρώπων, αλλ' εκ του Θεού», ενώ –αναφορικά με τους γνήσιους δούλους του Θεού– γράφει: «Εγείναμεν θέατρον εις τον κόσμον, και εις αγγέλους και εις ανθρώπους» (Ιωάν. 5/ε/44, Ρωμ. 2/β/29, Α~ Κορ. 4/δ/9).

    Θα ήταν καλύτερο αν μπορούσατε να διαψεύσετε «όσα στραβά συμβαίνουν σε διάφορους χριστιανικούς κύκλους», που παρουσιάζει ο «Τ». Μακάρι κάποτε να τολμήσετε και να τα πολεμήσετε, ώστε ν’ απαλλαγούν οι “χριστιανικοί κύκλοι” από όλα αυτά τα βδελύγματα, που τόσο μισεί ο Κύριος.

    Είθε ο Θεός να σας έχει καλά, κυρίως όμως να σας χαρίσει θάρρος επειδή οι δειλοί «θέλουσιν έχει την μερίδα αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη με πυρ και θείον» (Αποκ. 21/κα/8) κάτι που ειλικρινά απευχόμεθα. |

…………………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

          Μια δεύτερη ματιά

                      Mati-2o

   Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν’ απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν’ “αρνηθούμε” ν’ ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.

            ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;

            Μερικοί νομίζουν πως όσα γράφονται εδώ είναι “του μυαλού μας και της φαντασίας μας”. Σίγουρα όμως δεν είναι έτσι, κι αυτό αποδεικνύεται όταν και άλλοι συμμερίζονται τις απόψεις μας. Διαβάστε για παράδειγμα τι έγραψε για τη χριστιανική ιδιότητα του προέδρου Μπους ο κ. Στέφανος Κατσάρκας στο περιοδικό «Αστήρ της Ανατολής» (Οκτ. 2004, σελ. 271).

     «...ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ο νεότερος –ή ο μικρότερος αν προτιμάτε– αρνήθηκε να επικυρώσει τη συνθήκη που θα μείωνε τη ρύπανση του περιβάλλοντος, με το αιτιολογικό ότι “παραβλάπτει τα οικονομικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.” Μ’ άλλα λόγια: ας πεθάνουμε όλοι μαζί πνιγμένοι μέσα στη δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, μη τυχόν και χάσουν κανένα δολάριο οι πετρελαιάδες του Τέξας. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος ισχυρίζεται πως είναι αναγεννημένος χριστιανός και προσδιορίζει μάλιστα και το χρονικό σημείο της αναγέννησης του. Κάπου έχουμε μπερδέψει τις έννοιες του χριστιανισμού και της πνευματικής αναγέννησης στην εποχή μας.» (Υπογράμμιση του «Τ») |

           ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ (Ι)

    Με αφορμή τους Ο.Α. από διάφορες εκκλησίες πάρθηκαν πρωτοβουλίες με σκοπό να προβληθεί το “μήνυμα” που κάθε μια θεωρούσε κατάλληλο για την περίσταση. Η Ελλαδική Εκκλησία άνοιξε περίπτερο, όπου πρόβαλλε την Ορθόδοξη όψη της Εκκλησίας και η Αποστολική Διακονία εξέδωσε τη συλλογή των «Επινικίων Ύμνων» του Πινδάρου σε αντίγραφο αρχαίου χειρογράφου. Επίσης μέλη από Εκκλησίες Διαμαρτυρομένων, με συνεργασία πολλών αλλοδαπών, έδωσαν σε διάφορες “ολυμπιακές” πόλεις και τουριστικές περιοχές μουσικά προγράμματα και μοίρασαν φυλλάδια και Καινές Διαθήκες σε διάφορες γλώσσες. Πολλοί πήραν έτσι στα χέρια τους ένα αντίτυπο του λόγου του Θεού, που μπορεί κάποια στιγμή να αξιοποιηθεί όπως μόνο ο Θεός γνωρίζει.

     Υπήρξαν όμως και κάποιες ακρότητες, όπως όταν η Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων της Ελλαδικής Εκκλησίας[1] κατήγγειλε τους Διαμαρτυρόμενους ότι προσπάθησαν να κάνουν “προσηλυτισμό” και μάλιστα κατέταξε μεταξύ των αιρέσεων ακόμη και την «Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία»[2] παρ’ όλο που και οι δύο εκκλησίες είναι μέλη στο Παγκόσμιο Συμβούλιο ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ[3], αλλά και όταν κάποιοι Διαμαρτυρόμενοι δήλωσαν απερίσκεπτα ότι στην Ελλάδα υπάρχουν «μόνο 20.000 Χριστιανοί» (sic).[4]

            [1] http://www.ecclesia.gr/greeknews/default.asp?id=27&month_next=9_2004

            [2] www.ecclesia.gr/greeknews/default.asp?id=278&month_next=9_2004.

            [3] http://www.wcc-coe.org/wcc/who/mch-e.html

            [4] (Βλ. σελ. 28).

            ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ (Ι)

            Τώρα όμως που οι Ο.Α. τελείωσαν και όλοι έχουν μείνει ευχαριστημένοι “επειδή έκαναν το έργο τους”, θα ήταν καλό να εκτιμηθεί και το αποτέλεσμα αυτής της μαζικής δραστηριότητας, που σίγουρα κόστισε τεράστια σε χρήμα και χρόνο.

            Θα θέλαμε, λοιπόν, να ακούσουμε εκείνους που προηγούμενα δήλωναν «Είμαστε πολύ συγκινημένοι γι’ αυτό που ο Θεός πρόκειται να κάνει σε αυτή τη χώρα»[1] και άλλα παρόμοια, και περιέρχονταν διάφορες εκκλησίες ζητώντας χρηματοδότηση και εθελοντική προσφορά, να προχωρήσουν σε απολογισμό και να πουν όχι μόνο ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ αλλά, επιτέλους, και ΤΙ ΕΚΑΝΕ ο Θεός σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως μάλιστα χρειάζεται να κάνουν και κάποια αυτοκριτική, διότι δε μπορείς μόνο να ζητάς βοήθεια που διαχειρίζεσαι εν λευκώ αλλά πρέπει να δίνεις και «λόγον της οικονομίας σου»...

            [1] http://www.christiantoday.com/news/eur/300. htm.

            ΧΩΡΙΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥΣ...

            Γράφουμε και αλλού σ’ αυτό το τεύχος, ότι πολλοί ιεράρχες χρησιμοποιούν δύο προσωπεία όταν αναφέρονται στους ετερόδοξους στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. (***)

            Να, λοιπόν, τι είπε ο κ. Χριστόδουλος σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στην Αίθουσα Τελετών της Ιεράς Συνόδου στις 17-1-05 με αφορμή το Συνέδριο για την Παγκόσμια Ιεραποστολή και το Ευαγγελικό Κήρυγμα

            (Βλέπε φωτογραφία. Πατήστε επάνω για να μεταφερθείτε στην ιστοσελίδα):

                «Με τη διοργάνωση και την αποδοχή από την Εκκλησία μας της προκλήσεως αυτής αποδεικνύεται και το ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι εσωστρεφής, δηλαδή κάνει άνοιγμα προς τον κόσμο χωρίς να φοβάται την επικοινωνία με ανθρώπους οι οποίοι ανήκουν σε άλλες Εκκλησίες, σε άλλες ομολογίες, χωρίς φανατισμούς, χωρίς φονταμενταλισμούς, χωρίς τίποτε το οποίον υψώνει, κατά κάποιον τρόπον, τείχη διαχωρισμού. Αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.

                Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι οργανικό και δραστήριο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας και ιδιαίτερα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, το οποίο ιδρύθηκε στο Άμστερνταμ το 1948, η δε Εκκλησία της Ελλάδος αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά στελέχη και μέλη του παγκοσμίου αυτού οργανισμού. (...) Δεν φοβάται λοιπόν η Εκκλησία μας να συνδιαλέγεται, να συνεργάζεται, να συμπροβληματίζεται με όλους τους λαούς στην Ευρώπη, στον κόσμο, Ορθοδόξους και μη. Και αυτό αποδεικνύει ότι έχει αυτοπεποίθηση, διέπεται από πνεύμα αγάπης και συνεργασίας με όλους για το καλό του ανθρώπου, ανεξάρτητα από την προσωπική, θρησκευτική ταυτότητα του καθενός».

                Πηγή: Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου. 17-1-05 (Υπογράμμιση του «Τ»).

            Οφείλει, λοιπόν, ο κ. Χριστόδουλος και οι περί αυτόν να αποφασίσουν επιτέλους ποιοι είναι ή δεν είναι “Χριστιανοί” και “Εκκλησίες”, επειδή μπερδεύονται κάποιοι –όπως ο κ. Μαυρομάγουλος (***) – κι αυτό δεν είναι ωραία εικόνα. |

…………………………………………

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

 ellaschr.JPG

          ΑΜΕΜΠΤΟΣ  ΕΝ  ΠΑΝΤΙ...

    Η πρόσφατη απελευθέρωση του “Δράκου της Δράμας” Παπαχρόνη, δεν μας βρήκε προετοιμασμένους. Ίσως επειδή έχουμε διαφορετική αντίληψη για την αξία της ανθρώπινης ζωής και την τιμωρία που ταιριάζει σ’ εκείνον που την αφαιρεί. Εν πάση περιπτώσει, η απελευθέρωση είναι πλέον γεγονός και μακάρι να ανταποκρίνεται σε μια ΑΛΗΘΙΝΗ μεταμέλεια και σοφρονισμό του εν λόγω.

            Σίγουρα όμως γεννά απορίες ο τρόπος με τον οποίο εκφράστηκε στους δημοσιογράφους κατά την πρώτη συνέντευξη τύπου και ιδιαίτερα η φράση/υπόσχεση: «Θα διαβιώ εν αγνεία και σεμνή πολιτεία και άμεμπτος εν παντί».

            Αν μη τι άλλο, τα λόγια αυτά φανερώνουν άτομο που, είτε δεν έχει αίσθηση του μέτρου και δεν καταλαβαίνει τη σημασία τους, είτε περιπαίζει εκείνους που –καλώς ή κακώς– θέλησαν να του προσφέρουν μια δεύτερη ευκαιρία. Ποια θα είναι η συνέχεια θα το δείξει το μέλλον. Ας ευχηθούμε να μην είναι τα χειρότερα... |

   ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ;

            Διάφορες εκδηλώσεις που έγιναν από εκκλησίες με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες (βλ. σελ. 25) έγιναν δεκτές με ευχαρίστηση ή αντιμετώπισαν αδιαφορία, όμως σε ένα νησί ο τοπικός Μητροπολίτης δημοσίευσε ανακοίνωση, ότι τα έντυπα που διένυμε ομάδα  αλλοδαπών προέρχονται από Διαμαρτυρόμενους και κάλεσε το λαό να μη τα διαβάσει.

            Αν τούτη η τελευταία ενέργεια ακούγεται εκ πρώτης όψεως εχθρική και μισαλλόδοξη, εντούτοις δεν είναι αδικαιολόγητη, διότι σε πρόσφατη αναφορά της οργάνωσης «Hellenic Ministries» (ΕΙΕ), που παρουσιάστηκε και σε ξενόγλωσσο περιοδικό, αναφέρονται τα εξής εξωφρενικά:

                «Πέρα από μια χριστιανική κληρονομιά που χρονολογείται από την εποχή του βιβλίου των Πράξεων, σήμερα μόνο ένα κατ’ υπολογισμό 0,2% του Ελληνικού πληθυσμού είναι Χριστιανοί. Μία απεσταλμένη σχολίασε επ’ αυτού όταν επισκέφθηκαν το νησί της Ικάριας. Από ένα πληθυσμό 8.000 υπάρχει μόνο ένας γνωστός Χριστιανός. (...) “Η Ελλάδα είχε το ευαγγέλιο για αιώνες, ωστόσο [οι Έλληνες] δεν γνωρίζουν τίποτα από αυτό!”»[1]

            Όλοι όμως γνωρίζουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι χριστιανικός σε ποσοστό 99% και, ακόμη και αν δεχθούμε ότι οι Έλληνες δεν είναι Χριστιανοί “της καλύτερης ποιότητας” –κάτι που μόνιμα τονίζει ο «Τ» από τη στήλη αυτή– όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι σε όλη την Ικαρία υπάρχει «ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ», το λιγότερο λέει ανοησίες! Και όταν λέει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν συνολικά μόνο 20.000 Χριστιανοί, λέει ΨΕΜΑΤΑ που προσβάλλουν και προκαλούν.

            Εκτός κι αν θέλει να πει ότι Χριστιανοί είναι μόνο οι Διαμαρτυρόμενοι... Αν ισχύει το τελευταίο, τότε πέφτει στο ίδιο λάθος με τους φανατικούς εκείνους κύκλους που ντροπιάζουν και την Ελλαδική Εκκλησία.

            Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: Ούτε μόνο οι Διαμαρτυρόμενοι Έλληνες είναι Χριστιανοί, ούτε μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι Έλληνες.

            Είναι τουλάχιστον αστείο, όταν το έγκυρο βιβλίο «The Almanac of the Christian World» (που μάλιστα εκδίδεται από Διαμαρτυρόμενους)[2], γράφει ότι στην Αμερική υπάρχουν 1.950.000 Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί, και το «The World Fact Book» –που είναι έκδοση της CIA των ΗΠΑ[3]–, για τη θρησκευτική κατανομή του ελληνικού πληθυσμού στην Ελλάδα το 2004 γράφει ότι οι Ελληνορθόδοξοι είναι το 98% του πληθυσμού, πώς κάποιοι τολμούν να ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μόνο 20.000 Χριστιανοί(!)

            Ολαός μας ιστορικά ανήκει στην ομάδα των Ορθοδόξων Χριστιανών, όπως οι Σουηδοί ανήκουν στην ομάδα των Διαμαρτυρόμενων Χριστιανών και οι Ιταλοί στην ομάδα των Ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Και οι τρεις αυτές ομάδες είναι μέλη στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, έχουν διεκκλησιαστικές σχέσεις, είναι μέλη στο Δ.Σ. της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, συμμετέχουν σε οικουμενικές δραστηριότητες.

            Συνεπώς, αν τα παραπάνω είναι αληθινά –και είναι– τι επιδιώκουν όσοι λένε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν μόνο 20.000 Χριστιανοί; Το κάνουν άραγε για τους μέσα ή για τους έξω; Για την Εκκλησία του Χριστού ή για εξυπηρέτηση πολιτικών και συμφερόντων κάποιων οργανώσεων που –χωρίς ίσως να το έχουν καταλάβει– εξελίσσονται σε επιχειρήσεις; |

            [1] Περιοδικό «Interact», Ιαν-Μαρ 2005, σελ. 20. http://www.hmnet.org.gr/profile.html #anchor).

            [2] Tyndale House Publishers, 1993-94.

            [3] http:// www.cia.gov/ cia/ publications/ factbook/ geos/gr.html.

                    ΟΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ  ΤΟΥ  ΚΟΣΜΟΥ

            «Οι Εκκλησίες του κόσμου έρχονται στην Αθήνα» έγραψε η Εφημερίδα «Το Βήμα» (16-01-05), πληροφορώντας μας ότι 500 εκπρόσωποι Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Μονοφυσιτών και Ρωμαιοκαθολικών θα συναχθούν στην ελληνική πρωτεύουσα στη Γενική Συνέλευση του Τμήματος Ιεραποστολής του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

            Πρόκειται για την πραγματοποίηση ενός μεγάλου βήματος, «το οποίο θα βγάλει την Εκκλησία της Ελλάδος από την εσωστρέφεια, τον απομονωτισμό και την ομφαλοσκόπηση», υποστηρίζει η εφημερίδα, σημειώνοντας επίσης: «Οι 500 εκπρόσωποι των Προτεσταντικών, Ορθοδόξων και Μονοφυσιτικών Εκκλησιών και οι παρατηρητές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, οι οποίοι κλήθηκαν να συμμετάσχουν στη συνάντηση των Αθηνών, δεν πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θα είναι η πρώτη Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία θα φιλοξενήσει μια τέτοια οικουμενική συνάντηση».

            Το ΠΣΕ ιδρύθηκε το 1948 και οι Ορθόδοξοι αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή την προσπάθεια που ξεκίνησαν οι Προτεστάντες –το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι Εκκλησίες Ελλάδος και Κύπρου αποτέλεσαν τις πρώτες Ορθόδοξες Εκκλησίες που εντάχθηκαν– και σήμερα συμμετέχουν 340 Εκκλησίες και ομολογίες από 100 διαφορετικές χώρες και όλες τις ηπείρους. Επίσης κορυφαίοι Ορθόδοξοι κληρικοί και θεολόγοι διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στα τεκταινόμενα του ΠΣΕ. Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου, του Μητροπολίτη Εφέσου κ. Χρυσοστόμου κ.ά., που υπηρέτησαν και υπηρετούν το ΠΣΕ σε καίριες θέσεις.

            Ηεφημερίδα σημειώνει ότι στη Συνάντηση των Αθηνών, όπως θα μείνει στην ιστορία του ΠΣΕ, θα παρατηρηθούν και πολλά οξύμωρα, όπως όταν ο Προκαθήμενος της φιλοξενούσης Εκκλησίας, Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, θα καθίσει μαζί με γυναίκες επισκόπους και ιερείς, ιδιαίτερα μάλιστα καθώς μόλις τον περασμένο Οκτώβριο που η Ιεραρχία συζήτησε το θέμα της αναβίωσης του θεσμού των διακονισσών στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Μητροπολίτης υποστήριξε ότι «Είναι αρκετό για τις γυναίκες που από τον γυναικωνίτη κατέβηκαν στο αριστερό κλίτος».

            Επίσης προκαλεί το γεγονός ότι πολλές από τις εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων που θα συμμετέχουν στη Συνέλευση, περιλαμβάνονται στον κατάλογο που έχει συντάξει η Εκκλησία της Ελλάδος για τις αιρέσεις. |

     Η ΚΟΥΜΠΑΡΙΑ ΤΟΥ π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ...

            Οπως πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο, ο ηγούμενος και πνευματικός προϊστάμενος των γνωστών “Παπαροκάδων”, π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης, ιερούργησε στον πρόσφατο τρίτο(;) γάμο του τηλεπαρουσιαστή κ. Α. Μικρούτσικου.

            Αναρωτηθήκαμε τι ήταν αυτό που έκανε τον ηγούμενο να διαλέξει να ταυτιστεί με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, αφού προφανώς δεν ανήκει στην ενορία του...

            Στις εκπομπές του εν λόγω γίνεται μονίμως σχεδόν λόγος για αστρολογία και ωροσκόποια, ελεύθερες σχέσεις, διαζύγια κ.λπ.

            Έχει δει στον ALPHA το εισαγωγικό φιλμάκι στην τρέχουσα σειρά, «Αυτό που θέλουν οι γυναίκες», όπου παρουσιάζει την εξέλιξη του ανθρώπου από τα ζώα και μετά την αποκτήνωση του άντρα σε ζωάκι της γυναίκας;

            Μήπως θέλει να δείξει στους οπαδούς του, ιδιαίτερα τους νέους, τον δρόμο του κ. Ανδρέα, για να τον ακολουθήσουν και αυτοί;

            Μερικοί διψούν για δημοσιότητα, όμως υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι για να ικανοποιήσουν το πάθος τους αυτό.

            Υ.Γ. Με την ευκαιρία ρωτούμε: Δεν υπήρχε ένα ελληνικό όνομα για την ιστοσελίδα των “Παπαροκάδων” του, ώστε διάλεξε το «FREE MONKS» (=Ελευθερομοναχοί), πού τόσο θυμίζει τους «FREE MASONS» (=Ελευθεροτέκτονες) δηλαδή τους Μασόνους;... |