ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ
-ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2003
01--
Γυναίκες απέναντι στον καθρέφτη του θείου
λόγου
Η λεπτότητα της αγάπης
Του...
Το κείμενο αυτό γράφτηκε λίγες
ημέρες πριν αρχίσει ο πόλεμος
Αρχή
του Μάρτη καθώς αυτές οι γραμμές γράφονται. Ο πρώτος μήνας της Άνοιξης. Η φύση
ξυπνάει από τη χειμέρια νάρκη! Τα δέντρα μπουμπουκιάζουν, τα πουλιά τιτιβίζουν.
Θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια στην εξοχή, τον ερχομό των χελιδονιών και την
βιασύνη που είχαν να ετοιμάσουν τη φωλιά τους. Σ’ αυτή, σε λίγες μέρες, θα
άφηνε το θηλυκό τα αβγά του και μετά από το κλώσημα θα έβγαιναν τα μικρά τους.
Θυμάμαι εκείνα τα κεφαλάκια, με το ανοιγμένο κίτρινο ράμφος, που πρόβαλλαν μέσα
από τη φωλιά περιμένοντας την τροφή που θα έφερνε ο μπαμπάς και η μαμά.
Αυτή
η σκέψη φέρνει στο νου μου μια παρόμοια εικόνα. Όταν στο μαιευτήριο φέρνουν το
μικρό εκείνο πλασματάκι και καθώς η μητέρα του το κρατά τρυφερά στην αγκαλιά
της, ανοίγει το στοματάκι του και γυρίζει το κεφαλάκι δεξιά – αριστερά,
ψάχνοντας να βρει τη θηλή για να θηλάσει.
Ο
κόσμος μας όρισε την 8η Μαρτίου ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας». Με αυτή την
ευκαιρία έχουμε γράψει άλλες φορές για τη μάνα Ευνίκη και τη γιαγιά Λοΐδα.
Γράψαμε για ηρωίδες της πίστης και θλιβερά παραδείγματα προς αποφυγή. Για τη
γυναίκα που απομακρύνεται από την οικογένειά της και διαλέγει την επαγγελματική
επιτυχία. Και άλλα πολλά.
Βλέπετε
είναι άλλο τι ο κόσμος αντιλαμβάνεται πίσω και κάτω από τη λέξη «γυναίκα» και
άλλο τι το Πνεύμα του Θεού από την αρχή της δημιουργίας είχε συλλάβει και
περιλάβει πίσω από την πρώτη μας μητέρα, την Εύα, και κάθε άλλη Εύα (=Ζωή),
πίσω από την κάθε γυναίκα που βασικά είναι προετοιμασμένη να γίνει «ΜΑΝΑ».
***
Τις
ημέρες αυτές που μαύρα σύννεφα πολέμου έχουν μαζευτεί ξανά στον Περσικό Κόλπο,
είναι μεγάλη η αγωνία και παγκόσμια απορία για το τι πρόκειται να συμβεί και
πόσο θα κρατήσει, –αν, ο μη γένοιτο, ξεκινήσει αυτός ο πόλεμος– ο νους μου
επιστρέφει στο καλοκαίρι του 1974, όταν ήταν επικείμενος ένας πόλεμος της
πατρίδας μας με την Τουρκία και ο άντρας μου είχε επιστρατευτεί. Χτύπησε τότε
το τηλέφωνο και κάποια φίλη με συμβούλεψε να προμηθευτώ τρόφιμα ενόψει του
πολέμου. Το μωρό μου ήταν μόλις δυο μηνών, το θήλαζα και σκεφτόμουν: Θα έχω
γάλα να συνεχίσω το θηλασμό ή θα μου σταματήσει; Και τότε πού θα βρίσκω γάλα
για να το ταΐσω; Μέσα μου ήρθε τότε το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά «Ουαί
δε εις τας εγκυμονούσας και τας θηλαζούσας...» (21/κα/23) και προσευχήθηκα:
«Κύριε, να μη μου σταματήσει το γάλα!»
Πριν
από λίγες μέρες όμως, το χωρίο αυτό του λόγου του Θεού απόκτησε για μένα μιαν
άλλη διάσταση κι ευχαριστώ γι’ αυτό τον σεβαστό πνευματικό μας δάσκαλο που το
σχολίασε φωτίζοντάς το από μιαν άλλη σκοπιά. Και έλεγε ο αδελφός (αποδίδω όπως
θυμάμαι με δικά μου λόγια):
***
Η
φράση αυτή του Κυρίου μας ειπώθηκε μέσα σε ένα συμφραζόμενο που τραγικά
προανάγγειλε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της, όπως και έγινε
πραγματικά το 70 μ.Χ. από τις ρωμαϊκές λεγεώνες κάτω από την ηγεσία του Τίτου.
Καθώς
όμως ο Κύριος προλέγει το μέγεθος της καταστροφής, η προσοχή Του στρέφεται σε
μια ξεχωριστή ομάδα του πληθυσμού, τις γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης κι
εκείνες που θηλάζουν.
Ενώ
κάποιοι άλλοι, γιατί όχι και δικοί Του, κοίταζαν το Ναό και τρόμαξαν... Πότε θα
γίνουν όλα τούτα, και είναι δυνατό να πέσει ο Ναός; Τα χρυσάφια, τ’ ασήμια, τα
αφιερώματα, όλο τούτο το μεγαλούργημα θα γίνει σκόνη; Θα πέσουν όλα; Θα το
επιτρέψει ο Θεός;
Όμως
Εκείνος ρίχνει το βλέμμα Του στοργικά στη μανούλα που κυοφορεί και στην άλλη
που θηλάζει! Τι λεπτότητα, τι αγάπη, τι ενδιαφέρον, ποια λοιπόν ευαισθησία!
Κάποιος θα έλεγε, ``Κύριε, εδώ το παν καίγεται, καταστρέφεται, βουλιάζει, κι
Εσύ κάνεις λόγο γι’ αυτές; Λεπτομέρεια!...’’
Φαντάσου
μια Ιερουσαλήμ που πέφτει, καίγεται. Εκείνοι, οι φανατικοί, έχουν αρχίσει έναν
πόλεμο εξόντωσης ανάμεσά τους, με πράξεις φρικαλέες, ανατριχιαστικές, που
πρέπει να κλείσεις το βιβλίο της Ιστορίας και με κλειστά τα μάτια να ντραπείς
γι’ αυτή και τις σελίδες της.
Όμως
για τον Κύριο είχε ξεχωριστή σημασία μια εγκυμονούσα γυναίκα, που δε θα μπορούσε
να τρέξει και μια θηλάζουσα, που κρατώντας το μωρό της κι ίσως ένα μπόγο θα
προσπαθούσε να γλυτώσει μακριά από την πόλη και τη φωτιά του χαμού!
Άλλοι
θα μιλάγανε για μεραρχίες που χάθηκαν, για τείχη που έπεσαν, για στρατηγικά
σχέδια που ναυάγησαν, για οικονομίες που χάθηκαν, για νιάτα που πουλήθηκαν σαν
δούλοι...
Και
όμως ο Κύριος, μέσα σ’ αυτή τη συμφορά της Ιερουσαλήμ σκέφτηκε την εγκυμονούσα
και τη θηλάζουσα νεαρή μανούλα.
Ας
σκύψουμε το κεφάλι. Αυτός είναι ο Κύριός μας! Ασύλληπτος! Δεν μπορούμε να Τον
κατανοήσουμε. Υπάρχουν αριστουργήματα που χωρίς να ξέρουμε τη γλώσσα που
γράφτηκαν δε μπορούμε να τα συλλάβουμε... έτσι και τούτη την αγάπη δε μπορούμε
να την κατανοήσουμε εκτός κι αν μας την αποκαλύψει το Άγιο Πνεύμα.
Μας
αγάπησε με μια τεράστια αγάπη, που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο! Ταυτόχρονα όμως
αδελφή μου μπορεί να αγκαλιάζει και μια εγκυμονούσα, μια θηλάζουσα μανούλα.
(...)
Εάν
μου λέγατε, «Δώσ’ μου μια απόδειξη για τη μεγαλειότητά Του. Ότι ο Υιός του Θεού
είναι και Υιός Ανθρώπου, θα σου έδινα μόνο μία απόδειξη, ετούτη. Πόση αγάπη! Πόση στοργή! Πόση λεπτότητα εκ
μέρους Του. Ποτέ δε θα αγαπήσουμε τον Κύριο αν το Άγιο Πνεύμα δεν μας δώσει τη
διάσταση πόσο Εκείνος μάς αγάπησε.
***
Πόσο
καλό μου κάνει να σκέφτομαι ότι ο Κύριός μας δεν είναι έξω από τα προβλήματά
μας. Στις δυσκολίες μας, είναι εκεί. Στο κρεβάτι του πόνου, είναι εκεί!
Γνωρίζει το κάθε τι που μας συμβαίνει.
Αλλά
μου θυμίζει και κάτι ακόμη: Πόσο λεπτή πρέπει να είμαι κι εγώ, η πιστή του
Κυρίου, πόσο λεπτή ιδιοσυγκρασία πρέπει να με χαρακτηρίζει ως θυγατέρα του
Άγιου Θεού! Και προσεύχομαι προς τον Πατέρα Θεό: «Δώσε μου σε παρακαλώ αυτή τη
λεπτότητα της αγάπης Σου». Αν συμφωνείς αδελφή μου, κάνε κι εσύ την ίδια
προσευχή!
………………………………………|
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ
-ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2005
02
Γυναίκες απέναντι στον καθρέφτη του θείου
λόγου
Τι άρωμα φοράτε;
Aκουσα
πρόσφατα ένα κήρυγμα βασισμένο στο 30ό κεφάλαιο του προφήτη Ησαΐα. Ο
ιεροκήρυκας τόνισε την ασύνετη διαγωγή του λαού Ισραήλ, που τόλμησε να ζητήσει
βοήθεια από τον αιώνιο εχθρό του, την Αίγυπτο, και τον κίνδυνο που υπάρχει
καθώς πολλοί από τους σημερινούς χριστιανούς συχνά προθυμοποιούνται να
επανακάμψουν στον κόσμο της αμαρτίας για να βρουν "λύση" σε διάφορα
προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Καθώς,
όμως, παρακολουθούσα την όντως ευλογημένη εκείνη ομιλία, η δική μου σκέψη
επικεντρώθηκε σε έναν ιδιαίτερο τομέα που εμείς οι γυναίκες είμαστε περισσότερο
επιρρεπείς – αν και οι άντρες δεν μένουν πολύ πίσω.
Θυμήθηκα,
λοιπόν, την εντολή του Χριστού, που είπε: «Μη μεριμνήσητε λοιπόν λέγοντες, Τι
να φάγωμεν ή τι να πίωμεν ή τι να ενδυθώμεν; Διότι πάντα ταύτα ζητούσιν οι
εθνικοί· επειδή εξεύρει ο Πατήρ σας ο ουράνιος ότι έχετε χρείαν πάντων τούτων»
(Ματθ. 6/ς/ 31-32).
Τα
λόγια αυτά του Κυρίου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, στην εποχή που ζούμε, δεν
αφορούν τους περισσότερους από εμάς στη χώρα μας και το δυτικό κόσμο. Δόξα τω
Θεώ, έχουμε άφθονο φαγητό, καθαρό νερό και άλλα ποτά και, προπαντός, ντουλάπες
γεμάτες με ρούχα. Και όμως, αν σταθούμε και σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε
ότι έχουμε και παραέχουμε μεγάλη μέριμνα για όλα αυτά. Και όχι βέβαια μέριμνα
επειδή στερούμαστε και πώς θα καλύψουμε τις βασικές αυτές ανάγκες, αλλά μέριμνα
που αφορά την πολυτέλεια, την ποικιλία, τη φίρμα και άλλα παρόμοια.
Κάνετε
μια βόλτα στα διάφορα "πηγαδάκια" που σχηματίζονται έξω από τις
εκκλησίες τις Κυριακές το πρωί ή προσέξτε τις μοντέρνες "αδελφικές"
κοινωνικές συναναστροφές που έχουν οι χριστιανοί στα σπίτια τους και θ’
ακούσετε τα ίδια και απαράλλακτα που συζητούν και οι «εθνικοί». Σε ποιο εστιατόριο
σερβίρουν ωραία φαγητά... Ποια εκλεκτά ποτά διαθέτουν στην κάβα τους... Από πού
αγοράζουν τα επώνυμα ρούχα με τα οποία καταφέρνουν να ξεχωρίζουν... Ποιο είναι
το καλύτερο αυτοκίνητο και ποιος το οδηγάει... Σε ποιο κέντρο αδυνατίσματος να
πάμε... Ποια καλλυντικά να χρησιμοποιήσουμε για καλύτερα αποτελέσματα... Πού θα
κάνουμε αξέχαστε διακοπές (το καλοκαίρι είναι πάλι κοντά)... Και ο κατάλογος θα
μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμη.
Η
Αγία Γραφή λέει ότι «Από το περίσσευμα της καρδιάς λαλεί το στόμα», και, δυστυχώς,
δεν μένει η παραμικρή αμφιβολία πως όλα αυτά έχουν γεμίσει τις καρδιές και τις
σκέψεις μας. Μας απασχολούν, γι’ αυτό και τα συζητάμε. Είναι οι προτεραιότητές
μας. Εργαζόμαστε σκληρά για να εξασφαλίσουμε τα χρήματα που θα χρειαστούν για
να τ’ αποκτήσουμε. Ξοδεύουμε χρόνο ψάχνοντας πού θα τα βρούμε. Μερικές φορές,
μάλιστα, ανταγωνιζόμαστε τους άλλους στο περιβάλλον μας, μήπως και υστερήσουμε
σε κάτι.
Ούτε
λίγο ούτε πολύ, επιστρέφουμε στην Αίγυπτο (στη ζωή που ζούσαμε πριν
ακολουθήσουμε τον Χριστό). Εκεί αφήσαμε την σκληρή εργασία κάτω από το
βούρδουλα του εργοδιώκτη, όμως τώρα κρατούμε εμείς το βούρδουλα και
μαστιγώνουμε τον εαυτό μας για να προλάβει σε όλα αυτά. Αφήσαμε τα
κουρελιασμένα ενδύματα που προσπαθούσαν να σκεπάσουν τη γύμνια μας (κυριολεκτικά
και ηθικά), αλλά τώρα διαλέγουμε ρούχα που μάλλον προβάλλουν εκείνα που θα
έπρεπε να κρύβουν. Σε κάποιο γάμο –και μάλιστα θρησκευτικό– που βρέθηκα τις
προάλλες, κάποιος είπε σαρκαστικά: "Ευτυχώς τουλάχιστον που η νύφη φορούσε
μακριά γάντια!" επειδή όλα τα άλλα ρούχα της ήταν τόσο αποκαλυπτικά...
Μια
αδελφή έλεγε από τη ζωή της, πως όταν ακολούθησε τον Χριστό, άνοιξε τη ντουλάπα
της και έβγαλε όλα τα παλιά ρούχα που είχε και δεν τα χάρισε αλλά τα πέταξε
επειδή ήταν άσεμνα. Μάζεψε και όλα τα χρυσαφικά και άλλα κοσμήματα σε μια
σακούλα και δεν τα ξαναφόρεσε. Ύστερα από κάποια χρόνια μπήκαν στο σπίτι της
και τα πήραν κλέφτες!
Θα
πει κάποιος ότι δεν είναι αυτά που μας συνιστούν στον Θεό αλλά «ο κρυπτός
άνθρωπος της καρδίας». Εκείνον βλέπει ο Κύριος και πάνω σ’ αυτόν εργάζεται με
το Πνεύμα Του ώστε να μας παραστήσει «κατενώπιον της δόξης αυτού αμώμους εν
αγαλλιάσει» (Ιούδα 1/α/24). Όμως οι άνθρωποι που μας συναναστρέφονται δεν
μπορούν να δουν την καρδιά μας^ βλέπουν το εξωτερικό μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, το
εξωτερικό και το στολισμό του, ο απόστολος Πέτρος συνιστά να είναι «ουχί ο
εξωτερικός, ο του πλέγματος των τριχών και της περιθέσεως των χρυσίων ή της
ενδύσεως των ιματίων» (Α~ Πέτρ. 3/γ/3).
Ο
Κύριος μάς έντυσε με ταπεινοφροσύνη και εμείς ξαναπαίρνουμε από την "Αίγυπτο"
την υπερηφάνεια και την «αλαζονεία του βίου» (Α~ Ιωάν. 2/β/16).
Είναι
πολύ καλό να έχουμε χριστιανικές συναναστροφές, αλλά με ποιο περιεχόμενο; Ο
λόγος του Θεού, συνιστά: «Ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην
και καλά έργα, μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις
τινάς, αλλά προτρέποντες αλλήλους» (Εβρ. 10/ι/ 24- 25).
Όταν
ο Θεός πρόσταξε το λαό Ισραήλ να τηρεί την ανάπαυση του Σαββάτου, είπε: «Και
ενθυμού, ότι ήσο δούλος εν τη γη της Αιγύπτου· και Κύριος ο Θεός σου σε
εξήγαγεν εκείθεν εν χειρί κραταιά και εν βραχίονι εξηπλωμένω» (Δευτ. 5/ε/15),
και συνεχώς φρόντιζε να τους θυμίζει τη θλιβερή ιστορία τους, ώστε με
ευγνωμοσύνη να απολαμβάνουν τα αγαθά της ελευθερίας τους. Εκείνοι όμως, ατυχώς,
πάρα πολλές φορές αναπόλησαν και αποθύμησαν τα "αγαθά" της γης της
αιχμαλωσίας, τα αιγυπτιακά «σκόρδα και κρεμμύδια»...
Ας
ψάξουμε κι εμείς, η κάθε μια μας, να βρούμε στον εαυτό μας ποια από τα πράγματα
που χαρακτηρίζουν τη χριστιανική μας ζωή, ανήκουν και τα έχουμε φέρει από την
Αίγυπτο, κι ας τα πετάξουμε το συντομότερο.
Είμαστε
η εικόνα του Χριστού. Τα μέλη μας είναι μέλη δικά Του. Εμάς βλέπει ο κόσμος,
που δε μπορεί να δει Εκείνον. Είμαστε αλάτι και είμαστε το φως Του. Επιπλέον
είμαστε –θα πρέπει να είμαστε– «του Χριστού ευωδία προς τον Θεόν», όχι μόνο,
αλλά και «εις τους σωζομένους και εις τους απολλυμένους». Ο Θεός «φανερόνει εν
παντί τόπω δι’ ημών την οσμήν της γνώσεως αυτού» (Β~ Κορ. 2/β/14-15).
Καθώς
τόσος λόγος γίνεται για το ποιο άρωμα αξίζει να φορέσουμε, ας γνωρίζουμε πως το
πιο επώνυμο και το πιο ακριβό είναι ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Και όταν φοράμε αυτό
το άρωμα, η ευωδία του δεν είναι δυνατόν να περάσει απαρατήρητη επειδή είναι
τόσο έντονη ώστε να γίνεται αισθητή και «εις τους σωζομένους και εις τους
απολλυμένους». Και στους πιστούς και στους άπιστους.
Και
αν αξίζει να προσέξουμε το χωρίο που λέει, «Ας απορρίψωμεν παν βάρος και την
ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν» (Εβρ. 12/ιβ/1), σίγουρα τα πρώτα βάρη
που πρέπει να πετάξουμε από πάνω μας είναι τα "υπολείμματα" της
Αιγύπτου.
Ας
το κάνουμε πρόθυμα και ο Κύριος θα μας αποζημιώσει με το παραπάνω! |
……………………………………..
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ- ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ
2005
03
Γυναίκες
απέναντι στον καθρέφτη του θείου λόγου
Η ειρήνη των πιστών
Ειρήνη,
κάτι που όλοι ποθούν αλλά ελάχιστοι έχουν. Καθώς σκεφτόμουν το θέμα, ξεχώρισα
στο νου μου τρεις διαφορετικές πλευρές του.
Πρώτη
έβαλα την ειρήνη με τον Θεό. Αυτή την αποκτούν όσοι μετανοούν ειλικρινά για τις
αμαρτίες τους και δέχονται τη συγχώρεση που προσφέρει ο Θεός μέσω του Χριστού.
Διαβάζουμε: «Διότι αυτός είναι η ειρήνη ημών, όστις έκαμε τα δύο εν και έλυσε
το μεσότοιχον του φραγμού, καταργήσας την έχθραν εν τη σαρκί αυτού (...) φέρων
ειρήνην» (Εφεσ. 2/β/14-15)
Δεύτερη
έβαλα την ειρήνη με τους γύρω μας. Οικογένεια, αδελφοί στην εκκλησία, φίλοι,
τους ανθρώπους γενικότερα. Η επιδίωξη και η διατήρηση αυτής της ειρήνης θέλει
πολλή δουλειά, έχει κόστος, απαιτεί θυσίες και δεν εξαρτάται πάντα μόνο από
εμάς. Γι’ αυτό και στο λόγο του Θεού διαβάζουμε: «Ει δυνατόν, όσον το αφ’ υμών
ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων» (Ρωμ. 12/ιβ/18). Είναι πολύ μεγάλο θέμα,
σπουδαίο και δύσκολο να το αναπτύξει κανείς με λίγα λόγια.
Τρίτη
έβαλα την εσωτερική ειρήνη. Την ειρήνη που εν πολλοίς εξαρτάται από εμάς, αν
την έχουμε και την απολαμβάνουμε. Ίσως κάποια θα ρωτούσε: Ο Χριστός δεν είναι
που μας δίνει αυτή την ειρήνη; Δεν είπε, «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την
εμήν δίδω εις εσάς, ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω εγώ»; (Ιωάν. 14/ιδ/27).
Χωρίς αμφιβολία, την ειρήνη την δίνει ο Χριστός αλλά αυτό δεν γίνεται
θαυματουργικά.
Ψάχνοντας
τη Βίβλο βρήκα μερικές ενδιαφέρουσες προϋποθέσεις:
1.
Η αγάπη μου για το Νόμο του Θεού. Στον Ψαλμό ριθ/119/165 διαβάζουμε: «Ειρήνην
πολλήν έχουσιν οι αγαπώντες τον νόμον σου· και εις αυτούς δεν υπάρχει
πρόσκομμα.» Και αγαπώ το Νόμο του Θεού σημαίνει ΥΠΑΚΟΥΩ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Η
υπακοή γεννά μέσα μας ειρήνη, ενώ αντίθετα η ανυπακοή φέρνει ανησυχία, λύπη ή
και ενοχή.
2.
Η απουσία μεριμνών. Στην Επιστολή προς Φιλιππησίους (4/δ/6-7), διαβάζουμε: «Μη
μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας
προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη
του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα
διανοήματά σας διά του Ιησού Χριστού».
Μέριμνα
είναι έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό. Όλοι αναθέτουμε με προσευχή τα ζητήματά
μας στον Θεό αλλά τι κάνουμε μετά; Δυστυχώς, πολλές φορές δεν αναπαυόμαστε αλλά
εξακολουθούμε ν’ ανησυχούμε και να σχεδιάζουμε δικές μας λύσεις. Το μυαλό
εργάζεται αδιάκοπα. Διάφορες σκέψεις περνούν απ’ αυτό, ιδιαίτερα όταν είμαστε
μόνες. Πληροφορίες με τις οποίες το έχουμε φορτώσει, τις επεξεργάζεται με
αποτέλεσμα να βγάζει διάφορα συμπεράσματα, είτε ευχάριστα, είτε δυσάρεστα. Έχω
γνωρίσει γυναίκες, ιδιαίτερα ηλικιωμένες, που έχουν στο μυαλό τους μόνο μία
δισκέτα, που εγώ την ονομάζω “Δισκέτα των παραπόνων”. Σ’ αυτήν περιέχονται
πράγματα που προκαλούν λύπη, ανησυχία, και ό,τι άλλο στενόχωρο μπορεί να
φανταστεί κανείς.
Γιατί
ν’ απασχολούμαστε με τα δυσάρεστα αυτά πράγματα; Γιατί να σκεφτόμαστε μόνο όσα
άσχημα έχουν συμβεί στη ζωή μας και, το χειρότερο, όσα άσχημα πράγματα ...θα
μπορούσαν να μας συμβούν στο μέλλον; Το μοναδικό αποτέλεσμα αυτής της τακτικής,
είναι να έχουμε διαρκώς θλίψη και κακά επακόλουθα στην υγεία μας. Οι γιατροί βεβαιώνουν
ότι πολλές αρρώστιες έχουν την αρχή τους στον ψυχικό κόσμο. Αιώνες πριν, ο
λόγος του Θεού υπογράμμιζε: «Η ευφραινομένη καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν·
το δε κατατεθλιμμένον πνεύμα ξηραίνει τα οστά» (Παρ. 17/ιζ/22).
Η
προτροπή του Παύλου «Πάντοτε χαίρετε» (Α~ Θεσ. 5/ε/16), απαιτεί να
εκπαιδευτούμε να συλλογιζόμαστε πράγματα που μας φέρνουν χαρά και, δόξα στον
Θεό, αυτά δεν είναι λίγα! Κοιτάζοντας η κάθε μία στη ζωή της, θα βρει αρκετά
ώστε να γεμίζει η σκέψη της μ’ αυτά, να χαίρεται και να δοξάζει τον Κύριο.
3.
Το περιεχόμενο της σκέψης μας. Με τι πρέπει να γεμίζει η σκέψη μας; Διαβάζουμε
στην Επιστολή προς Φιλιππησίους 4/δ/8: «Όσα είναι αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια,
όσα καθαρά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, αν υπάρχη τις αρετή και εάν τις έπαινος,
ταύτα συλλογίζεσθε» (Φιλιπ. 4/δ/8).
Πού
προτρέπει το Πνεύμα του Θεού να στρέφουμε το λογισμό μας; Όσο κακός ή
στριμμένος κι αν είναι κάποιος από το περιβάλλον μας, δεν έχει επάνω του κάποια
αρετή; Δεν έχει έστω κάτι το ελάχιστο, για το οποίο θα μπορούσαμε να τον
επαινέσουμε; Ε, λοιπόν, αυτό θα πρέπει να ψάχνουμε κι αυτό μόνο θα πρέπει να
σκεφτόμαστε. Και, προσέξτε^ δε λέει εδώ να λέμε την αρετή και τον έπαινο στους
άλλους, ενώ μέσα μας θα σκεφτόμαστε αρνητικά. «Ταύτα συλλογίζεσθε»! τονίζει. Με
το συλλογισμό δε βλάπτουμε κανένα, θα έλεγε κάποιος. Λάθος! Προξενούμε μεγάλη
βλάβη στον ίδιο μας τον εαυτό, πνεύμα και σώμα. Είναι ανάγκη ν’ αλλάξουμε
δισκέτα στην αποθήκη της καρδιάς μας, και το νου μας να τον γεμίσουμε με το
λόγο του Θεού.
4.
Η γνώση του Λόγου του Θεού. «Ο λόγος του Χριστού ας κατοική εν υμίν πλουσίως»
(Κολ. 3/γ/16). Το Πνεύμα του Θεού θέλει να μας στηρίξει, να μας ενισχύσει, αλλά
αν δεν γνωρίζουμε εδάφια από τη Γραφή, τι θα μας θυμίσει; Ο Χριστός είπε στους
μαθητές Του ότι το Άγιο Πνεύμα «θέλει σας διδάξει πάντα και θέλει σας
υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς» (Ιωάν. 14/ιδ/26). Από αυτά που επί τρία
και χρόνια δίδασκε ο Κύριος στους μαθητές Του, αυτά θα τους υπενθύμιζε το
Πνεύμα.
Πολλές
φορές χανόμαστε και βουλιάζουμε επειδή δυσάρεστες σκέψεις κατάφεραν να
τρυπώσουν στο νου μας. Αλλά και ο Διάβολος κάνει το μέρος του για να τις
μεγαλοποιήσει. Το αποτέλεσμα είναι πονάκια στο στομάχι, τσιμπήματα στο στήθος,
προβλήματα στα έντερα και άλλα παρόμοια επακόλουθα. Οι ψυχολόγοι λένε να μη
σκεφτόμαστε αρνητικά αλλά θετικά. Εμείς θα πούμε να σκεφτόμαστε χριστοκεντρικά.
5.
Η αδιάλειπτη προσευχή. Όταν ο νους είναι γεμάτος με υποσχέσεις του Θεού και
εξασκηθούμε στο «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» μαζί με όλες τις προτροπές που
υπάρχουν στα χωρία Α~ Θεσ. 5/ε/17-23, δε θα υπάρχει χώρος στο μυαλό μας για
βλαβερές σκέψεις και «ο Θεός της ειρήνης» θα μας αγιάσει ολοκληρωτικά.
Την
αλλαγή αυτή όμως δε θα την επιτύχουμε από τη μία μέρα στην άλλη. Θα χρειαστεί
προπόνηση. Όπως πρέπει πάντα να είμαστε άγρυπνες ώστε να μη αμαρτήσουμε, έτσι
χρειάζεται να καταβάλουμε προσπάθεια για ν’ απομακρύνουμε τις λάθος σκέψεις,
μόλις αντιληφθούμε την παρουσία τους και έτσι να διατηρήσουμε την εσωτερική μας
ειρήνη. «Η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας
σας και τα διανοήματά σας διά του Ιησού Χριστού» (Φιλιπ. 4/δ/7). Αμήν. |
………………………………………………..
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005
04
Γυναίκες απέναντι στον
καθρέφτη του θείου λόγου
Εξωσωματική γονιμοποίηση;
Πώς και γιατί;
Η ανάγκη των γυναικών να τεκνοποιήσουν είναι έμφυτη, δοσμένη από τον
ίδιο τον Θεό. Όσο και αν αυτό ακούγεται παλιομοδίτικο, στο σχέδιο της
δημιουργίας της Εύας, δεν ήταν μόνο η κάλυψη της συντροφικότητας που είχε
ανάγκη ο Αδάμ, αλλά και ο σκοπός της τεκνογoνίας^ για τούτο και «εκάλεσεν Αδάμ
το όνομα της γυναικός αυτού Ζωή (chavvah), ότι αύτη μήτηρ πάντων των ζώντων»
(Γεν. 3/γ/20 Ο~). Κάποιοι όμως άστοχα μεταγλώττισαν το Chavvah (=Ζωή) στο
ανούσιο Εύα.
Είναι για τούτο, ίσως, που η ποινή της
προγιαγιάς μας –που πέρασε και σε όλες εμάς– ήταν σχετική με την κύρια αποστολή
της: «Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου· με
λύπας θέλεις γεννά τέκνα», ενώ εκείνη του Αδάμ ήταν: «εν τω ιδρώτι του προσώπου
σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου» (Γέν. 3/γ/16-19).
Τη φυσιολογική αυτή λαχτάρα των
γυναικών ν’ αποκτήσουν παιδιά, τη βλέπουμε ιδιαίτερα όταν την εκφράζουν σε
πολλές σελίδες της Βίβλου γυναίκες αποστερειμένες από τη δυνατότητα γέννησης
(στείρες). Κανείς, λοιπόν, δε μπορεί να κακίσει τη γυναίκα που θέλει να φέρει
στον κόσμο και να μεγαλώσει παιδιά.
Στο χώρο αυτό είναι πολύτιμες οι
επιστήμες της βιολογίας και ιατρικής, που αντιμετωπίζοντας πολλά προβλήματα
υγείας, υπηρετούν όχι μόνο τη ζωή και ευημερία μας αλλά βοηθούν και στον τομέα
της αναπαραγωγής. Έτσι όλο και περισσότερο χρησιμοποιείται σήμερα η
υποβοηθούμενη γονιμοποίηση, που ικάνωσε πολλά άτεκνα ζευγάρια να αποκτήσουν
παιδί.
Παράλληλα όμως γεννιούνται όχι λίγα
ηθικά προβλήματα, επειδή πολλοί γιατροί, ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν
διακρίνονται από ευσέβεια και μοναδικό τους κίνητρο είναι το οικονομικό κέρδος,
αποφεύγουν να ενημερώσουν τις υποψήφιες μητέρες για τις πραγματικές
προϋποθέσεις, απαιτήσεις και ηθικές διαστάσεις της εξωσωματικής γονιμοποίησης,
με αποτέλεσμα –εν αγνοία τους– να συνεργούν σε πράξεις που σε αντίθετη
περίπτωση δε θα ήθελαν να συμπράξουν.
Θέλαμε για τούτο να παρουσιάσουμε
κάποιες σκέψεις γύρω από το ενδιαφέρον και σοβαρό αυτό ζήτημα, όμως
χρειαζόμασταν περισσότερα στοιχεία ώστε οι θέσεις μας να είναι τεκμηριωμένες
και ασφαλείς.
Πριν λίγο καιρό, όμως, διαβάσαμε ένα
ενδιαφέρον κείμενο του γνωστού Ψυχίατρου και συγγραφέα Δρ. Ανανία Καβάκα που,
απαντώντας σε σχετική ερώτηση αναγνώστριας του περιοδικού «Η Φωνή του
Ευαγγελίου» (4/05, σελ. 44) καλύπτει αρκετά ερωτήματα. Το αναδημοσιεύουμε,
λοιπόν, με τη βεβαιότητα ότι και οι αναγνώστριες [και αναγνώστες] του «Τ»
μπορούν να επωφεληθούν από αυτό.
Ερώτηση:
Κύριε Καβάκα, γράφετε ότι είναι
επιτρεπτό για ένα ζευγάρι χριστιανών ν' αποκτήσουν παιδί με εξωσωματική
γονιμοποίηση, αρκεί να χρησιμοποιηθεί σπέρμα από το σύζυγο και όχι από κάποιον
άλλο δωρητή. Όπως ξέρετε, κατά την εξωσωματική γονιμοποίηση γίνεται προσπάθεια
να παράγει το γυναικείο σώμα πολλά ωάρια, τα οποία γονιμοποιούνται και στη
συνέχεια μερικά μόνο απ' αυτά τοποθετούνται στη μήτρα της γυναίκας, ενώ τα
υπόλοιπα πετιούνται.
Το ερώτημα μου είναι: Δεν είναι
αυτά τα γονιμοποιημένα ωάρια μια μορφή ζωής που κάτω από κατάλληλες συνθήκες θα
γίνονταν άνθρωποι; Είναι ηθικά σωστό να τα καταστρέφουμε ή καλύτερα ν'
ανεχόμαστε την καταστροφή τους προκειμένου ν' αποκτήσουμε ένα παιδί;
Απάντηση:
Κάθε γονιμοποιημένο ωάριο αποτελεί
δυνητικά έναν άνθρωπο και θα διαμορφωθεί σ' έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο όπως
είμαστε όλοι εμείς, αν τοποθετηθεί μέσα στη μήτρα μιας γυναίκας και γι' αυτό
δεν έχουμε το δικαίωμα να το καταστρέψουμε.
Γι’ αυτό το λόγο, θα σας
συνιστούσα, αν θέλετε ν' αποκτήσετε παιδί με εξωσωματική γονιμοποίηση, ν'
απαιτήσετε ως όρο από το μαιευτήρα σας να γονιμοποιήσει μόνο δύο ωάριά σας, τα
οποία θα τοποθετήσει στη συνέχεια στη μήτρα σας. Έτσι, θα έχετε τη δυνατότητα
ν' αποκτήσετε το πολύ δίδυμα παιδιά. Είναι καλύτερο να ριψοκινδυνέψετε μια αποτυχία
της προσπάθειας με όλες τις οικονομικές ή ψυχολογικές επιπτώσεις που μπορεί να
έχει αυτή σε σας, παρά ν' ανεχτείτε να γίνει κάτι που σαν χριστιανοί δεν το
θεωρούμε σωστό.
Ο Θεός έδωσε μεγάλες δυνατότητες στον
άνθρωπο αλλά και την ηθική ευθύνη, πώς θα τις διαχειρίζεται. Στο σημείο αυτό η
χριστιανή γυναίκα –και ο σύζυγός της, εννοείται– πρέπει να εξετάζει όλα τα
στοιχεία και να προχωρεί μόνο σε αποφάσεις και ενέργειες που δεν παραβιάζουν
τους νόμους του Θεού. …………………………………………………|
ΤΥΧΙΚΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2002 -
05
Γυναίκες απέναντι στον
καθρέφτη του θείου λόγου
Η αντιλογία...
Η
ανατροφή των παιδιών είναι ένας πολύ δύσκολος δρόμος. Και το χειρότερο,
μπαίνουμε σ’ αυτή τη διαδικασία ως γονείς, χωρίς ανάλογες γνώσεις, πείρα και
ωριμότητα. Πολλά πράγματα που τα φανταζόμασταν διαφορετικά, μας ξαφνιάζουν.
Ένα
τέτοιο ξάφνιασμα είναι όταν ακούσουμε το “όχι” του παιδιού μας σε κάποια από
τις παραγγελίες μας. Μάλιστα αυτό αρχίζει σε πολύ μικρή ηλικία, πριν ακόμη το
μικρό μάθει καν να μιλάει.
–Θα
φάμε, πήγαινε να πλύνεις τα χέρια σου.
–Όχι,
ζε σέλω!
–Σου
είπα έλα να πλύνουμε τα χέρια σου.
–Όχι,
ζε σα τα πλύνουμε...
Τι
κάνουμε τότε; Κάποιοι από τους ειδικούς μάς λένε να μη δίνουμε στα παιδιά τις
παραγγελίες μας σαν διαταγές αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί “να διαλέξει”.
Στο προηγούμενο παράδειγμα τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα αν λέγαμε “Πού θέλεις
να πλύνεις τα χέρια σου, στο μπάνιο ή στην κουζίνα;” Τότε το παιδί θα διάλεγε
το ένα από τα δύο και το αποτέλεσμα θα ήταν να πλύνουμε τα χέρια του χωρίς
αντίρρηση.
Αλλά
τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αντιλέγει, ακόμη και από νήπιο; Τι άλλο
παρά η αμαρτία!
Σύμφωνα
με την Παλαιά Διαθήκη, η πρώτη αντιλογία εκφράστηκε ήδη μέσα στον Παράδεισο της
Εδέμ. Συγχωρήστε μας να την παρουσιάσουμε με έναν χιουμοριστικό τρόπο, όπως τη
διαβάσαμε σε ένα ξένο περιοδικό:
Όταν
ύστερα από τον ουρανό, τη γη και τα υπόλοιπα φυτά και ζώα, δημιούργησε ο Θεός
τον Αδάμ και την Εύα, ανάμεσα στα άλλα πράγματα που τους είπε ήταν και ένα
“ΜΗ!”
–Τι
είναι αυτό; ρώτησε ο Αδάμ.
–ΜΗ
φάτε από τον απαγορευμένο καρπό! είπε ο Θεός.
–Απαγορευμένος
καρπός; Υπάρχει Εύα απαγορευμένος καρπός;…
–Όχι!
Δεν υπάρχει!
–Α
ναι, υπάρχει!
–Μην
φάτε λοιπόν αυτό τον καρπό! είπε ο Θεός.
–Γιατί;
–Επειδή
σας το λέω εγώ που είμαι ο πατέρας σας! είπε ο Θεός.
Λίγο
αργότερα ο Θεός είδε τα παιδιά του να μασουλάνε τον καρπό και θύμωσε.
–Δεν
σας είπα να μην φάτε αυτό τον καρπό; ρώτησε ο πρώτος Πατέρας.
–Ε,
ναι, απάντησε ο Αδάμ.
–Τότε
γιατί το κάνατε;
–Δεν
ξέρω, απάντησε η Εύα.
–Αυτή
το έκανε πρώτη! είπε ο Αδάμ.
–Δεν
το έκανα!
–Ναι,
το έκανες!
–Δεν
το έκανα!..
Τη
συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι μας.
Ηπρώτη
αντιλογία, συνεπώς, ήταν απέναντι στον Θεό, και μάλιστα από τα δικά Του παιδιά!
Δεν
ξέρουμε πόσα χρυσοκόκκινα δειλινά αφιέρωσε ο Θεός κουβεντιάζοντας με τον Αδάμ
και την Εύα στα ανθισμένα μονοπάτια της Εδέμ. Σίγουρα οι συμβουλές Του ήταν
τέλειες. Η αγάπη και τρυφερότητα στη σχέση Του μαζί τους απεριόριστες. Όμως ο
άνθρωπος, μέσα στην ελευθερία του, δεν διάλεξε την υπακοή στον Πατέρα αλλά την
ανυπακοή και, στη συνέχεια, την αντιλογία αντί της μετάνοιας.
Κάθε
φορά, λοιπόν, που με αγάπη προσπαθούμε να συμβουλέψουμε τα παιδιά μας και δεν
βρίσκουμε ανταπόκριση, μην τα βάζουμε με τον εαυτό μας και κυρίως μην
απογοητευόμαστε. Η δική τους αντιλογία ας γίνει αφορμή για να εξετάσουμε τους
δικούς μας δρόμους. Ποια δηλαδή είναι η στάση μας απέναντι στις συμβουλές και
εντολές του Ουράνιου Πατέρα μας;
Μελετούμε
το λόγο του Θεού, πιστεύω, επειδή μέσα απ’ αυτόν παίρνουμε οδηγίες για το καθημερινό μας
περπάτημα. Δεχόμαστε τις συμβουλές και τους ελέγχους του Αγίου Πνεύματος με
πνεύμα υποταγής και ευχαριστίας ή προβάλλουμε τις κάποιες αντιρρήσεις μας; “Ναι,
αυτό λέει, αλλά τι εννοεί...;”
Ο
Κύριος μάς θυμίζει μέσω του Προφήτη: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο διδάσκων
σε διά την ωφέλειαν σου, ο οδηγών σε διά της οδού δι’ ης έπρεπε να υπάγης» (Ησ.
48/μη/17). Δεν θέλει ο Θεός να μας στερήσει κάτι, ούτε να μας κάνει να νιώσουμε
καταπίεση. Όλες οι οδηγίες Του έχουν ως υπόβαθρο την άμετρη αγάπη και τη σοφία
Του. Ας το πιστέψουμε αυτό και με χαρά ας συμμορφωνόμαστε, σαν τον Ψαλμωδό
λέγοντας κι εμείς: «Χαίρω, Θεέ μου, να εκτελώ το θέλημά σου· και ο νόμος σου
είναι εν τω μέσω της καρδίας μου» (Ψαλμ. 40/μ/8).
Το
μικρόβιο της αντιλογίας εύκολα εισχωρεί και στις σχέσεις μεταξύ των πιστών.
Πολλές φορές μια συζήτηση που άρχισε με καλή διάθεση, π.χ. για να
διευκρινιστούν κάποιες αλήθειες της Γραφής, μπορεί να καταλήξει σε αντιλογία.
Χρειάζεται ταπείνωση για να δεχτούμε ότι πιθανόν η άποψη που είχαμε μέχρι τώρα,
μπορεί να είναι λάθος.
Ακόμη
πιο έντονη αντιλογία παρατηρείται μεταξύ συζύγων, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια
της συζυγικής ζωής. Τότε που είναι ανάγκη ο καθένας να βάλει στην άκρη το “εγώ”
και να το αντικαταστήσει με το “εσύ” ή, καλύτερα, με το “εμείς”. Χρειάζεται
σταθερή απόφαση από τον καθένα ξεχωριστά, ώστε η μεν σύζυγος να πάρει το ρόλο
που της ανέθεσε η Θεός, να υποτάσσεται δηλαδή κατά πάντα, ο δε σύζυγος να την
αγαπάει σαν τον εαυτό του, όπως του ζητάει ο Θεός.
Δυστυχώς,
μια έξαρση –αν επιτρέπεται η λέξη– της αντιλογίας, παρατηρείται και στα
ζευγάρια των ηλικιωμένων. Για μηδαμινές αιτίες, τις περισσότερες φορές,
εκστομίζουν ο ένας στον άλλον λόγια πικρά. Συνεχίζουν έτσι χωρίς κανείς από
τους δύο να αποφασίζει να σταματήσει... Αναρωτιέσαι τότε, πού είναι το έργο που
άφησαν στον Άγιο Πνεύμα να κάνει επάνω στο χαρακτήρα τους; Πού είναι «ο καρπός
Του», η αγάπη, η μακροθυμία, η αγαθοσύνη, η πραότητα, η εγκράτεια...
Όσοι
από μας, ανεξάρτητα από την ηλικία μας, έχουμε δώσει στον Θεό το δικαίωμα να
εργαστεί επάνω μας με το Πνεύμα Του, ας Του ζητήσουμε να μας βοηθήσει και στο
θέμα της αντιλογίας.
Ο
κόσμος μπορεί να χαρακτηρίζει ετοιμόλογο και να θαυμάζει εκείνον που για όλα
έχει μια γρήγορη απάντηση. Δεν είναι όμως τούτο πάντα προσόν. Αρκετές φορές
είναι ο εγωισμός που μας σπρώχνει να φέρνουμε επιχειρήματα εναντίον
επιχειρημάτων για να μην ταπεινωθούμε.
Ο
Ιάκωβος έγραψε: «Αδελφοί μου αγαπητοί, ας ήναι πας άνθρωπος ταχύς εις το να
ακούη, βραδύς εις το να λαλή, βραδύς εις οργήν» (Ιακ. 1/α/19).
Όταν
συζητούμε με τους συζύγους, τα παιδιά, τους φίλους ή συγχριστιανούς, ας ακούμε
με προσοχή τι έχουν να μας πουν κι ας δίνουμε στο νου μας λίγο περισσότερο
χρόνο για να σκεφτεί πριν τα χείλη μας προφέρουν λέξεις που δεν αρμόζουν.
Απορεί
κανείς με ανθρώπους που πάντα λένε το αντίθετο σε ό,τι ακούσουν. Φοβερό
“χάρισμα”! Δεν συμφωνείτε;
Ας
κάνουμε, λοιπόν, σήμερα έναν αυτοέλεγχο, μη τυχόν είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς! |
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Γυναίκες
απέναντι στον καθρέφτη του θείου λόγου
06
Εμείς θα
σώσουμε τα παιδιά μας;
Πριν από αρκετά χρόνια ήρθε στο σπίτι μας κάποια χριστιανή που
ήταν έγκυος. Θυμάμαι, ακόμη το μεγάλο άγχος που είχε για το αν θα καταφέρει να
μεγαλώσει σωστά το παιδί της και να το οδηγήσει στην πίστη του Χριστού.
Και ποια από εμάς δεν είχε ή δεν έχει αυτό τον άγιο πόθο! Να δούμε
τα παιδιά μας να δέχονται και μάλιστα να υπηρετούν τον Κύριο. Σε όποια ηλικία
και αν βρίσκονται, μικρά ή μεγάλα, ελεύθερα ή παντρεμένα.
Όμως, από τα παιδιά των αδελφών, άλλα έχουν δεχτεί τον Κύριο, άλλα
βρίσκονται με το ένα πόδι στην εκκλησία και το άλλο στον κόσμο, και άλλα έχουν
απομακρυνθεί τελείως.
Τι έχει συμβεί; Δεν ισχύει, λοιπόν, για όλους το «Θα σωθείς συ και
ο οίκος σου;" όπως διδάσκουν μερικοί;
Συχνά ακούμε από γονείς το αγωνιώδες ερώτημα: «Τι λάθος έκανα και
το παιδί μου δεν έμεινε στο δρόμο του Θεού;»
Κατ’ αρχήν, ποια μπορεί να πει πως στην ανατροφή των παιδιών της
δεν έκανε λάθη; Εγώ έκανα αρκετά. Πιστεύω το ίδιο κι εσείς. Αλίμονο λοιπόν αν η
σωτηρία των παιδιών μας ήταν κάτι που εξαρτάται από την τέλεια ανατροφή που
δίνουμε εμείς οι γονείς ή από την αλάνθαστη ζωή που ζήσαμε μπρος στα μάτια
τους...
Μάλιστα, καθώς ο λόγος του Θεού βεβαιώνει ότι «εις πολλά πταίομεν
άπαντες» (Ιακ. 3/γ/2), αν όλα εξαρτώνται από εμάς, τότε το "ζήτημα"
είναι χαμένο από την αρχή.
Αλλά κι εκείνοι των οποίων τα παιδιά είναι όλα του Κυρίου, ποτέ ας
μην καυχηθούν ότι ήταν δικό τους κατόρθωμα που σώθηκαν!
«Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι» (Α΄ Τιμ. 2/β/4). Όσο
θέλει να σωθεί το δικό μας το παιδί, άλλο τόσο θέλει να σωθεί και το παιδί του
γείτονα, διότι «δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός» (Πράξ. 10/ι/34).
Ο Κύριος εργάζεται με τις διάφορες περιστάσεις, ώστε να οδηγήσει
τους ανθρώπους σε μετάνοια. Ο Παύλος ρωτάει τον καθένα: «Καταφρονείς τον
πλούτον της χρηστότητος αυτού και της υπομονής και της μακροθυμίας, αγνοών ότι
η χρηστότης του Θεού σε φέρει εις μετάνοιαν;» (Ρωμ. 2/β/4).
Το ίδιο λοιπόν κάνει και για τα παιδιά μας. Στο έργο αυτό του Θεού
εμείς είμαστε απλοί συνεργάτες. Και είτε είμαστε καλοί συνεργάτες είτε κακοί, ο
Θεός θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να σωθεί όποιος προσωπικά το θελήσει.
Η σωτηρία είναι έργο του Θεού αλλά η απόφαση για την αποδοχή της
είναι προσωπική ευθύνη του καθενός. Ο άνθρωπος πλάστηκε ηθικά ελεύθερος και θ’
ακολουθήσει τον Θεό μόνο όταν ο ίδιος προσωπικά και με δική του ευθύνη
αποφασίσει ν’ ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Ευαγγελίου.
Στη Γένεση διαβάζουμε πώς ο Θεός κατέβαινε στην Εδέμ και
συνομιλούσε με τους Πρωτόπλαστους. Σίγουρα τους δίδαξε πολύ ωραία πράγματα. Και
όμως, με δάσκαλο τον ίδιο τον Θεό, εκείνοι έκαναν την λάθος επιλογή!..
Τα γράφω αυτά επειδή πολλές φορές, είτε από μόνες μας είτε επειδή
κάποιοι άλλοι μας διδάσκουν λανθασμένα, φορτωνόμαστε ενοχές και ταλαιπωρούμαστε
σκεπτόμενες ότι αποτύχαμε να οδηγήσουμε τα παιδιά μας στον Χριστό! Το «εσύ και
ο οίκος σου» ο Παύλος δεν το είπε στον καθένα αλλά μόνο στο δεσμοφύλακα των
Φιλίππων – και όπως του το είπε έτσι και έγινε, οι οικιακοί του πίστεψαν και
σώθηκαν. Όμως του το είπε προφητικά, με θεία αποκάλυψη, επειδή ο Θεός γνωρίζει
από πριν ό,τι πρόκειται να συμβεί.
Αντίθετα ο Χριστός είπε: «Δεν ήλθον να βάλω ειρήνην, αλλά
μάχαιραν. Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού, και θυγατέρα
κατά της μητρός αυτής, και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του
ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. 10/ι/34-36). Επίσης ο Ίδιος
εξήγησε για τα ανδρόγυνα ότι, «εν τη νυκτί εκείνη θέλουσιν είσθαι δύο επί μιάς
κλίνης· ο εις παραλαμβάνεται, και ο άλλος αφίνεται» (Λουκ. 17/ιζ/34).
Τι θα γίνει λοιπόν με τα παιδιά μας; Δεν υπάρχει κάτι που περνάει
από το χέρι μας; Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε σε τίποτα;
Το βέβαιο είναι ότι ο Κύριος θα κάνει το καλύτερο δυνατό. Εμείς,
από το μέρος μας, θα συνεχίσουμε με προσευχή και συνεργαζόμενοι με τον Κύριο. Ο
σπόρος του θείου λόγου, που φυτεύτηκε στις καρδιές των παιδιών μας, θα
καρποφορήσει όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες.
Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που μεγάλωσαν σε οικογένειες
πιστών και μετά απομακρύνθηκαν. Κάποια στιγμή όμως επέστρεψαν ειλικρινά
μετανοημένοι και έγιναν θερμοί πιστοί, πολύ πιο σωστοί από άλλους που έμειναν
σε μακρόχρονη χλιαρότητα, προσπαθώντας να συμβιβάσουν το φως και το σκοτάδι,
τον Χριστό και τον κόσμο...
Ένας Αγγλικανός ιεροκήρυκας μας διηγήθηκε ότι από νεανική
αντίδραση ο γιος του είχε γίνει άθεος κομουνιστής. Μάλιστα πήγε για σπουδές στο
Πανεπιστήμιο της Μόσχας, που εκείνη την εποχή ήταν το κέντρο της αθεΐας. Το
αποτέλεσμα ήταν ο νέος αυτός να πιστέψει στον Χριστό ακούγοντας –και προφανώς
βλέποντας– το Ευαγγέλιο από έναν απλό Ρώσο Ορθόδοξο λαϊκό. Δέχτηκε τον Χριστό
και ως άλλος άσωτος γιος γύρισε πίσω στην οικογένειά του αληθινά σωσμένος.
Ας μην αποκάμνουμε, λοιπόν, κι ας μην επιτρέπουμε στον Σατανά και
σε κακούς διδασκάλους να μας παιδεύουν άδικα με αισθήματα ενοχής! |
= Παρακαλούνται οι αναγνώστες να διαβάσουν με προσοχή
τη σχετική ανάπτυξη που υπάρχει στο παρόν τεύχος
....................................................
