--03--ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ
Αυτή είναι η Τρίτη κατά
σειρά αμαρτία σταύρωσε τον Χριστό. Είναι κοινή αλλά τρομερή. Ο Πέτρος Τον είχε
αρνηθεί. Οι άνδρες οι κρατούντες τον Ιησού ενέπαιζαν αυτόν δέροντες και
περικαλύψαντες Αυτόν λέγοντες Προφήτευσον τις είναι όστις σε εκτύπησε; Και όλα
αυτά βλασφημούντες έλεγον εις Αυτόν. Και καθώς έγινε ημέρα συνήχθη το
πρεσβυτέριο του λαού αρχιερείς τε και γραμματείς και ανεβίβασαν Αυτόν εις το
συνέδριο λέγοντες Συ είσαι ο Χριστός; Ειπέ προς ημάς. Είπε δε προς αυτούς. Εάν
σας είπω δεν θέλετε πιστεύσει εάν δε και ερωτήσω δεν θέλετε μοι αποκριθεί ουδέ
θέλετε με απολύσει. Από του νυν θέλει είσθε ο Υιός του ανθρώπου καθήμενος εκ
δεξιών της δυνάμεως του Θεού. είπον δε πάντες. Συ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού;
ο δε είπε προς αυτούς Σεις λέγετε ότι
εγώ είμαι. Οι δε είπον τι χρείαν έχομεν πλέον μαρτυρίας διότι
ημείς αυτοί ηκούσαμεν από του στόματος αυτού. Τότε εσηκώθει άπαν το πλήθος
αυτών και έφεραν Αυτόν προς τον Πιλάτον. Από τα στόματα αυτών ο Πιλάτος
περίμενε να ακούσει τις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες θα καταδίκαζε ή θα αθώωνε
τον Ιησού. Ποιες ήταν οι κατηγορίες του πλήθους; Προηγουμένως Τον ρώτησαν δύο
ερωτήσεις: Συ είσαι ο Χριστός; Συ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού; κατάλαβαν
βέβαια ότι ο Ιησούς ήταν και τα δύο(αμφότερα). Ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας ο
κεχρισμένος του Θεού ο Χριστός και Υιός του Θεού. εάν προσέφεραν αυτές τις δύο
κατηγορίες θα ήταν αληθείς κατήγοροι αλλ’ επειδή ήξεραν ότι ο Χριστός δεν
μπορούσε να καταδικαστεί επειδή απλώς αξιούσε την υπερφυσική Του υπόσταση και
προέλευση προτίμησαν να προστρέξουν στην αμαρτία της συκοφαντίας. Όχι μόνο οι
ανήκοντες εις το Ιουδαϊκό συνέδριο συκοφάντησαν τον Χριστό αλλά και το πλήθος.
Μέσα στον όχλο που δεν έχει την δυνατότητα να νικήσει με ειρηνικά και αληθή
επιχειρήματα η συκοφαντία είναι το μεγαλύτερο όπλο. Εκείνος που δεν μπορεί να
φθάσει στο υψηλό επίπεδο του άλλου και δεν έμαθε να χαίρεται για την πρόοδο του
άλλου αλλά τον φθονεί θα επιχειρήσει με κάθε δόλιο τρόπο με την συκοφαντία να
τον κατεβάσει να τον ξευτελίσει. Κάνοντας αυτό νομίζει πως εξυψώνει τον εαυτό
του. έρχεται ο φίλος μας κ. Χ. και αρχίζουμε να μιλούμε. Είναι φυσικό στον
άνθρωπο να μιλά μάλλον για πρόσωπα παρά για πράγματα. Έξαφνα αναφέρει το όνομα
κάποιου άλλου γνωστού. Τον επαινεί. Εξαιρεί τις αρετές του. εγώ του λέγω:
«αγαπητέ Χ να ήξευρες όσα εξεύρω εγώ γι’ αυτόν να δούμε αν θα μιλούσες έτσι!»
Τι κάμνω τη στιγμή εκείνη; Μήπως δεν σταυρώνω το τρίτο αυτό πρόσωπο που είναι
το θέμα της συζητήσεως μας; Όλοι μας
σταυρώνουμε τους συναδέλφους μας. Όλοι μας πάσχομε από το φοβερό αυτό αμάρτημα.
Με την συκοφαντία μας θανατώνουμε τον γείτονα μας με την ελπίδα ότι έτσι θα
ζήσουμε εμείς καλύτερα. Οποία απάτη όμως. Η συκοφαντία κατόρθωσε κι σταύρωσε
τον Χριστό δεν τον κράτησε όμως μέσα (εντός) του τάφου.
Προσέξτε παρακαλώ μία προς μία τις συκοφαντίες του
πλήθους. « Και άρχισαν να κατηγορώσιν αυτόν λέγοντες: Τούτον
εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος και εμποδίζοντα το να δίδωσι φόρους εις τον
καίσαρα λέγοντα εαυτόν ότι είναι ο Χριστός βασιλεύς». Κατηγόρησαν τον Χριστό ως
υποσκάπτοντα την εθνική ευημερία τους και ως εμποδίζοντα την οικονομική
ευστάθεια του έθνους. Με άλλα λόγια ως προδότη της πατρίδας του και ως κλέπτη
του κρατικού ταμείου. Η μεν πρώτη
κατηγορία αφορούσε τους Ιουδαίους η δε δευτέρα τους Ρωμαίους κυβερνήτες. Οι
κατήγοροι του Χριστού ήσαν πολύ έξυπνοι.
Ήξεραν τι να πουν στον Πιλάτο τον εκπρόσωπο του Ρωμαίου κατακτητή. Ήταν καθήκον
του να προστατεύσει το Ιουδαϊκό έθνος από κάθε αναβρασμό εθνικό και να συλλέγει
τους φόρους. Έτσι λοιπόν για τον Χριστό είπαν ότι δεν είναι πατριώτης ότι είναι
κλέπτης διότι λέγει στους άλλους να μη πληρώσουν φόρους. Δυστυχώς το ίδιο
συμβαίνει και σήμερα. Όταν μερικοί δεν συμφωνούν μαζί μας σε ορισμένες
θρησκευτικές δοξασίες αντί να μας αντιμετωπίσουν με Γραφικά επιχειρήματα
εκτοξεύουν εναντίον μας κατηγόριες ανύπαρκτες και ψευδείς ότι δεν ήμαστε
Έλληνες ότι επιχειρούμε την διάσπαση του Ελληνισμού και άλλα πολλά εξ’ ίσου
ανόητα με εκείνα που ο όχλος έλεγε κατά του Χριστού. Πόσο χαμηλά
κατέρχονται(κατεβαίνουν) οι τοιούτοι! Η συκοφαντία δεν ξέρει όρια δεν ξέρει που
να σταματήσει. Ίσως ν’ αρχίζει με ένα
δράμι(γραμμάριο) αλήθειας αλλά το δράμι (γραμμάριο)αυτό της αλήθειας χάνεται
μέσα στο καντάρι (ζυγαριά) της ψευδούς φαντασίας. Συκοφαντία και φαντασία
περπατούν σφιχτά αγκαλιασμένες. Είναι δίδυμες αδελφές. Όπως η φαντασία δεν
ξέρει τέλος και η συκοφαντία. Είθε ο Θεός να μας απαλλάξει από το τρομερό αυτό
αμάρτημα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Η
ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑ
Πρόκειται περί της απολύσεως του Βαραββά ή του Χριστού. Ένας από
τους δύο έπρεπε να ελευθερωθεί. Ο Πιλάτος είχε πιστοποιήσει ότι ο Χριστός ήταν
αθώος.
Οι κατηγόριες του όχλου αποδείχτηκαν αστήρικτες κατηγόριες.
Εσκέφθη όμως ο Πιλάτος τι θα έλεγε ο όχλος τι θα έκαμνε εν περιπτώσει που αυτός
θα πήγαινε κατά της κοινής γνώμης; Ασφαλώς θα γινόταν μεγάλη ταραχή η οποία
υπήρχε κίνδυνος να εκτοπίσει τον Πιλάτο
από την σπουδαία του θέση. Για να περνώ καλά πρέπει να τάχω καλά με τον κοσμάκη
θα συλλογίστηκε ασφαλώς ο Πιλάτος. Έτσι συλλογίζονται πολλοί άλλοι πολιτικοί
και θρησκευτικοί ηγέται. Υπάρχει τελεία αδιαφορία για την αλήθεια για την
δικαιοσύνη. Εις τις χριστιανικές εκκλησίες σήμερα οι ποιμένες βλέπουν πολλά τα
άτοπα πολλά τα’ αντιχριστιανικά πολλά τα’ ανήθικα! Πόσοι όμως έχουν το θάρρος
να νικήσουν την αμαρτία της ανθρωπαρέσκειας και να πουν το άσπρο – άσπρο και το
μαύρο – μαύρο; «Ο Πιλάτος λοιπόν θέλων να κάμει στον όχλο το αρεστό απέλυσε εις
αυτούς τον Βαραββά και παρέδωκε τον Ιησού αφού μαστίγωσε Αυτόν δια να
σταυρωθεί»
(Μάρκος
ιε:15). Ιδού άνθρωποι που διοικούσαν τότε οι δε σημερινοί μας κυβερνήται
εις όλα τα επίπεδα της ζωής δεν είναι καθόλου καλύτεροι. Θέλουν να κάμουν εις
τον όχλον το αρεστόν. Η ανθρωπαρέσκεια είναι αμαρτία άραγε; Και βέβαια διότι
σταύρωσε τον Χριστό.
Αγαπητέ μου αναγνώστη μη προτιμήσεις να ευχαριστήσεις τον κόσμο
τους συγγενείς τους φίλους σου σταυρώνοντας τον Χριστό αποδεχόμενος Αυτόν ως
τον προσωπικό σου Σωτήρα κατατάσσεις τον κόσμο ως εχθρόν σου.
Κάποια κόρη ήλθε εις τον ιεροκήρυκα της και του είπε: «Μα
αιδεσιμότατε όταν δεχθώ τον Χριστό πρέπει ν’ αφήσω τον κόσμο». Μη φοβάσαι της
είπε ο ιεροκήρυξ «δεν θα είναι ανάγκη για σένα ν’ αφήσεις τον κόσμο μόνος του
θα σε αφήσει». Και πραγματικά ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Μη νομίσετε ότι ήλθα να
βάλω ειρήνην επί την γην δεν ήλθον να βάλω ειρήνην αλλά μάχαιραν. Διότι ήλθα να
διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και
νύμφη κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι
οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού και
όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού όστις δεν λαμβάνει
τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου δεν είναι άξιος εμού. Όστις εύρη την
ζωήν αυτού θέλει απολέσει αυτήν και όστις απολέσει την ζωήν αυτού δι εμέ θέλει
εύρη αυτήν».(Ματθαίος
ι:34—39).
Η απόρριψης της αμαρτίας της ανθρωπαρέσκειας σημαίνει την επώμισιν
(στους ώμους) του σταυρού του Χριστού. Είθε ο καθένας μας να εκλέξει τον Χριστό
παρά την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 4ον
ΕΝ ΣΟΙ
ΛΕΙΠΕΙ
Ο Ιησούς μόλις άφησε τα παιδιά αφού τα αγκάλιασε και τα
ευλόγησε. Εκείνη ακριβώς την ώρα που έβγαινε στο δρόμο συνέβη το
ακόλουθο περιστατικό.
«Έδραμε τις και γονυπετής έμπροσθεν αυτού ηρώτα αυτόν Διδάσκαλε
αγαθέ τι να κάμω για να κληρονομήσω ζωή αιώνιο; Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν.
Τι με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ειμή ο Θεός. Τας εντολάς εξεύρεις «Μη
μοιχεύσεις Μη φονεύσεις Μη κλέψεις Μη ψευδομαρτυρήσεις Μη αποστερήσεις Τίμα τον
πατέρα σου και την μητέρα». Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτόν Διδάσκαλε ταύτα
πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου. Και ο Ιησούς εμβλέψας εις αυτόν ηγάπησεν αυτόν
και είπε προς αυτόν. Εν σοι λείπει. Ύπαγε πώλησον όσα έχεις και δος εις τους
πτωχούς και θέλεις έχει θησαυρόν εν ουρανώ και ελθέ και ακολούθει μοι σηκώσας
τον σταυρόν. Εκείνος όμως σκυθρωπάσας δια τον λόγον ανεχώρησε λυπούμενος διότι
είχε κτήματα πολλά. Και περιβλέψας ο Ιησούς λέγει προς τους μαθητάς αυτού.
Πόσον δυσκόλως θέλουσιν εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού οι έχοντες τα
χρήματα». (Μάρκος
10:17—23). Αν και ο νέος αυτός εφύλαττε τας εντολάς εν τούτοις επιθύμει να λάβει αιώνιο ζωή. Γι’
αυτό σπεύδει εις συνάντηση του Ιησού όστις είναι ο μόνος ο οποίος προσφέρει
αιώνιο ζωή. Πολλά είχε ακούσει για τον Χριστό ήθελε όμως να Τον γνωρίσει
προσωπικός και για πάντα να λύσει τις απορίες που είχε. Εις την ζωή του νέου
αυτού υπήρχαν καλά πράγματα δια τα οποία ήταν άξιος συγχαρητηρίων. Εφ’ όσον
ήταν ελλιπής εις ένα μόνο πράγμα θα πει
ότι στα άλλα όλα ήταν εν τάξει.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΤΑ ΚΑΛΑ
ΠΡΟΤΕΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ
1/. Ο νέος
αυτός δεν ήταν ελλιπής εις ηθικότητα.
Όταν ο Χριστός τον ρώτησε αν τηρεί τον νόμο χωρίς να διστάσει
είπε: «Ταύτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου». Εάν αυτή η αξίωσης δεν ήταν αληθής
ο Χριστός καρδιογνώστης όπως ήταν θα το έλεγχε και θα τον ντρόπιαζε για το ψέμα
του. Ενθυμείσθε την περίπτωση της Σαμαρείτιδας; Όταν ο της είπε να πάει να
φέρει τον άνδρα της αυτή αμέσως προσπάθησε να αποκρύψει την αμαρτωλή της ζωή
και είπε: «δεν έχω άνδρα». Ο Ιησούς ήξευρε ότι αυτό δεν ήταν ορθό και αμέσως
της αποκάλυψε ότι γνώριζε όλη της την ζωή λέγων: «Καλώς είπας ότι δεν έχω άνδρα
διότι πέντε άνδρας έλαβες και εκείνος τον οποίον έχεις τώρα δεν είναι ανήρ σου
τούτο αληθές είπας». Από το μάτι του Χριστού τίποτα δεν κρύβεται.
Σε συγχαίρουμε λοιπόν νέε μας για την ηθική σου για την τιμιότητα
σου διότι είσαι πραγματικός κύριος αλλά σου λείπει ένα πράγμα.
2/. Δεν του έλειπε η εξωτερική
θρησκεία. Ο Λουκάς μας λέγει ότι ο νέος αυτός ήτο άρχων το οποίο σημαίνει
ότι ήτο μέλος του ανώτατου Ιουδαϊκού Εκκλησιαστικού Συνεδρίου του Σανχενδρείμ.
Δεν ήταν δε εύκολο να γίνει κανείς μέλος του συνεδρίου αυτού. Έπρεπε να
υπερέχει εις χαρακτήρα και εις θρησκευτικό ζήλο. Παρ’ όλον ότι ο άνθρωπος αυτό
ήτο νέος κατόρθωσε ν’ ανέβει τόσο ψηλά
σ’ ένα τόσο σπουδαίο εκκλησιαστικό αξίωμα. Άλλο μέρος του Συνεδρίου αυτού ήτο ο
Νικόδημος ο οποίος ήλθε εις τον Χριστό την νύχτα. Αυτός ήταν γέρος. Δεν ήταν εύκολο κανείς στα
νεανικά του χρόνια να καθίσει σ’ ένα τέτοιο συνέδριο. Απαιτείτε εξαιρετική
ικανότης την οποίαν ο νέος μας είχε. Ούτε σήμερα δεν βλέπει κανείς μεγάλο
εκκλησιαστικά αξιώματα να κατέχονται από νέους. Οι δεσπότες και πατριάρχες
είναι συνήθως πρεσβύτεροι στην ηλικία. Παρ’ όλην όμως την ταχύτητα με την οποία
ο νέος αυτός ανήλθε την κλίμακα της εκκλησιαστικής διακρίσεως ο Χριστός όταν
τον αντίκρισε του είπε: «Εν σοι λείπει». Αυτό ασφαλώς θα τον καταλύπησε αλλά
ήταν η αλήθεια κι’ έπρεπε να την μάθει επειδή αφορούσε το άτομο του. Ίσως και
εμείς να ευρισκόμεθα εις την ίδια κατάσταση εις την οποία ευρίσκετο ο νέος της
ιστορίας μας να είμαστε κατ’ εξοχήν θρήσκοι να μη αφήνουμε εορτή να μας φύγει
να τηρούμε όλους τους εξωτερικούς τύπους να πηγαίνουμε στην εκκλησία τακτικά και μάλιστα να
κατέχουμε εκκλησιαστικό αξίωμα μεγάλο ή μικρό. Ο Χριστός και σε μας τολμά να
πει: «Και τι με τούτο; Παρ’ όλη την εξωτερική σου θρησκεία σου λείπει κάτι!».
3/. Δεν ήτο ελλιπής ευσεβείας. Ο Χριστός
ήτο πρόσωπο άγνωστο εις αυτόν. Ποτέ δεν Τον είχε συναντήσει. Τον γνώριζε εκ
φήμης μόνο. Και όμως μόλις Τον πλησιάζει γονυπετεί ενώπιον Του. Γονατίζομε
μπροστά στα πρόσωπα που σεβόμεθα κι’ εκτιμούμε. Η πράξης λοιπόν του νέου μας πείθει περί του σεβασμού τον
οποίο είχε για Χριστό. Ασφαλώς μπορούσε με την πράξει του αυτή να βρει τον
μπελά του. αλλοίμονο αν τον έβλεπαν οι συνάδελφοί του εκκλησιαστικοί άρχοντες
να υποκλίνεται εις τον Ιησού τον οποίο μισούσαν και προσπαθούσαν να φονεύσουν.
Για φανταστείτε π.χ. έναν Καθολικό Καρδινάλιο να υποκλιθεί και να γονατίσει
μπροστά σ’ ένα εκκλησιαστικό αρχηγό ξένου δόγματος. Θα τα εύρισκε σκούρα με τον
Πάπα! Παρ’ όλον όμως τον κίνδυνο που υπήρχε εις την έκφραση του σεβασμού του
προς τον Χριστό ο νέος αυτός δεν μπορούσε να κάμει διαφορετικά έκαμε εκείνο που
τον διέτασσε η συνείδησης του
ευρισκόμενος μπροστά στον Κύριο του ουρανού και της γης. Απέδωσε τον σεβασμό
εκεί που ανήκε αψηφώντας τις συνέπειες. Όχι μόνον γονυπέτησε ενώπιον του
Χριστού αλλά και τον προσφώνησε πολύ ευλαβώς:»Διδάσκαλε αγαθέ του λέγει: Ένας
τίτλος μια τέτοια προσφώνησης σπανίως εδίδετο εις τους Ραβίνους υπό τον
Ιουδαίων. Ώστε ο νέος αυτός απέδωσε εις τον Χριστόν μεγαλυτέρα τιμήν από εκείνη
που ελάμβαναν οι εκκλησιαστικοί αρχηγοί του δόγματος του.
Κι’ αυτό ήταν επικίνδυνο γι’ αυτόν αλλά δεν τον ένοιαζε. Ήταν
άνθρωπος ευθύς που την αλήθεια την έλεγε αλήθεια την ημέρα –ημέρα και το φως
–φως. Και όμως το γονυπέτημα του και η προσφώνησης του να κολακεύσουν τον
Χριστό λέγει εις αυτόν «Εν σοι λείπει!». Ευσεβής ίσως να είσαι. Πολλές
μετάνοιες με το γόνατο κεκλιμένο μπροστά στην εικόνα του Χριστού μετάνοιες να
κάνεις νομίζοντας ότι με τούτο θα κερδίσεις την εύνοια και την σωτηρία του
Χριστού σε σένα το θρήσκο: «Εν σοι λείπει!»
4/. Ο νέος αυτός ήτο ορθόδοξος. Ορθόδοξος
θα πει εκείνος που κατά την αντίληψη του δοξάζει ορθά. Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός
ανήκε στο ορθόδοξο δόγμα των Γραμματέων και Φαρισαίων και όχι στην αίρεση των
Σαδδουκαίων που δεν πίστευαν ούτε στους αγγέλους ούτε στα πνεύματα ούτε στην
αθανασία της ψυχής ούτε στην αιώνια ζωή. Πως όμως το ξέρουμε ότι ο νέος ήταν
ορθόδοξος; Από το γεγονός ότι ήρθε εις τον Χριστόν ζητώντας να λάβει αιώνιο
ζωή. Εάν ήταν Σαδδουκαίος δεν θα επεδίωκε ένα τέτοιο πράγμα διότι δεν θα το
πίστευε. Όχι κάθε άλλο παρά αιρετικός παρά ορθολογιστής ή σκεπτικιστής ήταν ο
νέος της ιστορίας μας. Ήταν καμάρι της τότε ορθοδοξίας. Το «πιστεύω» της
θρησκείας του το ήξευρε απ’ έξω και ανακατωτά. Και όμως παρ’ όλην την ορθοδοξία
του ο Χριστός του είπε: «Εν σοι λείπει!».
5/. Δεν ήτο ελλιπής ειλικρινείας. Η αξίωσης
του ότι ετήρει τας εντολάς ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη. Ο Χριστός του ανέφερε
μόνο ολίγας : «Μη μοιχεύσης μη φονεύσης με ψευδομαρτυρήσεις». Αυταί ήσαν κάπως
χονδραί και μεγάλαι αμαρτίαι. Αλλά προχωρεί και σε κάτι άλλο: «Μη αποστερήσεις»
Ποιος μεταξύ των αρχιερέων της εποχής εκείνης ακόμη και της
σημερινής μπορεί να πει εν πάση ειλικρίνεια ότι πάντοτε και πάντα υπήρξε
τηρητής της εντολής αυτής; Ελάχιστοι. Προσέξατε πως ο Χριστός ομίλησε περί
αυτών εις τους όχλους και προς τους μαθητάς Αυτού. : «Επί της καθέδρας του
Μωϋσέως εκάθισαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι πάντα λοιπόν όσα αν είπωσι προς
εσάς να φυλάττητε –φυλάττετε και πράττετε κατά δε τα έργα αυτών μη πράττετε
επειδή λέγουσι και δεν πράττουσι. Διότι δένουσι φορτία βαρέα και δυσβάστακτα
και επιθέτουσι επί τους ώμους των ανθρώπων δεν θέλουσι όμως ουδέ δια του
δακτύλου αυτών να κινήσωσι αυτά. Πράττουσι δε πάντα τα έργα αυτών δια να
βλέπωνται υπό των ανθρώπων και πλατύνουσι τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσι
τα κράσπεδα των ιματίων αυτών και αγαπώσι τον πρώτον τόπον εν τοις δείπνοις και
τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και να
ονομάζονται υπό των ανθρώπων Ραββί-Ραββί…. Ουέ εις εσάς γραμματείς και
Φαρισαίοι υποκριταί διότι κλείετε την βασιλεία των ουρανών έμπροσθεν των
ανθρώπων επειδή σεις δεν εισέρχεστε ουδέ τους εισερχομένους αφήνετε να
εισέλθωσι. Ουέ εις εσάς γραμματείς και
Φαρισαίοι υποκριταί διότι κατατρώγετε τας οικίας των χηρών και τούτο επί
προφάσει ότι κάμνετε μακράς προσευχάς…. Ουέ εις εσάς…διότι καθαρίζετε το έξωθεν
του ποτηρίου και πινακίου έσωθεν όμως γέμουσιν εξ’ αρπαγής και ακαθαρσίας» (Ματθαίος κεφ: 23). Οι άνθρωποι
αυτοί φαίνεται είχαν εμποροποιήει την θρησκεία. Το μήκος των προσευχών
εξαρτιόταν από πόσα χρήματα μπορούσαν οι «πιστοί ¨να πληρώσουν. Τον παράδεισο είχαν μονοπώλιο και τον
πουλούσαν στη μαύρη αγορά. Μη νομίσετε ότι η μαύρη αγορά περιορίζεται μόνο στο
εμπόριο εκτείνεται και μέσα σ’ αυτές τις σημερινές οργανωμένες εκκλησίες.
Κάποιος είπε πως τότε ο Πέτρος και ο Ιωάννης είπαν εις τον χωλό έξω της ωραίας
Πύλης «Αργύριον και χρυσίον ημείς δεν έχομεν αλλ’ ότι έχομεν τούτο σοι δίδομεν.
Εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου σηκώθητι και περιπάτει» (Πράξεις κεφ: γ).
Αλλά σήμερα στο Βατικανό ο όρος αντεστράφη. Εκεί όπως και αλλού
μπορούν να πουν: «Αργύριον και χρυσίον ημείς έχομεν αλλά δεν μπορούμε να σου
πούμε: εν τω ονόματι του Χριστού σηκώθητι και περιπάτει». Πως πραγματικά έχει
καταντήσει ο κόσμος μας! Εις τι χαμηλό επίπεδο. Ακόμη και την δύσκολη στιγμή
του θανάτου εκμεταλλευόταν διότι ο Χριστός τους κατηγορεί ως εισερχόμενους και
κατατρώγοντας τας οικίας των χηρών. Σαν να μη έφθανε η θλίψις των και
βρίσκονται εκείνοι που θα έπρεπε να τις παρηγορήσουν κι ‘ εξυψώσουν ηθικώς και
οικονομικώς και κάμνουν το φορτίο τους βαρύτερο.
Ο νέος της ιστορίας μας αποτελούσε εξαίρεση. Δεν ήταν τέτοιος
χαμένος. Ήταν ειλικρινής. Δεν αποστερούσε κανένα ούτε της ηθικής ούτε της
οικονομικής του ακεραιότητας και ευημερίας. Αυτός έπραττε εκείνα που κήρυττε.
Ήταν πλούσιος αλήθεια αλλά τα χρήματα φαίνεται απέκτησε εντίμως ή κληρονόμησε.
Δεν εμποροποίησε την θρησκεία δεν πωλούσε προσευχές δεν ήταν υποκριτής αλλά
ειλικρινέστατος περπατούσε σύμφωνα με το φως που είχε. Όταν είπε: «Διδάσκαλε
ταύτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου» δεν κοίταζε να δει αν ήταν μόνος του δεν
προσπάθησε να μη τον ακούσουν εκείνοι που ήξεραν την ζωή του. Πόσες φορές εμείς είμαστε πρόθυμοι να κάμομε
μεγάλες αξιώσεις και ισχυρισμούς και κομπασμούς της ηθικής μας ακεραιότητας
αλλά συνήθως θέλομε να τις κάνομε σ’ εκείνους που δεν μας ξέρουν καλά που δεν
είναι γνώσται της ιδιαιτέρας μας ζωής. Τον νέο μας ούτε οι φίλοι του ούτε ο
Χριστός μπόρεσαν να διαψεύσουν ως μη τηρήσαντα τας προαναφερθείσας εντολάς.
«Εύγε νέε δια την ειλικρίνεια σου» θα του έλεγε ο Χριστός.
«αλλά σου λείπει ένα πράγμα ακόμη!»
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
