--04--Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ
Εις το προηγούμενο κεφάλαιο μελετήσαμε πέντε από τα καλά
προτερήματα του νέου που ήλθε στον Χριστό.
Αυτά δε ήσαν η ηθικότης του η εξωτερική του θρησκεία η ευσέβεια
του η ορθοδοξία του και η ειλικρίνεια του. Μπορούμε όμως να τον συγχαρούμε και
δι’ άλλα πράγματα δια τα οποία δεν ήταν ελλιπής.
1/. Δεν ήταν ελλιπής ζήλου.—Η
περιγραφή είναι: «έδραμε τις και γονυπετήσας έμπροσθεν αυτού(του Ιησού)ηρώτα
αυτόν Διδάσκαλε αγαθέ τι να κάμω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον». (Μάρκου 10:17). Ο νέος
έδραμε προς τον Χριστό. αυτό είναι χαρακτηριστικό του ζήλου τον οποίο είχε για
να συναντήσει και συνομιλήσει με τον Χριστό. Ο Νικόδημος πήγε να δει τον Χριστό
τη νύκτα αυτός όμως πήγε την ημέρα
Τρεχάτος. Είδε τον Χριστό
να περπατά στο δρόμο μετά που είχε ευλογήσει τα παιδιά. Δεν ήταν ανάγκη να ρωτήσει
ποιος ήταν. Τα μάτια του όχλου αδιάκοπα Τον παρακολουθούσαν. Η ακοή του
ονόματος Του έφθανε σε κάθε γωνιά της Παλαιστίνης. Προηγουμένως είχε λάβει
χώραν συζήτησης περί του γάμου του διαζυγίου και της επανασυζεύξεως των
διαζευγμένων. Όχλοι ήσαν συναθροισμένοι γύρω Του και τους εδίδασκε. Μετά την
συζήτησι και προτού απολυθεί ο όχλος έφεραν τα παιδάκια να τα ευλογήσει. Αμέσως
κατόπιν παρουσιάζεται περιπατών εις την οδόν όταν τον πλησίασε ο νέος της
ιστορίας μας. Έτρεξε για να Τον προφθάση. Φοβήθηκε μήπως χάσει την ευκαιρία
αυτή η οποία ίσως να ήταν μοναδική. Είχε τεράστιο ζήλο! Για φανταστείτε έναν
αρχιερέα ένα μέλος του ανώτατου δικαστηρίου να σπρώχνει τον κόσμο για να
συναντήσει τον κεκηρυγμένον κατ’ αυτούς εχθρό της οργανωμένης τους θρησκείας.
Εχρειαζόταν θάρρος για να κάμει ένα τέτοιο πράγμα. Τα βλέμματα του είχαν
προσηλωθεί προς τον Χριστό κι’ έπειτα να Τον συναντήσει αμέσως. Α! πως και
εμείς θα έπρεπε να τον μιμηθούμε τον νέο αυτόν εις το σημείο τούτο. Πόσοι από
μας άραγε έχομε τον ίδιο ζήλο; Ποθούμε να συναντήσουμε τον Χριστό με τόση
λαχτάρα για να πληροφορηθούμε πως μπορούμε να λάβουμε αιώνια ζωή; Συνήθως
τρέχουμε για πολλά άλλα πράγματα σπανίως όμως για να πλησιάσουμε τον Χριστό.
τρέχουμε εις τους χορούς εις τις διασκεδάσεις εις τα χαρτοπαίγνια εις τις
εργασίες μας προς απόκτηση των υλικών αγαθών εις την συνάντηση συγγενών και
φίλων μας αλλά πόσοι από εμάς τρέχουμε εις τον οίκο του Κυρίου για να
προσευχηθούμε για να λατρεύσουμε τον Θεό
εν Πνεύματι και αληθεία; Όλες σχεδόν οι εκκλησίες είναι άδειες. Πόσες φορές
ρωτώ γνωστούς «Θα έλθετε εις την εκκλησία αύριο;» Η απάντηση τις περισσότερες
φορές είναι «Αν δεν μου τύχη τίποτε άλλο!» Η βασιλεία του θεού εις την ζωή μας
κατάντησε το τελευταίο πράγμα αντί να είναι το πρώτο. Τρέχουμε – τρέχουμε
μοχθούμε τόσο για τα υλικά που δεν έχουμε δύναμη για τα πνευματικά. Ο νέος της
ιστορίας μας δεν μας έμοιαζε. Ήταν ζηλωτής αλλά παρ’ όλο τον ζήλο του ο Χριστός
του είπε: «εν σοι
λείπει».
2/. Ο νέος αυτός ήταν σκεπτικός. Σαν
παράδοξη πρότασης είναι αυτή γιατί η νεότης και η σκεπτικότης συνήθως δεν
συμβαδίζουν. Οι νέοι μας σήμερα είναι επιπόλαιοι δεν κάθονται να σκεφθούν τις
συνέπειες των πράξεων των. Εάν σκέπτονταν δεν θα έκαμναν ότι κάμνουν. Κάποιος
είπε ότι κερδίζομε τη μισή μάχη όταν κατορθώσομε να πείσουμε τους ανθρώπους να
σκέπτονται.
Ο νέος αυτός ήξερε να σκέπτεται. Μελέτησε προσεκτικά τον νόμο και
προσπάθησε κατά δύναμη να τον τηρήσει. Συλλογίσθηκε όμως: εάν ο νόμος ήταν
αρκετός τότε γιατί να έλθει ο Χριστός; Σκέφθηκε μήπως του έλειπε κάτι. Ο νόμος
δεν μπορούσε να του προσφέρει αιώνια ζωή την οποία ο Χριστός προσέφερε. Τι
έπρεπε να κάμει; Να εμείνει εις τον νόμο ή να προσέλθει εις τον Χριστό να μάθει
εκείνο που δεν ήξευρε; Διάλεξε το δεύτερο και πολύ ορθά σαν σοφός που ήταν.
Η έρευνα είναι σπουδαίο προτέρημα. Δεν
ακολούθησε το παράδειγμα πολλών συναδέλφων του που κατηγορούσαν τον Χριστό ως
απατεώνα ως διάβολο χωρίς να Τον
ακούσουν χωρίς καν ν’ ανταλλάξουν μια κουβέντα μαζί Του. αυτό κάνουν πολλοί
σήμερα. Χωρίς να μελετήσουν να γνωρίσουν εκφέρουν βεβιασμένη γνώμη. Είναι
μεγάλη χάρις να σκέπτεται κανείς προτού αποφασίσει. «Τα πάντα δοκιμάζετε το
καλόν κατέχετε». Το «πίστευε και μη ερεύνα» είναι σατανικό. Ερεύνησε και
πίστευσε. Αυτό έκαμε ο νέος μας. Ήθελε να σχηματίσει προσωπική γνώμη για τον
Χριστό και όχι απλώς να καταβροχθίσει τι του έλεγαν οι άλλοι περί Αυτού. Είχε
αυτοδεδικαιομένον νου αλλ’ εκζητούσαν καρδίαν.
Ας έχομε και νου και καρδιά ανοικτή για την αλήθεια που μας
παρουσιάζεται από το στόμα του Χριστού.
3/. Δεν ήτο ελλιπής θελήσεως. «Τι να
κάμω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον;»
Ήταν πρόθυμος να κάμει οτιδήποτε του ζητείτο να υποστεί οιανδήποτε θυσία
να καταβάλει κάποιο νενομισμένο ποσό για να αγοράσει την αιώνια ζωή. Ο καημένος
νόμιζε ότι η σωτηρία της ψυχής αγοράζεται ενώ προσφέρεται τελείως δωρεάν. Εμείς
δεν έχουμε να κάνουμε απολύτως τίποτα αλλά απλώς να δεχθούμε το έργο που ο
Χριστός έκαμε για μας. Ο Λόγος του Θεού λέγει: «Κατά χάριν είθε σεσωσμένοι δια
της πίστεως και τούτο δεν είναι από σας Θεού το δώρον ουχί εξ έργων δια να μη
καυχηθεί τις.(Εφεσίους
2:8—9). «Αλλ’ ότε εφανερώθει η
Χρηστότης και η φιλανθρωπία του σωτήρος
ημών Θεού ουχί εξ έργων δικαιοσύνης τα οποία επράξαμεν ημείς αλλά κατά το έλεος
αυτού έσωσεν ημάς δια λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαινίσεως του Αγίου
Πνεύματος το οποίον εξέχεε πλουσίως εφ’ ημάς δια του Ιησού Χριστού του Σωτήρος
ημών ίνα δικαιωθέντες δια της χάριτος εκείνου κληρονόμοι κατά την ελπίδα της
αιωνίου ζωής». (Τίτος
3:4—7).
Άσχετο όμως αν η σωτηρία είναι δωρεάν. Υπάρχει ανάγκη θελήσεως εκ
μέρους μα να σωθούμε. Ο Χριστός μπορεί να σώσει εκείνους μόνο που θέλουν να
σωθούν. Σήμερα το πρωί διασχίζαμε την Αδριατική Θάλασσα με πλοίο διακρίναμε μια
βαρκούλα με τέσσερις νέους που μας έδωσαν το σύνθημα ότι ήταν ναυαγοί. Αμέσως
το πλοίο μας σταμάτησε και περίμενε τους ναυαγούς να μας πλησιάσουν. Στο πλοίο
μας υπήρχε σωτηρία γι’ αυτούς αλλά έπρεπε οι ίδιοι να θέλουν να σωθούν. Εν
μέρει πρέπει να κάμομε και εμείς. Ο Χριστός είναι πρόθυμος να μας σώσει
«θυσιασθείς υπέρ ημών» πρέπει όμως και εμείς να δεχθούμε το δώρο αυτό της
αιώνιας ζωής. Και όμως παρά την καλή θέληση του νέου να κάμει ή να δώσει για
την σωτηρία του ο Χριστός του λέγει: «Εν σοι λείπει».
4/. Ο νέος αυτός ήταν ταπεινός. Ήταν
γνωστό ότι ο Ιησούς δεν είχε που να κλίνει την κεφαλή. Γεννήθηκε μέσα στη φάτνη
και μεγάλωσε στο φτωχικό σπίτι ενός μαραγκού. Εκουσίως (ήταν γνωστό σε
όλους)πτώχευσε για να πλουτίσει εμάς με την χάριν Του. τουναντίον ο νέος της
ιστορίας μας ήταν πλούσιος και είχε υψηλή θέση εις την κοινωνία και όμως
συγκατανεύει να συναντηθεί με τον πτωχό Ναζωραίο. Η πραγματική μεγαλειότης
είναι εκείνη που εξεύρει να ταπεινώνεται. Η ταπείνωσης είναι απαραίτητος όρος
της συναντήσεως μας με τον Χριστό. Εάν
«ο λαός μου» λέγει ο Θεός «επί
τον οποίον εκλήθη το όνομα μου ταπεινώσωσιν εαυτούς και προσευχηθώσι και
εκζητήσουν το πρόσωπον μου και επιστρέψωσιν από των οδών των πονηρών τότε εγώ
θέλω επακούσει εκ του ουρανού και θέλω συγχωρήσει την αμαρτίαν αυτών και
θεραπεύσει την γην αυτών» (Β΄
Χρονικών 7:14). Ο Θεός αντιτάσσεται εις τον υπερήφανο άνθρωπο τον απεχθάνεται τον
ταπεινό όμως προσδέχεται. Με όλη όμως την ταπείνωση του νέου μα ο Χριστός του
λέγει: «Εν σοι λείπει»
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΤΙ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΙΠΕ;
Ιδού τι του είπε ο Χριστός: «Εν
σοι λείπει ύπαγε πώλησον όσα έχεις και δος εις τους πτωχούς και θέλεις έχει
θησαυρόν εν ουρανώ και ελθέ και ακολούθει μοι σηκώσας τον σταυρόν» (Μάρκος 10:21). Αυτή δεν
είναι γενική απαίτησης του Χριστού από εκείνους που θέλουν να Τον ακολουθήσουν.
Ο Χριστός ως καρδιογνώστης ήξευρε ποιος ήταν ο καλός μας νέος και τον πάτησε να
ιδεί τι θα έκαμνε.
Μερικοί νομίζουν πως ειδωλολάτρης
είναι μόνο εκείνος που κάμνει μια εικόνα ή ένα άγαλμα προσώπου ή ζώου ή
πράγματος και το λατρεύει. Η αντίληψης
αυτή είναι λανθασμένη. Είδωλο σημαίνει το πράγμα ή πρόσωπο που κατακτά απόλυτα
την αγάπην και αφοσίωση μας. Εις την περίπτωση αυτήν το είδωλο του νέου ήταν ο
πλούτος του και τα υπάρχοντά του. δεν ήταν αμάρτημα που είχε κτήματα χρήματα
υπάρχοντα. Το αμάρτημα συνίστατο εις την θέση που είχε δώσει στα χρήματά του. τα
είχε κάμει το είδωλο του. τα απέκτησε τιμίως αλλά τα χρήματα τον κατέκτησαν.
Εφ’ όσον εμείς κατέχουμε αυτά είναι εν τάξει αλλ’ όταν εκείνα μας κατέχουν τότε
αλλοίμονο γίνονται το είδωλό μας ο θεός μας. Μία από τις πρώτες εντολές του
θεού ήταν: «Μη έχεις άλλους Θεούς πλην εμού… διότι εγώ ο Κύριος ο Θεός σου
είμαι Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος
κεφ:20). Αυτό ακριβώς υπονοούσε ο Χριστός όταν είπε: «Όστις αγαπά πατέρα ή
μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού και όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ
δεν είναι άξιος εμού». (Ματθαίος
10:37). Ακόμη και αυτοί οι γονείς μας τα απιδιά μας η σύζυγος ή ο σύζυγος
μας μπορούν να γίνουν τα είδωλά μας που μπορούν να μας αποκλείσουν τον ουρανό.
Το είδωλό μας πρέπει να είναι μόνον ο Θεός και κανένα άλλο πράγμα ή πρόσωπο.
Οτιδήποτε παίρνει την θέση του θεού μας κατεβάζει στο χαμηλό επίπεδο
του ειδωλολάτρη. «Ύπαγε όσα έχεις
και δος εις τους πτωχούς». Τι ήθελε να πει μ’ αυτό ο Χριστός;
1/. Να
εγκαταλείψεις το είδωλό σου. Εφόσον αυτά τα χρήματα δεν
υπάρχει καλλίτερος τρόπος του να απαλλαγής από το να θέσεις τα υπάρχοντά σου σε
καλή χρήση. Δίδοντας τα στους πτωχούς και τον εαυτό σου ωφελείς και τους άλλους
ανακουφίζεις. Ακράδαντα πιστεύω ότι η ευτυχία και η χαρά που ο δίδων σπείρει
μέσα στη δικιά του την καρδιά είναι απειράκις μεγαλυτέρα από την ευτυχία που
δανείζει στον δυστυχισμένο συνάνθρωπο του. βοηθώντας άλλους βοηθούμε τους
εαυτούς μας.
2/. Να
σηκώσεις τον σταυρόν» Τον ειδωλοποιηθέντα πλούτον σου και τον
σταυρό δεν θ’ αντέξεις να σηκώσεις ταυτόχρονα. Πρέπει να απαλλαγής του ενός για
να σηκώσεις τον άλλον. Δεν λέγει ο Χριστός «σηκώσας τον σταυρόν στο» αλλά
«σηκώσας τον σταυρόν». Όχι τον δικό σου
αλλά τον σταυρό του Χριστού και τον σταυρό των συνανθρώπων σου. ο σταυρός τον
οποίο καλούμεθα να σηκώσουμε είναι η τιμή της ποιότητας μας προς τον Χριστό. Ο
δρόμος του Χριστού ασφαλώς είναι ελαφρότερος του βαρετού ειδώλου σου.
3/.
Ακολούθει μοι. Όταν έχεις την αιώνιο ζωή δεν είναι ανάγκη να στηρίζεσαι στα
υλικά σου αγαθά. Ακολούθει μοι όπου πάω. Εμπιστεύσου με σε κάθε βήμα της ζωής.
Είμαι οδηγός ασφαλής λέγει ο Χριστός. Για να μπορέσουμε όμως να ακολουθήσουμε
τον Χριστό πρέπει να είμαστε ελεύθεροι από κάθε άλλο βάρος από κάθε αμαρτία και
ν’ αφήσουμε το παράδειγμα Του να γίνει ο κανόνας της ζωής μας.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ
Ήταν δύσκολη απαίτησης του Χριστού
για τον νέο. Δεν μπορούσε να δει πως τα μη βλεπόμενα είναι επισφαλή και
πρόσκαιρα. Την πίστη του δεν μπόρεσε να βάλει στα μη βλεπόμενα αλλά πιο
πραγματικά από τα βλεπόμενα. Γι’ αυτό αναγινώσκομεν περί αυτού: «Εκείνος όμως
σκυθρωπάσας δια τον λόγον ανεχώρησε λυπούμενος διότι είχε κτήματα πολλά». Η
λύπη του σας βεβαιώ δεν ήταν στιγμιαία αλλά έμεινε μαζί του και σ’ όλη τη ζωή
του και σ’ όλη την αιωνιότητα.
Έτσι ο νέος μας προτίμησε τα
πρόσκαιρα παρά τα αιώνια. Άραγε ποια θα είναι η δική μας εκλογή και απόφαση
φίλε αναγνώστα; Τα επίγεια παρέρχονται τα δε ουράνια μένουν εις τον αιώνα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 5ον
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Ολίγοι είναι εκείνοι στον σημερινό
μας που ξέρουν τη σημασία και την αξία της προσευχής. Νομίζουν ότι είναι
επαναλήψεις ορισμένων φράσεων ή τροπαρίων ή ορισμένες κινήσεις του σώματος.
Προσευχή δεν είναι πράγμα εξωτερικό αλλ’ η επικοινωνία με τον Θεό. είναι κλειδί
που μας έχει δώσει ο θεός δια να μας θέτει εις επικοινωνία με τον αόρατο κόσμο.
Η προσευχή δεν είναι ευγλωττία αλλά ένθερμος προσπάθεια με το συναίσθημα της
αδυναμίας μας. Δεν είναι ρητορικοί λόγοι αλλά κατάνυξης καρδιάς. Πολύ ωραία ο
Μέγας Βασίλειος λέγει: «Η προσευχή είναι λιμήν εις τους χρειαζούμενους άγκυρα ασφαλής εις
κυμαινομένους παρηγορία
εις τους πενθούντας ασφάλεια εις τους
πλουσίους ίασης εις τους
αθενούντας φύλαξ εις τους
υγιαίνοντας εν γένει δε ουδέν υπάρχει της προσευχής ισχυρότερον». Ο δε Γρηγόριος
ο Νύσσης λέγει: «Η προσευχή είναι σωφροσύνης
φυλακτήριον παρθενίας σφραγίς θυμού παιδαγωγία
τύφου κατακτήριον μνησικακίας καθάρσιου
φθόνου καθαίρεσης ειρήνης ασφάλεια». Ω! εάν
γνωρίζατε τι είναι να προσεύχεσθε! Ω! εάν ο Θεός σας έδιδε την χάριν ν’ αγαπάτε
την προσευχή. Οποία γαλήνη εις την ψυχήν σας οποία αγάπη εις την καρδιά σας!
οποία χαρά θα λάμπει εν τη εκφράσει του προσώπου σας έστω και αν τα δάκρυα εκ
των οφθαλμών σας!» Αυτοί ήταν οι λόγοι που η βασίλισσα των Ελλήνων Όλγα κάποτε
προς τον λαό της και προς εμάς σήμερα. Εξακολουθεί δε: «Ω! ναι! εάν γνωρίζετε
πώς να προσεύχεσθε και εάν αγαπάτε την προσευχή πόσον καλή και χρήσιμος
καρποφόρος και πολύτιμος θα ήταν η ζωή σας. τίποτα δεν ανυψώνει τόσο την ψυχή
όσο η προσευχή.
Ο Θεός τόσο συγκαταβατικός προς
την ψυχή όσο την ανυψώνει μετ’ αυτού εις τας χώρας του φωτός και της αγάπης και
όταν η προσευχή τελειώσει η ψυχή επιστρέφει εις τα καθημερινά της καθήκοντα
μάλλον πεφωτισμένη την διάνοια μάλλον πρόθυμος την θέληση. Είναι πεπληρωμένη
υπό θείας αίγλης ην εκχέει αφθόνως εφ’ όλων οίτινες τη πλησιάζουν»
«Εάν θέλεις να ευδοκιμήσεις εν
ταις σπουδές σου με την επιτυχία ήτις εξαγιάζει προσευχήθητι πριν αρχίσεις».
«Εάν θέλεις να ευδοκιμήσεις εν τι
μετά των άλλων συναναστροφή προσευχήθητι πριν γίνεις οικείος αυτών»
«Τίποτε δεν καταπραΰνει και ηδύνει την ζωή τόσο όσο η προσευχή».
«Προσευχή είναι το κλειδί όλων των ουρανίων θησαυρών και δι’ αυτής εισδύομε εν
τω κέντρω της χαράς της δυνάμεως του οικτιρμού και της θείας Αγαθότητας…. Απολαμβάνομε πάσαν ευτυχία εξ όλων των περί
ημάς όπως ο σπόγγος βυθιζόμενος εις την Θάλασσα απορροφά άνευ προσπάθειας τινάς
το ύδωρ το οποίο τον περικυκλώνει…. Η
χαρά εκείνη η δύναμης ο οίκτος και η αγαθότης καθίστανται ιδικά μας». Θα ήταν δύσκολο
να βρει κανείς έναν ικανοποιητικό ορισμό της προσευχής. Θα μπορούσαμε όμως να
πούμε πως προσευχή είναι συνεργασία με τον Θεό. Είναι η συμμόρφωσης των
επιθυμιών μας της θελήσεως μας και της ζωής μας με το Θεό. Είναι η συμμαχία μας
με τον Ουράνιο Πατέρα δια την προσευχή και όχι η προσπάθεια μας να πείσουμε τον
Θεό να κάμει το αρεστό σε μας. Είναι η συνάντησης της βουλής μας με την βουλή
Του. Τι δε είναι βουλή παρά αυτό τούτο
το είναι μας ολόκληρος ο ψυχικός μας κόσμος. Προσευχή λοιπόν είναι η εναρμόνισης
της ζωής μας του εαυτού μας προς τον Θεό. Η προσευχή κουρδίζει το βιολί της
ζωής μας ούτως ώστε να μη γίνεται παραφωνία. Η προσευχή κατορθώνει να καθαρίσει
τόσο την ψυχή μας να εξαγιάσει τις πράξεις μας που στην πραγματικότητα δεν
εξεύρουμε που τελειώνουν οι δικές μας επιθυμίες και που αρχίζουν οι επιθυμίες του Θεού για μας. Το θέλημα μας και το θέλημα Του
γίνονται ένα. Εφ’ όσον οι επιθυμίες του Θεού και οι δικές μας είναι οι αυτές
αποφάσεις μας συμφωνούν και η δύναμης του Θεού γίνεται δύναμης μας. Αλλ’ η
δύναμης Του είναι παντοδυναμία. Ιδού λοιπόν! Χάνοντας την δική μας δύναμη μέσα
στην παντοδυναμία Του γινόμαστε και εμείς παντοδύναμοι! Δια της προσευχής. Δεν
είναι δυνατόν να μάθουμε την τέχνη της κατά Θεόν ζωής εάν δεν απαιτήσουμε την
συνήθεια της προσευχής.
«Είναι αδύνατον να καταλάβουμε πως κατορθώνετε ότι
Κατορθώνετε εσείς οι
χριστιανοί» είπαν μερικοί φοιτητές της κοινωνιολογίας σ’ ένα χριστιανό
συμφοιτητή τους. Και βέβαια! Γιατί πίσω από τα κατορθώματα των χριστιανών είναι
η προσευχή η κινητήριος δύναμης που ενισχύει τον χριστιανό αν και κοινός
άνθρωπος να κάμνει εξαιρετικά πράγματα.
Ας ακούσουμε τον Χριστό: «Και εγώ σας λέγω Αιτείται και θέλει σας
δοθεί ζητείτε και θέλετε ευρεί κρούετε και θέλει σας ανοιχθεί. Διότι πας ο
αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθεί. Και
εάν τις εξ’ υμών είναι πατήρ και ο υιός αυτού ζητήσει άρτον μήπως θέλει δώσει
εις αυτόν λίθον; Και εάν οψάριον μήπως αντί οψαρίου θέλει δώσει εις αυτόν
όφιν; Η εάν ζητήσει ωόν μήπως θέλει
δώσει εις αυτόν σκορπίον; Εάν λοιπόν σεις πονηροί όντες εξεύρετε να δίδετε
καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας πόσο μάλλον ο Πατήρ ο Ουράνιος θέλει δώσει Πνεύμα
Άγιον εις τους αιτούντας παρ’ αυτού;»(Λουκάς 11:9—13).
Εάν ο καθένας μας αντιλαμβανόταν την αξία και το προνόμιο της
προσευχής! Οι μοντέρνοι άνθρωποι νομίζουν πως είναι πράγμα απαρχαιωμένο. Πόσοι
είναι εκείνοι που προτού φάγουν προτού γευθούν τ’ αγαθά του Θεού κλίνουν τας
κεφαλάς τους και λέγουν: «Από σου Θεέ μας προέρχεται πάσα δόσης αγαθή και παν
δώρημα τέλειον». Πόσοι προσεύχονται προτού κατακληθούν;
Στο τραίνο μπήκαν αρκετοί κύριοι που φαίνεται ότι επέστρεψαν από
το χαρτοπαίγνιο. Ήλθε η ώρα του ύπνου. Ένα αγοράκι προτού κατακλιθή γονάτισε
στο διάδρομο φορώντας τις πιτζάμες του και άρχισε να προσεύχεται. Η πράξης αυτή
του παιδιού κατέπληξε τους κοσμικούς κυρίους οι οποίοι μόλις αντελήφθησαν τι
έκαμνε το παιδί κράτησαν απόλυτη σιωπή. Οι σκληρές καρδιές των μαλάκωσαν και τα
μάτια τους γέμισαν δάκρυα. Ένας κύριος γύρισε προς το γονατιστό παιδάκι και
είπε: «Θα ήθελα να μάθω τι έχει το αγοράκι αυτό που εγώ έχω χάσει!». Ο Μακένζη
Κίνγκ επί πολλά έτη πρωθυπουργός του Καναδά λέγει: «Αντιμετωπίζω τα προβλήματα
του γραφείου μου με πίστη και σταθερότητα όταν κάθε μέρα ξοδεύω λίγη ώρα με τον
Θεό σε προσευχή».
Μια νέα κυριολεκτικά ράκος εις την υγεία της και προ πάντων
στα νεύρα της πήγε στο γιατρό της. Από το γραφείο του γιατρού
έφυγε κατάπληκτη για την διάγνωση του γιατρού ο οποίος είπε: «Ιωάννα δεν ξέρω
τι να κάμω για σένα». Καλλίτερα πήγαινε σπίτι γονάτισε και προσευχή σου». Μήπως
άραγε και του δικού μας προβλήματος η διάγνωση δεν είναι αυτή; Η προσευχή είναι
φάρμακο αποτελεσματικότατο.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Όλοι μπορούν να προσεύχονται αλλά τι το όφελος αν οι προσευχές
τους δεν εισακούονται υπό του Θεού; ο ψαλμωδός έλεγε: «εάν εθεώρουν αδικίαν εν
τη καρδία μου ο Κύριος δεν θα ήθελεν ακούει». (Ψαλμός 66:18).
1/. Ο
πρώτος όρος είναι η καθαρή καρδιά. «Οι καθαροί την καρδίαν θα ίδουν
τον Θεόν» είπε ο Χριστός εις την επί του Όρους ομιλία Του. Οι Ισραηλίται κατά
τον καιρόν του Ησαϊα παραπονιούνταν διότι προσεύχονταν και ο Θεός δεν του
άκουγε. Τι έπαθε ο Θεός άραγε; Μήπως κουφάθηκε και δεν μπορεί να ακούσει; Ή το
χέρι του μίκρυνε και δεν μπορεί να σώσει; Νόμιζαν ότι το σφάλμα ήταν με το Θεό.
Αντί να εξετάσουν τους εαυτούς του κατηγορούσαν το Θεό. Ιδού όμως ποια απάντηση
τους έδωσε ο Ησαϊας: Ιδού η χειρ του Κυρίου δεν εσμικρύνθη ώστε να μη δύναται
να σώσει ουδέ ωτίον το αυτού εβάρυνεν
ώστε να μη δύναται να ακούσει αλλ’ οι ανομίαι σας έβαλον χωρίσματα μεταξύ υμών
και του Θεού υμών και αι αμαρτίαι σας έκρυψαν το πρόσωπον αυτού από σας δια να
μη ακούει. Διότι αι χείρες σας είναι μεμολυσμέναι από αίματος και οι δάκτυλοί σας από ανομίας τα χείλη σας
ελάλησαν ψεύδη η γλώσσα σας εμελέτησε κακία.
(Ησαϊας
59: 1—3).
Ο αμαρτωλός άνθρωπος δεν μπορεί να έλθει εις επαφή με τον Θεό.
Μόνο ένα είδος επαφής μπορεί να κάμει αυτός την προσευχή της μετανοίας την
προσευχή του Τελώνου. «Κύριε ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Την προσευχή μετανοίας
ο Θεός πάντοτε εισακούει όταν βέβαια γίνεται με ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα.
Το θέλημα του Θεού είναι να σωθούν πάντες οι άνθρωποι. Η προσευχή της μετανοίας
είναι η πρώτη προσευχή στη ζωή του Χριστιανού. Καθίσταται δε ανάγκη
Διαρκώς να εξετάζουμε εαυτούς όσες φορές παρατηρούμε ότι
οι προσευχές μας δεν κινούν τον Θεό εις ενέργεια.
Ο Θεός είναι αδρανείς μόνο όταν αμαρτία κατοικεί μέσα στην καρδιά
μας.
2/. Εις
τις: (παροιμίας
28:9)ευρίσκομε
τον δεύτερο όρο: «Του εκκλίνοντος το ωτίον αυτού από του να ακούει τον νόμον και
αυτή η προσευχή αυτού θέλει είσθαι βδέλυγμα».
Προτού ομιλήσουμε εμείς εις τον Θεόν να μας ομιλήσει αυτό δε το
κάμνει κυρίως δια του Λόγου Του δια της αγίας Γραφής. Ώστε η προσευχή εκείνου
που δεν έμαθε να μελετά την Βίβλον δεν έχει πολλάς πιθανότητας να εισακουσθεί.
Προσέξατε τι συνέβη κατά την εποχή του Προφήτου Ζαχαρία. « Έγινε λόγος Κυρίου
προς τον Ζαχαρία. Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων λέγων: Κρίνετε κρίσιν
αληθείας και κάμνετε έλεος και οικτιρμόν έκαστος προς τον αδελφόν αυτού και μη
καταδυναστεύετε την χήραν και τον ορφανόν τον ξένον και τον πένητα και μηδείς
από σας ας μη βούλεται κακόν κατά του αδελφού αυτού εν τη καρδία αυτού. Αλλ’
ηρνήθησαν να προσέξωσι και έστρεψαν νώτα απειθή και εβάρυναν τα ώτα αυτών δια
να μη ακούσωσι. Ναι αυτοί έκαμον τας
καρδίας αυτών αδάμαντα ώστε να μη ακούσωσι τον νόμον και τους λόγους τους
οποίους ο Κύριος των Δυνάμεων εξαπέστειλε εν τω πνεύματι αυτού δια των προτέρων
προφητών δια τούτο ήλθε οργή μεγάλη παρά του Κυρίου των δυνάμεων.
Όθεν καθώς αυτός έκραξε και αυτοί δεν εισήκουον ούτως αυτοί
έκραζαν και εγώ δεν εισήκουον». (Ζαχαρίας
ζ:5-8—13).
Από το έθνος μας γίνονται ακατάπαυστα προσευχές για την ανόρθωση
μας και δια την επίζησιν μας. Πολλές φορές διερωτώμεθα γιατί ο Θεός δεν απαντά
γιατί ο Θεός δεν ακούει την κραυγή της απογνώσεως μας. Άραγε εμείς ακούμε την
κραυγή του Θεού. αφήνουμε τον Λόγον Του να εισδύσει σε κάθε γωνιά του έθνους
μας και προ πάντων σε κάθε Ελληνική ψυχή;
Ας μη παραπονιόμαστε ότι ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές μας. Άραγε
εμείς ανήκουμε εις την τάξιν εκείνων των ανθρώπων προς τους οποίους απευθύνεται
η υπόσχεσης Του; πόσες φορές οι γονείς λέγουν στο παιδί τους: «Αν μ’ ακούς και
κάμεις ότι σου λέγω τότε εγώ θα κάμω το καθήκον μου απέναντί σου. ακριβώς το
ίδιο λέγει και ο θεός σε μας. «άκουσε με και θα δεις τι θα κάμω για σένα».
«Επειδή εγώ έκραζα και εσείς δεν με υπακούσατε εξέτεινα την χείρα μου και
ουδείς πρόσεχε αλλά καταφρονείτε όλες τις συμβουλές μου και τους ελέγχους μου
δεν δεχόσαστε για τούτο και εγώ θέλω επιγελάσει εις τον όλεθρο σας θέλω
καταχαρεί όταν επέλθει ο φόβος σας…. τότε θέλουσι με επικαλεσθή αλλά δεν θέλω
αποκριθεί επιμόνως θέλουσι με εκζητήσει αλλά δεν θέλουσι με ευρεί. Διότι
μίσησαν την γνώσιν και τον φόβον του Κυρίου δεν εξέλεξαν». (Παροιμίες 1: 24—29).
3/. Δια να
εισακούσει ο θεός τις προσευχές μας είναι ανάγκη να εισακούμε τις
προσευχές εκείνων που έχουν ανάγκη από εμάς. «Όστις εμφράττει τα ώτα αυτού εις
την κραυγή του πτωχού θέλει φωνάζει και αυτός και δεν θέλει εισακουσθεί». (Παροιμίες 21:13). Υπάρχει
μία παροιμία που λέγει: « Ο Θεός βοηθάει εκείνους που βοηθούν τους άλλους».
Κάποτε οι Ινδίες μαστίζονταν από πείνα και θανατηφόρες ασθένειες.
Οι άνθρωποι απέθνησκαν κατά χιλιάδες. Μια ιεραπόστολος παρατήρησε μερικούς
Ινδούς να τοποθετούν έναν αποθνήσκοντα σύντροφο τους πάνω στη βεράντα ενός
ακατοίκητου σπιτιού. Φοβήθηκαν μήπως κολλήσουν την ασθένεια κι έτσι τον
εγκατέλειψαν αβοήθητο ενώ αυτοί έφυγαν απαρατήρητοι. Ο δυστυχής άνθρωπος
υπέφερε τρομερά. κυλιόταν μέσα στην ακαθαρσία. Η ιεραπόστολος δεν μπορούσε ν’
ανοίξει το στόμα του να του δώσει φάρμακο ή φαγητό. Δεν μπορούσε να βρει άνδρες
να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ακριβώς δίπλα στο σπίτι ήταν μια γέφυρα πάνω
στην οποία ήταν μερικοί παχουλοί δυνατοί ασκητές ο οποίοι καθισμένοι
μεγαλοφώνως επαναλάμβαναν ιερούς στοίχους.
Η ιεραπόστολος τους ρώτησε ποιοι ήταν. «Είμαστε άγιοι» απάντησαν.
Τους παρακάλεσε να αφήσουν τις θέσης του να παύσουν να ψάλλουν και να τρέξουν
να την βοηθήσουν να μεταφέρει τον ασθενή στο νοσοκομείο. Αυτοί αντί ν’
ανταποκριθούν εις την κραυγή της ανάγκης θύμωσαν και κραύγασαν: «εμείς είμαστε
άγιοι άνθρωποι ποτέ μας δεν κάνουμε τίποτα για τους άλλους». Ιδού αγιοσύνη!
Τέτοιας είναι η αγιοσύνη των ασκητών οι οποίοι μέσα στην αντίληψη τους ότι
είναι ανώτεροι όλων των άλλων ανθρώπων δεν καταδέχονται
να κατέβουν από τον θρόνο της αγιοσύνης τους για να βοηθήσουν τους
συνανθρώπους τους και να τους οδηγήσουν εις τον λιμένα της Σωτηρίας. Όταν οι
Εβραίοι είδαν τον Χριστό να πλησιάζει τους λεπρούς για να τους θεραπεύσει
απόρησαν εξεπλάγησαν. Τι γυρεύει ο άγιος μεταξύ των αμαρτωλών; Αλλοίμονο εάν ο
Χριστός γινόταν μοναχός σε κάποιο βουνό. Αμφιβάλλω εάν η αδρανής αγιοσύνη είναι
καθόλου αγιοσύνη. Όταν προσευχόμαστε παρακαλούμε τον Θεό να ενεργήσει. Αλλά
προτού ενεργήσει Εκείνος είναι ανάγκη να ενεργήσουμε εμείς στην υπηρεσία Του
και μέσα στην υπηρεσία των συνανθρώπων μας.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
le";co� e m r �6 �8 �μαίους
γ:23). Ιδού λοιπόν αι διακηρύξεις της Βίβλου ότι όλοι είμεθα αμαρτωλοί άνομοι.
Τι γίνεται σ’ εκείνον που παραβαίνει τον νόμο της πολιτείας; Δύο είναι οι
πιθανότητες. Η ν’ ανακαλυφθεί ή να κατορθώσει να την αποκρύψει από τα μάτια της
αστυνομίας. Το γεγονός όμως είναι ότι η παράβαση του νόμου είτε ανακαλυφθεί
είτε όχι είναι τιμωρητέα. Επειδή ο
άνθρωπος ο νόμος του ανθρώπου και τα μέσα που χρησιμοποιεί δια την εφαρμογή του
νόμου είναι τόσο ατελή γι αυτό σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια που παραβαίνουν τον
νόμο και ποτέ δεν συλλαμβάνονται. Κανείς όμως δεν μπορεί να κρυφθεί από τον
Θεό. αυτός είναι παντογνώστης και πάνσοφος εξεύρει κι’ αυτούς ακόμη τους
διαλογισμούς μας.»Αυτός εξεύρει τα κρύφια της καρδιά». (Ψαλμός μδ:21).
Φίλε μη προσπαθείς να κρύψεις εξωτερικά της θρησκείας με ορισμένες
καλές πράξεις να τυφλώσεις τον Θεό. Υπάρχουν
πολλοί που όλη τους την ζωή κλέβουν και στο τέλος για να καθησυχάσουν
δήθεν την συνείδηση τους κτίζουν ένα νοσοκομείο ή ορφανοτροφείο. Οποία απάτη! Ο
Θεός βέβαια ευαρεστείται και μας προτρέπει να κάμνωμε καλά έργα ας μη νομίζουμε
όμως ότι αυτά μπορούν να μας σώσουν. Ο μόνος που μπορεί να μας σώσει είναι ο
Χριστός. Αυτός που αντί να μας κρίνει όπως μας αξίζει τείνει το σπλαχνικό του
χέρι και μας προτείνει να το πιάσουμε αν θέλομε να σωθούμε. Αυτός πέθανε αντί για μας. Άφησε την κρίσι
του Θεού να πέσει επάνω Του για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. η αμαρτία δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη.
Κάποτε έπρεπε να κριθεί προτού ο Χριστός μας σώσει. Ιδού τι διακηρύττει ο
Παύλος για το ζήτημα αυτό. «Επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του
Θεού δικαιούνται δε δωρεάν με την χάριν αυτού δια της απολυτρώσεως της εν
Χριστώ Ιησού τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως δια της πίστεως εν τω
αίματι αυτού προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού δια την άφεσιν των
προγενομένων αμαρτημάτων δια της μακροθυμίας του Θεού προς φανέρωσιν της
δικαιοσύνης αυτού εν τω παρόντι καιρώ δια να είναι Αυτός δίκαιος και να
δικαιώνει τον πιστεύοντα εις τον Ιησούν.(Ρωμαίους γ:23—26).
Η πρώτη έλευσης του Χριστού εις τον κόσμον έκαμε την σωτηρίαν του
ανθρώπου δυνατή. Πρέπει όμως ο κάθε άνθρωπος να την λάβει αν θέλει να σωθεί. Η
σωτηρία είναι απολύτως δωρεάν. Κανείς δεν μπορεί να την αγοράσει με χρήματα ή
με καλά έργα. Τα καλά έργα όμως πρέπει να ακολουθήσουν την σωτηρία ως απόδειξης
της πίστεως εις τους συνανθρώπους μας. Μόνο απ’ Εκείνον εναντίον του οποίου
αμαρτήσαμε μπορούμε να ζητήσουμε την συγχώρηση και από κανένα άλλον άνθρωπο.
«Όστις πιστεύει εις Αυτόν (τον Χριστόν) δεν κρίνεται όστις όμως δεν πιστεύει
είναι ήδη κεκριμένος διότι δεν επίστευσεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του
Θεού»(Ιωάννης γ:18). Δια τον
πιστεύοντα εις τον Χριστόν δεν υπάρχει ουδεμία κατάκρισης(Ρωμαίουςη:1). Ο απιστών
όμως είναι ήδη κεκριμένος διότι είναι «εκ φύσεως τέκνον οργής». (Εφεσίους β:3). Δεν
υπάρχει ουδέτερον έδαφος. Είτε πιστεύεις είτε δεν πιστεύεις. Ιδού Κυριακήν
κατόπιν Κυριακής διαβάζεις τα κηρύγματα αυτά που σε προτρέπουν δια του Λόγου
του Θεού να δεχθείς τον Χριστό ως Σωτήρα σου και όμως συ διαρκώς τον
απορρίπτεις. Μη περιμένεις να σε κρίνει ο Θεός. Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις
τη μεγάλη και τρομερή εκείνη ημέρα. Συ από τώρα κρίνεις τον εαυτόν σου από την
στάση που λαμβάνεις απέναντι του Χριστού. Η μόνη σου ευκαιρία ο μόνος τρόπος ν’
απαλλαγής από την κρίσιν του Χριστού
είναι να δεχθείς την σωτηρία Του δια του αίματος που έχυσε στον Γολγοθά
για τις αμαρτίες σου. όταν η σωτηρία προηγηθεί της κρίσεως τότε η κρίσις για
σένα ως τέκνο του Θεού δεν θα είναι η ημέρα τιμωρίας. Από σένα εξαρτάται να
εκλέξεις τώρα προτού γίνει πολύ αργά. ΑΜΗΝ
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
