02--Ο ΦΘΌΝΟΣ
«Δια φθόνον παρέδωκαν αυτόν οι αρχιερείς». Ήταν ακόμη πολύ πρωί
όταν οι αρχιερείς συνεβουλεύθησαν μετά των πρεσβυτέρων και γραμματέων και όλου
του συνεδρίου και δέσαντες τον Ιησούν έφεραν και παρέδωκαν εις τον Πιλάτο.
Επακολούθησε συνομιλία του Πιλάτου με τον Χριστό. εν τέλει ο Πιλάτος υποκύπτει
εις την κοινή γνώμη του λαού αθωώνει τον κακούργο Βαραββά και καταδικάζει τον
αθώον Ιησού. Πίσω από την απόφαση του Πιλάτου ήταν η θέλησης ο θρησκευτικός
φανατισμός και ο φθόνος των θρησκευτικών
λειτουργών της εποχής εκείνης των αρχιερέων. Η φωνή του όχλου του
έλεγε:»Σταύρωσον –σταύρωσον αυτόν» δεν ήταν φωνή της προσωπικής κρίσεως και
αποφάσεως του καθενός κοινού ανθρώπου που αποτελούσε τον όχλο. Ήταν η
εξωτερίκευσης του φθόνου των αρχιερέων. Αυτοί ήταν οι υπεύθυνοι για την μεγάλη
αυτή αδικία. Μεγάλη είναι η δύναμης της οργανωμένης θρησκείας. Πολλές φορές
κάμνει απερίγραπτα κακά. Μπροστά στα εκκλησιαστικό σκήπτρο υποκλίνεται η
κρατική δικαιοσύνη και υποτάσσεται τυφλά ο κοινός νους και η θέλησης του κοινού
λαού. Η εκκλησιαστική δύναμης στα χέρια ανθρώπων αναγεννημένων ανιδιοτελών στα
χέρια εκείνων που έμαθαν να θέτουν την αλήθεια την δικαιοσύνη και την δόξα του
θεού υπεράνω των προσωπικών των συμφερόντων μπορεί να συντελέσει εις την
κοινωνική και πνευματική ανύψωση του λαού. Ο θεός όμως να λυπηθεί την εκκλησία
εκείνη της οποίας οι αρχιερείς είναι φθονεροί και των οποίων ο φθόνος σταυρώνει
τον Χριστό. «Δια φθόνον παρέδωκαν Αυτόν οι αρχιερείς».
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΔΙΑΤΙ ΟΜΩΣ
ΕΦΘΟΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ
Η κυρία αιτία του φθόνου προήρχετο από το γεγονός ότι η διδασκαλία
των ήταν διάφορος της διδασκαλίας του Χριστού. Νόμιζαν ότι ο Χριστός θα εγίνετο
βασιλεύς και τότε τι θα εγίνετο εις αυτούς;
Ποία θα ήτο η τύχη των;
Υπήρχε κίνδυνος να χάσουν την θέσιν της αρχιεροσύνης των. Ήλθε ο αρχιερεύς Χριστός και έκαμε όλους
εκείνους που πίστευσαν εις Αυτόν βασιλείς και ιερείς εις τον Θεόν και Πατέρα
Αυτού.(Αποκάλυψης 1:6). Φθονούσαν το μέρος αυτό της διδασκαλίας του Χριστού που
ανύψωνε τον αναγεννημένον άνθρωπον εις το αξίωμα και το προνόμιο του ιερέως και
κατεβίβαζε τους αρχιερείς εις το ίδιο επίπεδο με τους άλλους πιστούς. Αυτό ο
αρχιερείς δεν μπορούσαν να το χωνεύσουν. Αυτό θα έκαμνε τους ανθρώπους να παύσουν να τους υπακούουν τυφλά. Και
βέβαια φθονούσαν και φθονούν τον Χριστό οι αρχιερείς διότι οι πραγματικοί
ακόλουθοι του Χριστού διακηρύττουν με τον συγγραφέα της προς Εβραίους επιστολής
« Έχοντες λοιπόν αρχιερέα μέγαν όστις διήλθεν τους Ουρανούς Ιησούν τον Υιόν του
Θεού ας κρατώμεν την ομολογία. Διότι δεν έχομε αρχιερέα μη δυνάμενον να
συμπαθήσει εις τας ασθενείας ημών αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα
ημών χωρίς αμαρτίας. Ας πλησιάζομε λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της
χάριτος δια να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας.»(Εβραίους δ:14—16).
Ενώπιον του θείου Αρχιερέως οι άνθρωποι αρχιερείς χάνουν την
προγενέστερα των αξίαν. Οι αρχιερείς φθονούν τον Χριστόν διότι Αυτός καταργεί
το σύστημα εκείνο που τους θεοποιούσε σχεδόν μπροστά στο λαό. Η διατήρησης του
εκκλησιαστικού των συστήματος σήμαινε την προστασία της ατομικής τους
ευημερίας. Τα ελατήρια του φθόνου ποτέ δεν είναι αγνά. Ο φθόνος είναι
επικίνδυνος όταν κατακτά την καρδιά κάποιου που έχει θέσιν υπεύθυνη στην
κοινωνία.
Πως ήταν δυνατόν οι αρχιερείς ν’ αγαπήσουν τον Ιησού ο οποίος
έλεγε.»Επί της καθέδρας του Μωϋσέως κάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι
πάντα λοιπόν όσα κι αν είπωσι προς εσάς να φυλάττητε κατά τα έργα αυτών μη
πράττετε επειδή λέγουσι και δεν πράττουσι. Διότι δένουν φορτία βαρέα και
δυσβάστακτα και επιθέτουν επί τους ώμους των ανθρώπων δεν θέλουσι όμως ουδέ δια
του δακτύλου αυτών να κινήσωσιν αυτά. Πράττουν δε πάντα τα έργα αυτών δια να
βλέπωνται υπό των ανθρώπων και πλατύνουσι τα φυλακτήρια αυτών και
Μεγαλύνουν τα κράσπεδα των ιματίων αυτών και αγαπώσιν τον πρώτον
τόπον εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους
ασπασμούς εν ταις αγοραίς και να ονομάζονται υπό των ανθρώπων Ραββί-Ραββί!»
(Ματθαίος
23: 2—8). Αντί αι καυστικαί αυταί παρατηρήσεις του Χριστού να τους κάμουν
να μετανοήσουν τους έκαμαν να Τον φθονήσουν. Ο φθόνος σταύρωσε τον Χριστό. δεν
μπορούσαν να βλέπουν Αυτόν να υψώνεται και αυτοί να ελαττούνται.
Ας αποβάλλουμε τον φθόνο από την καρδιά μας. Ένας Ρωμαίος πολίτης
γνωστός δια τον φθόνον του. όταν κάποιος φίλος του μια μέρα τον είδε σκυθρωπό
αναφώνησε: «Είτε κάποιο κακό του συνέβη
είτε κάποιο πολύ καλό συνέβη σε κάποιον άλλον». Η πρόοδος του Χριστού
που δεν είχε που να κλίνει την κεφαλήν διήγειρε τον φθόνο των αρχιερέων. Ένας
κεραμεύς φθόνησε κάποιον πλύστη ο οποίος διαρκώς προόδευε. Δια να τον βλάψει ο
κεραμεύς έπεισε τον βασιλέα να διατάξει
τον πλύστη να πλύνει έναν από τους ελέφαντες του μέχρι να γίνει άσπρος δια να
γίνει και βασιλεύς λευκού ελέφαντος. Ο
πλύστης όμως πολύ έξυπνος απάντησε στον βασιλέα ότι ήταν απαίτησης της τέχνης
του δια να πλύνει κάτι καλά θα έπρεπε να το τοποθετήσει σε κατάλληλο και
ευρύχωρο σκεύος. Τότε ο βασιλεύς εστράφη εις τον κεραμέα και τον διέταξε να
κατασκευάσει ένα τέτοιο σκεύος για ελέφαντα. Το ετοίμασε αλλά μόλις ο ελέφαντας
πάτησε το πόδι του το σκεύος κατεθρυμματίσθη. Ξανάκανε το σκεύος αλλ’ εις
μάτην. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κεραμεύς ετιμωρήθη από τον βασιλέα δια την ανικανότητα
του. πήγε να ανοίξει τον τάφο άλλου αλλ’ ανακάλυψε στο τέλος ότι ο τάφος ήταν
για τον ίδιο. Αυτό είναι το κατόρθωμα
του φθόνου. Ο φθόνος σταύρωσε τον Χριστό αλλά στον σταυρό ο Χριστός ενίκησε τον
φθόνο τον θάνατο εξιλέωσε τον άνθρωπο που δέχεται το καθαρτήριο αίμα που έχυσε
επ’ αυτού.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Η
ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ
Η φιλαργυρία κατέκτησε την καρδιά του Ιούδα του Ισκαριώτη.
«Τότε υπήγεν εις των δώδεκα ο λεγόμενος Ιούδας ο Ισκαριώτης προς
τους αρχιερείς και είπε: Τι θέλετε να μοι δώσητε κι εγώ θέλω σας παραδώσει
αυτόν; Και εκείνοι έδωκαν εις αυτόν τριάκοντα αργύρια. Και από τότε εζήτει
ευκαιρίαν δια να παραδώσει αυτόν»(Ματθαίος
26:14—16). Μη νομίσετε προς στιγμήν
ότι το χρήμα είναι κακόν αφ’ εαυτού. Σήμερα είναι το σύμβολον της αμοιβής του
μόχθου της ανθρώπινης εργασίας. Η εργασία χωρίς χρήμα θα ήταν άχαρη. Το να
προσπαθεί κανείς να κάμνει «χρυσόν» δεν είναι αμάρτημα να κάμνει όμως «χρυσό»
εις βάρος του Χριστού είναι τρομερόν αμάρτημα. Κάθε τίμιος άνθρωπος έχει
απόλυτο δικαίωμα να κάμνει χρήματα. Τούτο διαφέρει τελείως από την αμαρτία της
φιλαργυρίας. Άλλο να κάμνει κανείς χρήματα και άλλο να τα’ αγαπά περισσότερο
από κάθε άλλο πράγμα. Το αντικείμενο της αγάπης μας πρέπει να είναι πρόσωπα και
όχι πράγματα. Όταν ο άνθρωπος αγαπά το χρήμα περισσότερο απ’ ότι αγαπά τον Θεόν
και τους συνανθρώπους του και θυσιάζει την ευημερία των άλλων δια την απόκτηση
του χρήματος τότε ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ονομαστεί φιλάργυρος και να
καταταχθεί με τον Ιούδα ως ο σταυρωτής του Χριστού. Το χρήμα είναι δημιουργός
απείρου καλού αλλ’ είναι και επικίνδυνο πολύ επικίνδυνο. Εξαρτάται από τον
άνθρωπο που το κατέχει. Ίσως εάν το χρήμα ευρίσκετο εις διαφορετικά χέρια να
καθίστατο μεγάλα ευλογία αλλά δυστυχώς
οι κατέχοντες αυτό τουλάχιστον η πλειονότης έχει αναπτύξει το ψυχολογικό
σύμπλεγμα της φιλαργυρίας και όλοι εξεύρομε ότι η φιλαργυρία είναι ρίζα πάντων
των κακών.
Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα. Ένας κτίστης ή εργολάβος
αναλαμβάνει να κτίσει ένα σπίτι. Είναι φιλάργυρος. Η τιμιότης του επιτρέπει ένα
ορισμένο κέρδος αλλ’ αυτός θέλει να κερδίσει περισσότερα. Το σπίτι κτίζεται η
εμφάνισης του είναι καλή αλλ’ όχι και η ποιότητα. Η σταθερότητα και η ασφάλεια
εξαρτώνται όχι από το φαινόμενο και την εξωτερική ωραιότητα αλλά από την
ποιότητα των υλικών. Σε λίγο καιρό όλως απροσδόκητα η στέγη πέφτει και σκοτώνει
ένα ή περισσότερα μέλη της αθώας εκείνης οικογένειας. Ποιος είναι ο φονεύς εις
την περίπτωση αυτή. Ποιος είναι ο Ιούδας;
Ο ζαχαροπλάστης έχει μερικά γλυκά που έμειναν από την προηγούμενη
ημέρα. Εξεύρει ότι η πώλησης των είναι επικίνδυνος δια την υγεία και την ζωή
του κοινού. Από το άλλο μέρος αγαπά το χρήμα τόσο πολύ που δεν θέλει με κανένα
τρόπο να θυσιάσει τα κέρδη του. Το χρήμα
πρέπει να ρεύσει μέσα στο ταμείο του άσχετα αν τούτο γίνει εις βάρος της ζωής
των άλλων. Πωλεί τα γλυκίσματα και το αποτέλεσμα είναι η δηλητηρίασης τόσων
προσώπων. Καμιά φορά οι τοιούτοι φονείς οι τοιούτοι Ιούδαι συλλαμβάνονται αλλά
τις περισσότερες φορές ξεφεύγουν από την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αυτοί είναι οι
Ιούδαι του εμπορικού κόσμου. Δυστυχώς ο κόσμος μας είναι γεμάτος απ’ αυτούς γι’
αυτό είναι και ταλαίπωρος. Η φιλαργυρία μας σταυρώνει τον Χριστό. τον
θανατώνει. Χωρίς τον Χριστό η ευτυχία είναι αδύνατος. Πολλά είναι τα
παραδείγματα του είδους αυτού. Πάρτε τον εργοστασιάρχη που κατασκευάζει πλοία.
Έχει ατσάλι κατωτέρας ποιότητας που αν το χρησιμοποιήσει θα διπλασιάσει το
κέρδος του. Η φιλαργυρία του ρίχνει στον βυθό της Θάλασσας πάμπολλους επιβάτες
του πλοίου. Κανείς δεν εξεύρει γιατί το πλοίο βυθίστηκε. Το βύθισε η φιλαργυρία
του εργοστασιάρχη. Οι σημερινοί Ιούδαι μπορούν να σκοτώσουν περισσότερους του
ενός. Το όπλο αυτό στα χέρια του σημερινού ανθρώπου έχει καταντήσει
επικυνδινωδέστατο. Δεν είναι ανάγκη να επαναφέρουμε τον Χριστό εις την γη για να
Τον σταυρώσουμε. Ο ίδιος είπε: «Αληθώς σας λέγω καθ’ όσον εκάμετε εις ένα
τούτων των αδελφών μου εις εμέ εκάμετε». Εάν με τη φιλαργυρία μας καταχρώμεθα
τον εργάτη ή τον εργοδότη μας καταχρώμεθα τον Χριστό. Οτιδήποτε κάμομε εις
βάρος της ευημερίας του πλησίον μας κατεβάζει εις το χαμηλό επίπεδο του Ιούδα
του προδότη του Χριστού.
Η φιλαργυρία έκαμε τον Ιούδα να προδώσει τον Χριστό. Ας εξετάσουμε
ο καθένας μας τον εαυτό του μήπως και εμείς υποκείμεθα εις το ίδιο αμάρτημα. Τι
να τον κάμομε τον χρυσό χωρίς τον Χριστό; Όταν όμως τον χρυσό μας τον βάλουμε
στα χέρια του Χριστού η προκύπτουσα ευλογία είναι μεγάλη. Εις την καρδιά
εκείνου που κατοικεί ο Χριστός είναι αδύνατον ο χρυσός να καταλάβει την πρώτη
θέση. Πολύ δύσκολο όμως
Για τον Χριστό να κολλήσει σ’ εκείνου την καρδιά που έχει
κατακτηθεί από τον χρυσό. Στην καρδιά του Ιούδα δεν έχει λάβει χώραν το θαύμα
της αναγεννήσεως. Πως ήτο δυνατόν άνθρωπος αναγεννημένος σεσωσμένος δια της
θείας χάριτος να πάει στους αρχιερείς και να τους πει: «Τι θέλετε μη δώσητε και
εγώ θέλω σας παραδώσει αυτόν;» Αδύνατον.
Ο Χριστός ποτέ δεν είχε βασιλεύσει στην καρδιά του Ιούδα.
Προσέξτε και πάλι την στάση των αρχιερέων. Ήσαν πολύ έξυπνοι
άνθρωποι. Ήξεραν την αδυναμία της ανθρώπινης ψυχής. Έπρεπε να βρουν κάποιο
τρόπο να πραγματοποιήσουν την διακαή επιθυμία του φθόνου των. Το μέσον ήταν το
χρήμα και η αγάπη του Ιούδα για το χρήμα. Προηγουμένως καταχράστηκαν την άγνοια
του λαού για να πλουτίσουν το ταμείο τους. τώρα έχουν την χρηματική ευχέρεια να
πληρώσουν τα χρήματα αυτά που ίσως πήραν με την διαβεβαίωση προς εκείνους από
τους οποίους τα πήραν ότι οι ψυχές των συγγενών των θα μεταφέρονταν εις τόπο
αναπαύσεως και ειρήνης. Αυτά τα χρήματα που ήταν η πληρωμή για αντιγραφικές
προσευχές χρησιμοποιούνται τώρα δια να κορέσουν(χορτάσουν) την φιλαργυρία του
Ιούδα εκείνο λοιπόν που πραγματικά σταύρωσε τον Χριστό ήταν το εκκλησιαστικό
χρήμα το χρήμα των αρχιερέων. Το χρήμα που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για
σκοπούς ιερούς χρησιμοποιήθηκε για να σταυρώσει τον Χριστό.
Πολλές φορές όταν μας παρουσιάζεται κάποιο έργο να κάμομε φαίνεται
πως αυτομάτως η πρώτη ερώτηση που κάνομε είναι η εξής: «Τι θα μπορέσω να
κερδίσω. Τι θα βγάλω;» Η φιλαργυρία είναι κληρονομιά του προπατορικού μας
αμαρτήματος. Ανώτερος είναι εκείνος ο άνθρωπος που αντί να πει: «Τι θα κερδίσω;
Λέγει: «Κατά πόσον θα ωφελήσω τον πλησίον μου κάνοντας το έργο αυτό;»
εξεύρω μερικούς που αυτοκαλούνται
χριστιανοί μάλιστα κάμνουν και τους κήρυκες. Για ν’ αποκτήσουν χρυσό πωλούν
αλκοολικά ποτά νικοτίνη πράγματα που δηλητηριάζουν τον οργανισμό του ανθρώπου.
Βυθίζουν οικογένειες μέσα στην δυστυχία κάνοντας χρυσό και κατόπιν θέλουν να
φέρουν τον Χριστό στις οικογένειες αυτές με τον ίδιο χρυσό που τις βύθισε στη
φτώχεια και την απελπισία.
Υπάρχουν δυστυχώς εκκλησίες οι οποίες σταυρώνουν τον Χριστό το
Σαββατόβραδο και την Κυριακή επιχειρούν
να τον λατρεύσουν. Το Σάββατο στο υπόγειο της εκκλησίας μεθούν και
χορεύουν ίσως για να μαζέψουν χρήματα για κάποιο εκκλησιαστικό σκοπό την δε
Κυριακή στον «ναό του Θεού» πάνω από το μπαρ ο κληρικός ευλογεί τα χρήματα
αυτά. Οποία απάτη οποίον αίσχος οποία προδοσία του Χριστού! Ποτέ ο σκοπός δεν
αγιάζει τα μέσα. Εκείνο το οποίο χρειάζεται ο αυτοκαλούμενος χριστιανικός
κόσμος της εποχής μας είναι ένας ατρόμητος Χρυσόστομος που από το χρήμα δεν
δεσμεύεται για το χρήμα δεν θυσιάζει την αλήθεια του Ευαγγελίου με το χρήμα δεν
πωλεί συγχωροχάρτια αλλά για τον Χριστό θυσιάζει και θυσιάζεται.
Ο μόνος που είναι ικανός να φονεύσει την αμαρτία της φιλαργυρίας
από μέσα στην καρδιά μας είναι Εκείνος τον οποίο ο άνθρωπος σταύρωσε με την
φιλαργυρία του ο Αιώνιος Υιός του Θεού ο Ιησούς Χριστός. Η σταύρωσή Του είναι ο
θρίαμβος Του και όχι η ήττα Του. Είναι η πηγή της ανθρώπινης σωτηρίας. Μπορεί
να γίνει και η πηγή της δικής σου σωτηρίας αν δεχθείς το εξιλαστήριο αίμα που ο
Χριστός έχυσε για σένα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
