ΜΗΝΗΜΑ
ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΛΑΝΗ
-ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ - 10
Ο ΕΞΙΛΑΣΜΟΣ
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η
προσφορά του Χριστού ικανοποίησε τη θεία δικαιοσύνη.
Δεν
ικανοποιεί κι εσένα αμαρτωλέ; Εκείνο που μας ενώνει με το Θεό και μας εισαγάγει
στην αιώνια μακαριότητα και δόξα δεν είναι τα έργα ούτε η ηθική μας αξία έστω
κι αν είχαμε ευσυνειδησία του Σωκράτη και του Πυθαγόρα τη δικαιοσύνη του
Αριστείδη τη φιλοπτωχία του Κίμωνα.
Όχι
δεν μας εισάγουν τα αγαθά μας έργα στον ουρανό αλλά μόνο η αιματηρή εξιλαστήρια
θυσία του Χριστού στο Γολγοθά.
Πως
είναι δυνατόν τα ευτελή και ανάξια λόγου έργα μας τα οποία ο προφήτης Ησαϊας
χαρακτηρίζει σαν βρώμικο ρούχο να μας δικαιώσουν; Όλα τα έργα της σάρκας είναι
αναμιγμένα με τη σκουριά της ιδιοτέλειας και της κενοδοξίας μας.
Η
λέξη χάρη είναι η πιο παρήγορη η πιο σοβαρή η πιο καθαρή αλλά και η πιο
σκοτεινή μέσα σε ολόκληρη την Αγία Γραφή.
Παρήγορη
είναι γιατί βεβαιώνει τον αμαρτωλό για την τέλεια Σωτηρία. Καταργεί την εγωκαύχηση και την αυτοδικαίωση του
ανθρώπου. Καθαρή γιατί δεν χρειάζεται καμιά ερμηνεία και ερμηνεία και τέλος
σκοτεινή γιατί το απλό νόημα της γίνεται
Αντιληπτό
μόνο από λίγες ταπεινές ψυχές.
Το
να προσπαθεί κάποιος να στηριχθεί και στον εαυτό του για τη βεβαιότητα της
σωτηρίας του και σαν ο καπετάνιος να ρίχνει άγκυρα μέσα στο αμπάρι του πλοίου
του και όχι στη θάλασσα.
Ένας
που είναι καταδικασμένος σε θάνατο για ένα έγκλημα του δεν έχει ελπίδα να σωθεί
παρά μόνο αν ζητήσει χάρη και του δοθεί. Όταν ζητήσει χάρη ο Θεός του την
χορηγεί δωρεάν και τον σώζει.
Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ
Ο
δικαιωμένος αμαρτωλός ελευθερώνεται από την ενοχή της αμαρτίας του αλλά και
εισέρχεται μέσα στην κατάσταση της χάριτος του Θεού και στην αιώνια ζωή. Το γεγονός αυτό κάνει
τον επιστραφέντα αμαρτωλό να χαίρει.
Ένα
ζωντανό και τέλειο παράδειγμα δικαιώσεως του αμαρτωλού στην εύνοια του Θεού μας
είπε ο Ιησούς Χριστός με την ιστορία άσωτου γιου.( Λουκάς 15:11—32).
Ο
γιος περιφρονεί τον πατέρα του και ζητεί το ανήκον μέρος της περιουσίας γιατί
δηλώνει ότι θέλει να φύγει μακριά από το σπίτι του πατέρα του. θεωρούσε το
πατρικό σπίτι φυλακή και τον πατέρα του δεσμοφύλακα. Στο πρόσωπο του άσωτου
γιου πρέπει να βρούμε ο καθένας από μας τον εαυτό του.
Όταν
ο άσωτος έφτασε στην τελεία εξαχρείωση και βρωμιά μας λέει το Ευαγγέλιο ότι
ήλθε στον εαυτό του.
Πριν
δηλαδή ήταν «εκτός εαυτού». Είδε τα χάλια του. κατέκρινε τον εαυτό του και
αποφάσισε να γυρίσει στον πατέρα του με συντριβή και ταπείνωση στηριζόμενος
στην καλοσύνη και αγάπη του πατέρα του και όχι στη δική του καλοσύνη αφού δεν
είχε. Όταν έφτασε κοντά στο σπίτι του πατέρα του που είχε περιφρονήσει προς
μεγάλη του έκπληξη ο καλός πατέρας του έτρεξε και τον υποδέχθηκε με φιλιά στο
βρώμικο λαιμό του.
Και
ενώ εξομολογείται ο ένοχος και αποστάτης γιος ο πατέρας λέει στους υπηρέτες
του:
Φέρτε
έξω την στολή την πρώτη και ντύστε τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και
παπούτσια στα πόδια και φέρτε το μοσχάρι το σιταροθρεμένο και σφάξτε το και ας
φάμε και ας ευφρανθούμε. Γιατί αυτός ο γιος μου νεκρός ήταν και ξανάζησε
χαμένος
ήταν ευρέθη.(Λουκάς
15:22—24).
Ένα
άλλο παράδειγμα δικαιώσεως εκ μέρους του Θεού αλλά και αποτυχία δικαιώσεως με
τις δικές μας προσπάθειες μας το έδωσε πάλι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.
Είναι
η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου.
Ο Φαρισαίος πήγε στο Ναό να
προσευχηθεί. Δηλαδή να επικοινωνήσει με τον αληθινό Θεό. στάθηκε λοιπόν και
άρχισε ως εξής: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου που δεν είμαι σαν τους άλλους άνθρωπος
άρπαγας άδικος μοιχός ή και σαν και τούτον εδώ τον Τελώνη. Νηστεύω δύο φορές
την εβδομάδα δίνω το ένα δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου».
