ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ - 09- ΓΑΛΑΝΗ

ΜΗΝΗΜΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ  ΓΑΛΑΝΗ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 09

Ο ΑΙΜΑΤΗΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ=

 =εκδήλωση άπειρης Αγάπης

Ο Θεός λοιπόν από άπειρη αγάπη κινούμενος για τον αμαρτωλό ανάλαβε ο ίδιος να προμηθεύσει το εξιλαστήριο θύμα για την τακτοποίηση κάθε αμαρτωλού. Κι αυτό ήταν το άγιο και τέλειο θύμα ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος. Για να μπορέσει με το όνομα της συγγένειας του με τον άνθρωπο να προσφέρει τον εαυτό Του προσφορά για την αμαρτία.

Διότι τόσον αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε έδωκε τον Υιόν Του το μονογενή για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. (Ιωάννης3:16)

Μεγαλύτερη αγάπη απ’  αυτή του να θυσιαστεί ο Χριστός υπέρ των ασεβών δεν μπορεί να υπάρξει.

Ο Θεός όμως αποδεικνύει την αγάπη του σ’ εμάς με το ότι ενώ εμείς είμαστε αμαρτωλοί ο Χριστός απέθανε για μας.

(Ρωμαίους 5: 8).  Τέτοια ασύλληπτη αγάπη φανερώνει ο Θεός

Για τον αμαρτωλό με το σταυρικό θάνατο του Υιού Του.

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ

Ο απόστολος Παύλος γράφει στην Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους ότι στην εποχή του οι μεν Ιουδαίοι θεωρούσαν τη θυσία του Χριστού στο σταυρό σκάνδαλο ενώ οι Έλληνες τη θεωρούσαν μωρία. Αλλά η θυσία του Χριστού φανερώνει του Θεού τη σοφία και του Θεού τη δύναμη.

Αυτός ο θάνατος του Χριστού επάνω στο σταυρό φανερώνει την κρίση του αγίου Θεού κατά της αμαρτίας.

Τόσο οδυνηρά τιμωρήθηκε η αμαρτία σου και η δική μου. Ο σταυρός του Χριστού φανερώνει ότι η αμαρτία δεν μπορούσε να εξιλεωθεί παρά μόνον με την τιμωρία του ενόχου. Ο Ιησούς ανέλαβε να τιμωρηθεί για λογαριασμό μας. Ο μη γνωρίσας αμαρτία έγινε υπέρ ημών αμαρτία για να γίνουμε εμείς οι ένοχοι δίκαιοι ενώπιον του Θεού.

Η τιμωρία της αμαρτίας μπορεί να οριστεί ως εξής: «Διατήρηση της τάξεως ανάμεσα στην αταξία άνευ προσβολής της ελευθερίας» ( Godet).

Ο χαρακτήρας της τιμωρίας είναι οδύνη. Δεν πρέπει να μπορεί να αμαρτάνει ο άνθρωπος χωρίς να ειδοποιείται από μια εσωτερική οδύνη ότι η ψυχή του βρίσκεται σε αταξία με το Θεό και διατρέχει κίνδυνο. Όποιος επαναστατεί κατά του θεού είναι άξιος θανάτου. Θλίψις  και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζόμενου το κακό. (Ρωμαίους 2:9)

Η θεία δικαιοσύνη όρισε σαν ποινή του αμαρτωλού το θάνατο. Εις μεν την ψυχή του ως εγκατάλειψη αυτής εκ μέρους του Θεού—θάνατος ηθικός. Εις δε το σώμα το όργανο της ψυχής θάνατος αιματηρός. Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος.

Αυτήν την οδύνη τον πνευματικό και φυσικό θάνατο επάνω στο σταυρό την υπέστη ο Χριστός για λογαριασμό του ένοχου αμαρτωλού . ιδού τι επιτέλεσε η Θεία Σοφία. Εφεύρε το σχέδιο της αντικαταστάσεως. Ένας αθώος—ο μόνος αναμάρτητος πήρε τη θέση του άδικου αμαρτωλού.

Αυτός ετραυματίσθη δια τας παραβάσεις ημών. Η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών ήτο επ’ αυτόν… Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού και ο Κύριος έθεσεν επ’ αυτόν την ανομίαν πάντων ημών

(Ησαϊας νγ: 4—6).

Και βαστάζων τον σταυρόν αυτού εξήλθεν ο Ιησούς εις τον λεγόμενον Κρανίου τόπον ως λέγεται Εβραϊστή Γολγοθάς όπου αυτόν εσταύρωσαν.(Ιωάννης 19:17—18).

Στη Γεθσημανή ο Ιησούς αποδέχτηκε να πιει ελεύθερα το πικρότατο ποτήρι της αμαρτίας μας. Στο δε Γολγοθά πραγματοποιεί την απόφαση Του και πεθαίνει σαν έσχατος των αμαρτωλών φορτωμένος την αισχύνη και δεχόμενος με βαθιά συνέπεια την τιμωρία της θείας δικαιοσύνης επάνω Του.

«κι έτσι κρεμασμένος στο ξύλο της κατάρας μέσα στα υπερφυσικά σκοτάδια με το βάρος της αμαρτίας όλων των αιώνων επάνω Του σαν ο μόνος μεταξύ ουρανού και γης οφειλέτης της θείας δικαιοσύνης καταλυμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους καταπίνει επί τρεις ώρες—μοναδικές    στην αιωνιότητα—το ποτήρι της κρίσεως της αμαρτίας μας».

« Από πάνω απ’ το σταυρό» λέει ο C.Dudois «Ο Ιησούς είδε με τα μάτια του πνεύματος Του όλες τις αδικίες και τις αμαρτίες των λαών και των αιώνων. Τις είδε να έρχονται κατά πάνω Του πετώντας σαν μαύρα στίφη απ’ όλα τα βάθη της ιστορίας. Γεύθηκε το φαρμάκι τους και τη φρίκη τους αλλά μ’ ένα θαύμα αγάπης για μας τους πραγματικούς ενόχους τις έκανε δικές του και εδέχθη την κρίση του Θεού επάνω Του για λογαριασμό μας».

«Στο σταυρό και ειδικά μέσα στη συνείδηση του Ιησού λέει ο

Frederic Goder 

συναπαντήθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο δύο αντίπαλοι οι οποίοι συνήθως μέσα στη δική μας συνείδηση αλληλοκοιτάζονται μονάχα από μακριά.

Αυτή η αγιότητα του Θεού αφ’ ενός στην ακρότατη ευαισθησία της και η αμαρτία θρηνήθηκε κρίθηκε καταδικάστηκε καθώς έπρεπε να γίνει και όπως εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε ποτέ. Εκεί χύθηκαν άγια δάκρυα που εμείς δεν μπορούμε να χύσουμε ποτέ. Εκεί προσφέρθηκε προς τον Θεό ηθική επανόρθωση πληρέστατη που εμείς δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε.

Ιδού η ενδότατη έννοια του δράματος του σταυρού από άποψη θύματος».

«Και τότε μιας κραυγή αντήχησε. Ηλί—Ηλί Λαμά σαβαχθανί! Και κατόπιν επακολούθησε η μεγάλη σιγή…Ω! η σιωπή εκείνη του Θεού! Ο Πατέρας δεν απαντά στην επίκληση του Υιού Του ο οποίος είχε δεχθεί να γίνει ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου. Τον αφήνει να καταπίνει

αργά—αργά  επί τρεις ώρες σκοτεινές ώρες τη φρίκη της εγκατάλειψης. Πρέπει η αμαρτία να εξιλεωθεί.

Και τούτο δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τη θεία αποδοκιμασία η οποία έπεσε πάνω στην ψυχή Εκείνου ο οποίος χωρίς να παύσει να είναι δίκαιος γίνεται αντικαταστάτης όλων των αμαρτωλών».

Αυτό είναι το μεγαλειώδες έργο που επιτέλεσε ο Ιησούς επάνω στο Σταυρό του Γολγοθά.

Είναι έργο μοναδικό στην αιωνιότητα με μοναδικά και αιώνια αποτελέσματα για τον άνθρωπο.