Α. ΘΕΟΣ
ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ
Στον Ψαλμό 44/μδ' παρακολουθούμε τον άνθρωπο
του Θεού να εκφράζει τον πόνο του και να επικαλείται τη θεία βοήθεια. Στο πρώτο
εδάφιο απευθύνεται στον Κύριο και με αγωνία κράζει «Θεέ, σώσον με εν τω ονόματί
σου, και εν τη δυνάμει σου κρίνον με». (Το «κρίνον» με εδώ, βέβαια, δεν
σημαίνει καταδίκασέ με, αλλά εκδίκασε την υπόθεσή μου). Αντιμετωπίζει κίνδυνο
από ξένους, από ανθρώπους δυνάστες που θέλουν να του αφαιρέσουν τη ζωή, από
ανθρώπους που δεν υπολογίζουν τον Θεό. Για μια στιγμή η δύναμή του χάνεται όμως
η ελπίδα του δεν καταρρέει, επειδή έχει καταφύγιο σε Κάποιον που μπορεί να τον
υποστηρίξει. Ναι, είναι ο Θεός που ξέρει ότι θα τον βοηθήσει τελικά, όχι μόνο,
αλλά και «θέλει στρέψει το κακόν επί τους εχθρούς μου». Βλέπουμε δηλαδή τον
θλιμμένο άνθρωπο να μιλάει όχι μόνο για την προστασία του, αλλά και για την
δίκαιη τιμωρία των κακών, επειδή, αν οι κακοί μείνουν ατιμώρητοι, θα συνεχίσουν
να βασανίζουν άλλους, κι αυτό δεν το δέχεται ο πιστός. Τι λοιπόν περιμένει από
τον Κύριο, πέρα από την προσωπική του απελευθέρωση από τον κίνδυνο;
«Εξολόθρευσον αυτούς εν τη αληθεία σου». Μόνο η εξαφάνιση αυτών των κακοποιών
θα φέρει ανακούφιση στους αδικούμενους, επειδή έτσι θα μπορέσουν να νιώσουν την
απελευθέρωσή τους για πάντα.
Θα ρωτούσε ίσως κάποιος, με ποιο θάρρος ο Ψαλμωδός κάνει αυτές τις δηλώσεις και ελπίζει σε μια οριστική απελευθέρωση; Η απάντηση βρίσκεται στο χωρίο 7 που αναφερόμενο στο παρελθόν, λέει: «Εκ πάσης στενοχωρίας με ελύτρωσε, και ο οφθαλμός μου είδε την εκδίκησιν επί τους εχθρούς μου». Το είχε ξαναζήσει αυτό ο άνθρωπος του Θεού, και γνώριζε καλά πώς ενεργεί ο Κύριος σε ανάλογες περιπτώσεις. Κάποιοι μπορεί να βιαστούν και να πουν ότι είναι κακός και σκληρός ο Ψαλμωδός όταν ζητάει την εξολόθρευση των εχθρών του, όμως τα λόγια της Βίβλου δεν μιλούν για την εκδίκηση του ανθρώπου αλλά για την εκδίκηση του Θεού επειδή δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει την εξολόθρευση αλλά ο Κύριος. Ο άνθρωπος μόνο βλέπει με τα μάτια του, καθώς παρακολουθεί τις επεμβάσεις του Θεού.
Καθώς η αδικία των ανθρώπων πολλές φορές εκδηλώνεται με μεγάλη σκληρότητα, χωρίς να υπολογίζει τη ζημιά και τον πόνο που θα δημιουργήσει στους άλλους, ο αδικούμενος αναγκάζεται να προσφεύγει στον Θεό και να ζητάει ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Ψαλμωδός. Πήγε στον Θεό για να ζητήσει "το δίκιο του"! Κι αυτή του η προσφυγή δεν ήταν μάταιη επειδή υπήρχαν αυτιά να τον ακούσουν, καρδιά για να τον συμπονέσει και δύναμη για ν’ αποκαταστήσει την αδικία.
ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΗΡΏΟ
Είναι γεγονός ότι τις περισσότερες φορές ο
άνθρωπος του Θεού υποφέρει εξαιτίας της αφοσίωσής του στον Κύριο. Αν ο Θεός δεν
έκανε επέμβαση αυτό θα ήταν μεγάλο άδικο. Αλλά ο Κύριος αποδεικνύεται σοφός και
δίκαιος. Αξίζει να θυμηθούμε ότι στην παραβολή της χήρας με τον άδικο κριτή,
που διηγήθηκε ο Κύριος στο Λουκά (18/ιη/1-8), προκαλεί τους μαθητές Του να
σκεφτούν: «Ακούσατε τι λέγει ο άδικος κριτής^ ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την
εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού, των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και
μακροθυμή δι’ αυτούς;» για να βεβαιώσει ευθύς αμέσως: «Σας λέγω, ότι θέλει
κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως».
SYNEXIZETAI
.......
