ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΥΛΙΩΝ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ
Μαρτυρίες …
81
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21
Η
Αναμαρτησία Του Ιησού
Η αναμαρτησία του Ιησού είναι αλληλένδετη με
τη Χριστιανική πίστη. Είναι αδύνατο να τη διασαλεύσεις χωρίς να καταστραφεί
ολόκληρο το οικοδόμημα της Αληθείας. Μόνο η απιστία την αρνείται ενώ ο
αμαρτωλός που ζητά σωτηρία προσπαθεί να ανασκευάσει κάθε πλάνη του γύρω από
αυτή.
Α΄ Η Έννοια
της αναμαρτησίας.
Για να γνωρίσει κάποιος τι είναι αναμαρτησία
πρέπει πρώτα να καταλάβει την αντίθετη έννοια τι είναι δηλαδή αμαρτωλότητα. (αμαρτωλός)
Η αμαρτωλότητα είναι η έλλειψης εναρμονίσεως της θελήσεως του ανθρώπου με το
θέλημα του Θεού ή η αντίθεσης της προς αυτό. Συνεπάγεται εκτροπή απ΄ τον ορθό
δρόμο της ζωής και εκλογή του δρόμου του κακού. Η αμαρτία δεν είναι μια απλώς
εξωτερική πράξεις παρ’ όλο που τη βλέπουμε
να διαπράττεται μάλλον στην εξωτερική ζωή του ανθρώπου και υπό μορφή
απάτης ψεύδους κλοπής ή ασέλγειες. Όμως όλες οι εξωτερικές πράξεις προέρχονται
από μέσα μας (έσωθεν).
Τα
εσωτερικά ελατήρια του ανθρώπου καθορίζουν την αχρειότητα της εξωτερικής του
πράξεως. Μερικές φορές πράξεις που δείχνουν ότι δεν είναι πολύ αμαρτωλές στην
πραγματικότητα έχουν τις ρίζες τους μέσα
βαθειά και φρικτή ρυπαρότητα (βρωμιά λερώνω βρωμίζω)
Αντίθετα
εγκληματικές πράξεις όπως είναι η δολοφονία κάτω από ειδικές συνθήκες μπορεί να είναι στην ουσία λιγότερο
αξιοκατάκριτες από άλλες που δεν θεωρούνται εγκληματικές.
Όμως γεγονός είναι ότι πίσω από όλες αυτές
υπάρχουν ελατήρια της αμαρτωλότητος που έχουν τις ρίζες τους μέσα στην καρδιά
του ανθρώπου.
Η έννοια της αναμαρτησίας είναι κατά την
Γραφή ακριβώς η αντίθετος της έννοιας αμαρτωλότητας
Αναμαρτησία
έχει να πει εναρμόνισης με κάθε τι το
αγαθό και το άγιο.
Μπορούμε
να την ορίσουμε ως την κατάσταση ζωής της οποίας ο Θεός είναι το κέντρο της υπάρξεως.
Αυτή δεν αποκλείει το ενδεχόμενο της αμαρτίας. Ο άνθρωπος Ιησούς ήταν
αναμάρτητος κατά το ότι αν και υπήρχε γι’ Αυτόν η πιθανότητα να αμαρτήσει και
παρ’ όλον που πειράχθηκε
«κατά πάντα
καθ’ ομοιότητα ημών»
Εν
τούτοις αντιστάθηκε στον πειρασμό και
έτσι εξετέλεσε
Πλήρως
τον νόμο του Θεού.
………
ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
Μεταφορά της Αγίας Γραφής
Σπύρου Φίλου
82
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21
Β΄ Διάφορες
Μαρτυρίες Περί Της Αναμαρτησίας Του Ιησού.
1/. Η Μαρτυρία του ίδιου περί της αναμαρτησίας
Του.
Ο
Κύριος μας είχε μία οξύτατη αντίληψη της αμαρτίας των άλλων. Αυτή η αντίληψης
Του δεν ήταν ολιγότερο οξεία και ως προς τον Εαυτό Του. Όλοι οι άνθρωποι
συνήθως παραδέχονται ότι διαπράττουν σφάλματα και αμαρτίες στη ζωή τους. Ο
Ιησούς όμως ούτε ποτέ παραδέχθηκε κάτι τέτοιο για τον εαυτό Του ούτε ποτέ
ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει συγχώρεση για κάποια Του αμαρτία. Ποτέ Του δεν
εξεδήλωσε
Την
ανάγκη μετανοίας ή αναγεννήσεως του Εαυτού Του παρ’ όλον που συνεχώς μιλούσε
και για τα δύο αυτά βλέποντας την ανάγκη των άλλων. Η ζωή Του ήταν καθαρή. Δεν
έκανε ποτέ κάποια κακή σκέψη ή πράξη για την οποία μετανοούσε. Δεν χρειάζονταν
να αναγεννηθεί για την βασιλεία του Θεού, διότι ήταν Αυτός αναμάρτητος Βασιλιάς της.
«τις από
σας με ελέγχει…»
Ιωάννης
8: 46
46
Ποιος από σας με ελέγχει για αμαρτία; Αν, όμως, σας λέω αλήθεια, γιατί εσείς
δεν με πιστεύετε;
Ποιος άλλος
θα τολμούσε
ποτέ να κάμει αυτήν την ερώτηση; Ο ίδιος λοιπόν ο Χριστός μαρτύρησε περί της
τέλειας Του
αναμαρτησίας
Ιωάννης
8: 29
29
Και εκείνος που με απέστειλε είναι μαζί μου· ο Πατέρας δεν με άφησε μόνον·
επειδή, εγώ κάνω πάντοτε τα αρεστά σ' αυτόν.
Ιωάννης 17:19
19
Και για χάρη τους εγώ αγιάζω τον εαυτό μου, για να είναι κι αυτοί αγιασμένοι
μέσα στην αλήθεια.
2/. Μαρτυρία απ΄ τα στόματα άλλων ανθρώπων.
Οι
άνθρωποι συνήθως ομιλούν με τα καλύτερα λόγια για την ζωή των φίλων τους. μία
καλή γνώμη την οποία έχουν για το πρόσωπο κάποιου φίλου τους, πολλές φορές τους
εμποδίζει να βλέπουν τα σφάλματα τους. Στην περίπτωση του Κυρίου μας δεν θα
αναφερθούμε διόλου στις μαρτυρίες των στενών Του φίλων αλλ’ αντιθέτως θα
παρουσιάσουμε την μαρτυρία ανθρώπων οι οποίοι είτε δεν είχαν κανένα λόγο για να
Τον
υποστηρίξουν είτε ήσαν εμπαθείς πολέμιοι Του.
α) ο Πόντιος Πιλάτος.
Ο
Ρωμαίος επίτροπος που αντιπροσώπευε ολόκληρη την εξουσία μιας ισχυρής
αυτοκρατορίας κάθισε να δικάσει τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Αφού άκουσε τις
μαρτυρίες των άλλων και τις μελέτησε ανήγγειλε την ετυμηγορία: «Εγώ δεν ευρίσκω…»
Ιωάννης 18:39
38
Ο Πιλάτος λέει σ' αυτόν: Τι είναι αλήθεια; Και μόλις το είπε αυτό, βγήκε πάλι
έξω προς τους Ιουδαίους, και τους λέει: Εγώ δεν βρίσκω σ' αυτόν κανένα έγκλημα·
β) Η γυναίκα του Πόντιου Πιλάτου.
Σαφώς η γυναίκα αυτή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για
το ποια θα ήταν η τύχη του Ιησού. Αλλά έντρομη απο ένα όνειρο που είδε και το
οποίο ασφαλώς προκλήθηκε από το ότι γνώριζε πως κάποιο έγκλημα θα διαπράττονταν
και ότι η δικαιοσύνη θα παραβιαζόταν έστειλε την εξής είδηση στο σύζυγο της: «άπεχε του δικαίου
εκείνου».
Ματθαίος
27:19
19
Και ενώ καθόταν επάνω στο βήμα, η γυναίκα του έστειλε κάποιον προς αυτόν,
λέγοντας: Άπεχε από εκείνον τον δίκαιο· επειδή, πολλά έπαθα γι' αυτόν σήμερα σε
όνειρο.
γ) Ο ληστής στο σταυρό.
Ο
ταλαίπωρος αυτός κακούργος που ήταν ένας πραγματικά ένοχος και που μόνος του το
ομολογούσε πέρασε τις τελευταίες του ώρες στην παρουσία του Υιού του Θεού.
Απαντώντας στις ύβρεις που ξεστομιζόταν εναντίον του συγκαταδίκου του
ομολόγησε: «ούτος
όμως ουδέν…»
Λουκάς
23:41
41
Κι εμείς μεν δίκαια· επειδή, απολαμβάνουμε άξια των όσων πράξαμε· αυτός, όμως,
δεν έπραξε τίποτε το άτοπο.
δ) Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης.
Ποιος
άλλος θα μπορούσε ευκολότερα ν’ ανακαλύψει αμαρτία στον Ιησού απ΄ τον άνθρωπο
που Τον
πρόδωσε;
Επί
δυόμιση χρόνια ο Ιούδας είχε την ευκαιρία να παρατηρεί
Τη
ζωή του Ιησού. Περπατούσε με τον Κύριο συζητούσε μαζί Του άκουγε τα λόγια της χάριτος που
έβγαιναν απ τα αμόλυντα χείλη Του. Αυτός
λοιπόν ο άνθρωπος που έβλεπε τον Ιησού να κάμνει θαύματα που καθόταν δίπλα Του στο
τραπέζι που Τον
παρακολουθούσε προσευχόμενο και ασφαλώς θα πρόσεχε τη στενή αγία επαφή Του με
τον Πατέρα, τον όταν κάποτε σήκωσε το δάκτυλο της κατηγορίας δεν κατηγόρησε τον Ιησού αλλά τον προδότη
εαυτό του κι φώναξε: «ήμαρτον παραδώσας αίμα αθώον»
Ματθαίος
27: 4
3
Τότε, ο Ιούδας, αυτός που τον παρέδωσε, βλέποντας ότι καταδικάστηκε, αφού
μεταμελήθηκε επέστρεψε στους πρεσβύτερους τα 30 αργύρια,
4 λέγοντας:
Αμάρτησα, επειδή παρέδωσα αθώο αίμα. Και εκείνοι είπαν: Και σε μας, τι; Αφορά
εσένα.
5
Και ρίχνοντας τα αργύρια μέσα στον ναό, αναχώρησε· και φεύγοντας κρεμάστηκε.
ε) Ο φρουρός της Ρωμαϊκής φρουράς. Ο εκατόνταρχος αυτός
συχνά διέτασσε την εκτέλεση καταδίκων που ήταν μελλοθάνατοι. Έβλεπε συχνά
ανθρώπους να πεθαίνουν. Στο Γολγοθά ήταν αυτόπτης μάρτυς της αγωνίας του
θανάτου τριών ανθρώπων αλλά μόνο για ένα μπόρεσε να πει τούτα τα λόγια που
έδωσαν δόξα εις τον Θεό: «Ούτος ο άνθρωπος ήταν δίκαιος».
Λουκάς
23:47
47
Και βλέποντας ο εκατόνταρχος αυτό που έγινε δόξασε τον Θεό, λέγοντας: Ο
άνθρωπος αυτός ήταν πραγματικά δίκαιος.
….
3/. Μαρτυρία απ’ τις επιστολές της Καινής
Διαθήκης.
Υπάρχουν
άφθονες μαρτυρίες περί της αναμαρτησίας του Ιησού μέσα σ’ αυτές.
Β΄
Κορινθίους 5:21
21
Επειδή, εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε για χάρη μας αμαρτία, για να
γίνουμε εμείς δικαιοσύνη τού Θεού διαμέσου αυτού.
Εβραίους
4:15
15
Επειδή, δεν έχουμε αρχιερέα, που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις ασθένειές μας,
αλλά ο οποίος πειράχτηκε σε όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία.
…..
Α΄ Πέτρου
2:21--22--23
21
Δεδομένου ότι, σε τούτο προσκληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για χάρη σας,
αφήνοντας παράδειγμα σε σας, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του·
22
ο οποίος «δεν έκανε αμαρτία ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του».
23
Ο οποίος, καθώς τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε λοιδορίες, πάσχοντας δεν
απειλούσε, αλλά παρέδινε τον εαυτό του σ' αυτόν που κρίνει δίκαια·
24
ο οποίος τις αμαρτίες μας βάσταξε ο ίδιος στο σώμα του επάνω στο ξύλο, για να
ζήσουμε στη δικαιοσύνη, αφού πεθάναμε ως προς τις αμαρτίες· «με την πληγή τού
οποίου γιατρευτήκατε».
…..
Εβραίους
7:26--27
26
Επειδή, τέτοιου είδους αρχιερέας έπρεπε σε μας: Όσιος, άκακος, αμόλυντος,
ξεχωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε ψηλότερος από τους
ουρανούς·
27
αυτός δεν έχει ανάγκη καθημερινά, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει πρωτύτερα
θυσίες για χάρη των δικών του αμαρτιών, έπειτα για χάρη τού λαού· επειδή, το
έκανε αυτό μια φορά για πάντα, όταν πρόσφερε τον εαυτό του·
............
