02
(ΙΙ)
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ (H ΣΥΝΕΕΙΑ)
Ενα
χρηματιστήριο είναι και η πνευματική μας η ζωή, και δεν πρέπει να μας σοκάρει η
λέξη. Τι άλλο νομίζει ο αναγνώστης πως είχε στο νου Του ο Χριστός όταν είπε ότι
"ομοία είναι η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπον έμπορον" (Ματθ.
13/ιγ/45); Ο ήρωας αυτής της παραβολής το κέρδος του επιζητούσε και γι’ αυτό
ακριβώς αντάλλασσε τα μαργαριτάρια του ώστε να αποκτήσει το καλύτερο και το
πολυτιμότερο. Αυτός όμως ήταν φρόνιμος και γνώριζε καλά τις κινήσεις του. Το
κακό είναι μ’ εμάς που συχνά αντί για μαργαριτάρια αγοράζουμε "γυάλινες
χάντρες".
Ο
λόγος του Θεού μάς δίνει το δικαίωμα να γίνουμε ΜΕΤΟΧΟΙ πολύ μεγάλων ευλογιών
του Θεού καθώς μας προσκαλεί να μετέχουμε στη Βασιλεία Του και ν’ απολαύσουμε
την αιώνια ζωή. Όμως στο χρηματιστήριο του Θεού δεν έχουν αξία οι δραχμές ή τα
δολάρια και τα ευρώ. Η παραχώρηση του εαυτού μας είναι το μόνο "νόμισμα"
που γίνεται αποδεκτό, όπως και η ζωή του Χριστού που προσφέρθηκε στο Σταυρό για
να εξαγοράσει τον αμαρτωλό.
Δίνουμε
λοιπόν τον εαυτό μας στον Χριστό κι Εκείνος σε αντάλλαγμα μας δίνει τη δική Του
τη ζωή μαζί με τα δώρα Του. Αν αντίθετα κρατούμε τον εαυτό μας, δεν κερδίζουμε
τίποτα. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: ``Όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει
απολέσει αυτήν^ και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρή
αυτήν’’ (Ματθ. 16/ις/25).
***
Λένε
ότι οι Εβραίοι είναι ειδικοί στα οικονομικά. Όπως και αν έχει το πράγμα, η
Επιστολή προς Εβραίους αναφέρεται σε κάποια σπουδαία πνευματικά
"κεφάλαια" στα οποία μπορούν να γίνουν ΜΕΤΟΧΟΙ άνθρωποι όπως εμείς.
Ας τα προσέξουμε λοιπόν!
1.
Μέτοχοι του Χριστού!
Ο
χριστιανός δεν έχει τις μετοχές του στα πετρέλαια, στις κατασκευαστικές
εταιρείες ή στις ασφάλειες, ούτε σε μπλουτσιπς ή μετοχές μεγάλης
κεφαλαιοποίησης. Ο πιστός άνθρωπος του Θεού έχει τις μετοχές του ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!
``Μέτοχοι
εγείναμεν του Χριστού, εάν κρατήσωμεν μέχρι τέλους βεβαίαν την αρχήν της
πεποιθήσεως", διαβάζουμε (Εβρ. 3/γ/13-14).
Όπως
ο επενδυτής πηγαίνει στο Χρηματιστήριο και αγοράζει μετοχές (μερίδιο) σε κάποια
εταιρεία, με την ελπίδα ότι από αυτήν θα κερδίσει, κάτι ανάλογο κάνουν και οι
πιστοί που καταθέτουν στον Χριστό τον εαυτό τους και τις ελπίδες τους,
πιστεύοντας ότι από Εκείνον θα ευλογηθούν και θα κερδίσουν στη ζωή.
Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι οπουδήποτε κι αν επενδύσουμε σ’ αυτή τη ζωή, πάντα
υπάρχει το "ρίσκο", ο κίνδυνος να χάσουμε. Ο Χριστός, αντίθετα, είναι
ο μόνος βράχος πάνω στον οποίο μπορούμε να στηριχτούμε, χωρίς την παραμικρή
αμφιβολία ή φόβο ότι θα χάσουμε, επειδή Εκείνος είναι αμετάβλητος. ``Ο Ιησούς
Χριστός είναι ο αυτός χθες και σήμερον, και εις τους αιώνας’’ (Εβρ. 13/ιγ/8).
Δεν έχει πάνω και κάτω η αξία του Χριστού. Δε θα φτωχύνει ούτε θ’ αδυνατίσει,
ούτε θα βρεθεί σε κατάσταση που αν χρειαστούμε κάποια βοήθεια δε θα μπορεί να
μας τη δώσει. Άρα ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι το καλύτερο κεφάλαιο πάνω στο
οποίο μπορούμε να επενδύσουμε.
Επιπλέον,
αποκτώντας τον Χριστό, πλουτίζουμε και σε πολλές άλλες πολύτιμες και
ανεκτίμητες αξίες, που έρχονται μαζί Του. Αναφερόμενος σ’ αυτές ο Παύλος γράφει
ότι ο Θεός, που ``τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ
πάντων ημών, πώς και μετ’ αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;’’ και ο
Πέτρος προσθέτει: ``εδωρήθησαν εις ημάς αι μέγισται και τίμιαι επαγγελίαι’’
(Ρωμ. 8/η/32, Β' Πέτρ. 1/α/3-4).
2.
Μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος.
Άλλο
"κεφάλαιο" στο οποίο μετέχει εκείνος που ακολουθεί τον Χριστό είναι
το Άγιο Πνεύμα. Γίνεται "μέτοχος του Αγίου Πνεύματος". Πάλι στην
Επιστολή προς Εβραίους διαβάζουμε ότι οι πιστοί είναι "οι φωτισθέντες, και
γευθέντες της επουρανίου δωρεάς, και γενόμενοι μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος, και
γευθέντες τον καλόν λόγον του Θεού, και τας δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος"
(6/ς/4-5).
Με
άλλα λόγια, όπως ο μέτοχος σε κάποια εταιρεία δικαιούται ένα μερίδιο από την
αξία της, έτσι και στους πιστούς ανήκει μια μερίδα Αγίου Πνεύματος. Στο σημείο
αυτό ας θυμηθούμε την ιστορία του αρχαίου Ελισσαιέ, που ζήτησε από τον προφήτη
Ηλία ``διπλασία μερίς του πνεύματος σου ας ήναι, παρακαλώ, επ’ εμέ’’ (Β' Βασ.
2/β/9).
Αν
ίσως αυτή η εικόνα ακούγεται ανορθόδοξη σε μερικούς, ας θυμηθούμε ότι
διηγούμενος την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο
Λουκάς γράφει: ``Εφάνησαν εις αυτούς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ως πυρός, και
εκάθισεν επί ένα έκαστον αυτών’’. Αργότερα, όπως ο Πέτρος ενημέρωσε την
Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ, ο Θεός έδωσε ``την ίσην δωρεάν ως και εις ημάς’’ και
στους εθνικούς που πίστεψαν στον Ιησού Χριστό (Πράξ. 2/β/3, 11/ια/17).
Παρόλο
όμως που ο Θεός χαρίζει το Πνεύμα σε όλους τους πιστούς, η ποσότητα που θα
λάβει ο καθένας μας εξαρτάται από την προσωπική μας παραχώρηση, γι’ αυτό και ο
Παύλος προτρέπει: ``Πληρούσθε διά του Πνεύματος’’ (Εφεσ. 5/ε/18). Όσο από τον
εαυτό μας και την καρδιά μας θα παραχωρήσουμε, ανάλογο ποσοστό θα λάβουμε.
3.
Μέτοχοι ουράνιας πρόσκλησης
Ακολουθώντας
τον Χριστό γινόμαστε μέτοχοι και στην ουράνια πρόσκληση. Και πάλι η Επιστολή
προς Εβραίους γράφει: ``Αδελφοί άγιοι, ουρανίου προσκλήσεως μέτοχοι,
κατανοήσατε τον απόστολον και αρχιερέα της ομολογίας ημών, τον Ιησούν Χριστόν’’
(3/γ/1).
Στην
εποχή μας λειτουργούν κάποιες εταιρείες που πουλάνε συμμετοχή σ’ ένα σύστημα
διακοπών, όπου καθένας που γίνεται μέλος τους, μπορεί να παραθερίζει για ένα
μήνα το χρόνο σε πολυτελή οικήματα που είναι διασκορπισμένα σε διάφορα σημεία
του κόσμου, με το σύστημα της ανταλλαγής. Αυτό όμως δε μπορεί να συγκριθεί με
το δώρο του Θεού! Με ποια βίλα να παραλληλίσουμε τον ουρανό! Και όμως, πολλές φορές
μάς εξαπατά η καρδιά μας και τρέχουμε πίσω από τις επιθυμίες της, για να
κερδίσουμε κάποια προσωρινή διαμονή σε ένα εξοχικό ή κάποιο άλλο θέρετρο ...και
χάνουμε από την προσοχή μας τον ουρανό.
Το
χωρίο αυτό μας δίνει και τις προϋποθέσεις που χρειάζεται να έχουμε για να
δικαιούμαστε συμμετοχή στον ουρανό: (α) να είμαστε άγιοι, (β) να γνωρίσουμε
καλά ποιος είναι ο Χριστός, ο ουράνιος Αρχιερέας μας, και (γ) να ζήσουμε με
ανάλογη πίστη και πιστότητα στον Θεό.
Ο
Κύριος είχε πει: ``Εάν εμέ υπηρετή τις, εμέ ας ακολουθή^ και όπου είμαι εγώ,
εκεί θέλει είσθαι και ο υπηρέτης ο εμός’’ (Ιωάν. 12/ιβ/26). Να, λοιπόν, τι
ζητάει ο Κύριος: Να είμαστε υπηρέτες δικοί Του. Προσευχήθηκε πριν φύγει από
αυτόν τον κόσμο: ``Πάτερ, εκείνους τους οποίους μοι έδωκας, θέλω, όπου είμαι
εγώ, να ήναι και εκείνοι μετ’ εμού^ διά να θεωρώσι την δόξαν μου, την οποίαν
μοι έδωκας" (Ιωάν. 17/ιζ/24), και υποσχέθηκε στους μαθητές Του: ``Πάλιν
έρχομαι, και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να ήσθε και σεις όπου είμαι
εγώ’’ (Ιωάν. 14/ιδ/3)
4.
Μέτοχοι της αγιότητος αυτού
Πέρα
και πάνω από όλες αυτές τις ευλογίες, ο Θεός επιθυμεί να μας κάνει συμμέτοχους
στις ιδιότητες του χαρακτήρα Του και ``κοινωνούς θείας φύσεως’’. Για τούτο ``η
θεία δύναμις αυτού εχάρισεν εις ημάς πάντα τα προς ζωήν και ευσέβειαν διά της
επιγνώσεως του καλέσαντος ημάς διά της δόξης αυτού και αρετής’’ (Β' Πέτρ.
1/α/3-4). Για τον ίδιο σκοπό μάλιστα εξασκεί την παιδεία Του επάνω μας, ``προς
το συμφέρον ημών, διά να γίνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού’’ (Εβρ. 12/ιβ/10).
Η
προτροπή του Πέτρου, ``Καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας εκάλεσεν, ούτω και
σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή^ διότι είναι γεγραμμένον, `Άγιοι γίνεσθε,
διότι εγώ είμαι άγιος’’’ (Α' Πέτρ. 1/α/15-16), σε συνδυασμό με την
προειδοποίηση, ότι ``Χωρίς αγιασμού ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον’’ (Εβρ.
12/ιβ/14), δεν είναι δυνατόν να αφήνει αδιάφορο κανένα γνήσιο παιδί του Θεού! Ο
Θεός έχει μόνο μία οικογένεια και μόνο μία κατηγορία "τέκνων". Δεν
υπάρχουν παιδιά και παραπαίδια, δεν υπάρχουν ποιοτικές διαβαθμίσεις.
Για
να γίνει τούτο πραγματικότητα, όπως διδάσκει ολόκληρη η σχετική περικοπή, το
μέσο που χρησιμοποιείται είναι η παιδεία του Θεού. Αντίθετα από τους γήινους
πατέρες -που αρκετές φορές αναγκάζουν τα παιδιά τους να μαθαίνουν πράγματα
``κατά την αρέσκειαν αυτών’’- ο Θεός μάς εκπαιδεύει (παιδεύει) ``προς το
συμφέρον ημών’’. Μάλιστα, όπως εμείς φροντίζουμε για τα παιδιά μας, να τα πάμε
στα καλύτερα σχολεία και στους καλύτερους δασκάλους, και παρακολουθούμε συνεχώς
την πρόοδό τους, έτσι και ο Θεός εξασφαλίζει σε όλα Του τα παιδιά ανά τους
αιώνες την παιδεία Του ``της οποίας έγειναν μέτοχοι πάντες’’ (Εβρ. 12/ιβ/8).
Αυτό δε σημαίνει ότι θα περάσουμε όλοι από τα ίδια ακριβώς μαθήματα, οπωσδήποτε
όμως, εκείνα τα οποία ο καθένας μας χρειάζεται, ώστε τελικά να φτάσουμε στο
ίδιο αποτέλεσμα.
Συνεπώς,
αν κάποιος είναι άγιος, αυτό δεν είναι κατόρθωμα δικό του αλλά αποτέλεσμα της
παιδείας του Θεού και η αγιότητα καρπός της ``μετοχής’’ (συμμετοχής) του στη
μία και μοναδική αγιότητα που υπάρχει στο Σύμπαν^ την αγιότητα του Θεού.
***
Αλλά
γιατί αποτυγχάνουμε;
Υπάρχουν
χριστιανοί που επιχειρούν να προσαρμόσουν τη χριστιανοσύνη στα δικά τους μέτρα
και διστροπούν στην παιδεία του Θεού. Κάποιες απαιτήσεις Του τις χαρακτηρίζουν
"βαριές", άλλες τις απορρίπτουν επειδή δήθεν κάνουν τους ανθρώπους
"φανατικούς", άλλες τις θεωρούν ότι δεν ισχύουν για τη σύγχρονη
εποχή... Υπάρχει δε και το εκ δυσμών εισαγόμενο "φρούτο", ότι μια και
μοναδική στιγμή, μια μοναδική λέξη μας, τότε δηλαδή που επικαλεστήκαμε το όνομα
του Κυρίου, είναι αρκετή για όλα και έκτοτε μπορούμε να είμαστε ασύδωτοι!...
Χρησιμοποιώντας
άστοχα το χωρίο 1/α/12 από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη -που λέει ότι ``όσοι
εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους
πιστεύοντας εις το όνομα αυτού’’, διεκδικούν το δικαίωμα (εξουσία) να είναι
παιδιά του Θεού, απλά και μόνο επειδή κάποτε αποφάσισαν να ακολουθήσουν τους
κανόνες κάποιας εκκλησίας. Λησμονούν όμως τη συνέχεια του χωρίου, σύμφωνα με το
οποίο τα αληθινά παιδιά του Θεού ``ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός,
ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν’’ (εδ. 13). Χωρίς να
καταλαβαίνουν τι πραγματικά σημαίνει το ``εδέχθησαν αυτόν’’, επικαλούνται
δικαιώματα "υιοθεσίας", ενώ στη ζωή τους δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή
απόδειξη ότι η πνευματική γέννηση έλαβε χώρα μέσα τους. Σε τέτοιους ανθρώπους,
που δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν την θεία παιδεία, η θεόπνευστη Γραφή
δηλώνει κατηγορηματικά: ``Είσθε νόθοι, και ουχί υιοί’’ (Εβρ. 12/ιβ/8).
Άλλοι
πάλι, επικαλούμενοι την αλήθεια ότι ως άνθρωποι ατελείς μπορεί, και συμβαίνει,
να πέφτουμε σε αμαρτήματα, θεωρούν το στόχο της αγιότητας ακατόρθωτο. Ο
απόστολος Ιωάννης συμφωνεί ότι κανείς δεν είναι αναμάρτητος, σημειώνοντας πως
``εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν δεν έχομεν, εαυτούς πλανώμεν, και η αλήθεια δεν είναι
εν ημίν’’ (Α' Ιωάν. 1/α/8). Όμως αυτό δεν το γράφει ως δικαιολογία για την
πνευματική μας αδιαφορία και την ευκολία με την οποία πέφτουμε σε πειρασμούς
και παραβιάζουμε το θείο θέλημα, αλλά για να μας ενθαρρύνει να στρεφόμαστε στον
ουράνιο Παράκλητο, τον Κύριο Ιησού, ώστε εξομολογούμενοι τα λάθη μας να
παίρνουμε συγχώρεση.
Αντί
να βρίσκουμε, λοιπόν, τα παραδείγματα ανθρώπων της Π.Δ. -όπως ο Δαβίδ, που αν
και Προφήτης σημάδεψε τη ζωή του όχι με λίγες αμαρτίες- νομίζοντας ότι αυτά
δικαιολογούν τον τρόπο που παίζουμε με την αμαρτία, ας αντιληφθούμε επιτέλους
ότι τα παραδείγματα αυτά γράφτηκαν για να ξέρουμε πόσα θέρισαν εξαιτίας των
αμαρτιών τους.
Η
Καινή Διαθήκη δε θα διστάσει να μιλήσει για ανθρώπους οι οποίοι ``υστέρησαν από
της χάριτος του Θεού’’, ``εναυάγησαν εις την πίστιν’’ (Εβρ. 12/ιβ/15, Α' Τιμ.
1/α/19) και είναι τούτοι λόγοι που κάθε σοφός «επενδυτής» πρέπει να προσέχει.
Το
τέλος στο επόμενο(ΙΙΙ)
ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
"Δος
τον λογαριασμόν της οικονομίας σου...’’
Υπάρχει
και το Χρηματιστήριο... (3)
Στο
προηγούμενο τεύχος ασχοληθήκαμε με τα πνευματικά κεφάλαια στα οποία καλείται να
γίνει ``μέτοχος’’ ο πρώην αμαρτωλός άνθρωπος, με βάση τη χάρη του Χριστού και
τη λύτρωση που χαρίζει η θυσία στο Γολγοθά. Όπως όμως και στο κοσμικό
χρηματιστήριο, υπάρχουν διάφοροι παράμετροι που πρέπει να τους έχει υπόψη του ο
φρόνιμος επενδυτής, έτσι και στη ζωή της πίστης ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να
προσέχει πώς μεταχειρίζεται τις πνευματικές αξίες για να έχει καλό αποτέλεσμα.
(ΙΙΙ)
ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1.
Προθεσμίες
Κατά
καιρούς στο Χρηματιστήριο γίνεται πρόσκληση νέων επενδυτών να συμμετέχουν σε
κάποιο κεφάλαιο που προσφέρεται. Αυτές οι εγγραφές γίνονται πάντα μέσα σε
ορισμένη προθεσμία. Πολλοί ανταποκρίνονται έγκαιρα. Άλλοι αμελούν και χάνουν
την ευκαιρία. Έτσι συμβαίνει και με το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Πολλοί το
ακούνε, αρκετοί ενδιαφέρονται, λένε πως θα ήθελαν ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό,
όμως ΑΜΕΛΛΟΥΝ, με αποτέλεσμα να περνάει ο καιρός και αυτοί να παραμένουν έξω
από τη χάρη και τη σωτηρία. Εκτίμησαν τις υποσχέσεις του Θεού, όμως ήθελαν να
ερωτοτροπούν με την αμαρτία. Ώσπου, για κάποιους από αυτούς -και αυτοί δεν
είναι λίγοι- τελειώνει η «προθεσμία» αφού ο λόγος του Θεού προειδοποιεί:
``Ζητείτε τον Κύριον, ενόσω δύναται να ευρεθή^ επικαλείσθε αυτόν, ενόσω είναι
πλησίον’’ (Ησ. 55/νε/6).
2.
Ανυπομονησία
Κάθε
σωστή επένδυση χρειάζεται χρόνο "ωρίμανσης". Δεν είναι δυνατό τη μία
ημέρα να επενδύσεις και την άλλη μέρα να εισπράξεις. Χρειάζεται κάποιο διάστημα
ώστε το κεφάλαιο να φέρει την καρποφορία του, τα κέρδη του. Το ίδιο ισχύει και
στα πνευματικά.
Δυστυχώς,
όμως, πολλοί έρχονται στον Χριστό επειδή είναι άρρωστη η μάνα τους, υπάρχει
κάποιο πρόβλημα με τη δουλειά τους κ.λπ. Έρχονται ΣΤΟΝ Χριστό, αλλά ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ
Χριστό. Η ποιότητα της πίστης τους δεν αφήνει περιθώρια να εμπιστευτούν και να
περιμένουν πότε και πώς ο Κύριος θα διαλέξει να τους βοηθήσει, γι’ αυτό, αν δεν
πάρουν αμέσως εκείνο που ζητούν, στρέφονται σε άλλη εκκλησία ή σε άλλους
ανθρώπους, που δήθεν έχουν "καλύτερα χαρίσματα’’... είναι δε έτοιμοι
-ακόμα και αν δεν το ομολογούν ξεκάθαρα- να πάνε και σε πηγές πέρα από τον
Χριστό, (γκουρού, θεραπευτές, γιόγκα και διάφορους νεοφανείς «προφήτες»...),
αρκεί να αποκτήσουν εκείνο που έβαλαν στόχο τους, που συνήθως είναι κάποια
προσωρινή ωφέλεια. Αυτοί μοιάζουν με τους μικροεπενδυτές που μαζεύονται έξω από
το Χρηματιστήριο της οδού Σοφοκλέους και αλλάζουν συνεχώς τις μετοχές τους
χωρίς καμιά υπομονή και χωρίς καμιά σιγουριά. Δε μπορούμε να πηγαίνουμε στον
Χριστό με τόση επιπολαιότητα και προχειρότητα, που φανερώνει ότι δεν έχουμε
καταλάβει τι θα πει να είναι ο Κύριος στη ζωή μας. Αν έχουμε την εμπιστοσύνη
και την υπομονή που χρειάζεται, θα εργαστεί μέσα μας, πάνω μας και γύρω μας,
για να κάνει το καλό Του έργο, που στην κατάλληλη ώρα θα φέρει σ’ εμάς το
μεγαλύτερο κέρδος.
Χρονολογικό
πρόγραμμα όριζε και του Ιησού την κάθε ενέργεια. Ήρθε στον κόσμο ``ότε ήλθε το
πλήρωμα του χρόνου’’ και όταν ``ήλθεν η ώρα’’, εκπλήρωσε το έργο που είχε
αναλάβει (Γαλ. 4/δ/4, Ιωάν. 2/β/4, 7/ζ/30, 8/η/20, Ιωάν. 12/ιβ/23, 13/ιγ/1).
Εμείς, αντίθετα, συνήθως δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε την ώρα του
Θεού, γεγονός που μας κάνει να κλονιζόμαστε και να χάνουμε την πεποίθησή μας
στον Κύριο.
3.
Διχασμένη καρδιά
Ποτέ
οι άνθρωποι δε γίνονται μέτοχοι σε ανταγωνιστικές εταιρείες, όπου η μια
προσπαθεί να κερδίσει την αγορά σε βάρος της άλλης, επειδή, αν κερδίσει η μία
χάνει η άλλη και το ανάστροφο. Πολλοί όμως θέλουν να έχουν το ένα πόδι στον
Χριστό και το άλλο στον κόσμο. Όπως το έγραψε ο Παύλος, θέλουν να είναι
``μέτοχοι της τραπέζης του Κυρίου και της τραπέζης των δαιμονίων’’ (Α' Κορ.
10/ι/21). (Η χρήση των λέξεων ``μέτοχος’’ και ``τράπεζα’’ προφανώς δεν είναι
τυχαία).
Επενδύσεις
έκανε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, που ήταν ειδικός στα οικονομικά. Του είχαν
εμπιστευτεί το ταμείο των Αποστόλων, δηλαδή τα χρήματα με τα οποία κάλυπταν τις
ανάγκες τους και βοηθούσαν τους φτωχούς, όμως ο Ιούδας φρόντιζε να χωρίζει
κάποιο μέρος για λογαριασμό του. Ο Ιωάννης θα μαρτυρήσει ότι δεν ``έμελεν αυτόν
περί των πτωχών’’, αλλά ήταν κλέφτης και από το ταμείο ``εβάσταζε τα βαλλόμενα
εις αυτό’’ (Ιωάν. 12/ιβ/6). Ήταν ``μέτοχος’’ στην τράπεζα του Κυρίου, μαζί Του
έτρωγε μέχρι και το τελευταίο δείπνο, αλλά είχε «μετοχές" και σε άλλες
``τράπεζες’’, όπως εκείνη των Αρχιερέων και Φαρισαίων στους οποίους πρόδωσε τον
Κύριο, με αποτέλεσμα να τα χάσει όλα τελικά!..
Επενδύσεις
έκαναν κι ο Ανανίας με τη γυναίκα του τη Σαπφείρα (Πράξ. 5/ε/1-10). Είπαν, «Θα
δώσουμε στον Κύριο, για το έργο Του και για τους φτωχούς, αλλά ας κρατήσουμε
και ένα μέρος για τα γεράματά μας!» Αγαπούσαν και τον Κύριο αλλά και τον εαυτό
τους... Ο Χριστός όμως είχε πει ότι: ``Ουδείς δύναται δύο κυρίους να δουλεύη^
διότι ή τον ένα θέλει μισήσει, και τον άλλον θέλει αγαπήσει^ ή εις τον ένα
θέλει προσκολληθή, και τον άλλον θέλει καταφρονήσει. Δεν δύνασθε να δουλεύητε
Θεόν και Μαμμωνά’’ (Ματθ. 6/ς/24).
4.
Υπάρχει τάξη
Οι
μέτοχοι μιας εταιρείας τις πιο πολλές φορές δεν έχουν όλες τις ειδικές γνώσεις
που χρειάζονται για να λειτουργήσει, ούτε είναι τα κατάλληλα πρόσωπα για να τη
διευθύνουν. Υπάρχουν άλλοι αρμόδιοι γι’ αυτές τις δουλειές (καθένας ανάλογα με
την ειδικότητά του), και οι μέτοχοι απολαμβάνουν το μερίδιο από τα κέρδη που
τους αναλογεί.
Κάτι
αντίστοιχο ισχύει και στη ζωή με τον Κύριο. Δεν μας καλεί ο Χριστός για να
γίνουμε διευθυντές στις υποθέσεις Του. Αντίθετα θέλει να έχουμε εμπιστοσύνη,
ότι Εκείνος και ξέρει και μπορεί να κάνει ό,τι πρέπει, και θα το κάνει στην
κατάλληλη στιγμή. Ο Παύλος βεβαιώνει ότι ``πας ο πιστεύων επ’ αυτόν δεν θέλει
καταισχυνθή’’ (Ρωμ. 9/θ/33). Αλλά οι χριστιανοί συνήθως θέλουν να κάνουν
«κουμάντο» και να είναι εκείνοι που θα δίνουν οδηγίες στον Χριστό πώς να
απαντήσει στις προσευχές και να λύσει τα προβλήματά τους. Όχι μόνο δεν Τον
εμπιστεύονται αλλά, επιπλέον, είναι έτοιμοι να ζητήσουν ευθύνες, αν κάτι δεν
γίνει σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές. Αυτή η πρακτική δεν φέρνει καμία
ευλογία και ακολουθείται από πνευματική φτώχεια. Γι’ αυτό όμως είναι υπόλογος ο
άνθρωπος και όχι ο Κύριος!
5.
Ψεύτικες υποσχέσεις
Στα
γήινα χρηματιστήρια κυκλοφορούν κάποιοι που τους λένε "παπαγαλάκια".
Αυτοί διαδίδουν φήμες και "πληροφορίες" για μετοχές που δήθεν
υπόσχονται πολλά κέρδη. Όσοι δεν έχουν αρκετή ενημέρωση, παρασύρονται και
επενδύουν τα χρήματά τους σε "χαρτιά χωρίς αξία", για να δουν ύστερα
από λίγες ημέρες ότι έχασαν και εκείνα που είχαν.
Παρόμοια
"παπαγαλάκια" δεν λείπουν και από τον πνευματικό χώρο. Είναι άνθρωποι
που γυρίζουν ανάμεσα στους πιστούς και διαδίδουν ψεύτικες διδασκαλίες και
πλάνες (π.χ. ότι ο χριστιανός δεν αρρωσταίνει ποτέ, ότι μπορεί να αποκτήσει όλα
τα αγαθά σ’ αυτή τη ζωή, ότι ο Θεός έχει δεσμευτεί να μας χαρίζει οτιδήποτε
ζητήσουμε κ.ά.). Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερα τέτοια «παπαγαλάκια»
παρουσιάζονται στους άμβωνες των εκκλησιών και τα θρησκευτικά έντυπα, και
κηρύττουν ότι η ικανοποίηση των αναγκών μας δεν εξαρτάται από συνεπή και άγια
χριστιανική ζωή, αλλά απο τη "δύναμη" που βρίσκεται στα λόγια που
εμείς πρέπει να λέμε στην προσευχή μας... Αν δεν έχουμε πολλά υλικά αγαθά,
λένε, φταίει που δεν λέμε τα κατάλληλα λόγια...
[*]
Ένας εκατόνταρχος ζήτησε από τον Χριστο ``ειπέ λόγον, και θέλει ιατρευθή ο
δούλος μου’’, και αυτό έγινε, όμως ήταν ο Κύριος που είπε τον "λόγο"
και όχι ο άνθρωπος... (Ματθ. 8/η/8).
Στη
γλώσσα της Βίβλου τέτοιοι κήρυκες ονομάζονται ``ψευδοπροφήτες, ψευδοδιδάσκαλοι,
λύκοι με ενδύματα προβάτων’’ κ.λπ., άνθρωποι που μεταφέρουν άλλα ``ευαγγέλια’’
διαφορετικά από το ΓΝΗΣΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ! Απέναντι σ’ αυτό τον κίνδυνο ο απόστολος
Παύλος προειδοποιεί τους πιστούς που είναι επιρρεπείς να παρασυρθούν από
τέτοιες ψεύτικες υποσχέσεις, να προσέχουν: ``Μηδείς ας μη σας απατά με ματαίους
λόγους^ επειδή διά ταύτα έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της
απειθείας’’, και συνεχίζει την προτροπή του: ``Μη γίνεσθε λοιπόν συμμέτοχοι
αυτών’’ (Εφεσ. 5/ε/6-7).
Μόνο
ο πιστός που είναι εδραιωμένος στο λόγο του Θεού και οι ρίζες της μελέτης του
έχουν βαθύνει στα αιώνια λόγια, δεν κινδυνεύει από αυτούς, επειδή ``του Θεού, η
οδός αυτού είναι άμμωμος^ ο λόγος του Κυρίου είναι δεδοκιμασμένος^ είναι ασπίς
πάντων των ελπιζόντων επ’ αυτόν’’ (Ψαλμ. 18/ιη/30-32).
***
Ποιος,
λοιπόν, είναι ο έξυπνος επενδυτής; Όχι εκείνος που επενδύει σωστά στο γήινο
χρηματιστήριο, αλλά εκείνος που επενδύει καθημερινά τη ζωή του στα χέρια του
Θεού. Όχι εκείνος που διαβάζει με προσοχή τις εφημερίδες με τις πορτοκαλί
σελίδες αλλά εκείνος που ``εν τω νόμω του Κυρίου είναι το θέλημα αυτού, και εν
τω νόμω αυτού μελετά ημέραν και νύκτα’’ (Ψαλμ. 1/α/2).
7.
Σιγουριά
Εκείνο
που θέλουν με κάθε τρόπο οι επενδυτές, είναι η ασφάλεια των επενδύσεών τους.
Κατά πόσον ο φορέας στον οποίο θα τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους είναι φερέγγυος
και θα αποδώσει κέρδη. Αλλά στις πνευματικές επενδύσεις πόσοι φροντίζουν να
ενημερωθούν; Μάλλον πρέπει να ομολογήσουμε ότι ελάχιστοι πιστοί είναι αληθινά
ενήμεροι για την πίστη τους και για τα κέρδη που τους περιμένουν.
Ο
μεγάλος θησαυρός στον οποίο ο Θεός μάς καλεί να γίνουμε μέτοχοι και να
απολαμβάνουμε κέρδος δεν ανήκει σ’ αυτή τη γη. Ο Χριστός σοφά δίδαξε: ``Μη
θησαυρίζετε εις εαυτούς θησαυρούς επί της γης, όπου σκώληξ και σκωρία αφανίζει,
και όπου κλέπται διατρυπούσι και κλέπτουσιν’’, αλλά, ``θησαυρίζετε εις εαυτούς
θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σκώληξ ούτε σκωρία αφανίζει, και όπου κλέπται
δεν διατρυπούσιν ουδέ κλέπτουσιν’’ (Ματθ. 6/ς/19-20).
Όταν
υπάρχει απροθυμία για μελέτη του λόγου του Θεού, αδιαφορία για τη διδαχή της
εκκλησίας και ψυχρότητα στις σχέσεις με τον Θεό και τους αδελφούς, όλα αυτά
έχουν την εξήγησή τους, επειδή ``όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θέλει είσθαι
και η καρδία σας’’, είπε ξεκάθαρα ο Χριστός! (Ματθ. 6/ς/19-21).
8.
Χρειάζεται ολοκληρωτική αφοσίωση
Όπως
συμβαίνει και στις χρηματαγορές, το πώς κάποις θα επενδύσει είναι προσωπική του
επιλογή αλλά και ευθύνη. Ο Παύλος θα γράψει με πνευματική σοφία: ``Ο σπείρων με
φειδωλίαν, και με φειδωλίαν θέλει θερίσει^ και ο σπείρων με αφθονίαν, και με
αφθονίαν θέλει θερίσει’’. Και τα κέρδη και οι ζημιές εξαρτώνται από εμάς,
``επειδή ότι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει’’. Εξάλλου, ποιος
χριστιανός δεν γνωρίζει ``ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού θέλει θερίσει εκ της
σαρκός φθοράν, αλλ’ ο σπείρων εις το Πνεύμα θέλει θερίσει εκ του Πνεύματος ζωήν
αιώνιον’’; (Β' Κορ. 9/θ/6, Γαλ. 6/ς/7-9).
9.
Οι περιεργαζόμενοι
Αξίζει
να γραφτούν δύο λόγια και για κάποιους που συζητούν συνεχώς για επενδύσεις και
παρουσιάζονται ως «ειδικοί σύμβουλοι», όμως οι ίδιοι τους ποτέ δεν αγόρασαν
ούτε μία μετοχή. Είναι εκείνοι που «γνώριζαν τι θα κέρδιζαν» αν έκαναν
επενδύσεις, όμως ποτέ δεν τόλμησαν ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΕΤΟΧΟΙ.
Έτσι
υπάρχουν και πολλοί μέσα στις εκκλησίες, που γνωρίζουν τις Γραφές και είναι
έτοιμοι να εκφράσουν γνώμη για όλα τα ζητήματα, όμως η γνώση τους αυτή ποτέ δεν
πέρασε στην καρδιά και τη ζωή τους. Είναι άνθρωποι της θεωρίας μόνο και όχι της
πράξης. Όπως εκείνοι που καυτηριάζονται από τον Ιάκωβο, μιλούν για την
``πίστιν’’ τους όμως δεν έχουν ``έργα’’ αποδεικτικά γι’ αυτήν.
Και
στο σημείο αυτό ο αψευδής λόγος του Θεού έχει να δώσει το φως του. Οι πιστοί
είμαστε τέκνα του Θεού, ``εάν δε τέκνα, και κληρονόμοι^ κληρονόμοι μεν Θεού,
συγκληρονόμοι δε Χριστού^ εάν συμπάσχωμεν, διά να γείνωμεν και συμμέτοχοι της
δόξης αυτού‘’ (Ρωμ. 8/η/17). Καλές είναι οι γνώσεις και οι ελπίδες, όμως τα
δικαιώματα στη δόξα έρχονται ``εάν συμπάσχωμεν’’! Επιτέλους δεν πρέπει να
λησμονήσει ποτέ ο άνθρωπος ότι, κάθε τι που υπόσχεται και χαρίζει ο Θεός, είναι
ταυτισμένο με το πρόσωπο και το έργο του Χριστού και την υπόθεση του Ευαγγελίου.
Σε όλο το μήνυμα και το έργο του Ευαγγελίου υπάρχει πάντα ένα ΣΥΝ, δηλαδή μαζί
με τον Χριστό. Μαζί με τον Χριστό στη ζωή, στη σταύρωση, το θάνατο και την ταφή
του εαυτού μας (Ρωμ. 6/4,6, Β' Κορ. 7/3, Γαλ. 2/20, Εφεσ. 2/6, Κολ. 2/12, Β'
Τιμ. 2/12 κ.λπ.). Αν αυτή η συνταύτησή μας με τον Χριστό υπάρχει σ’ αυτή τη
ζωή, τότε ναι και αμήν, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα γίνουμε ``συμμέτοχοι της
δόξης αυτού‘’. Διαφορετικά, κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, παίζοντας εν ου
παικτοίς, όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
