01
`` Εν παροιμίαις... ''
``Βασιλικοί'' και
``Τσουκνίδες''...
Τις
μέρες αυτές, όπως κάνει κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, η σύζυγός μου αγόρασε και
έβαλε στο μπαλκόνι μας μια γλάστρα με βασιλικό. Πόσο ωραία είναι και, το
κυριότερο, πόσο όμορφα ευωδιάζει!
Ένα
ταπεινό φυτό είναι ο βασιλικός, χωρίς χοντρό κορμό, χωρίς κλαδιά και μεγάλα
φύλλα, μια ευαίσθητη ύπαρξη που αν δεν ποτιστεί όσο συχνά χρειάζεται χάνει τη
ζωντάνια του, τα φυλλαράκια του μαζεύουν και σύντομα ξεραίνεται... Και όμως,
αυτό το ασήμαντο από άλλες απόψεις φυτό, έχει από τον Δημιουργό αυτό το
καταπληκτικό δώρο της ευωδιάς, που το κάνει ξεχωριστό ανάμεσα στα φυτά του
κήπου.
Ένα
άλλο φυτό, παρόμοιο σε δομή με το προηγούμενο, είναι η τσουκνίδα. Αυτή δεν θα
τη βρείτε σε κανέναν κήπο. Είναι άγριο φυτό και φυτρώνει στους κήπους ως
παράσιτο γι' αυτό ο κηπουρός αμέσως σπεύδει να την ξεριζώσει. Όμως, αντίθετα
από τον βασιλικό, στα φύλλα της τσουκνίδας υπάρχει ένα ισχυρό δηλητήριο που,
όταν τα αγγίξεις, περνάει μέσα στο δέρμα σου και δημιουργεί οδυνηρή φαγούρα και
άλλες ενοχλήσεις, ανάλογα με την ευαισθησία σου, όπως πρηξίματα, φουσκάλες
κ.λπ.
Αν
κάποιος που δεν γνώριζε τις παραπάνω ιδιότητές τους, έκανε μια σύγκριση ανάμεσα
στα δύο φυτά, εκ πρώτης όψεως θα βαθμολογούσε ως καλύτερη την τσουκνίδα, επειδή
συνήθως τα φύλλα της είναι μεγαλύτερα, με ωραία πριονωτά σχήματα, το χρώμα της
ζωηρότερο και με ραβδώσεις σε διαφορετική απόχρωση, που προσθέτουν στην ομορφιά
της.
***
Είναι
αλήθεια πως και τα δύο αυτά φυτά, έργα σχεδίου και δημιουργίας του Θεού, στη
φύση έχουν τη θέση τους και τον προορισμό του. Εδώ όμως επικεντρώνουμε την
προσοχή μας σε μία χαρακτηριστική ομοιότητα και μία χαρακτηριστική διαφορά που
υπάρχουν ανάμεσά τους, σε μια διδακτική παραβολή:
(1)
Η ομοιότητα συνίσταται στο γεγονός ότι ούτε ο βασιλικός εκπέμπει το άρωμά του
ούτε η τσουκνίδα εκχέει το δηλητήριό της αν δεν αγγιχτούν. Η σημαντική τους
διαφορά κρύβεται μέσα στα φύλλα τους και για να γίνει αισθητή πρέπει τα φύλλα
αυτά να αγγιχτούν κάπως, δηλαδή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να προκληθούν ώστε
να εκδηλώσουν τη χαρακτηριστική τους ιδιότητα και ποιοτική τους ταυτότητα.
(2)
Η διαφορά τους, για την οποία ήδη μιλήσαμε παραπάνω και είναι τεράστια,
συνίσταται όχι στο ανάστημα ή τη δύναμη του ξύλου, ούτε στα άνθη που και στα
δύο φυτά είναι ασήμαντα.... Η διαφορά τους είναι ότι ο μεν βασιλικός είναι
επιθυμητός και αγαπητός, η δε τσουκνίδα επικίνδυνη, αντιπαθητική, βλαβερή.
Εκπρόσωποι
και των δύο αυτών φυτών υπάρχουν και ανάμεσα στους ανθρώπους: Άνθρωποι/βασιλικά
και άνθρωποι/τσουκνίδες... Άνθρωποι που μοσχομυρίζουν και άνθρωποι που πονούν
και δηλητηριάζουν...
Είχαμε
μπρόσφατα την εμπειρία του ενοχλητικού τσιμπήματος όχι μίας τσουκνίδας αλλά
ενός "μπουκέτου" από αυτές... στο πρόσωπο της ηγετικής ομάδας
συγκεκριμένης εκκλησιαστικής μειονότητας της χώρας μας, που το περιοδικό αυτό
αρκετές φορές αναγκάστηκε να "ενοχλήσει" αποκαλύπτοντας άπρεπες
ενέργειες και αντίθετες με το λόγο του Θεού πρακτικές τους.
Αν
και γνωρίζαμε ότι αυτό θα είχε κόστος, προσπαθήσαμε αρκετές φορές να τους
ξυπνήσουμε για τον στραβό τους δρόμο, όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Είναι
άνθρωποι που, ΔΗΘΕΝ πιστεύουν στην προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος, όμως στα
γραπτά και τα λόγια τους κόπτονται ν' αποδείξουν την "προσωπικότητα"
του άδη και του θανάτου... ΔΗΘΕΝ κηρύττουν την αλήθεια, όμως το ψέμα δεν
σπανίζει από το στόμα τους... (Βλέπε σελ. 2449-50 παρόντος τεύχους). ΔΗΘΕΝ
υπηρετούν το "αδάπανο ευαγγέλιο" αλλά δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν
τις οικονομίες του φτωχού αδελφού, ενώ την ίδια στιγμή φέρονται με άκρα
δουλοπρέπεια στους πλούσιους και ισχυρούς αυτού του κόσμου.
Από
ανθρώπους που τροποποιούν το επώνυμό τους για να κρύψουν την εθνική τους
καταγωγή και από δειλία αλλάζουν το όνομά τους^ από ανθρώπους που δεν σέβονται
την υπογραφή τους και δεν κρατάνε το λόγο τους, από ανθρώπους που δέχονται οι
σύντροφοί τους να αποκαλούν τον πατέρα τους "δαιμονισμένο" επειδή
ανήκει σε άλλο δόγμα, τι άλλο θα έπρεπε να περιμένει κανείς;...
Έκαναν
το παν -με κάθε μέσο και σε κάθε ευκαιρία- για να δείξουν την αληθινή τους
ταυτότητα, που δεν διαφέρει από εκείνη της τσουκνίδας, και να πείσουν ότι τη στάση
τους αυτή την διάλεξαν και δεν θέλουν να την εγκαταλείψουν. Με βάση τα λόγια
του Παύλου, ``Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού^
εξεύρων ότι διεφθάρη ο τοιούτος, και αμαρτάνει, ων αυτοκατάκριτος.'' (Τίτ.
3/γ/10-11), μάλλον έφτασε η ώρα να πάψουμε πλέον ν’ ασχολούμαστε μαζί τους...
***
Γράφοντας
προφητικά για την αρχαία Βαβυλώνα ο προφήτης Ησαΐας δήλωσε: ``Άκανθαι θέλουσι
βλαστήσει εν τοις παλατίοις αυτής, κνίδαι (=τσουκνίδες) και βάτοι εν τοις
οχυρώμασιν αυτής^ και θέλει είσθαι κατοικία θώων, αυλή στρουθοκαμήλων’’ (Ησ.
34/λδ/13). Δυστυχώς επισκεπτόμενος κανείς σήμερα τις εκκλησίες της
συγκεκριμένης μειονότητας, τις διασπασμένες "και πάλιν και πολλάκις"
-με τις ευλογίες της κεντρικής "διοίκησης" των Αθηνών-, αυτή τη
θλιβερή κι αξιοθρήνητη εικόνα παρατηρεί, σε επαλήθευση της αρχαίας προφητείας.
***
Ο
σοφός Παροιμιαστής βλέποντας το χωράφι του οκνηρού και του φτωχού στο μυαλό,
όπου ``πανταχού είχον βλαστήσει άκανθαι^ κνίδαι είχον σκεπάσει το πρόσωπον
αυτού, και το λιθόφραγμα αυτού ήτο κατακεκρημνισμένον’’, συλλογίστηκε και
διδάχτηκε πώς λίγος ύπνος και λίγος νυσταγμός έχει ως συνέπεια τη φτώχεια και
την ένδεια (Παρ. 24/κδ/30).
Το
κατάντημα των συγκεκριμένων ανθρώπων στέκει ενώπιόν μας παράδειγμα ζωντανό πως
και η πνευματική φτώχεια αλλά και ο θάνατος των εκκλησιών έρχονται αδυσώπητα
όπου κυβερνά ο εγωισμός, ο φανατισμός κι η μισαλλοδοξία, όπου απροκάλυπτα
εκδηλώνονται τα έργα της σαρκός... Μακάρι να το προσέξουν όλοι οι
εκκλησιαστικοί υπεύθυνοι!
Μόνο
η γνήσια μετάνοια θα μπορούσε να γεννήσει ελπίδα αλλαγής, όπου ``αντί της
ακάνθης θέλει αναβή κυπάρισσος, αντί της κνίδης θέλει αναβή μυρσίνη’’ (Ησ.
56/νς/13), όμως ούτε ένδειξη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ούτε καν νέφος
μεγέθους παλάμης...
Κρίμα
για ένα έργο πνευματικό που άλλοτε τίμησε τον Χριστό στη χώρα μας, τώρα να
φθίνει και να καταρρέει τόσο οικτρά και μάλιστα εξαιτίας των ίδιων του των
τέκνων...
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
``
Διά στόματος νηπίων...''
Η
παραβολή του Καλού Σαμαρείτη
2.000
μ.Χ.
Εχετε
ακούσει την ιστορία του Καλού Σαμαρείτη, έτσι δεν είναι; Νομίζετε ότι την
ξέρετε; Τότε διαβάστε τη συνέχεια, ίσως διαφωτιστείτε.
Αυτή
η πασίγνωστη παραβολή βρίσκεται στο δέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Λουκά,
στα εδάφια 30-37. Αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που ταξίδευε στον ερημικό δρόμο
που ένωνε την Ιερουσαλήμ με την Ιεριχώ. Εκεί του επιτέθηκαν ληστές που τον
χτύπησαν και τον άφησαν ετοιμοθάνατο. Δύο θρησκευόμενοι άνθρωποι πέρασαν από
εκεί, όμως δεν έκαναν τίποτε για να τον βοηθήσουν. Ύστερα πέρασε ένας
Σαμαρείτης, μέλος μιας περιφρονημένης τάξης ανθρώπων, όμως αυτός στάθηκε για να
βοηθήσει το θύμα. Στη συνέχεια τον πείρε σ’ ένα πανδοχείο και φρόντισε γι’
αυτόν. Ως εδώ όλα είναι καλά.
Ας
στραφούμε τώρα στον ιερέα και τον Λευίτη. Γνωρίζετε γιατί ενώ σταμάτησαν και
κοίταξαν τον πληγωμένο, προχώρησαν χωρίς να τον βοηθήσουν; Οποιοδήποτε λόγο και
αν έχετε να προτείνετε, και όσο καλά αν νομίζετε ότι έχετε καταλάβει τη Βίβλο
σας, ίσως έχετε λάθος! Τουλάχιστον σύμφωνα με κάποια παιδιά που συνάντησα το
περσινό καλοκαίρι.
Μαζί
με τη σύζυγό μου βοηθούσαμε εθελοντικά σε μια εφηβική κατασκήνωση στη Σκωτία,
στα πλαίσια της οποίας υπήρχαν δραστηριότητες για τα μικρότερα παιδιά του
προσωπικού, που δεν ήταν αρκετά μεγάλα για να παρακολουθούν το πρόγραμμα. Μια
μέρα μου ζητήθηκε να τα διδάξω ένα μάθημα χριστιανικής ζωής και σκέφτηκα πως η
παραβολή του Καλού Σαμαρείτη θα ήταν ό,τι έπρεπε.
Διαβάσαμε
μαζί την ιστορία και ύστερα τους ζήτησα να κάνουμε μια αναπαράσταση. Μετά
κάθισα τα παιδιά σε ένα ημικύκλιο γύρω μου και τα ρώτησα τι είχαν καταλάβει.
Ήταν τότε που αναγνώρισα ότι τα ερμηνευτικά βιβλία και οι θεολόγοι δεν έχουν
καταλάβει το νόημα της παραβολής!...
Ρώτησα
τα παιδιά να πουν γιατί ο ιερέας και ο Λευίτης δεν στάθηκαν να βοηθήσουν τον
πληγωμένο άνθρωπο. Λάβετε υπόψη σας ότι οι μαθητές μου είχαν γεννηθεί ανάμεσα
στο 1989 και το 1995. Ζούνε σ’ έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από εκείνον που
μεγάλωσα εγώ. Βλέπουν και ακούνε πράγματα που ήταν εντελώς άγνωστα στους
περισσότερους από εμάς όταν ήμασταν παιδιά.
Ποια
λοιπόν ήταν η γνώμη τους για την αιτία που εκείνοι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι
δεν στάθηκαν για να βοηθήσουν; Χωρίς δισταγμό τα μικρά χεράκια υψώθηκαν στον
αέρα.
``Ο
άνθρωπος αυτός αιμορραγούσε και φοβήθηκαν να τον αγγίξουν για να μην μολυνθούν
αν είχε μολυσμένο αίμα’’. Εξήγηση: Ζούμε σε μια εποχή που το AIDS είναι πολύ
σοβαρός κίνδυνος, κι αυτά τα παιδάκια είναι ενημερωμένα γι’ αυτόν.
``Μπορεί
ο άνθρωπος αυτός να ήταν μέλος μιας συμμορίας ληστών και έκανε τον πληγωμένο
ώστε αν σταματούσαν για να τον βοηθήσουν, να έπεφταν επάνω τους οι άλλοι ληστές
για να τους χτυπήσουν’’. Εξήγηση: Σήμερα ακόμη και η Αστυνομία συμβουλεύει να
μην σταματούμε όταν δούμε μια εγκληματική σκηνή σε ερημιά, αλλά να
απομακρυνόμαστε και να τηλεφωνούμε στους αρμόδιους από ασφαλές σημείο.
``Αν
ο ιερέας και ο Λευίτης άγγιζαν τον πληγωμένο άνθρωπο, το αίμα του θα λέρωνε τα
ρούχα τους και ίσως τους θεωρούσαν ένοχους για το έγκλημα.’’Εξήγηση: Τα
δικαστικά ευρήματα πολλές φορές ερμηνεύονται λάθος και μπορούν να οδηγήσουν στη
φυλακή κάποιον αθώο.
Ίσως
δεν πρέπει να εκπλαγούμε από αυτές τις απαντήσεις. Αυτά είναι έξυπνα παιδιά,
ενημερωμένα για τους κινδύνους που υπάρχουν στον κόσμο μέσα στον οποίο πρέπει
να μεγαλώσουν. Πώς πρέπει να σύρουμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη
να βοηθήσουμε κάποιον και στον κίνδυνο να βρούμε τον μπελά μας; Με πολλή
προσοχή! Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.
Σχεδιάζω
να πάω και αυτό το χρόνο στην ίδια κατασκήνωση. Ίσως μάλιστα χρειαστεί και πάλι
να διδάξω στα μικρά παιδιά. Μάλλον όμως χρειάζομαι να φρεσκάρω τις διδακτικές
μου ικανότητες. Χρειάζομαι "μετεκπαίδευση", όχι όμως στο Πανεπιστήμιο
αλλά σε κάποιο Δημοτικό Σχολείο!
Άρθρο
του R. J. Harrison στο περιοδικό "The Plain Truth", Ιούνιος-Ιούλιος
2000, σελ. 19.
Τίτλος
στο
πρωτότυπο: "The Good Samaritan 2000 A .D." Copyright © 2000 Worldwide
Church of God.
Σκίτσο: Annie Vallotton, Copyright © American Bible So
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"...δος
τον λογαριασμόν της οικονομίας σου..."
Υπάρχει
και το Χρηματιστήριο...01
Αρκετοί
χριστιανοί αντιμετώπισαν τελευταία το δίλημμα αν ήταν φρόνιμο -αλλά και θεμιτό-
να πάρουν τα όποια λίγα χρήματα είχαν σε τράπεζες, για να τα επενδύσουν στο ναό
του τζόγου. Κάτι μέσα τους έλεγε ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, γι’ αυτό
και ρωτούσαν αν ήταν σωστό να το κάνουν. Στην προσπάθειά του να είναι "κοντά
στη ζωή", ο "Τ" προσπαθεί με το παρόν άρθρο (και κάποια ακόμη
που θα ακολουθήσουν σε επόμενα τεύχη) μα διατυπώσει τη θέση του, με την ευχή να
είναι άλλη μια φορά επωφελής στους αναγνώστες του.
Στις
μέρες που ζούμε ο Ναός που απολαμβάνει τη μεγαλύτερη προσοχή στη χώρα μας δεν
ανήκει στο ορθόδοξο ή το καθολικό δόγμα, αλλά ούτε καν στο χριστιανισμό. Ο Ναός
στον οποίο αποβλέπουν οι περισσότεροι "πιστοί" είναι το
Χρηματιστήριο. Όσο δε και αν τα παραπάνω ακούγονται αστεία, οι συμπατριώτες
μας, που στην πλειοψηφία τους λατρεύουν τον αρχαίο θεό Μαμωνά, έχουν αποκτήσει
πρόσβαση και στο Ναό του Χρήματος. Ως και η Ιερά Σύνοδος της ελλαδικής
εκκλησίας συζήτησε το θέμα, εξετάζοντας κατά πόσον θα έπρεπε να επενδύσει
χρήματα στο Χρηματιστήριο, και μάλλον θα είχε προχωρήσει αν δεν γινόταν θόρυβος
από τον Τύπο.
Στο
άρθρο αυτό πλησιάζουμε το θέμα με σκοπό να συνάξουμε κυρίως πρακτικά οφέλη. Σε
άλλα που θα ακολουθήσουν θα δούμε και αρκετά πνευματικά.
(Ι)
Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ
Ο
άνθρωπος θέλει πάντα να κερδίζει κι αυτό δεν είναι κακό. Ο γεωργός σπέρνει για
να συνάξει πολλαπλάσιους καρπούς. Ο κτηνοτρόφος φροντίζει το κοπάδι του για να
κερδίσει από τα νεογέννητα. Ο τεχνίτης κοπιάζει στην κατασκευή κάποιου
αντικειμένου προσδοκώντας να εισπράξει κάποια τιμή σε αντάλλαγμα του κόπου του.
Ο έμπορος αποθηκεύει και εμπορεύεται τα διάφορα είδη με σκοπό να μετατρέψει σε
κέρδος την επένδυσή του. Το ίδιο και εκείνος που επενδύει κάποια κεφάλαια σε
μια επιχείρηση το κάνει για να εισπράξει οφέλη.
Η
λέξη "κέρδος" και οι συγγενικές της δεν είναι σπάνιες στις σελίδες
των Αγίων Γραφών. (Ακόμη και ο αμαρτωλός έρχεται στον Χριστό για να κερδίσει,
όμως αυτή τη φορά σε αξίες πνευματικές, αλλά γι’ αυτά θα μιλήσουμε παρακάτω).
Όταν
κάποιος ιδρύει ή συμμετέχει σε μια επιχείρηση, έχει τρία ενδεχόμενα: (1) Να
κερδίσει, (2) Να χάσει, ή (3) Να μείνει με το αρχικό του κεφάλαιο. (Αυτό το
τρίτο είναι επίσης χάσιμο, αφού δεν υπήρξε κέρδος, πάντως είναι το λιγότερο
κακό).
________________________________________
Mε
το Χρηματιστήριο ασχολούνται:
"Ιερείς,
αρχιερείς, δικαστικοί, ταχυδρόμοι,
ο
οδοκαθαριστής και ο περιπτεράς
της
γειτονιάς μου!"
Δ.
Καραγκούνης, Πρόεδρος ΕΜΕΧ
Περιοδικό
"Budget"
________________________________________
Η
λειτουργία της οικονομίας με μετοχές δεν είναι κάτι καινούργιο. Πάντα οι
άνθρωποι, όταν έφτιαχναν ένα εταιρικό ή κάποιο συνεταιρισμό, είτε το έλεγαν
είτε όχι, στην πραγματικότητα μετοχές μοιράζανε, είτε ήταν μέτοχοι εξίσου, είτε
ο ένας είχε περισσότερο μερίδιο από τον άλλο ή τους άλλους συνεταίρους, και στη
συνέχεια μπορούσε κάποιος να αγοράσει το μερίδιο ενός άλλου μετόχου για ν’
αυξήσει το δικό του κ.ο.κ. Οι μετοχές αποκτώνται επίσης είτε με αγορά μεριδίου
είτε με κληρονομιά ή δωρεά από τον προηγούμενο κάτοχό τους.
Το
Χρηματιστήριο στην ουσία είναι μια κρατική υπηρεσία μέσω της οποίας μπορεί
κάποιος να επενδύσει σε μεγάλες επιχειρήσεις αλλά και οι τελευταίες να
εξασφαλίσουν κεφάλαια για την επέκταση των δραστηριοτήτων τους. Με τον τρόπο
αυτό εξυπηρετείται η οικονομία αλλά και το Κράτος, που λειτουργεί ως μεσάζων,
εξασφαλίζει κέρδη από τη σχετική φορολογία.
Οι
Έλληνες απόκτησαν ενδιαφέρον για το Χρηματιστήριο μόλις το τελευταίο διάστημα,
είτε επειδή δεν υπήρχαν χρήματα είτε επειδή δεν γνώριζαν την πόρτα του. Σήμερα,
όμως, όχι μόνο έγινε της μόδας αλλά και πολλοί το είδαν σαν ένα άλλο
"καζίνο", σαν ένα τυχερό παιχνίδι που θα μπορούσε να τους αποφέρει
γρήγορο και εύκολο κέρδος. Όπως στο παραμύθι, που κάποιος έπαιζε με το μαγικό
αυλό και μάγευε τα παιδιά του κόσμου ώστε να τον ακολουθήσουν, τώρα
"κάποιος" παίζει τη "φλογέρα" τού εύκολου κέρδους
παρασύροντας πλούσιους και φτωχούς.
Βλέπετε,
δίπλα στην υγειά λειτουργία της οικονομίας, υπάρχει και εκείνη του τζόγου, όπου
οι "επενδυτές" δεν αποβλέπουν στο κέρδος που μπορεί να αποφέρει μια
τίμια αξιοποίηση των κεφαλαίων τους, που με αποδοτική εργασία και σωστή στρατηγική
θα μπορέσουν να αποφέρουν ένα λογικό κέρδος, αλλά επιδιώκουν να κερδίσουν
γρήγορα.
Για
το σκοπό αυτό αλλάζουν συνεχώς μετοχές, προσπαθώντας να αγοράσουν φτηνά
(συνήθως εκμεταλλευόμενοι την επείγουσα ανάγκη κάποιου για μετρητά). Το ίδιο
κάνουν για να περιορίσουν τις ζημιές τους, όταν βιάζονται να
"ξεφορτωθούν" μη παραγωγικές μετοχές που έχουν, σε κάποιο κορόιδο
που, χωρίς να γνωρίζει την πραγματική τους αξία, αγοράζει "άδεια
χαρτιά", δηλαδή μετοχές χωρίς αντίκρισμα.
Συνεπώς,
στις περισσότερες φορές, για να υπάρξει κέρδος πρέπει να βρεθεί ένα
"θύμα", όμως αυτό, δυστυχώς, δεν φαίνεται να συγκινεί τους
"παίχτες" του Χρηματιστηρίου. "Ας πρόσεχε!" θα σου πουν,
χωρίς ντροπή.
Ποιο
είναι το λειτούργημα που επιτελεί αυτή την εποχή το Χρηματιστήριο στην Ελλάδα;
Προς το παρόν κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και μερικούς πλούσιους
πλουσιότερους. Το ανέκδοτο των ημερών λέει: "Μπορείς να κάνεις μια μεγάλη
περιουσία μικρή αν την παίξεις στο χρηματιστήριο!.."
Ύστερα
από τα παραπάνω θα τολμούσαμε να πούμε ότι όσοι παίζουν στο Χρηματιστήριο με
αυτό τον τρόπο, είναι "νόμιμοι κακοποιοί" και, φυσικά, δεν μπορεί να
έχουν αγαθές σχέσεις με τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Το λέμε αν και γνωρίζουμε
εξαρχής, ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που θα θιγούν από αυτή τη θέση μας,
όμως η αλήθεια είναι τόσο φανερή, που καλά θα κάνουν, αν δεν το έχουν
καταλάβει, να εγκαταλείψουν αυτά τα "παιχνίδια του Μαμωνά", που
αποβλέπουν να οδηγήσουν ανθρώπους σε παγίδα και καταστροφή και αυτοκτονίες.
*
* *
Βέβαια
ο λόγος του Θεού έχει μιλήσει γι’ αυτά τα πράγματα από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο
Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο πως, "όσοι θέλουσι να πλουτώσι, πίπτουσιν εις
πειρασμόν και παγίδα, και εις επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες
βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν. Διότι ρίζα πάντων των κακών
είναι η φιλαργυρία^ την οποίαν τινές ορεγόμενοι, απεπλανήθησαν από της πίστεως,
και διεπέρασαν εαυτούς με οδύνας πολλάς". Και στη συνέχεια πρότεινε τη
χριστιανική πρακτική που λέει: "Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας
αρκώμεθα εις ταύτα" (Α' Τιμ. 6/ς/8-10), αλλά πόσοι τα προσέχουν;
Μας
προειδοποιεί, λοιπόν, ο λόγος του Θεού, γι’ αυτό δεν δικαιολογούμαστε αν
πέφτουμε σε τέτοιες παγίδες, όπως πολλοί συμπατριώτες μας, αυτούς που ο Τύπος
αποκαλεί ήδη "εγκλωβισμένους", επειδή παρασύρθηκαν αφελώς στο
παιχνίδι του εύκολου κέρδους με αποτέλεσμα τώρα όχι μόνο να μην μπορούν να
πάρουν πίσω τα χρήματά τους, αλλά και να μην ξέρουν αν τα "χαρτιά"
που αγόρασαν θα αποκτήσουν στο μέλλον κάποια αξία...
________________________________________
Άλλου
είδους "αρρώστια"...
"Η
πλέον δημοφιλής εκπομπή της τηλεόρασης
μεταξύ
των αρρώστων μας είναι η απευθείας μετάδοση
του
χρηματιστηρίου της οδού Σοφοκλέους"
Χρ.
Πιτσαβός, Καθηγητής Καρδιολογίας
Περιοδικό
"Στους Ρυθμούς της Καρδιάς"
________________________________________
***
"Εν
παντί κόπω υπάρχει κέρδος", γράφει ο σοφός Παροιμιαστής (Παρ. 14/ιδ/23),
Έτσι συμβαίνει και με τα χρήματα που επενδύονται στις επιχειρήσεις. Κάποιοι
πρέπει να τα αξιοποιήσουν σε εξοπλισμούς, πρώτες ύλες και εργασία. Ύστερα, όταν
όλα αυτά αποδώσουν τον καρπό τους, που μπορεί να είναι αγαθά ή υπηρεσίες, θα
προκύψουν τα κέρδη.
Πολλοί
από τους σύγχρονους "επενδυτές", εντούτοις -και δυστυχώς γι΄ αυτούς-,
νομίζουν ότι μπορούν να "κερδίζουν" χωρίς να κοπιάζουν. Ακόμη και αν
αυτό συμβεί μερικές φορές, δεν είναι δυνατόν να γίνεται παντοτινά. Σαν
αποτέλεσμα και τα "χαρτιά" που αλλάζουν χέρια στο Χρηματιστήριο, δεν
είναι δυνατό να αποκτούν αξία από τη μία μέρα στην άλλη. Οι μεταβολές στις
τιμές που προκύπτουν, λοιπόν, τις περισσότερες φορές είναι πλαστές, τεχνητά
διαμορφωμένες, ώστε κάθε λίγο να χρειάζονται "διορθώσεις" που
συμβαίνουν σε βάρος των πλεονεκτών.
Υπάρχουν
επίσης και πολλοί άνθρωποι που όχι μόνο έχουν μεγάλη ιδέα για τα χρήματα, αλλά
κατάντησαν στη ζωή τους, "αδηφάγοι, οίτινες δεν γνωρίζουσι χορτασμόν (...)
οίτινες δεν γνωρίζουσι σύνεσιν (...) είναι εστραμμένοι προς την οδόν αυτών,
έκαστος εις το μέρος αυτού, διά το κέρδος αυτών" (Ησ. 56/νς/11). Αλλά
είναι ο άνθρωπος πράγματι "αδηφάγος"; Όχι μόνο δε μπορεί να τρώει τα
πάντα αλλά συχνά, λόγω ασθένειας ή παχυσαρκίας, δεν μπορεί να φάει και όσα οι
άλλοι συνάνθρωποί του. Δεν ενδιαφέρονται συνεπώς να κερδίσουν για να καλύψουν
ανάγκες τους, αλλά για την ηδονή του κέρδους.
Απέναντι
στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το υλικό κέρδος, ο Ιάκωβος θα γράψει:
"Έλθετε τώρα οι λέγοντες, Σήμερον ή αύριον θέλομεν υπάγει εις ταύτην την
πόλιν, και θέλομεν κάμει εκεί ένα χρόνον, και θέλομεν εμπορευθή και κερδήσει^
οίτινες δεν εξεύρετε το μέλλον της αύριον^ διότι ποία είναι η ζωή σας; είναι
τωόντι ατμός όστις φαίνεται προς ολίγον, και έπειτα αφανίζεται" (Ιακ.
4/δ/13-14). Σύντομη είναι η ζωή μας, αγαπητοί. Ποιος γνωρίζει το αύριο; Ένα
σύννεφο είναι που φαίνεται για λίγο και ύστερα "αφανίζεται".
Θα
μπορούσαμε προφανώς να γεμίσουμε αρκετές ακόμη σελίδες αναφέροντας τις οικονομικές
συμβουλές της Αγίας Γραφής. Έτσι όμως θα ξεφεύγαμε από το σκοπό αυτού του
περιοδικού.
Αν
είχαν προσέξει οι νεόκοποι "επενδυτές" τις γενικές συμβουλές οι
οποίες υπάρχουν στις Άγιες Γραφές θα είχαν προστατευτεί ώστε να μην πέσουν στις
παγίδες που με "ευγενικό τρόπο" τους έκλεψαν τα χρήματα.
Κυρίως
όμως οι Γραφές προσφέρουν συμβουλές και κατευθύνσεις για μόνιμα και παντοτινά
κέρδη. Κέρδη που δεν κινδυνεύουν ούτε από κλέφτες, ούτε από τα "κραχ"
των Χρηματιστηρίων. Σ’ αυτά τα κέρδη θα αναφερθούμε στο επόμενο τεύχος, εφόσον
ο Θεός το επιτρέψει.
"...δος
τον λογαριασμόν της οικονομίας σου...’’
Υπάρχει
και το Χρηματιστήριο... (2)
Στο
προηγούμενο τεύχος ασχοληθήκαμε με την πρακτική πλευρά των επενδύσεων στο γήινο
Χρηματιστήριο Αξιών, καθώς και τα κέρδη -αλλά και τα προβλήματα- που συνδέονται
με αυτό. Η μελέτη των Αγίων Γραφών, εντούτοις, δείχνει ότι υπάρχει και ένα άλλο
«Χρηματιστήριο», που αναφέρεται σε πνευματικές αξίες, στο οποίο μάλιστα -είτε
το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι- όλοι και καθημερινά συμμετέχουμε παίρνοντας
αποφάσεις και επενδύοντας. Το παρακάτω δεύτερο άρθρο μας ασχολείται με αυτή την
πτυχή του θέματος.
SYNEXIZETAI
