ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ: 01—TXIKOS- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ -2000 Ο ΘΕΟΣ

ΜΕΡΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΞΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΤΜΕΝΑ.

ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΖΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

01—TXIKOS- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ -2000

Ο ΘΕΟΣ – ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ [1]

Τίτλος του κειμένου είναι:

Φήμες και αλήθειες

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Θα γίνει ποτε ο άνθρωπος;

Από το περιοδικό Τυχικός του μήνα Μάιος –Ιούνιος αξίζει να δούμε μερικά πράγματα (αποσπάσματα)διότι είναι απλά και καθαρά λόγια. Θα αφήσω την σελίδα από την αρχή της και θα γράψω τα σημαντικά της…..Όμως όσο κι αν προσπαθούν οι άνθρωποι κανείς δεν μπορεί να δώσει στον άνθρωπο την ΑΘΑΝΑΣΙΑ, επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΙ. Ούτε στη γη μα ούτε και στις ουράνιες και υπερφυσικές δια στάσεις η αθανασία δεν ανήκει σε κανένα δημιουργημένο ον.

Δεν την έχουν οι δαίμονες, δεν την έχει ο Διάβολος, δεν την έχουν ούτε οι άγγελοι του ουρανού.

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

Πουθενά η Αγία Γραφή δεν αναφέρει ότι ο άνθρωπος είναι αθάνατος, ενώ αντίθετα δηλώνει πως αυτή είναι ιδιότητα που ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε πριν 2.000 χρόνια με θεία έμπνευση:

« Ο μακάριος και μόνος Δεσπότης, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων, και Κύριος των κυριευόντων,

όστις μόνος έχει την αθανασίαν, κατοικών φως απρόσιτον, τον οποίον ουδείς των ανθρώπων είδεν ουδέ δύναται να ίδη· εις τον οποίον έστω τιμή και κράτος αιώνιον». (Α΄ Τιμόθεος 6/ς/15-16.

Παρά την σοφή δήλωση της βίβλου, υπάρχουν εκατομμύρια θρησκευόμενοι που νομίζουν ότι είναι ¨αθάνατοι¨ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο…..

«»»»»»»»»»»»»»»»»»

Αξίζει μόνο γι’ αυτό το άρθρο, του αδελφού να δείτε και τα υπόλοιπα, όλα τα άρθρα του

Για να γίνει κάποιος αθάνατος πρέπει να αποκτήσει ΘΕΙΑ ΦΥΣΗ. Αυτή είναι μη μία και μοναδική προϋπόθεση, την οποία όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατορθώσουν από μόνοι τους.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Βεβαίως στον Κήπο της Εδέμ ο Θεός είχε ωραία σχέδια για τους ανθρώπους που έπλασε, και ήταν το δένδρο της ζωής που Εκείνος φύτεψε εκεί μέσα.

Όταν όμως οι άνθρωποι αμάρτησαν παρακούοντας την εντολή του Πλάστη τους, ο Ύψιστος είπε:

Και είπε Κύριος ο Θεός, Ιδού, έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών, εις το γινώσκειν το καλόν και το κακόν· και τώρα μήπως εκτείνει την χείρα αυτού, και λάβη και από του ξύλου της ζωής, και φάγη, και ζήση αιωνίως·.

Όθεν Κύριος ο Θεός εξαπέστειλε αυτόν εκ του παραδείσου της Εδέμ, διά να εργάζηται την γην εκ της οποίας ελήφθη.

Γένεσης 3/γ/22-23

Έκτοτε το μόνο που του απέμεινε είναι η τιμωρία του θανάτου:

εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου, εωσού επιστρέψεις εις την γην, εκ της οποίας ελήφθης· επειδή γη είσαι, και εις γην θέλεις επι
εκκλησιάσματος μεγάλωνε αλλά η εκκλησία –ο λαός του Θεού– Προσευχή: Κύριε, αφού το μέτρο με το οποίο μετράς την εκκλησιαστική αύξηση είναι η αγάπη προς τους άλλους, βοήθησε να είμαστε όχι μια εκκλησία ΜΕΓΑΛΗ ΣΕ ΟΓΚΟ αλλά Τελικά κατάλαβε ότι η εκκλησία δεν αύξανε, αλλά "πάχαινε".

Καθώς άρχισε να συλλογιέται πάνω σ' αυτό, αντιλήφθηκε ότι αυτό που στην πραγματικότητα γινόταν, ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου βρεφοκομείου γεμάτου με μωρά και όχι μια εκκλησία με αναπτυσσόμενους Χριστιανούς. Ο αριθμός του δεν αύξανε σε ωριμότητα. άνθρωποι ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ! στρέψει. Γένεσης 3/γ/19

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

02--ΤΥΧΙΚΟΣ

Ο ΘΕΟΣ – ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ [1]

Η πρώτη σελίδα του άρθρου όπως παρουσιάστηκε στο περιοδικό “Believer’s Voice of Victory”

Ο Θεός ποτέ δεν έκανε και ποτέ δεν θα κάνει κάτι χωριστά από το Λόγο Του. Αυτό είναι μια αιώνια, παντοτινή πραγματικότητα. Δε μπορεί ν’ αλλάξει.

Ωστόσο, εμείς ενεργούμε ωσάν αυτό να μην είναι αλήθεια όταν προσπαθούμε όσο μπορούμε για να πλησιάσουμε τον Θεό. Κλαίμε, προσευχόμαστε, νηστεύουμε, κάνουμε κάθε άλλο πράγμα. Αλλά δεν σταματούμε και αναγνωρίζουμε ότι ο Λόγος –ο γραπτός Λόγος του Θεού– είναι το ίδιο Θεός, όπως ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, είναι Θεός.

Ο Απόστολος Ιωάννης γράφει, «Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος. [2] Πάντα δι’ αυτού έγειναν» (Ιωάν. 1/α/1,3).

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι «Όλα έγιναν από τον Θεό». Εκείνο που αποτυγχάνουμε να δούμε, ωστόσο, είναι ότι ο Ιωάννης έλεγε, «Όλα έγιναν από τον Θεό–όλα έγιναν από τον Λόγο».

Βλέπετε, το βιβλίο που ονομάζουμε «Η Αγία Γραφή» δεν είναι ένα βιβλίο για κάτι. Αυτό είναι Κάποιος. Είναι ο Ίδιος ο Θεός, εκφρασμένος σ’ εμάς.

Στιγμές πριν ο Ιησούς ανέβει στον σταυρό, προσευχήθηκε για τους μαθητές Του: «Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου^ ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια. [2] Και υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν, διά να ήναι και αυτοί ηγιασμένοι εν τη αληθεία [τον Λόγο]» (Ιωάν. 17/ιζ/17,19).

Αυτή η προσευχή δεν ήταν μόνο για τους μαθητές επειδή ο Ιησούς συνέχισε να προσεύχεται, «Και δεν παρακαλώ μόνον περί τούτων, αλλά και περί των πιστευσόντων εις εμέ διά του λόγου αυτών» (εδ. 20).

Όπως οι μαθητές, εμείς έχουμε αγιαστεί μέσω της αλήθειας–μέσω του Λόγου του Θεού. Αλλά σημειώστε, το ίδιο και ο Ιησούς. Εκείνος είπε, «Εγώ αγιάζω εμαυτόν».

Πώς αγίασε ο Ιησούς τον Εαυτό Του;

Μέσω της αλήθειας. Μέσω του Λόγου.

Έχουμε αγιαστεί με τον ίδιο τρόπο που αγιάστηκε ο Ιησούς.

Τώρα ας βαδίσουμε ένα βήμα παραπέρα. Στο χωρίο Ιωάν. 8/η/26, ο Ιησούς είπε, «...ο πέμψας με είναι αληθής».

Έτσι, βασισμένοι σ’ αυτό που διαβάσαμε στο Ιωάν. 1/α/1–«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος», μπορούμε να αλλάξουμε το εδάφιο Ιωάν. 8/η/26 ώστε να λέει, «...ο πέμψας με είναι ο Θεός». Ή, «...ο πέμψας με είναι ο Λόγος».

Βλέπετε τη σύνδεση;

Η σπουδαιότητα να καταλάβουμε αυτή τη σχέση είναι τούτη: Ο Ιησούς δεν ήρθε σ’ αυτόν τον κόσμο και ξύπνησε ένα πρωί με κάποια ριζοσπαστική αποκάλυψη για το Ποιος ήταν. Δεν ήρθε σ’ αυτό τον κόσμο με κάποια τέτοια αποκάλυψη.

Όχι, ο Ιησούς δέχτηκε αποκάλυψη για το Ποιος ήταν και για το τι είχε κληθεί να κάνει με τον ίδιο τρόπο που την παίρνουμε εσείς κι εγώ–μέσω του Λόγου του Θεού. Βρήκε τον Εαυτό Του μέσα στο Βιβλίο, πιο συγκεκριμένα στο Βιβλίο του Ησαΐα.

Ενώ ήταν σ’ αυτή τη γη, ο Ιησούς περπάτησε μέσα στο Λόγο και περπάτησε μέσα σε προσευχή. Δεν πήρε την κατεύθυνσή Του από τον Θεό επειδή είχε κάποια ειδική σχέση με τον Πατέρα που δεν έχουμε εσείς κι εγώ.

Όχι, η πίστη ήρθε στον Ιησού με τον ίδιο τρόπο που έρχεται σ’ εμάς–ακούγοντας τον Λόγο του Θεού (Ρωμ. 10/ι/17). Βεβαίως περπάτησε μέσα στη σοφία του Θεού και σε ένα επίπεδο πίστης που εσείς κι εγώ πρέπει να φτάσουμε. Αλλά το σημείο είναι ότι το πέτυχε με τα ίδια μέσα. Και εξαιτίας αυτού, μπορούμε να περπατήσουμε σ’ αυτό το ίδιο επίπεδο πίστης και χρίσματος όπως έκανε ο Ιησούς.

Έχετε την ίδια πρόσβαση στον Πατέρα που είχε ο Ιησούς. Έχετε την ίδια πρόσβαση στο Άγιο Πνεύμα που είχε ο Ιησούς. Και όλο αυτό έρχεται μέσω του Λόγου–με τον ίδιο τρόπο που το πήρε ο Ιησούς.

Η παρουσία του `Θεού–η δύναμη του Θεού– είναι μέσα στο γραπτό Λόγο Του.

«Αναγνωρίζουμε ότι ο Λόγος –ο γραπτός Λόγος του Θεού– είναι το ίδιο Θεός, όπως ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, είναι Θεός», γράφει ο Copeland στο άρθρο του. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος εισηγείται την “Αγία Τετράδα” και ζητάει να δεχτούμε ένα από τα δύο, ή ότι ο γραπτός Λόγος είναι θείο πρόσωπο ή ότι ο Θεός μπορεί να είναι ένα γραπτό κείμενο... (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!)

Δεν πρόκειται να παρασυρθούμε σε παραπέρα ανάλυση και θεολογική συζήτηση. Δεν είναι αυτή η αποστολή ούτε ο σκοπός μας. Κάθε πιστός που μελετά τις Γραφές μπορεί να δει το ΕΞΟΦΘΑΛΜΟ τέρας των θέσεων του Copeland.

Οι άνθρωποι που αρχικά περιφρόνησαν και κακοποίησαν με χονδροειδή τρόπο το λόγο του Θεού, στο τέλος καταντούν και να τον λατρεύουν... Τούτο είναι το κοινό τέλος των ανθρώπων που δεν σέβονται την αλήθεια.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1 – Θυμόμαστε το θόρυβο που δικαιολογημένα είχε ξεσπάσει πριν από λίγα χρόνια, όταν κάποιοι εισηγήθηκαν στον Πάπα της Ρώμης ν’ ανακηρύξει την Μαρία ως μεσίτρια. Τι θα πρέπει να κάνουν τώρα οι ίδιοι άνθρωποι;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2 – Ευκαιρίας δοθείσης, και με δεδομένο το προηγούμενο των Εκκλησιών της Πεντηκοστής της Νιγηρίας, που διαχώρισαν τη θέση τους από τον ψευδοπροφήτη T.B. Joshua («Τ» 5-6/2002), περιμένουμε να διαβάσουμε και κάποια ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΗΛΩΣΗ από τους Έλληνες Πεντηκοστιανούς και λοιπούς Χαρισματικούς, με την οποία να καταδικάζουν απερίφραστα τις πλάνες του Copeland και των εν Ελλάδι ομοϊδεατών του. (Κάτι αντίστοιχο είχαμε ζητήσει και από τον ΠΕΣ, όμως χωρίς καμία ανταπόκριση) [Βλ. «Τ» 1-2/2001].

…………………………………

02--TYXIKOS ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Αρκετές φορές γεννήθηκε η απορία: Πού βρήκε ο Χριστός τα ενδύματα που φορούσε μετά την ανάσταση και τι είδους ρούχα μπορεί να ήταν αυτά; Ίσως μελλοντικά αναφερθούμε και σ' αυτό το ζήτημα. Εδώ Ο Χριστός ως «ένδυμα»

όμως ασχολούμαστε με τη σκέψη ότι ο ίδιος ο Χριστός ΕΙΝΑΙ «ΕΝΔΥΜΑ» των πιστών. Το έχετε συλλογιστεί;

Ο Παύλος έγραψε στους Γαλάτες: «Επειδή όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε», ή όπως το λέει το αρχαίο κείμενο «Όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. 3/γ/27).

Με ποια έννοια λοιπόν μπορούμε να ενδυθούμε τον Χριστό; Ή, μάλλον, σύμφωνα με αυτό το εδάφιο, ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΝΤΥΘΕΙ τον Χριστό, αφού το «ενεδύσασθε» είναι χρόνου αόριστου και αναφέρεται σε κάτι ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ – εάν βέβαια αυτό έχει γίνει στη ζωή κάποιου.

Αλλά πώς γίνεται να έχουμε φορέσει τον Χριστό; Τι σημαίνει ότι αφού βαπτιστήκαμε έχουμε φορέσει/ντυθεί τον Χριστό; Και τι συμβαίνει με όσους, αν και πιστεύουν, δεν έχουν βαπτιστεί;

1. ΕΝΕΔΥΣΕΝ ΑΥΤΟΥΣ

Η πρώτη σκέψη μάς οδηγεί πίσω στον Κήπο της Εδέμ, όπου «έκαμε Κύριος ο Θεός εις τον Αδάμ και εις την γυναίκα αυτού χιτώνας δερματίνους, και ενέδυσεν αυτούς» για να καλύψει τη σωματική τους γύμνια. Αλλά για να το κάνει αυτό ο Θεός, προφανώς χρειάστηκε να θυσιάσει κάποια ζώα, για να χρησιμοποιήσει τα δέρματά τους ως ενδύματα των Πρωτοπλάστων (Γέν. 3/γ/21).

Είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι οι πιο πολλοί βαπτισμένοι χριστιανοί σήμερα –όχι μόνο οι τυπικοί και κατ’ όνομα αλλά και εκείνοι που μελετούν τις Γραφές και αντιμετωπίζουν με κάποια σοβαρότητα τα πνευματικά πράγματα– δεν έχουν αντιληφθεί αυτό το γεγονός.

2. ΩΣ ΡΥΠΑΡΟΝ ΙΜΑΤΙΟΝ

Οι άνθρωποι συνήθως έχουμε μεγάλη ιδέα για τη δικαιοσύνη μας. Το ίδιο θέλουμε να σκέφτονται και οι άλλοι για το άτομό μας. Ακόμη και ο αρχαίος Ιώβ, ο επονομασθής «δίκαιος», είχε για τον εαυτό του ιδιαίτερα καλή γνώμη, που δεν αποκλείεται ως ένα βαθμό να ήταν δικαιολογημένη. Είπε: «Εφόρουν δικαιοσύνην και ενεδυόμην την ευθύτητά μου ως επενδύτην και διάδημα» (Ιώβ 29/κθ/14). Όμως οι φίλοι του δεν συμφώνησαν και έπαυσαν να συζητούν μαζί του «διότι ήτο δίκαιος εις τους οφθαλμούς αυτού» και διότι «ο Ιώβ είπεν, Είμαι δίκαιος• και ο Θεός αφήρεσε την κρίσιν μου [=δεν μου έδωσε το δίκιο μου]» (Ιώβ 32/λβ/1, 34/λδ/5). Με άλλα λόγια, ο Ιώβ έφτασε στο σημείο να αντιπαραθέσει τη δικαιοσύνη του απέναντι στην θεία κρίση και, παρόλο που αναγνώριζε την κυριαρχία του Θεού, αμφέβαλλε για την ορθότητα της κρίσης Του. Είχε δίκαιο ο Ιώβ;

Πριν πολλά χρόνια είχαμε δημοσιεύσει σ’ αυτό το περιοδικό μια σειρά άρθρων με τίτλο «Το ΕΑΝ του Ιώβ», στα οποία αναλύαμε τη λογική που πρόβαλε ο πιστός αυτός άνθρωπος για να υποστηρίξει την ακεραιότητά του. Όμως κι αυτός ακόμη ο άνθρωπος για τον οποίο η ίδια η Βίβλος αναφέρει ότι «ήτο άμεμπτος και ευθύς, και φοβούμενος τον Θεόν, και απεχόμενος από κακού» (Ιώβ 1/α/1), χρειάστηκε στο τέλος –αντίθετα από τη δική του γνώμη– να παραδεχθεί την πραγματικότητα που του φανέρωσε ο Θεός και να ομολογήσει: «Ήκουον περί σου με την ακοήν του ωτίου, αλλά τώρα ο οφθαλμός μου σε βλέπει• διά τούτο βδελύττομαι εμαυτόν, και μετανοώ εν χώματι και σποδώ» (Ιώβ 42/μβ/5-6). Πόσο θυμίζει τούτη η ανταπόκριση του Ιώβ εκείνη του προφήτη Ησαΐα, όταν είχε το όραμα της δόξας του Κυρίου και φώναξε: «Ω τάλας εγώ! διότι εχάθην^ επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων, και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων^ επειδή οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων» (Ησ. 6/ς/5). Όμως ο Κύριος τακτοποίησε αυτή την ατέλεια του δούλου Του. Διαβάζουμε: «Τότε επέτασε προς εμέ εν εκ των Σεραφείμ έχον εν τη χειρί αυτού άνθρακα πυρός, τον οποίον έλαβε διά της λαβίδος από του θυσιαστηρίου. Και ήγγισεν αυτόν εις το στόμα μου και είπεν, Ιδού, τούτο ήγγισε τα χείλη σου και η ανομία σου εξηλείφθη και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη» (Ησ. 6/ς/5-7). Έχοντας ήδη αυτή την εμπειρία, όταν αργότερα ο Ησαΐας αναφέρθηκε στην ανθρώπινη δικαιοσύνη, την περιέγραψε με τον πιο περιφρονητικό τρόπο: «Πάντες τωόντι εγείναμεν ως ακάθαρτον πράγμα, και πάσα η δικαιοσύνη ημών είναι ως ρυπαρόν ιμάτιον• διά τούτο επέσαμεν πάντες ως το φύλλον, και αι ανομίαι ημών αφήρπασαν ημάς ως ο άνεμος» (Ησ. 64/ξδ/6).

Ο Θεός δεν δέχεται το ένδυμα της δικής μας δικαιοσύνης, που είναι σαν ένα λερωμένο κουρέλι –στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου δικαιοσύνη– αλλά μας καλύπτει με τη δικαιοσύνη του Χριστού, το αποτέλεσμα του έργου της θυσίας Του, το οποίο άρχισε με τη βάπτισή Του από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη, όταν ο Κύριος ζήτησε να βαπτιστεί από τον Πρόδρομο, λέγοντας «Ούτως είναι πρέπον εις ημάς να εκπληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3/γ/15). Τότε φορτώθηκε την αμαρτία της ανθρωπότητας και μόνο ύστερα απ’ αυτό ο Ιωάννης μπόρεσε να διακηρύξει για τον Κύριο: «Ιδού, ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιωάν. 1/α/29).

Μια όμορφη σχετική σκηνή βρίσκουμε στην προφητεία του Ζαχαρία όπου γίνεται λόγος για κάποιον ιερέα, που είχε ίδιο όνομα με τον Κύριό μας Ιησού, ο οποίος ήταν «ενδεδυμένος ιμάτια ρυπαρά» και ο Κύριος είπε:«Αφαιρέσατε τα ιμάτια τα ρυπαρά απ' αυτού• και προς αυτόν είπεν, Ιδού, αφήρεσα από σου την ανομίαν σου και θέλω σε ενδύσει ιμάτια λαμπρά» (Ζαχ. 3/γ/3-4). Αν και αυτή η περιγραφή αφορά ίσως συγκεκριμένο γεγονός του παρελθόντος, πολύ ωραία περιγράφει αυτό που συμβαίνει με κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, που όπως ο Άσωτος Υιός επιστρέφει στον Πατέρα Θεό, κι Εκείνος με αγάπη αλλά και χωρίς να παραβιάζει την αιώνια δικαιοσύνη Του, μπορεί τώρα να πει: «Φέρετε έξω την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν, και δότε δακτυλίδιον εις την χείρα αυτού και υποδήματα εις τους πόδας» (Λουκ. 15/ιε/22).

03--TYXIKOS ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

3. ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

Σε κάποιες εκκλησίες συνηθίζουν κατά τη βάπτιση να φορούν στους νεοφώτιστους καινούργια ρούχα, συνήθως λευκά, για να συμβολίσουν εξωτερικά την αλλαγή που γίνεται μέσα τους. Όσο όμως κι αν αυτό είναι χρήσιμο ή διδακτικό, δεν αλλάζει την ουσιαστική πνευματική πραγματικότητα, ότι το νέο αυτό ένδυμα δεν έχει καμία αξία αν δεν υπάρχει εσωτερικά το ΝΤΥΣΙΜΟ μας με τον ίδιο τον ΧΡΙΣΤΟ. Γράφοντας σε πιστούς της αποστολικής εκκλησίας ο Παύλος υπενθυμίζει μία πραγματικότητα γνωστή σε αυτούς, όπως θα έπρεπε να είναι και σ’ εμάς σήμερα. Όσοι έχετε βαφτιστεί στο όνομα του Χριστού«εις άφεσιν αμαρτιών» (Πράξ. 2/β/38), όλοι εσείς που έχετε πιστέψει στον Χριστό ως τον υποσχεμένο Μεσσία, έχετε φορέσει τον Χριστό^ «όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε» (Γαλ. 3/γ/27). Φοράω ή ντύνομαι κάποιον, υπό μία έννοια σημαίνει ότι αποδέχομαι τον χαρακτήρα του και θέλω να ενεργώ έτσι ώστε να μοιάζω σ’ εκείνον.

Ενδύομαι τον Χριστό σημαίνει ταυτίζομαι με το χαρακτήρα Του, τα συναισθήματα και τα έργα Του γίνονται δικά μου. Ένας εκκλησιαστικός συγγραφέας σημείωσε: «Αν φορέσεις τον Υιό του Θεού, και γίνεις όπως Εκείνος, έχοντας τον Υιό μέσα σου και γινόμενος όπως Εκείνος, γίνεσαι μέλος της ίδιας οικογένειας και κοινωνός θείας φύσης» (Β~ Πέτρ. 1/α/4, Ιωάν. 1/α/12, Γαλ. 3/γ/26). Θεωρείται δεδομένο ότι αν κάποιος “ντυθεί” όπως κάποιος άλλος, κατά κάποιο τρόπο οικειοποιείται τις ιδιότητες εκείνου την μορφή του οποίου έχει ντυθεί. Αν κάποιος φορέσει π.χ. στολή αστυνομικού, θεωρείται από τους άλλους ως αστυνομικός και αν δεν έχει όντως αυτή την ιδιότητα, τότε αυτό αντιμετωπίζεται ως εξαπάτηση και απαγορεύεται, επειδή πρόκειται για «αντιποίηση αρχής».

Στην περίπτωση του χριστιανού πιστού, αυτό σημαίνει να αναλάβει στοιχεία του Χριστού και να ακολουθεί στα βήματά Του, σκεφτόμενος και πράττοντας όπως Εκείνος. Στην Επιστολή προς Ρωμαίους διαβάζουμε ότι «συνετάφημεν μετ' αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν» (Ρωμ. 6/ς/4). Έτσι μαθαίνουμε ότι, όπως Εκείνος αναστήθηκε από τους νεκρούς, έτσι κι εμείς πρέπει στο εξής, σαν αναστημένοι μαζί από τον τάφο του Χριστού, να περπατήσουμε στο δρόμο μιας καινούργιας ζωής. Αυτό ο Παύλος το εξηγεί καθαρότερα στην Ρωμ. 13/ιγ/14 όπου λέει: «Ενδύθητε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελήτε τας επιθυμίας αυτής», δηλαδή να ντυθούμε τον Κύριο και να μην αφήνουμε τον παλαιό αμαρτωλό εαυτό να μας παρασύρει στην ικανοποίηση των επιθυμιών της σάρκας, όπως συνέβαινε στην παλιά μας ζωή. Μιλώντας εδώ για το χριστιανικό βάπτισμα, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η εντολή του Χριστού στους Αποστόλους δεν ήταν απλώς και μόνο να βαπτίζουν τους νέους μαθητές, αλλά επίσης να τους διδάσκουν «να φυλάττωσι πάντα» όσα Εκείνος παρήγγειλε (Ματθ. 28/κη/20). Αν κάποιος απλώς βαπτιζόταν στο νερό αλλά δεν φρόντιζε να διδάσκεται τις εντολές του Κυρίου και να τις τηρεί στη ζωή του, αυτός δεν είχε καμία ωφέλεια από τη συμμετοχή του στο βάπτισμα, όπως δεν ωφελήθηκε ο Μάγος Σίμων στη Σαμάρεια αλλά και εκατομμύρια βαπτισμένων σε διάφορες “χριστιανικές” εκκλησίες, που ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί τους βάπτισαν οι γονείς τους ή σπάνια έχουν καταλάβει γιατί ζήτησαν οι ίδιοι να βαπτιστούν όταν ομολόγησαν πίστη στον Χριστό. Γι’ αυτό δυστυχώς ζούμε σε έναν χριστιανικό κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και τη ζωή Του, με όλες τις δυσάρεστες συνέπειες σε άτομα, οικογένειες και τις κοινωνίες μας.

04----ΤΥΧΙΚΟΣ

4. ΜΕ ΕΦΟΡΕΣΕΝ ΕΠΕΝΔΥΜΑ

Ο άνθρωπος που έλαβε αυτή την ευλογημένη εμπειρία, μπορεί στη συνέχεια να έρθει στη δεύτερη σκέψη, που πηγάζει από την προφητεία του Ησαΐα που γράφει: «Θέλω ευφρανθή τα μέγιστα επί τον Κύριον• η ψυχή μου θέλει αγαλλιασθή εις τον Θεόν μου• διότι με ενέδυσεν ιμάτιον σωτηρίας, με εφόρεσεν επένδυμα δικαιοσύνης, ως νυμφίον ευπρεπισμένον με μίτραν και ως νύμφην κεκοσμημένην με τα πολύτιμα αυτής καλλωπίσματα» (Ησ. 61/ξα/10).

Στην παραβολή του Άσωτου Υιού που προαναφέρθηκε, ο πατέρας καλεί το σπιτικό του: «Ας ευφρανθώμεν, διότι ούτος ο υιός μου νεκρός ήτο και ανέζησε, και απολωλώς ήτο και ευρέθη. Και ήρχισαν να ευφραίνωνται» (Λουκ. 15/ιε/23-24). Σε απόλυτη αρμονία και με το ίδιο πνεύμα ο Κύριος Ιησούς περιγράφει πως το ίδιο συμβαίνει στα υπερβατικά επίπεδα: «Ούτω, σας λέγω, χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού διά ένα αμαρτωλόν μετανοούντα» (Λουκ. 15/ιε/10).

Με όλα αυτά υπόψη ο Παύλος έγραφε στους Ρωμαίους: «Δικαιωθέντες λοιπόν εκ πίστεως, έχομεν ειρήνην προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν και την είσοδον διά της πίστεως εις την χάριν ταύτην, εις την οποίαν ιστάμεθα και καυχώμεθα εις την ελπίδα της δόξης του Θεού» (Ρωμ. 5/ε/1-2). Πόσο θαυμαστό το δώρο του Θεού για μας τους ανθρώπους!

5. ΘΕΟΥ ΤΟ ΔΩΡΟΝ

Πολλοί εκκλησιαστικοί δάσκαλοι προσπαθούν να παρακινήσουν τους οπαδούς τους σε κάθε προσπάθεια, ώστε να αλλάξουν οι ίδιοι τον εαυτό τους για να φαίνονται, εξωτερικά τουλάχιστον, διαφορετικοί από πριν. Αυτό είναι μόνο ένα έργο εθελοθρησκείας, που στο ταμείο του Θεού δεν έχει κανένα αντίκρισμα.

Στο αρχαίο βιβλίο του Ιώβ τίθεται η πολύ λογική ερώτηση: «Τις δύναται να εξαγάγη καθαρόν από ακαθάρτου;» και το ίδιο κείμενο απαντά με κατηγορηματικό τρόπο: «Ουδείς» (Ιώβ 14/ιδ/4). Ο Παύλος θα το πει με δικό του τρόπο: «Το φρόνημα της σαρκός είναι έχθρα εις τον Θεόν• επειδή εις τον νόμον του Θεού δεν υποτάσσεται• αλλ' ουδέ δύναται» (Ρωμ. 8/η/7). Και στους Γαλάτες εξηγεί το γιατί: «Η σαρξ επιθυμεί εναντία του Πνεύματος, το δε Πνεύμα εναντία της σαρκός• ταύτα δε αντίκεινται προς άλληλα, ώστε εκείνα, τα οποία θέλετε, να μη πράττητε» (Γαλ. 5/ε/17). Όσο λοιπόν και αν προσπαθεί ο άνθρωπος από μόνος του, με σαρκικές δυνάμεις, να εκτελέσει το θέλημα του Θεού και να ζήσει σωστά ως χριστιανός, ματαιοπονεί, επειδή όπως εξηγεί ο Παύλος αλλού: «Δεν κατοικεί εν εμοί, τουτέστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν• επειδή το θέλειν πάρεστιν εις εμέ, το πράττειν όμως το καλόν δεν ευρίσκω» (Ρωμ. 7/ζ/18).

Αφού από μόνοι μας καμία αλλαγή δεν μπορούμε να παράγουμε, αυτή πρέπει να γίνει ΑΝΩΘΕΝ, όπως εξήγησε ο Κύριος στον Νικόδημο: «Εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. 3/γ/3). Τούτο είναι το απαράμιλλο θαύμα του έργου του Χριστού, όπου ο αμαρτωλός καλείται όχι να γίνει οπαδός κάποιας θρησκείας αλλά κοινωνός θείων δυνάμεων που συντελούν μέσα του το θαύμα της αναγέννησης.

6. ΙΕΡΕΙΣ ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ο Ψαλμωδός έγραψε προφητικά: «Οι ιερείς σου ας ενδυθώσι δικαιοσύνην, και οι όσιοί σου ας αγάλλωνται» (Ψαλμ. 132/ρλβ/9). Αυτό γράφτηκε βεβαίως για την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, όταν οι ιερείς έπρεπε πριν από κάθε λειτουργία τους, πάνω απ’ όλα να κάνουν αδιάκοπα θυσίες για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η προς Εβραίους Επιστολή εξηγεί: «Πας αρχιερεύς, εξ ανθρώπων λαμβανόμενος, [...] είναι περιενδεδυμένος ασθένειαν• και διά ταύτην χρεωστεί, καθώς περί του λαού, ούτω και περί εαυτού να προσφέρη θυσίαν υπέρ αμαρτιών» (Εβρ. 5/ε/1-3).

Οι χριστιανοί ισχυρίζονται ότι είναι οι σημερινοί «ιερείς και βασιλείς», που συμμετέχουν στην ιεροσύνη των πιστών, όμως έχει τούτος ο λόγος περιεχόμενο; Είναι αληθινά ντυμένοι με δικαιοσύνη οι σημερινοί «ιερείς» του Κυρίου – όλοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ανήκουν σ’ αυτή την έντιμη τάξη; Κάποια φορά ο Κύριος Ιησούς είπε στους μαθητές Του: «Σας λέγω ότι εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη σας πλειότερον της των γραμματέων και Φαρισαίων, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. 5/ε/20). Πόσο αυτός ο λόγος έχει σχέση με τη “φτηνή χάρη” που διαφημίζουν πολλοί σημερινοί ποιμένες και οι ακόλουθοί τους, είναι αντικείμενο διερεύνησης. Αν όμως θέλουμε να εισέλθουμε στην Βασιλεία των Ουρανών (όπως και αν καταλαβαίνετε αυτό τον όρο), απαραίτητη προϋπόθεση από Κυρίου είναι η περίσσεια δικαιοσύνης στη ζωή μας.

Μπορεί όμως να ισχυριστεί εύλογα κάποιος: Αφού ο Χριστός «εγενήθη εις ημάς σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» (Α~ Κορ. 1/α/30), γιατί να ενδιαφερόμαστε να δείξουμε δική μας δικαιοσύνη; Σωστή, όμως και λάθος συνάμα, αυτή η σκέψη, επειδή όντως δεν είναι η ανθρώπινη δικαιοσύνη που λειτουργεί στη ζωή του πιστού, όμως καλούμαστε να είναι τα μέλη μας όχι «όπλα αδικίας εις την αμαρτίαν», αλλά «όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν» (Ρωμ. 6/ς/13).

Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι η δικαιοσύνη του Θεού δεν μπορεί να φανερωθεί αυτομάτως στη ζωή των πιστών^ χρειάζεται εμείς να μη λησμονούμε ότι «τα σώματά μας είναι μέλη του Χριστού» (Α~ Κορ. 6/ς/15) και να διαθέτουμε τον εαυτό μας ως σκεύος τίμιας χρήσης. Κάθε φορά που τα μέλη μας συμμετέχουν σε κάποια πράξη, αυτό φανερώνει και τίνος μέλη είναι^ όπως στο παράδειγμα που αναφέρει ο Παύλος και όπου τα μέλη μας (που θεωρητικά πρέπει να είναι μέλη Χριστού) μπορεί να καταντήσουν «μέλη πόρνης». «Μη γένοιτο»!

……………………………………………

05--TYXIKOS

7. ΕΝΔΥΘΕΙΤΕ Ή ΕΔΟΘΗΤΕ;

Μέχρι τώρα διαβάσαμε και συζητήσαμε ότι ο χριστιανός κατά τη βάπτισή του ΕΝΔΥΘΗΚΕ τον Χριστό, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτή η “ένδυση” είναι μόνιμη και αμετάτρεπτη. Δεν ακολουθεί τον πιστό μηχανικά ή μαγικά, συνεχώς και αμετάβλητα. Γι’ αυτό σε άλλες Επιστολές παραινούμαστε: «Ενδυθείτε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελείτε τας επιθυμίας αυτής» (Ρωμ. 13/ιγ/14) και «Σταθήτε περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης» (Εφεσ. 6/ς/14). Αυτοί που καλούνται να ΕΝΔΥΘΟΥΝ εδώ τον Χριστόν, δεν είναι άλλοι από τους δικούς Του πιστούς, και είναι αυτοί που καλούνται να είναι ντυμένοι με τον θώρακα της δικαιοσύνης.

Θα λέγαμε πως, με τον ίδιο τρόπο που κάθε πρωί φορούμε ξανά τα ρούχα μας, έτσι και κάθε πρωί θα πρέπει να θυμόμαστε να ντυθούμε ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, όπως επίσης να αναλαμβάνουμε και να φορούμε την πανοπλία του Θεού (Εφεσ. 6/ς/11) για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στην ώρα της σατανικής επίθεσης και να μείνουμε σταθεροί στη θέση που μας έταξε ο Κύριος, ο ουράνιος στρατολόγος.

8. ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΕΚΔΥΣΕ

Για να γίνει όμως η ένδυσή μας με τον Χριστό, πρέπει πρώτα να γίνει η απέκδυσή μας από τον παλαιό άνθρωπο της σάρκας. Όταν ο Παύλος έγραψε «Να ενδυθήτε τον νέον άνθρωπον», προηγουμένως είχε πει: «Να απεκδυθήτε τον παλαιόν άνθρωπον τον κατά την προτέραν διαγωγήν, τον φθειρόμενον κατά τας απατηλάς επιθυμίας, και να ανανεόνησθε εις το πνεύμα του νοός σας και να ενδυθήτε τον νέον άνθρωπον, τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας» (Εφεσ. 4/δ/21-24). Άρα δεν υπάρχει κάτι δικό μας, πάνω από το οποίο θα προσθέσουμε τον Χριστό, αλλά μάλλον πρέπει να φύγει κάθε τι από εμάς, ώστε να μείνει ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Στην Επιστολή προς Κολοσσαείς επίσης διαβάζουμε: «Ενεδύθητε τον νέον, τον ανακαινιζόμενον εις επίγνωσιν κατά την εικόνα του κτίσαντος αυτόν, όπου [...] τα πάντα και εν πάσιν είναι ο Χριστός» και θα προσθέσει: «ενδύθητε [ντυθείτε] λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, υποφέροντες αλλήλους και συγχωρούντες εις αλλήλους, εάν τις έχη παράπονον κατά τινος• καθώς και ο Χριστός συνεχώρησεν εις εσάς, ούτω και σεις• και εν πάσι τούτοις ενδύθητε [ντυθείτε] την αγάπην, ήτις είναι σύνδεσμος της τελειότητος. Και η ειρήνη του Θεού ας βασιλεύη εν ταις καρδίαις υμών, εις την οποίαν και προσεκλήθητε εις εν σώμα• και γίνεσθε ευγνώμονες» (Κολ. 3/γ/10-15).1

Είναι αυτό που με άλλα λόγια τονίζει: «Σας παρακαλώ εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω να περιπατήσητε αξίως της προσκλήσεως, καθ' ην προσεκλήθητε» και «να περιπατήσητε αξίως του Κυρίου, ευαρεστούντες κατά πάντα, καρποφορούντες εις παν έργον αγαθόν και αυξανόμενοι εις την επίγνωσιν του Θεού» (Εφεσ. 4/α/1, Κολ. 1/α/10).

Ο Παύλος γνώριζε πολύ καλά τι έγραφε. Το ερώτημα είναι πόσο εμείς γνωρίζουμε αυτές τις προτροπές και παρακλήσεις, και πόσο ενδιαφερόμαστε για να συμβαίνουν στη ζωή μας. |

1. Είναι πολύ ενδιαφέρον εδώ να προσέξουμε πώς τοποθετούνται τα σχετικά ρήματα στο αρχαίο κείμενο, όπου πρώτα λέει απόθεσθε, ύστερα απεκδησάμενοι και μετά προσθέτει το ενδυσάμενοι (τα δύο τελευταία είναι μετοχές αορίστου μέσης φωνής), που σημαίνει: Έχοντας πρώτα απεκδυθεί, τώρα προχωρήστε και στο να ενδυθείτε.

________________________________________

06----TYXIKOS

• Με βάση όσα αναπτύχθηκαν σ’ αυτό το άρθρο, μπορούμε να καταλάβουμε πιο σωστά τη σημασία του ρήματος «ενδύω» και στη φράση που αναφέρθηκε από τον Χριστό, όταν υποσχέθηκε την βάπτιση της Εκκλησίας με Άγιο Πνεύμα, λέγοντας: «Ιδού, εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ' υμάς• σεις δε καθήσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ εωσού ενδυθήτε δύναμιν εξ ύψους» (Λουκ. 24/κδ/49), αλλά και φράσεις του Παύλου, όπως «Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν» (Α~ Κορ. 15/ιε/53), που αναφέρεται στο ένδοξο σώμα που θα λάβουν οι πιστοί κατά την ανάσταση. |

Μπορώ να αγαπήσω

«Αλλά ο Θεός δείχνει την αγάπη του για εμάς διότι, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί,

ο Χριστός πέθανε για εμάς» (Ρωμ. 5/ε/8).

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σταματήσαμε για να σκεφτούμε το μέγεθος της αγάπης του Θεού; Έχουμε άραγε κατανοήσει τι ακριβώς σήμαινε για τον Θεό να στείλει ως δώρο τον Ιησού στη Γη, ώστε να γίνει θυσία για τις αμαρτίες μας; Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πιστέψουν στην αλήθεια του Ευαγγελίου, επειδή δε μπορούν να καταλάβουν για πιο λόγο ο Θεός θα έδειχνε τέτοια αγάπη σε εμάς ενώ δεν την αξίζουμε. «Δεν είναι δίκαιο», λένε, «Γιατί ο Θεός να με αγαπά και να θέλει να με συγχωρήσει; Αυτό που μου αξίζει, είναι να πληρώσω για τις αμαρτίες μου». Πώς απαντάμε; Μια κατάλληλη απάντηση θα ήταν: «Ναι, αυτό που μας αξίζει είναι να πληρώσουμε εμείς για κάθε αμαρτία που μας απομακρύνει από την τέλεια αγιότητα του Θεού. Παρόλα αυτά, είτε μας αρέσει είτε όχι, και ασχέτως αν φαίνεται `πολύ καλό για να είναι αληθινό', η αλήθεια είναι πως το χρέος έχει ήδη πληρωθεί. Δεν έχουμε τη δυνατότητα ούτε είναι στην εξουσία μας να αλλάξουμε αυτή την αλήθεια, όσο κι αν προσπαθούμε να κερδίσουμε την αγάπη του Θεού `ξεπληρώνοντας τις αμαρτίες μας’ με διάφορα καλά έργα ή θρησκευτικές δραστηριότητες. Το μόνο που μένει, είναι, αφού δεχτούμε αυτή την τόσο σημαντική αλήθεια, ν’ αφιερώσουμε τη ζωή μας στη βαθύτερη κατανόησή της, και στη γνωστοποίησή της σε όλο τον κόσμο, για τη δόξα του Θεού».

Οι συνέπειες είναι τεράστιες, καθώς έτσι μπορούμε να κοιτάξουμε πέρα από τον εαυτό μας και να μοιραστούμε αυτή την αγάπη με άλλους. Κάθε άνθρωπος επιθυμεί να είναι γνωστός, κατανοητός και αποδεκτός – με μία λέξη, αγαπητός. Όμως κάθε προσπάθεια να καλύψουμε αυτή την ανάγκη από μόνοι μας, σύντομα μας μετατρέπει σε άκρως εγωιστές και εσωστρεφείς. Καταλήγουμε να ενεργούμε επιζήμια στη ζωή και τις ενέργειες άλλων, ενώ γινόμαστε εξαρτώμενοι από ανθρώπους για να νοιώθουμε αγάπη, αποδοχή και δύναμη για να ζούμε.

Αλλά κάθε πηγή αγάπης και αποδοχής πέρα από τον Θεό, είναι άκρως αναξιόπιστη, μη επαρκής και με αβέβαιο μέλλον. Είναι ουσιαστικό λοιπόν να δεχτούμε την προσφορά της τέλειας και αστείρευτης πηγής αγάπης, η οποία έχει ήδη εξασφαλιστεί για εμάς, πληρωμένη με το αίμα του Ιησού. Το έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως αυτό μέχρι τώρα; Ναι, έχει ΗΔΗ αγοραστεί. Και το καταπληκτικό αυτό δώρο δεν απαιτεί την πλήρη κατανόησή του από τον άνθρωπο αλλά προσφέρεται σε όσους το δεχτούν.

07--ΤΥΧΙΚΟΣ

Γνωρίζοντας ότι αυτή η βασική μας ανάγκη έχει καλυφθεί τη στιγμή που δεχτήκαμε το Ευαγγέλιο, και καθώς συνεχίζουμε να καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερο το εκπληκτικό σχέδιο του Θεού, που σκοπό έχει να μας φέρει πάλι κοντά Του, μπορούμε πλέον να διοχετεύουμε αυτή την αγάπη και σε άλλους. «Αγαπάμε γιατί Αυτός πρώτος μας αγάπησε» (Α' Ιωάν. 4/δ/19). «Επειδή μας έχει κυριεύσει η αγάπη του Χριστού, δε ζούμε πλέον για τον εαυτό μας» (Β' Κορ. 5/ε/14-15).

Του είπα: «Αν με γνώριζες, δε θα με ήθελες,

οι ουλές μου είναι κρυμμένες πίσω από τη μάσκα που φοράω.»

Μου είπε: «Παιδί μου, οι δικές μου ουλές είναι βαθύτερες,

κι είναι η αγάπη μου για σένα που τις προκάλεσε.»

Με αγαπάει, με αγαπάει, τώρα μπορώ κι εγώ να αγαπήσω εσένα,

επειδή Εκείνος που με ξέρει καλύτερα απ' όλους, με αγαπάει περισσότερο απ' όλους.

Με αγαπάει, σε αγαπάει, πιάσε κι εσύ σε παρακαλώ το χέρι μου,

μπορούμε πλέον να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, επειδή Εκείνος μας αγαπάει!

Μακάρι οι παραπάνω στίχοι να γίνουν βαθιά αντιληπτοί στο μυαλό μας, και να γνωρίσουμε καλά «...την αγάπη του Χριστού, που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη γνώση^ έτσι θα γεμίσει η ζωή μας με την πλούσια χάρη του Θεού» (Εφεσ. 3/γ/19).
Από Συνεργάτη

08---ΤΥΧΙΚΟΣ

2000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ

ΟΛΕΣ οι μεγάλες και μικρές χώρες και πόλεις, ΟΛΕΣ οι θρησκείες και ΟΛΟΙ οι πολιτισμοί, πήραν μέρος σ' αυτή την παγκόσμια γιορτή όπου μόνος αγνοούμενος ήταν ο ΧΡΙΣΤΟΣ!...

Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το "πανηγύρι" που ετοίμαζαν οι "αρμόδιοι" για να υποδεχτούν την "δήθεν" χιλιετία και μείναμε έκθαμβοι από το ύψος της υποκρισίας που διέπει τους παγκόσμιους ηγήτορες καθώς, στα πλαίσια μάλλον σκοτεινών σκοπιμοτήτων, δεν δίστασαν να σπαταλήσουν δισεκατομμύρια δολάρια σε μια φιέστα χωρίς σκοπό και χωρίς κέρδος. Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να πει κανείς πως όλα τούτα έγιναν σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού του κόσμου από την αγωνία σχετικά με τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ενδεχόμενη κακή λειτουργία κάποιων ηλεκτρονικών υπολογιστών από τον λεγόμενο "ιό του 2000", ιδιαίτερα εκείνων που ελέγχουν τα πυρηνικά όπλα.

Από όσα όμως έδειχνε η τηλεόραση και δημοσίευσαν διάφορα έντυπα, ήταν φανερό πως στον προγραμματισμό αυτό υπήρξε μια άνευ προηγουμένου και χωρίς καμιά εξήγηση εστίαση της προσοχής στις θεότητες του ήλιου, του φωτός και της φωτιάς, και μια συγκέντρωση σε διάφορα αρχαία και νέα θρησκευτικά κέντρα (π.χ. Ναοί και αγάλματα του Βούδα, Πυραμίδες, Παρθενώνας κ.λπ.), σε ένα περίεργο "ανακάτεμα" των θρησκειών της γης.

Φαίνεται ότι στα πλαίσια της διαβόητης "παγκοσμιοποίησης", οι μεγάλοι της γης προχωρούν σε κινήσεις αποπλάνησης του κόσμου που παρόμοιά της δεν υπήρξε στα ιστορικά προηγούμενα.

Υπάρχουν εξάλλου πολλά ερωτήματα που χρειάζονται διευκρίνιση -δεν πιστεύουμε ότι θα δοθεί- όπως π.χ.:

Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι οι οπαδοί διαφόρων και τόσο αντίθετων μεταξύ τους θρησκειών, γιόρτασαν τα 2000 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ; Όπως είναι γνωστό πολλοί από τους αλλόθρησκους όχι μόνο δεν έχουν κανένα σεβασμό για τον Χριστό και τους οπαδούς Του, αλλά και καθημερινά εξασκείται φοβερός διωγμός και βία σε διάφορες χώρες σε βάρος του. Τι λοιπόν σήμαινε για όλους αυτούς η γιορτή του 2000;

Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι γιορτάστηκε η δήθεν έλευση της τρίτης χιλιετίας, όταν ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ αυτή δεν συμπίπτει με την 1 Ιανουαρίου του 2000; Όπως και άλλοτε γράψαμε, η ημερομηνία αυτή είναι εντελώς λανθασμένη επιστημονικά, επειδή είναι ιστορικά παραδεκτό ότι ο Χριστός γεννήθηκε ασφαλώς πριν από το έτος 1 του σημερινού ημερολογίου. Αλλά και αν δεχτούμε υποθετικά ότι αυτό ήταν σωστό, και πάλι η 31 Δεκεμβρίου του 1999 δεν φέρνει στη νέα χιλιετία αλλά στην αρχή του τελευταίου χρόνου ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ.

Παρ’ όλα αυτά, και ενώ δεν έλειψαν εκείνοι που προσπάθησαν να δείξουν τη διαφορά από την πραγματικότητα, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, αλλά παραδόθηκε στα πανηγύρια που του πρόσφεραν οι λαοπλάνοι, σαν ζώο άβουλο που φέρεται στη σφαγή...

Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα τι προοιωνίζουν όλα αυτά; Μήπως πρόκειται για μια γενική πρόβα σε πράγματα που προλέγουν οι προφητείες των Γραφών; Είδωμεν.

………………………………………….

03---ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣΙΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ -2000

Εξουσία

"Ουχί διότι έχομεν εξουσίαν επί της πίστεώς σας,

αλλ' είμεθα συνεργοί της χαράς σας"

Ετυχε ποτέ να δείτε το άνθος του κάκτου; Είναι να απορεί κανείς πώς μέσα από ένα τέτοιο αγκαθωτό στεγνό φυτό μπορεί να προέλθει ένα τόσο λεπτό άρωμα, μια τόση ποικιλία και αρμονία χρωμάτων, μια πανέμορφη παρουσία.

Πόσο μου θυμίζει το λουλούδι αυτό το Λόγο του Θεού. Πόση ομορφιά, πόση ανακούφιση, πόση ευγένεια κρύβει μέσα του! Σκορπά πλούσια το λεπτό άρωμά του πάνω στις θλιμένες ανθρώπινες καρδιές, ακριβώς όπως το λουλούδι του κάκτου.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα στις θλίψεις, στην πίεση, στις αγωνίες και τους φόβους αυτής της ζωής, ο Λόγος του Θεού αποτέλεσε στο παρελθόν αλλά και τώρα το στοιχείο εκείνο που προσέφερε ισορροπία, ανάπαυση, γαλήνη.

Φυλλομετρώντας τη Γραφή μου, μερικές μέρες πριν, τα μάτια μου σταμάτησαν στο τελευταίο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου της Β' Επιστολής του απ. Παύλου στους Κορινθίους αδελφούς, "Ουχί διότι έχομεν εξουσίαν επί της πίστεώς σας, αλλ' είμεθα συνεργοί της χαράς σας...". Όχι εξουσιαστές, αλλά συν-εργάτες, όχι αφεντικά αλλά υπηρέτες, όχι πρώτοι αλλά τελευταίοι.

Τι καταπληκτικός ο αποστολικός λόγος! Τι πολύτιμα μαργαριτάρια κρύβει μέσα του και τι χαρά σού προξενεί όταν τα ανακαλύπτεις. Ένας άνεμος ελευθερίας σού δροσίζει την καρδιά. Απολαμβάνεις την ευγένεια και τον σεβασμό και μαθαίνεις και συ να φέρεσαι με την αρετή που αρμόζει στα αληθινά παιδιά του Θεού.

Ο χριστιανισμός έχασε τη δύναμή του, όταν έχασε την ποιότητα και τον αυτοσεβασμό του και κατάντησε ένα θλιβερό αντίγραφο των κοσμικών συστημάτων που υπηρετεί το θεό αυτού του κόσμου και πρόκειται σύντομα να καταργηθεί μαζί του.

Ο Κύριός μας είχε δείξει το δρόμο, αλλά είναι πάρα πολλοί εκείνοι που τον έχασαν: "Εξεύρετε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτά, και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτά^ ούτως όμως δεν θέλει είσθαι εν υμίν^ αλλ' όστις θέλη να γείνη μέγας εν υμίν, ας ήναι υπηρέτης υμών" (Ματθ. 20/κ/25-26).

Βρισκόμαστε στις έσχατες μέρες. Και είναι φανερό αυτό από την εικόνα των χριστιανικών εκκλησιών των ημερών μας, από το βιασμό της βασιλείας του Θεού για να έλθει στα μέτρα τους. Από την καταπίεση και τον πειθαναγκασμό των πιστών τους, από την περιχαράκωσή τους και τις φοβίες που τους δημιουργούν. Όμως ο Λόγος του Θεού μάς αποκαλύπτει: "Η ισχυρογνωμοσύνη δεν προέρχεται από εκείνον που σας καλεί" (Γαλ. 5/ε/8 Μετ. "Τ"). Ο Θεός δεν χρησιμοποιεί ποτέ τέτοια μέσα.

Κύριέ μας, μην επιτρέψεις να εκτραπούμε από την ποιότητα των εντολών Σου, από το σεβασμό των αδελφών μας, από την απλότητα του Ευαγγελίου Σου. Μη μας αφήσεις να νομίσουμε τον εαυτό μας σοφό και να ξεπέσουμε με το να θέλουμε να εξουσιάζουμε την πίστη των αδελφών μας. Βοήθησέ μας απλά να είμαστε συνεργάτες στη χαρά τους. Δώσε μας τη δύναμη να αντισταθούμε σε κάθε επιβουλή της ελευθερίας εν Χριστώ, της ελευθερίας στην οποία Συ μας κάλεσες.

Από το περιοδικό "Λόγια Παρηγοριάς" Δεκέμβριος 1999, σελ. 8

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ (;) ΣΤΙΓΜΕΣ...

Όπως ήταν επόμενο διάφοροι εμπορικοί παράγοντες του τόπου μας αλλά και διεθνώνς έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το παραμύθι της χιλιετίας για να κερδίσουν από τους αφελείς πελάτες τους. Ανάμεσά τους και μια εταιρεία που εμπορεύεται "αναμνηστικά" πιάτα. Με την ευκαιρία λοιπόν του "millenium" έθεσε σε κυκλοφορία το εικονιζόμενο πιάτο με μεγάλη καλλιτεχνικής αξία και χρυσό περιθώριο...

Όλα αυτά, βέβαια, δε θα είχαν καμιά θέση στις σελίδες μας αν στο διαφημιστικό του φυλλάδιο δεν γινόταν λόγος για "τις σπουδαιότερες στιγμές του ανθρώπου στην Εξέλιξη, τη Σκέψη, τον Πολιτισμό, την Ιστορία, την Επιστήμη". Αν είστε περίεργοι να μάθετε ποιες ήταν οι "σπουδαιότερες στιγμές" που διάλεξαν να απεικονίσουν στο πιάτο τους, αυτές είναι: η εποχή των δεινοσαύρων και του homo sapiens, ο Παρθενώνας, το έργο του Μεγάλου Αλέξανδρου, η Αναγέννηση, το φωτεινό μυαλό του Αϊνστάιν και ο άνθρωπος στο Φεγγάρι...

Καμιά αναφορά στη γέννηση, τη ζωή και τη θυσία του Χριστού, παρόλο που ακόμη και αυτό το γεγονός της "χιλιετίας" αποκτά σημασία μόνον αν συνοδεύεται από το "ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ". Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, το μοναδικό και ανεπανάληπτο γεγονός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας και την διαίρεσε σε δύο ξεχωριστές ΕΠΟΧΕΣ ήταν η ενανθρώπιση του Κυρίου -όποτε και αν έγινε αυτή- και όλα τα άλλα, παρόλη τους τη σπουδαιότητα, δεν είναι παρά ελάχιστα, σε σύγκριση ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ.

Και οι μεν πλαστογράφοι της ιστορίας προσπαθούν να φέρουν σε δεύτερη μοίρα εκείνα τα γεγονότα που όντως είναι αληθινά και άξια της προσοχής των ανθρώπων, τι κάνουν όμως οι ακόλουθοι του Χριστού, που είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ; Ίσως είναι τούτος ο χώρος που ιδιαίτερα ισχύει το "μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον".

“”””””””””””””””””””””””””””

TYXIKOS-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

2000 ΠΡΩΤΟ

"... ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας..."

"Ευαγγελισμός ή Αφανισμός;"

Ομιλία με τον παραπάνω τίτλο δόθηκε στα τέλη Οκτωβρίου σε συνέλευση εκπροσώπων κάποιας ομάδας εκκλησιών της Ελλάδας, η οποία όμως ούτε μαγνητοφωνήθηκε ούτε και δημοσιεύθηκε. [Τους λόγους αυτής της επιλογής δεν τους γνωρίζουμε -ίσως και δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν- η πράξη όμως είναι ενδεικτική της βαριάς πνευματικής αρρώστιας που μαστίζει το συγκεκριμένο χώρο]. Εν πάση περιπτώσει, εκείνο που ενδιαφέρει πρώτιστα εδώ είναι ότι, έτσι όπως τέθηκε ο τίτλος της εν λόγω ομιλίας, οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, και αυτό αποδεικνύει η μελέτη που ακολουθεί.

Είναι αναμφισβήτητο ότι ο ευαγγελισμός αποτελεί θεμελιακό χαρακτηριστικό της Εκκλησίας του Χριστού. Ο άγγελος που ανακοίνωσε στους ποιμένες της Βηθλεέμ τη γέννηση του Χριστού, είπε: "Μη φοβείσθε^ διότι ιδού, ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλην, ήτις θέλει είσθαι εις πάντα τον λαόν" (Λουκ. 2/β/10).

Ο Κύριος Ιησούς διακήρυξε στη Συναγωγή της Ναζαρέτ ότι: ``Πνεύμα Κυρίου είναι επ’ εμέ^ διά τούτο με έχρισε^ με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν, και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία, διά να κηρύξω ευπρόσδεκτον Κυρίου ενιαυτόν’’ (Λουκ. 4/δ/18-19).

Το ίδιο εξήγησε στους όχλους, που ήθελαν να Τον έχουν μόνιμα κοντά τους, ότι "και εις τας άλλας πόλεις πρέπει να ευαγγελίσω την βασιλείαν του Θεού^ επειδή εις τούτο είμαι απεσταλμένος. Και εκήρυττεν εν ταις συναγωγαίς της Γαλιλαίας" (Λουκ. 4/δ/43-44).

Όταν αργότερα ο Βαπτιστής Ιωάννης έστειλε ανθρώπους του ζητώντας πειστήρια για την ταυτότητα του Μεσσία, "αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτούς, Υπάγετε και απαγγείλατε προς τον Ιωάννην όσα είδετε και ηκούσατε, ότι τυφλοί αναβλέπουσι, χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται, κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται, πτωχοί ευαγγελίζονται" (Λουκ. 7/ζ/22). Και πράγματι ο ευαγγελισμός ήταν το κυριότερο χαρακτηριστικό της διακονίας Του, επειδή "διήρχετο αυτός πάσαν πόλιν και κώμην, κηρύττων και ευαγγελιζόμενος την βασιλείαν του Θεού^ και οι δώδεκα ήσαν μετ’ αυτού" (Λουκ. 8/η/1).

Το ίδιο έργο συνέχισε και μετά τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη, είπε δε στους ακροατές Του: "Ο νόμος και οι προφήται έως Ιωάννου υπήρχον^ από τότε η βασιλεία του Θεού ευαγγελίζεται, και πας τις βιάζεται να εισέλθη εις αυτήν" (Λουκ. 16/ις/16).

Το παράδειγμα του Κυρίου τους ακολούθησαν πιστά οι Απόστολοι, οι οποίοι "πάσαν ημέραν εν τω ιερώ και κατ’ οίκον δεν έπαυον διδάσκοντες και ευαγγελιζόμενοι τον Ιησούν Χριστόν" (Πράξ. 5/ε/42).

Την ίδια πρακτική συνέχισαν και οι υπόλοιποι πιστοί, ιδιαίτερα δε μετά το διωγμό του Στέφανου, αφού "διασπαρέντες διήλθον, ευαγγελιζόμενοι τον λόγον" (Πράξ. 8/η/4) όχι μόνο προς τους κατοίκους της Παλαιστίνης αλλά και στους διάσπαρτους Ιουδαίους. Όπως διηγείται σχετικά ο Λουκάς, "εισελθόντες εις Αντιόχειαν, ελάλουν προς τους Ελληνιστάς, ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν. Και ήτο χειρ Κυρίου μετ’ αυτών^ και πολύ πλήθος πιστεύσαντες επέστρεψαν εις τον Κύριον" (Πράξ. 11/ια/20-21).

Μιλώντας στη Συναγωγή της Αντιόχειας της Πισιδίας ο Παύλος εξήγησε στους Ιουδαίους της περιοχής ότι, "ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους Πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις ημάς τα τέκνα αυτών, αναστήσας τον Ιησούν" (Πράξ. 13/ιγ/32).

Ο ίδιος Απόστολος είχε ως τη μεγαλύτερη καύχησή του ότι, "Εις εμέ τον πλέον ελάχιστον πάντων των αγίων εδόθη η χάρις αύτη, να ευαγγελίσω μεταξύ των εθνών τον ανεξιχνίαστον πλούτον του Χριστού" (Εφεσ. 3/γ/8).

Επίσης εξήγησε στους πιστούς της Εφέσου ότι για την οικοδομή της εκκλησίας Του ο Χριστός "έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους" (Εφεσ. 4/δ/11), όπου βλέπουμε το λειτούργημα του ευαγγελιστή να καταγράφεται αμέσως μετά τους απόστολους και προφήτες.

Τη σημασία αυτού του λειτουργήματος ο Παύλος την τονίζει ιδιαίτερα στον Τιμόθεο, τον οποίο προτρέπει: "Συ δε αγρύπνει εις πάντα, κακοπάθησον, εργάσθητι έργον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου κάμε πλήρη" (Β' Τιμ. 4/δ/5).

Το περιεχόμενο αυτού του ευαγγελισμού στην Καινή Διαθήκη περιγράφεται με διάφορες φράσεις, που έχουν υπογραμμιστεί στα χωρία που παραθέσαμε, όπως "η Βασιλεία του Θεού", "ο Ιησούς Χριστός", "ο λόγος", "ο Κύριος Ιησούς", "η γενομένη εις τους Πατέρας επαγγελία", "ο ανεξιχνίαστος πλούτος του Χριστού". Όλα αυτά δεν ήταν διαφορετικά μεταξύ τους αλλά πτυχές του ενός και μοναδικού ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, που αναφέρεται στην αγάπη του Πατέρα Θεού όπως εκδηλώθηκε στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού. Αυτός ήταν και εξακολουθεί να είναι "ο λόγος ο ευαγγελισθείς εις εσάς" (Α' Πέτρ. 1/α/25).

Ο Κύριος πρώτα κάνει άγιους τους δικούς Του

και ύστερα τους στέλνει για ευαγγελισμό

Μέσα στους αιώνες η μια και αληθινή Εκκλησία ενδιαφερόταν πάντα να "ευαγγελίσει" τον κόσμο με τα μέσα που είχε στη διάθεσή της, ακολουθώντας το αποστολικό πρότυπο και την εντολή του Χριστού, "Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη" (Ματθ. 28/κη/19), είναι δε καταπληκτικό ότι όχι μόνο το Ευαγγέλιο έφτασε σε όλο το γνωστό τότε κόσμο -μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα- αλλά και ότι αυτό έγινε με τρόπο τόσο δυναμικό, ώστε οι Απόστολοι να χαρακτηρίζονται ως "οι αναστατώσαντες την οικουμένην" (Πράξ. 17/ιζ/6), και τόσο αποτελεσματικό ώστε ο Παύλος καλούσε τους Κολοσσαείς να μείνουν πιστοί στην ελπίδα του Ευαγγελίου, "του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν" (Κολ. 1/α/23).

Όποια κι αν ήταν η εξέλιξη της εκκλησίας στους επόμενους αιώνες, και παρά τα σχίσματα και την απόκλισή της από την αποστολική απλότητα, γεγονός είναι ότι δράση για διάδοση του κηρύγματος υπήρξε πάντοτε, αν και πλέον το κίνητρο δεν ήταν ούτε η υπακοή στον Θεό ούτε η αγάπη για τους ανθρώπους αλλά μάλλον η διάθεση επιβολής από καθένα του δικού του "ευαγγελίου", που τις περισσότερες φορές συνδεόταν με προσωπικές, πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Θα μπορούσαμε ωστόσο να επαναλάβουμε εδώ το λόγο του Παύλου: "Τι λοιπόν; πλην κατά πάντα τρόπον, είτε επί προφάσει είτε τη αληθεία, ο Χριστός κηρύττεται^ και εις τούτο χαίρω αλλά και θέλω χαίρει" (Φιλιπ. 1/α/18).

Ανάλογες προσπάθειες στο έργο του ευαγγελισμού εκδηλώνουν και οι σημερινές εκκλησίες, χρησιμοποιώντας κάθε προσφερόμενο τρόπο και μέσο, είτε μιμούμενες τα βιβλικά πρότυπα είτε εκμεταλλευόμενες συστήματα και μεθόδους που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία (έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, μουσική, θέατρο κ.λπ.).

Δύο περίοδοι ξεχώρισαν στην εκκλησιαστική ιστορία που το ευαγγελιστικό έργο δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα. Η πρώτη ήταν στους δύο-τρεις πρώτους αιώνες, όταν -παρά τις τεράστιες δυσκολίες και τα ελάχιστα μέσα που πρόσφερε ο τότε πολιτισμός- το ευαγγέλιο έφτασε από την Βρετανία ως την Κίνα. Η δεύτερη περίοδος ήταν στους αιώνες μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, όταν ο ευαγγελισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο φέρνοντας το Ευαγγέλιο σε όλη την Αφρική, την Ασία, την Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αυστραλία κ.λπ., με μοναδικό ιεραποστολικό ζήλο όμοιος του οποίου κανείς δε γνωρίζει αν θα υπάρξει ξανά.

Ξεχωριστή περίπτωση εντούτοις αποτέλεσε ο 20ος αιώνας, καθώς η εποχή μας διαθέτει όχι μόνο τα ισχυρότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και ιεραποστολικές οργανώσεις με τεράστια κονδύλια και πολυάριθμο ανθρώπινο δυναμικό στη διάθεσή τους.

Όμως, παρ’ όλες τις προσπάθειες που γίνονται σήμερα και τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για τον ευαγγελισμό του κόσμου, τα πράγματα δεν είναι διόλου ανθηρά, σύμφωνα δε με το γράφημά μας και ύστερα από 1960 χρόνια ιεραποστολών, οι χριστιανοί στο σύνολό τους (γνήσιοι και κατ’ όνομα) αποτελούν μόλις το 33%, δηλαδή μόνον ένας σε κάθε τρεις κατοίκους της γης.

Ο αριθμός αυτός, βέβαια, δεν έχει καμία σχέση με την ποιότητα της πίστης όλων των ονομαζόμενων "χριστιανών", η οποία, όπως είπε ο αναλυτής σφυγμομετρήσεων George Gallup Jr., "είναι ένα χιλιόμετρο σε μήκος αλλά μόνο ένα εκατοστό σε βάθος"(δηλαδή πολλά λόγια αλλά ελάχιστη ουσία...)! Επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο αναλυτή και τα στοιχεία που υπάρχουν στην εταιρεία του για τα τελευταία 70 χρόνια, οι Αμερικανοί, που γενικά προβάλλονται ως ο πιο θρησκευόμενος λαός, "έχουν μεγάλη άγνοια για το περιεχόμενο της θρησκείας τους και στερούνται εμπιστοσύνη στον Θεό". Σαν αποτέλεσμα συστείνει: "Οι εκκλησίες να ενδιαφερθούν να ευαγγελίσουν εκείνους που ήδη πηγαίνουν στις εκκλησίες και να τους βοηθήσουν ν’ αναπτυχθούν βαθύτερα στην πίστη".

……………………………………..

_TN_Frame6.JPG

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΤΟ 2.000 μ. Χ.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η μεγάλη αριθμητική αύξηση που παρατηρείται σε διάφορες περιοχές που προηγούμενα δεν χαρακτηρίζονταν ως χριστιανικές δεν σημαίνει οπωσδήποτε αληθινή αύξηση της Εκκλησίας. Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε ότι πολλοί στις αναπτυσσόμενες χώρες καταγράφονται χριστιανοί σαν ένα είδος "μόδας", ενώ πολλά εκατομμύρια καταγράφτηκαν αυτόματα ως "χριστιανοί" ύστερα από την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία. Αυτό όμως δεν μαρτυρεί κατ’ ανάγκη και τη γνησιότητα της πίστης τους. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην Τσεχία, παρ’ όλο που η χώρα αυτή κατατάσσεται πλέον στις "χριστιανικές", σύμφωνα με έρευνα που έγινε πριν λίγο καιρό, το 55% του πληθυσμού δηλώνει ότι δεν πιστεύει σε κανέναν Θεό. Με άλλα λόγια είναι "χριστιανοί" αλλά άθεοι(!)

Μεγάλη αμφιβολία υπάρχει και για τις μαζικές "μεταστροφές" εκείνων που παρακολουθούν ευαγγελιστικές σταυροφορίες (π.χ. Billy Graham, Louis Pallau κ.ά.). Κάποιος είπε σκωπτικά: "Αν προσθέταμε τους αριθμούς `μεταστροφών’ που αναφέρονται κάθε φορά, θα έπρεπε να ήταν χριστιανοί όλοι οι κάτοικοι της γης..."

"... ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας..."

"Ευαγγελισμός ή Αφανισμός;"

Η θρησκευτική οργάνωση που κάνει το μεγαλύτερο "ευαγγελιστικό" έργο παγκόσμια, αναμφίβολα είναι η Εταιρεία "Σκοπιά". Αν και διαφωνούμε με πλείστες από τις διδασκαλίες και τις πρακτικές τους, είναι αλήθεια εντούτοις ότι οι οπαδοί της Εταιρείας "Σκοπιά" διεξάγουν ένα απαράμιλλο έργο διάδοσης της πίστης τους. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία (περιοδικό "Σκοπιά" τεύχος της 1-1-2000, σελ. 17-20), τη χρονιά που πέρασε ("Υπηρεσιακό Έτος 1999"), από τους "Μάρτυρες" της Σκοπιάς διατέθηκαν:

Ε λ λ ά δ α... Δ Ι Α Τ Ε Θ Η Κ Α Ν ...Π α γ κ ό σ μ ι α

27.327 Ευαγγελιζόμενοι 5.912.492

2.986 Σκαπανείς 738.343

4.971.495 Ώρες 1.144.566.849

9.430 Γραφικές Μελέτες 4.433.884

425 Εκκλησίες 89.985

Από όλη αυτή την αξιοσημείωτη δραστηριότητα προέκυψε ένας αριθμός 566 για την Ελλάδα και 323.439 παγκόσμια νέων βαπτίσεων. Για να πετύχουν αυτό τον "καρπό" χρειάστηκε ο κόπος 48,2 ευαγγελιζόμενων και 8.783,5 ώρες για κάθε νέο οπαδό στην Ελλάδα, ενώ από αυτούς αντιστοιχεί μόλις 1,3 για κάθε εκκλησία. Οι αριθμοί αυτοί γίνονται ακόμη πιο μεγάλοι αν υπολογιστεί ότι σημαντικό ποσοστό από τους "νέους" οπαδούς προέρχεται από παιδιά των "Μαρτύρων" που γεννημένα σ’ αυτό το θρησκευτικό χώρο και κλίμα, ήταν αναμενόμενο ν’ ακολουθήσουν τη θρησκεία των γονέων τους (με σοβαρή πιθανότητα ν’ αποσκιρτήσουν σε μεγαλύτερη ηλικία).

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ακόμη και το πιο άρτια οργανωμένο "ευαγγελιστικό" πρόγραμμα δε μπορεί να φέρει σημαντικά αποτελέσματα από μόνο του.

***

Το βέβαιο είναι ότι ο "ευαγγελισμός" ως αυτοσκοπός ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Επιτέλους, και αν υπολογίσουμε ως "πιστούς" το 1.000.000.000 των καταγραμμένων Ρωμαιοκαθολικών, τα 700.000.000 καταγραμμένων Διαμαρτυρόμενων και τα 300.000.000 των καταγραμμένων Ορθόδοξων, τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Μήπως όλοι αυτοί έχουν κάποια ουσιαστική σχέση με την εκκλησία τους και η ζωή τους διαφέρει σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο; Δυστυχώς όχι! Ο λόγος του Χριστού: "Το όνομα έχεις ότι ζης, και είσαι νεκρός" (Αποκ. 3/γ/1), βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στο προκείμενο.

Με άλλα λόγια το σύνθημα -ή το δίλημμα- "Ευαγγελισμός ή Αφανισμός;" που τέθηκε στην εκκλησιαστική συνέλευση που μνημονεύεται στην αρχή αυτού του άρθρου, δεν έχει καμία ουσία και καμία αξία για την Εκκλησία του Χριστού.

Οι "μισθωτοί ποιμένες", που φοβούνται

μήπως χάσουν το μισθό ή τη θέση τους,

καλύτερα θα κάνουν να ψάξουν

για άλλο "επάγγελμα"...

***

Προκειμένου να είμαστε ορθότεροι, θα έπρεπε να πούμε ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ, επειδή μια εκκλησία που έχασε τον ευαγγελιστικό της ζήλο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

Για να καταντήσει όμως μια εκκλησία σ’ αυτή την αδράνεια, το βέβαιο είναι ότι προηγούμενα έχει χάσει τον ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΗΣ, έχει χάσει την κοινωνία με τον Θεό και την οδηγία του Αγίου Πνεύματος. Από κει και πέρα δεν συζητούμε για εκκλησίες αλλά για διάφορες θρησκευτικές ομάδες που ενδιαφέρονται για τη δογματική τους διδασκαλία, για την ευημερία των μελών τους, για την οικοδόμηση μεγάλων ναών, για κοινωνικές ή οικονομικές δραστηριότητες. Οτιδήποτε άλλο, δηλαδή, εκτός από Εκκλησίες του Χριστού, αδιάφορο ποιο είναι το όνομα που έχουν διαλέξει για τον εαυτό τους και τα μέλη τους.

Ο "ευαγγελισμός", όμως, που γίνεται από κάθε άλλη ομάδα έξω από την αληθινή εκκλησία, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, που υπακούει σε όλες τις προϋποθέσεις και χρησιμοποιεί όλες τις τεχνικές της πολιτικής ή εμπορικής διαφήμισης και τις μεθόδους διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, χωρίς όμως καμιά ουσιαστική αλλαγή στο χαρακτήρα, πολύ δε περισσότερο στην καρδιά του ατόμου.

Κάθε αλλαγή στην προτίμηση κάποιου, που συντελείται ύστερα από την εφαρμογή των παραπάνω τεχνικών, σε τίποτα δε μπορεί να βοηθήσει την εκκλησιαστική ομάδα που τη χρησιμοποιεί και η οποία ούτως ή άλλως οδηγείται σε ΑΦΑΝΙΣΜΟ. Αυτό δε σημαίνει ότι θα αφανιστεί η ομάδα -αν και αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν- αλλά οπωσδήποτε θα αφανιστεί το γνήσιο Ευαγγέλιο, για να πάρει τη θέση του κάποιο ΑΛΛΟ από τα πολλά που προσφέρονται σήμερα ή εκείνα που έχει στη φαρέτρα του ο Διάβολος για το μέλλον.

***

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στον "ευαγγελισμό" αλλά στον ΑΓΙΑΣΜΟ. Όχι στην απουσία ζήλου για το έργο, αλλά στην απουσία υποταγής στον Κύριο. Όχι στην έλλειψη μέσων και χρημάτων -επειδή αυτά πάντοτε βρίσκονται- αλλά στην έλλειψη γνήσιας αγάπης για τον Θεό και τον πλησίον. Όχι στην άγνοια των μεθόδων διαμόρφωσης της γνώμης των ανθρώπων, αλλά άγνοια της αληθινής καθοδήγησης από το Πνεύμα του Θεού. Όχι στην απουσία εθελοντών αλλά στην απουσία ηγετών με πνευματικό οραματισμό, που θα είναι άσχετος από μισθούς και αξιώματα, από μάνατζμεντ, προϋπολογισμούς και τα παρόμοια.

Επιτέλους, ο Χριστός βεβαίωσε για την Εκκλησία Του, ότι "πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής" (Ματθ. 16/ις/18). Γι’ αυτό ας μην ανησυχούν όσοι μιλούν για "αφανισμό", επειδή, έτσι κι αλλιώς, η Νύμφη του Αρνίου δεν αποβλέπει σε ανθρώπινες και κοσμικές "επιτυχίες". Αντίθετα αναπαύεται στην υπόσχεση του Αρχιποιμένα Χριστού που είπε: "Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον^ διότι ο Πατήρ σας ευδόκησε να σας δώση την βασιλείαν" (Λουκ. 12/ιβ/32).

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ (;) ΣΤΙΓΜΕΣ...

Ο "ΙΟΣ ΤΟΥ 2000"

Είχαμε ενημερώσει από τις σελίδες του "Τ" τους αγαπητούς αναγνώστες ότι ο περιβόητος "Ιός του 2000" ούτε τη συντέλεια του κόσμου θα έφερνε ούτε σοβαρά προβλήματα θα δημιουργούσε.

Το γεγονός ότι για μια ακόμη φορά επαληθευθήκαμε, μας ικανοποιεί βέβαια ως ανθρώπους, ιδιαίτερα όμως μας ευχαριστεί επειδή όσοι δίνουν προσοχή στα κείμενά μας δεν κινδυνεύουν να πέσουν θύματα διαφόρων ιεροκηρύκων οι οποίοι, θεωρώντας τους εαυτούς τους "υποχρεωμένους" να έχουν απάντηση για όλα τα πράγματα, συνήθως εκστομίζουν ή γράφουν ανοησίες. Δεν θα ισχυριστούμε όμως ότι δεν υπήρχε πρόβλημα, κάτι που ειπώθηκε από μερικούς... Η αλήθεια είναι ότι επειδή ακριβώς εκείνοι που ήταν υπεύθυνοι έδρασαν έγκαιρα ώστε να ελέγξουν τις συσκευές και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα, τελικά η ζωή συνεχίστηκε ομαλά.

Είθε αυτό το παράδειγμα έγκαιρης ενημέρωσης, ελέγχου και τακτοποίησης, να το ακολουθούμε σε κάθε τομέα της ζωής μας - κυρίως δε στον πνευματικό. Τότε θα είμαστε καλύτερα εξασφαλισμένοι από ανεπιθύμητες εκπλήξεις, ιδιαίτερα μάλιστα στα θέματα για τα οποία μάς προειδοποιεί ο λόγος του Θεού.

ΤΑ "ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ"

Τις πρώτες μέρες του νέου έτους αναφερόμενος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος στις θρησκευτικές συνήθειες του προέδρου των ΗΠΑ Κλίντον, δήλωσε δικαιολογημένα τα εξής:

"Είδαμε το πρωί τον πλανητάρχη που πήγε να προσευχηθεί για την παγκόσμια ειρήνη όταν τα χέρια του στάζουν αίμα. Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Δείχνει την καπήλευση των ιδανικών και των αρχών τις οποίες ήρθε και δίδαξε ο Κύριος Ιησούς Χριστός".

("Το Βήμα" 4-1-2000)

Τα λόγια του, αν και απόλυτα αληθινά, προκάλεσαν εντούτοις το σχόλιο του Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου (γνωστού και από άλλες δηλώσεις του), ο οποίος έσπευσε να σημειώσει ότι

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ Ο κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΤΑ ΕΠΙΑΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ ΚΑΙ, ΣΥΝΕΠΩΣ, ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ.

Δεν είναι πρόθεσή μας να εισέλθουμε στις αιτίες που χωρίζουν τους δύο κληρικούς, όμως παραμένει αληθής ο λόγος του Κυρίου Ιησού, ότι "Ουδείς δύναται δύο κυρίους να δουλεύη^ διότι ή τον ένα θέλει μισήσει, και τον άλλον θέλει αγαπήσει^ ή εις τον ένα θέλει προσκολληθή, και τον άλλον θέλει καταφρονήσει" (Ματθ. 6/ς/24). Και στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Χριστόδουλος, δέσμιος ίσως του "πρωτοκόλλου", για μια ακόμη φορά εκτέθηκε σοβαρά. Γράφαμε στο προηγούμενο ότι μάλλον πάσχει από κακούς συμβούλους ο Αρχιεπίσκοπος, γεγονός που επιβεβαιώνει και το νέο του ατόπημα.

Θα μπορούσε τουλάχιστον να ωφεληθεί από τη λαϊκή σοφία που λέει: "Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς", όσοι όμως ανεβαίνουν "τα ψηλά τα σκαλοπάτια", συνήθως χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για τον κ. Χριστόδουλο αλλά για πλείστους όσους εκκλησιαστικούς "ηγεμόνες"...

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ "ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ";

Στην προσπάθειά τους να προλάβουν τον Πάπα στους εορτασμούς για το "σωτήριον έτος 2000", οι προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών έσπευσαν να γιορτάσουν όλοι μαζί (αν και υπήρξαν πάλι κάποιες απουσίες) τα Χριστούγεννα στη Βηθλεέμ.

Ο εορτασμός αυτός όμως δεν έγινε κατά το Γρηγοριανό (νέο) ημερολόγιο, αλλά κατά το Ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο (δηλαδή στις 6-7 Ιανουαρίου). Ίσως ήταν για τούτο που η τελετή -στην οποία παραβρέθηκαν και οι πολιτικοί ηγέτες των ορθοδόξων χωρών και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλος- αν και κανονικά θα περίμενε κανείς να λάβει μεγάλη δημοσιότητα, στη χώρα μας πέρασε στα ψιλά, επειδή διαφορετικά θα έδειχνε στον κόσμο ότι ο προκαθήμενος της ελλαδικής εκκλησίας όχι μόνο γιόρτασε Χριστούγεννα μαζί με ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΕΣ -πώς γίνεται, αλήθεια, άλλους παλαιοημερολογήτες να τους θεωρεί αιρετικούς ή σχισματικούς και με άλλους να τα βρίσκει;- αλλά επίσης γιόρτασε Χριστούγεννα ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ, κάτι που, αν δεν κάνουμε λάθος, απαγορεύεται από τους κανόνες.

Δεν είμαστε εμείς οι κατάλληλοι για να κρίνουμε τα νομοκανονικά θέματα, παρατηρούμε όμως ότι ενώ οι άνθρωποι διψούν για ΣΥΝΕΠΕΙΑ ανάμεσα σε λόγια και σε έργα, όλο και σπανιότερα τη βρίσκουν.

Οι απουσίες τέλος του Πατριάρχη Αντιόχειας (που δεν πήγε στην Βηθλεέμ επειδή είναι Σύρος υπήκοος αραβικής καταγωγής και δεν τα πηγαίνει καλά με τον Πατριάρχη Ιερουσαλήμ που είναι ελληνικής καταγωγής), και του Μητροπολίτη Εσθονίας (που δεν πήγε επειδή δεν τον αναγνωρίζει ο Πατριάρχης Μόσχας), δείχνουν πως και η Ορθόδοξη Εκκλησία όχι μόνο είναι διαιρεμένη, αλλά και σε πολιτικές και εθνικιστικές σκοπιμότητες δέσμια.

……………………………………………..

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-2000

"Θέλεις να γίνεις υγιής;"

Αλήθεια, δεν είναι τουλάχιστον παράξενη ερώτηση αυτή; Ειδικά όταν γίνεται σ’ έναν άνθρωπο που είναι κατάκοιτος για τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια; Και η παροιμία άλλωστε λέει, "Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του;". Και όμως ο Ιησούς έρχεται και ρωτάει έναν τέτοιον άνθρωπο, με την πιο έκδηλη ανάγκη, την πιο απρόσμενη και -φαινομενικά- κοινότυπη ερώτηση. Είναι όμως έτσι; Σίγουρα ο Κύριος δεν μας έχει συνηθίσει στο να σπαταλάει τα λόγια Του για χάρη γούστου. Τι άραγε ήθελε να πει; Ας δούμε όλη τη σκηνή από την αρχή όμως.(...)

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι ο Ιησούς, ο Αμνός του Θεού, που θα σήκωνε την αμαρτία του κόσμου, πήγε -και δεν ήταν η μοναδική φορά- στη γιορτή που συμβόλιζε τη δική Του σταυρική θυσία και μάλιστα μπήκε από την προβατική πύλη. (...) Ήταν η πύλη από την οποία έβαζαν τα πρόβατα προκειμένου να τα πάνε στην αγορά για τη θυσία της γιορτής του Πάσχα. Ο Ιησούς, λοιπόν, ο Αμνός του Θεού, ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα και μπήκε από την πύλη των προβάτων!

Δίπλα, λοιπόν, στην πύλη αυτή βρισκόταν μια κολυμπήθρα με πέντε στοές με το όνομα Βηθεσδά, όπου πήγαιναν πάσης φύσεως ασθενείς με την ελπίδα να θεραπευθούν. Βηθεσδά στα αραμαϊκά -τη γλώσσα της εποχής- σήμαινε "τόπος ελέους" ή "ζώντα ύδατα". Ενδιαφέρον έτσι; (...)

Η κολυμπήθρα ήταν οργανωμένη. Όσο οργανωμένη ήταν και η θρησκεία των Ιουδαίων. Όσο οργανωμένη είναι η κάθε θρησκεία. Και νεκρή ταυτόχρονα. Τόσο νεκρή όσο νεκρή μπορεί να είναι κάθε θρησκεία. Αυτός που της έδινε ζωή από καιρού εις καιρόν ήταν ο άγγελος. Κι όποιος πρόλαβε ...τον Κύριον είδε. Μετά, άκρα του τάφου σιωπή. Την επόμενη φορά. Όποιος προλάβει πάλι. Κάποιος -που ήταν πιο οργανωμένος και έτοιμος από τους άλλους- προλάβαινε. Οι άλλοι ...την άλλη φορά.

Αυτό συμβαίνει πάντα με τις θρησκείες. Δεν μπορούν να δώσουν σε όλους. Συνήθως δεν μπορούν να δώσουν σε κανέναν. Τον παραλυτικό τον έφερναν εκεί κάποιοι και μετά τον παράταγαν στην τύχη του. Έτσι έκαναν οι Φαρισαίοι και τους στηλίτευε ο Κύριος. Κινούσαν γη και ουρανό για να φέρουν ένα προσήλυτο και μετά τον έκαναν "υιόν γεένης διπλότερον αυτών" (Ματθ. 23/κγ/15). Οι θρησκείες θέλουν οπαδούς. Να είμαστε γεμάτοι κι ας είναι όλοι άρρωστοι. Κουτσοί, στραβοί, κουλοί, τυφλοί, παράλυτοι. Η κολυμπήθρα της Βηθεσδά μοιάζει πολύ με την αποτυχία της ιουδαϊκής θρησκείας και όχι μόνο. Υπάρχει ακόμη το θεϊκό στοιχείο μέσα της, που από καιρού εις καιρόν εμφανίζεται μέσω του αγγέλου, αλλά οι πολλοί πάνε με ελπίδα και ωστόσο παραμένουν άρρωστοι. Ο τόπος του ελέους αποτυγχάνει όταν λείπει από αυτόν Εκείνος που είναι η αληθινή πηγή του ελέους.

Και να! Εκείνος εμφανίζεται. Και, όπως λέει το κείμενο, ξέρει! Ξέρει ο Κύριος τι έχεις. Ξέρει γιατί το έχεις. Ξέρει πόσο καιρό το έχεις. Ξέρει πώς θα γίνεις καλά. Ξέρει τα πάντα. Είναι Παντογνώστης. Ξέρει πώς να σε ελευθερώσει από τον θάνατο, την αρρώστια, την αμαρτία, τον πειρασμό και τη θρησκεία σου. Υπάρχει όμως ένα μικρό αλλά.

Εσύ θέλεις; Ρωτάει ο Κύριος. "Αλήθεια θέλεις να γίνεις υγιής;" Ο Θεός μόνο ξέρει πώς να σου τραβήξει την προσοχή. Εκείνος μόνο ξέρει πώς να σε βγάλει από τη συνήθεια. Δέκα, είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια είναι πολλά. Συνήθισε ο άνθρωπος να είναι άρρωστος. Θέλεις πράγματι να γίνεις υγιής; Σημαντική η λέξη που χρησιμοποιεί. Δεν λέει "να θεραπευτείς". Λέει να γίνεις υγιής. Η υγεία είναι ανώτερη της θεραπείας. Γιατί η θεραπεία είναι μονομερής ενώ η υγεία αγγίζει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Πόσο υγιής για παράδειγμα μπορεί να είναι κάποιος που είναι υπόδουλος του χρήματος; Ή των παθών του; Ή της δουλειάς του; Ή... Μερικές αρρώστιες δεν φαίνονται και ίσως γι’ αυτό είναι πιο επικίνδυνες. Νομίζεις ότι είσαι καλά ενώ πεθαίνεις μέρα με τη μέρα χωρίς να το ξέρεις. Όταν το αντιληφθείς μπορεί να είναι αργά. Γι’ αυτό... Θέλεις να γίνεις υγιής;

Και έρχεται η τραγική απάντηση. "Κύριε άνθρωπο δεν έχω..." Τι τραγικό! Αυτοί που έκαναν τόσο κόπο για να τον φέρουν στην κολυμπήθρα, δεν ήσαν κοντά του για να τον βοηθήσουν όταν ο άγγελος θα ανακινούσε το νερό. Μερικοί άνθρωποι έχουν περισσότερη πίστη στις κολυμπήθρες απ’ ό,τι στους αγγέλους. Περισσότερη πίστη στα κτίρια απ’ ό,τι στη δύναμη του Θεού. Και θα σε πάνε μέχρι εκεί που φτάνει η πίστη τους. Όμως το κτίριο, με όση οργάνωση κι αν διαθέτει, δεν μπορεί να σώσει.

Τότε -το ξαναλέω- τότε έρχεται ο Ιησούς. Θέλεις να είσαι υγιής και όχι απλά θεραπευμένος; Θέλεις μια υγιή σχέση με τον Θεό κι όχι μια απόμακρη μη σχέση μέσω μεσαζόντων που το μόνο που έχουν για σένα είναι ένα φορείο; Τότε θα σου πω να κάνεις κάτι. Να υπερβείς το νόμο τους!

Ο Ιησούς δεν έκανε καμιά σπουδαία προσευχή. Ήξερε σίγουρα πού ήταν το πρόβλημα του ανθρώπου. "Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα!" τον πρόσταξε. Και τη στιγμή που το είπε, ο άνθρωπος θεραπεύτηκε. Όταν ο Θεός προστάζει, ο Λόγος Του θεραπεύει. Πρώτα θεραπεύτηκε κι ύστερα σήκωσε το κρεβάτι του. Και παρέβη το νόμο των θρησκευόμενων.

"Δεν επιτρέπεται να σηκώνεις το κρεβάτι σου - είναι Σάββατο". Έτσι έλεγε ο νόμος τους. Σε μια άλλη περίπτωση είπε κάποιος αρχισυνάγωγος, "δεν πρέπει να θεραπεύεστε το Σάββατο". Δεν είναι παράξενο που οι άνθρωποι της θρησκείας δεν έχουν μάτια για να δουν τη θαυματουργική κίνηση του Θεού αλλά μόνο για να δουν αν τηρούνται οι ανθρωποσύστατοι θεσμοί τους; Πάντα με έκανε να απορώ αυτό το γεγονός.

Ο Θεός όμως θέλει σχέση μαζί Του και μόνο. Δεν τον ενδιαφέρουν οι νόμοι και οι θεσμοί και οι κανονισμοί μας. Δεν τους έθεσε Αυτός. Και φυσικά δεν Τον ενδιαφέρει αν θα τηρηθούν. Ο Θεός θέλει ο δικός Του νόμος να τηρείται - ο βασιλικός νόμος της αγάπης (Ιάκ. 2/β/8).

Και μετά είπε στον -θεραπευμένο πια- άνθρωπο, "Ύπαγε και μηκέτι αμάρτανε διά να μη σοι γείνη τι χειρότερον" (εδ. 8). Για τον Κύριο μία είναι η μεγαλύτερη αμαρτία. Το να ανταλλάξεις τη σχέση σου μαζί Του με τη σχέση με μια θρησκεία, μ’ ένα σύστημα νόμων και κανόνων, εθίμων και παραδόσεων ανθρωποσύστατων.

Σήκωσε το κρεβάτι σου, πάνω στο οποίο σε μετέφεραν και σπάσε τα δεσμά των ανθρώπινων δοξασιών και όταν σε κρίνουν γι’ αυτό πες: "Δεν ξέρω τι λέτε εσείς. Εγώ ένα ξέρω: ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω" (Ιωάν. 9/θ/25).

Σύντμηση άρθρου του Ηλία Ηλιάδη από το περιοδικό "Πνευματικές Κορυφές",

Φθινόπωρο 1999, σελ. 1. Τίτλος στο πρωτότυπο: "Μια παράξενη ερώτηση".

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»