ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ-- ΤΕΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΣΠΥΡΟΥ ΖΩΔΙΑΤΗ

ΣΠΥΡΟΥ ΖΩΔΙΑΤΗ

H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

      ΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑΙ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Απεχθανόμεθα τους σταυρώσαντας τον Χριστό. Νομίζουμε ότι οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που τον σταύρωσαν. Πόσο εκπληττόμεθα όταν δούμε πως στην πραγματικότητα δεν ήταν οι Εβραίοι που σταύρωσαν τον Χριστό αλλ’ οι αμαρτίες του ανθρώπινου γένους οι δικές μας αμαρτίες. Συ κι’ εγώ σταυρώσαμε τον Χριστό. Υπάρχουν ιδιαιτέρως τέσσερις αμαρτίες που αναφέρονται στην Γραφή ως αι αναβάσασαι τον Χριστό επί του Σταυρού.

1/. Η πρώτη είναι φθόνος. «Επειδή ήξευρεν ότι δια φθόνον παρέδωκαν αυτόν οι αρχιερείς»(Μάρκος ιε:10).

2/.Η Δευτέρα είναι φιλαργυρία. «Τότε υπήγεν εις των

δώδεκα ο λεγόμενος Ιούδας ο Ισκαριώτης προς τους αρχιερείς και είπε: Τι θέλετε να μοι δώσετε και εγώ θέλω σας παραδώσει Αυτόν; Και εκείνοι έδωκαν εις αυτόν τριάκοντα αργύρια. Και από τότε εζήτει ευκαιρία δια να παραδώσει Αυτόν».

(Ματθαίος  κστ:14—16).

3/. Η Τρίτη αμαρτία είναι η συκοφαντία! Κακολογία! «Τότε εσηκώθει άπαν το πλήθος αυτών και έφεραν αυτόν προς τον Πιλάτο. Και ήρχισαν να κατηγορώσιν Αυτόν λέγοντες: Τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος και εμποδίζοντα το να δίδωσι φόρους εις τον Καίσαρα λέγοντα εαυτόν ότι είναι ο Χριστός βασιλεύς».(Λουκάς κγ:1—2).

4/. Η τέταρτη είναι η αμαρτία της Ανθρωπαρεσκείας. «Ο Πιλάτος λοιπόν θέλων να κάμει εις τον όχλον το αρεστόν απέλυσεν εις αυτούς τον Βαραββάν και παρέδωκε τον Ιησού αφού εμαστίγωσεν αυτόν δια να σταυρωθεί».(Μάρκος ιε:15).

Αι αμαρτίαι αυταί δεν ήσαν κοιναί εις την εποχή του Χριστού μόνο αλλά και σήμερα. Ποιος είναι εκείνος από ημάς που δεν μπορεί να πει ότι είναι απόλυτα ελεύθερος από τον φθόνο την αγάπη προς το χρήμα την καταλαλιά και ανθρωπαρέσκειαν;

«Ο αναμάρτητος τον λίθον πρώτος βαλέτω». Υποκείμενοι εις τας αμαρτίας αυτάς κατατάσσομε τους εαυτούς μα με τους φονεύσαντας τον Χριστό. Γινόμεθα και ημείς σταυρωταί του Υιού του Θεού. Η απέχθεια και το μίσος μας λοιπόν δια τους σταυρωτές του Χριστού πρέπει δίκαια να στραφεί και εναντίον του εαυτού μας οποτεδήποτε φθονούμε τον πλησίον μας σταυρώνουμε εκ νέου τον χρηστό. Οποτεδήποτε δεικνύομε αδυναμία προς το χρήμα θυσιάζουμε την συνείδηση μας και την αλήθεια δίκαια γινόμεθα ένα με τον Ιούδα. οποτεδήποτε κακολογούμε ένα τρίτο πρόσωπο αναλαμβάνουμε το έργον των Γραμματέων και Φαρισαίων. Οποτεδήποτε προτιμούμε να ευχαριστήσουμε εις τον Θεόν παίρνουμε στα χέρια μας το μαστίγιο του Πιλάτου και μαστιγώνουμε τον Χριστό. ποιος από εμάς θέλει να συγκαταλεχθεί με τους σταυρωτές του Χριστού; Ας εξετάσουμε μία προς μία τις αμαρτίες αυτές τις οποίες διαπράττοντες γινόμαστε σταυρωτές του Υιού του Θεού.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

02--Ο ΦΘΌΝΟΣ

«Δια φθόνον παρέδωκαν αυτόν οι αρχιερείς». Ήταν ακόμη πολύ πρωί όταν οι αρχιερείς συνεβουλεύθησαν μετά των πρεσβυτέρων και γραμματέων και όλου του συνεδρίου και δέσαντες τον Ιησούν έφεραν και παρέδωκαν εις τον Πιλάτο. Επακολούθησε συνομιλία του Πιλάτου με τον Χριστό. εν τέλει ο Πιλάτος υποκύπτει εις την κοινή γνώμη του λαού αθωώνει τον κακούργο Βαραββά και καταδικάζει τον αθώον Ιησού. Πίσω από την απόφαση του Πιλάτου ήταν η θέλησης ο θρησκευτικός φανατισμός και ο φθόνος  των θρησκευτικών λειτουργών της εποχής εκείνης των αρχιερέων. Η φωνή του όχλου του έλεγε:»Σταύρωσον –σταύρωσον αυτόν» δεν ήταν φωνή της προσωπικής κρίσεως και αποφάσεως του καθενός κοινού ανθρώπου που αποτελούσε τον όχλο. Ήταν η εξωτερίκευσης του φθόνου των αρχιερέων. Αυτοί ήταν οι υπεύθυνοι για την μεγάλη αυτή αδικία. Μεγάλη είναι η δύναμης της οργανωμένης θρησκείας. Πολλές φορές κάμνει απερίγραπτα κακά. Μπροστά στα εκκλησιαστικό σκήπτρο υποκλίνεται η κρατική δικαιοσύνη και υποτάσσεται τυφλά ο κοινός νους και η θέλησης του κοινού λαού. Η εκκλησιαστική δύναμης στα χέρια ανθρώπων αναγεννημένων ανιδιοτελών στα χέρια εκείνων που έμαθαν να θέτουν την αλήθεια την δικαιοσύνη και την δόξα του θεού υπεράνω των προσωπικών των συμφερόντων μπορεί να συντελέσει εις την κοινωνική και πνευματική ανύψωση του λαού. Ο θεός όμως να λυπηθεί την εκκλησία εκείνη της οποίας οι αρχιερείς είναι φθονεροί και των οποίων ο φθόνος σταυρώνει τον Χριστό. «Δια φθόνον παρέδωκαν Αυτόν οι αρχιερείς».

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΔΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΕΦΘΟΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Η κυρία αιτία του φθόνου προήρχετο από το γεγονός ότι η διδασκαλία των ήταν διάφορος της διδασκαλίας του Χριστού. Νόμιζαν ότι ο Χριστός θα εγίνετο βασιλεύς και τότε τι θα εγίνετο εις αυτούς;

 Ποία θα ήτο η τύχη των; Υπήρχε κίνδυνος να χάσουν την θέσιν της αρχιεροσύνης των.  Ήλθε ο αρχιερεύς Χριστός και έκαμε όλους εκείνους που πίστευσαν εις Αυτόν βασιλείς και ιερείς εις τον Θεόν και Πατέρα Αυτού.(Αποκάλυψης 1:6). Φθονούσαν το μέρος αυτό της διδασκαλίας του Χριστού που ανύψωνε τον αναγεννημένον άνθρωπον εις το αξίωμα και το προνόμιο του ιερέως και κατεβίβαζε τους αρχιερείς εις το ίδιο επίπεδο με τους άλλους πιστούς. Αυτό ο αρχιερείς δεν μπορούσαν να το χωνεύσουν. Αυτό θα έκαμνε τους ανθρώπους  να παύσουν να τους υπακούουν τυφλά. Και βέβαια φθονούσαν και φθονούν τον Χριστό οι αρχιερείς διότι οι πραγματικοί ακόλουθοι του Χριστού διακηρύττουν με τον συγγραφέα της προς Εβραίους επιστολής « Έχοντες λοιπόν αρχιερέα μέγαν όστις διήλθεν τους Ουρανούς Ιησούν τον Υιόν του Θεού ας κρατώμεν την ομολογία. Διότι δεν έχομε αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήσει εις τας ασθενείας ημών αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας. Ας πλησιάζομε λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος δια να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας.»(Εβραίους δ:14—16).        

Ενώπιον του θείου Αρχιερέως οι άνθρωποι αρχιερείς χάνουν την προγενέστερα των αξίαν. Οι αρχιερείς φθονούν τον Χριστόν διότι Αυτός καταργεί το σύστημα εκείνο που τους θεοποιούσε σχεδόν μπροστά στο λαό. Η διατήρησης του εκκλησιαστικού των συστήματος σήμαινε την προστασία της ατομικής τους ευημερίας. Τα ελατήρια του φθόνου ποτέ δεν είναι αγνά. Ο φθόνος είναι επικίνδυνος όταν κατακτά την καρδιά κάποιου που έχει θέσιν υπεύθυνη στην κοινωνία.

Πως ήταν δυνατόν οι αρχιερείς ν’ αγαπήσουν τον Ιησού ο οποίος έλεγε.»Επί της καθέδρας του Μωϋσέως κάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι πάντα λοιπόν όσα κι αν είπωσι προς εσάς να φυλάττητε κατά τα έργα αυτών μη πράττετε επειδή λέγουσι και δεν πράττουσι. Διότι δένουν φορτία βαρέα και δυσβάστακτα και επιθέτουν επί τους ώμους των ανθρώπων δεν θέλουσι όμως ουδέ δια του δακτύλου αυτών να κινήσωσιν αυτά. Πράττουν δε πάντα τα έργα αυτών δια να βλέπωνται υπό των ανθρώπων και πλατύνουσι τα φυλακτήρια αυτών και

Μεγαλύνουν τα κράσπεδα των ιματίων αυτών και αγαπώσιν τον πρώτον τόπον εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και να ονομάζονται υπό των ανθρώπων Ραββί-Ραββί!»

(Ματθαίος 23: 2—8). Αντί αι καυστικαί αυταί παρατηρήσεις του Χριστού να τους κάμουν να μετανοήσουν τους έκαμαν να Τον φθονήσουν. Ο φθόνος σταύρωσε τον Χριστό. δεν μπορούσαν να βλέπουν Αυτόν να υψώνεται και αυτοί να ελαττούνται.

Ας αποβάλλουμε τον φθόνο από την καρδιά μας. Ένας Ρωμαίος πολίτης γνωστός δια τον φθόνον του. όταν κάποιος φίλος του μια μέρα τον είδε σκυθρωπό αναφώνησε: «Είτε κάποιο κακό του συνέβη  είτε κάποιο πολύ καλό συνέβη σε κάποιον άλλον». Η πρόοδος του Χριστού που δεν είχε που να κλίνει την κεφαλήν διήγειρε τον φθόνο των αρχιερέων. Ένας κεραμεύς φθόνησε κάποιον πλύστη ο οποίος διαρκώς προόδευε. Δια να τον βλάψει ο κεραμεύς  έπεισε τον βασιλέα να διατάξει τον πλύστη να πλύνει έναν από τους ελέφαντες του μέχρι να γίνει άσπρος δια να γίνει και βασιλεύς λευκού ελέφαντος.  Ο πλύστης όμως πολύ έξυπνος απάντησε στον βασιλέα ότι ήταν απαίτησης της τέχνης του δια να πλύνει κάτι καλά θα έπρεπε να το τοποθετήσει σε κατάλληλο και ευρύχωρο σκεύος. Τότε ο βασιλεύς εστράφη εις τον κεραμέα και τον διέταξε να κατασκευάσει ένα τέτοιο σκεύος για ελέφαντα. Το ετοίμασε αλλά μόλις ο ελέφαντας πάτησε το πόδι του το σκεύος κατεθρυμματίσθη. Ξανάκανε το σκεύος αλλ’ εις μάτην. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κεραμεύς ετιμωρήθη από τον βασιλέα δια την ανικανότητα του. πήγε να ανοίξει τον τάφο άλλου αλλ’ ανακάλυψε στο τέλος ότι ο τάφος ήταν για τον ίδιο.  Αυτό είναι το κατόρθωμα του φθόνου. Ο φθόνος σταύρωσε τον Χριστό αλλά στον σταυρό ο Χριστός ενίκησε τον φθόνο τον θάνατο εξιλέωσε τον άνθρωπο που δέχεται το καθαρτήριο αίμα που έχυσε επ’ αυτού.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Η ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ

Η φιλαργυρία κατέκτησε την καρδιά του Ιούδα του Ισκαριώτη.

«Τότε υπήγεν εις των δώδεκα ο λεγόμενος Ιούδας ο Ισκαριώτης προς τους αρχιερείς και είπε: Τι θέλετε να μοι δώσητε κι εγώ θέλω σας παραδώσει αυτόν; Και εκείνοι έδωκαν εις αυτόν τριάκοντα αργύρια. Και από τότε εζήτει ευκαιρίαν δια να παραδώσει αυτόν»(Ματθαίος 26:14—16).  Μη νομίσετε προς στιγμήν ότι το χρήμα είναι κακόν αφ’ εαυτού. Σήμερα είναι το σύμβολον της αμοιβής του μόχθου της ανθρώπινης εργασίας. Η εργασία χωρίς χρήμα θα ήταν άχαρη. Το να προσπαθεί κανείς να κάμνει «χρυσόν» δεν είναι αμάρτημα να κάμνει όμως «χρυσό» εις βάρος του Χριστού είναι τρομερόν αμάρτημα. Κάθε τίμιος άνθρωπος έχει απόλυτο δικαίωμα να κάμνει χρήματα. Τούτο διαφέρει τελείως από την αμαρτία της φιλαργυρίας. Άλλο να κάμνει κανείς χρήματα και άλλο να τα’ αγαπά περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα. Το αντικείμενο της αγάπης μας πρέπει να είναι πρόσωπα και όχι πράγματα. Όταν ο άνθρωπος αγαπά το χρήμα περισσότερο απ’ ότι αγαπά τον Θεόν και τους συνανθρώπους του και θυσιάζει την ευημερία των άλλων δια την απόκτηση του χρήματος τότε ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ονομαστεί φιλάργυρος και να καταταχθεί με τον Ιούδα ως ο σταυρωτής του Χριστού. Το χρήμα είναι δημιουργός απείρου καλού αλλ’ είναι και επικίνδυνο πολύ επικίνδυνο. Εξαρτάται από τον άνθρωπο που το κατέχει. Ίσως εάν το χρήμα ευρίσκετο εις διαφορετικά χέρια να καθίστατο  μεγάλα ευλογία αλλά δυστυχώς οι κατέχοντες αυτό τουλάχιστον η πλειονότης έχει αναπτύξει το ψυχολογικό σύμπλεγμα της φιλαργυρίας και όλοι εξεύρομε ότι η φιλαργυρία είναι ρίζα πάντων των κακών.

Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα. Ένας κτίστης ή εργολάβος αναλαμβάνει να κτίσει ένα σπίτι. Είναι φιλάργυρος. Η τιμιότης του επιτρέπει ένα ορισμένο κέρδος αλλ’ αυτός θέλει να κερδίσει περισσότερα. Το σπίτι κτίζεται η εμφάνισης του είναι καλή αλλ’ όχι και η ποιότητα. Η σταθερότητα και η ασφάλεια εξαρτώνται όχι από το φαινόμενο και την εξωτερική ωραιότητα αλλά από την ποιότητα των υλικών. Σε λίγο καιρό όλως απροσδόκητα η στέγη πέφτει και σκοτώνει ένα ή περισσότερα μέλη της αθώας εκείνης οικογένειας. Ποιος είναι ο φονεύς εις την περίπτωση αυτή. Ποιος είναι ο Ιούδας;

Ο ζαχαροπλάστης έχει μερικά γλυκά που έμειναν από την προηγούμενη ημέρα. Εξεύρει ότι η πώλησης των είναι επικίνδυνος δια την υγεία και την ζωή του κοινού. Από το άλλο μέρος αγαπά το χρήμα τόσο πολύ που δεν θέλει με κανένα τρόπο  να θυσιάσει τα κέρδη του. Το χρήμα πρέπει να ρεύσει μέσα στο ταμείο του άσχετα αν τούτο γίνει εις βάρος της ζωής των άλλων. Πωλεί τα γλυκίσματα και το αποτέλεσμα είναι η δηλητηρίασης τόσων προσώπων. Καμιά φορά οι τοιούτοι φονείς οι τοιούτοι Ιούδαι συλλαμβάνονται αλλά τις περισσότερες φορές ξεφεύγουν από την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αυτοί είναι οι Ιούδαι του εμπορικού κόσμου. Δυστυχώς ο κόσμος μας είναι γεμάτος απ’ αυτούς γι’ αυτό είναι και ταλαίπωρος. Η φιλαργυρία μας σταυρώνει τον Χριστό. τον θανατώνει. Χωρίς τον Χριστό η ευτυχία είναι αδύνατος. Πολλά είναι τα παραδείγματα του είδους αυτού. Πάρτε τον εργοστασιάρχη που κατασκευάζει πλοία. Έχει ατσάλι κατωτέρας ποιότητας που αν το χρησιμοποιήσει θα διπλασιάσει το κέρδος του. Η φιλαργυρία του ρίχνει στον βυθό της Θάλασσας πάμπολλους επιβάτες του πλοίου. Κανείς δεν εξεύρει γιατί το πλοίο βυθίστηκε. Το βύθισε η φιλαργυρία του εργοστασιάρχη. Οι σημερινοί Ιούδαι μπορούν να σκοτώσουν περισσότερους του ενός. Το όπλο αυτό στα χέρια του σημερινού ανθρώπου έχει καταντήσει επικυνδινωδέστατο. Δεν είναι ανάγκη να επαναφέρουμε τον Χριστό εις την γη για να Τον σταυρώσουμε. Ο ίδιος είπε: «Αληθώς σας λέγω καθ’ όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου εις εμέ εκάμετε». Εάν με τη φιλαργυρία μας καταχρώμεθα τον εργάτη ή τον εργοδότη μας καταχρώμεθα τον Χριστό. Οτιδήποτε κάμομε εις βάρος της ευημερίας του πλησίον μας κατεβάζει εις το χαμηλό επίπεδο του Ιούδα του προδότη του Χριστού.

Η φιλαργυρία έκαμε τον Ιούδα να προδώσει τον Χριστό. Ας εξετάσουμε ο καθένας μας τον εαυτό του μήπως και εμείς υποκείμεθα εις το ίδιο αμάρτημα. Τι να τον κάμομε τον χρυσό χωρίς τον Χριστό; Όταν όμως τον χρυσό μας τον βάλουμε στα χέρια του Χριστού η προκύπτουσα ευλογία είναι μεγάλη. Εις την καρδιά εκείνου που κατοικεί ο Χριστός είναι αδύνατον ο χρυσός να καταλάβει την πρώτη θέση. Πολύ δύσκολο όμως

Για τον Χριστό να κολλήσει σ’ εκείνου την καρδιά που έχει κατακτηθεί από τον χρυσό. Στην καρδιά του Ιούδα δεν έχει λάβει χώραν το θαύμα της αναγεννήσεως. Πως ήτο δυνατόν άνθρωπος αναγεννημένος σεσωσμένος δια της θείας χάριτος να πάει στους αρχιερείς και να τους πει: «Τι θέλετε μη δώσητε και εγώ θέλω σας παραδώσει αυτόν;»  Αδύνατον. Ο Χριστός ποτέ δεν είχε βασιλεύσει στην καρδιά του Ιούδα.

Προσέξτε και πάλι την στάση των αρχιερέων. Ήσαν πολύ έξυπνοι άνθρωποι. Ήξεραν την αδυναμία της ανθρώπινης ψυχής. Έπρεπε να βρουν κάποιο τρόπο να πραγματοποιήσουν την διακαή επιθυμία του φθόνου των. Το μέσον ήταν το χρήμα και η αγάπη του Ιούδα για το χρήμα. Προηγουμένως καταχράστηκαν την άγνοια του λαού για να πλουτίσουν το ταμείο τους. τώρα έχουν την χρηματική ευχέρεια να πληρώσουν τα χρήματα αυτά που ίσως πήραν με την διαβεβαίωση προς εκείνους από τους οποίους τα πήραν ότι οι ψυχές των συγγενών των θα μεταφέρονταν εις τόπο αναπαύσεως και ειρήνης. Αυτά τα χρήματα που ήταν η πληρωμή για αντιγραφικές προσευχές χρησιμοποιούνται τώρα δια να κορέσουν(χορτάσουν) την φιλαργυρία του Ιούδα εκείνο λοιπόν που πραγματικά σταύρωσε τον Χριστό ήταν το εκκλησιαστικό χρήμα το χρήμα των αρχιερέων. Το χρήμα που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς ιερούς χρησιμοποιήθηκε για να σταυρώσει τον Χριστό.

Πολλές φορές όταν μας παρουσιάζεται κάποιο έργο να κάμομε φαίνεται πως αυτομάτως η πρώτη ερώτηση που κάνομε είναι η εξής: «Τι θα μπορέσω να κερδίσω. Τι θα βγάλω;» Η φιλαργυρία είναι κληρονομιά του προπατορικού μας αμαρτήματος. Ανώτερος είναι εκείνος ο άνθρωπος που αντί να πει: «Τι θα κερδίσω; Λέγει: «Κατά πόσον θα ωφελήσω τον πλησίον μου κάνοντας το έργο αυτό;» εξεύρω  μερικούς που αυτοκαλούνται χριστιανοί μάλιστα κάμνουν και τους κήρυκες. Για ν’ αποκτήσουν χρυσό πωλούν αλκοολικά ποτά νικοτίνη πράγματα που δηλητηριάζουν τον οργανισμό του ανθρώπου. Βυθίζουν οικογένειες μέσα στην δυστυχία κάνοντας χρυσό και κατόπιν θέλουν να φέρουν τον Χριστό στις οικογένειες αυτές με τον ίδιο χρυσό που τις βύθισε στη φτώχεια και την απελπισία.

Υπάρχουν δυστυχώς εκκλησίες οι οποίες σταυρώνουν τον Χριστό το Σαββατόβραδο και την Κυριακή επιχειρούν  να τον λατρεύσουν. Το Σάββατο στο υπόγειο της εκκλησίας μεθούν και χορεύουν ίσως για να μαζέψουν χρήματα για κάποιο εκκλησιαστικό σκοπό την δε Κυριακή στον «ναό του Θεού» πάνω από το μπαρ ο κληρικός ευλογεί τα χρήματα αυτά. Οποία απάτη οποίον αίσχος οποία προδοσία του Χριστού! Ποτέ ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Εκείνο το οποίο χρειάζεται ο αυτοκαλούμενος χριστιανικός κόσμος της εποχής μας είναι ένας ατρόμητος Χρυσόστομος που από το χρήμα δεν δεσμεύεται για το χρήμα δεν θυσιάζει την αλήθεια του Ευαγγελίου με το χρήμα δεν πωλεί συγχωροχάρτια αλλά για τον Χριστό θυσιάζει και θυσιάζεται.

Ο μόνος που είναι ικανός να φονεύσει την αμαρτία της φιλαργυρίας από μέσα στην καρδιά μας είναι Εκείνος τον οποίο ο άνθρωπος σταύρωσε με την φιλαργυρία του ο Αιώνιος Υιός του Θεού ο Ιησούς Χριστός. Η σταύρωσή Του είναι ο θρίαμβος Του και όχι η ήττα Του. Είναι η πηγή της ανθρώπινης σωτηρίας. Μπορεί να γίνει και η πηγή της δικής σου σωτηρίας αν δεχθείς το εξιλαστήριο αίμα που ο Χριστός έχυσε για σένα.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

--03--ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ

Αυτή είναι η Τρίτη  κατά σειρά αμαρτία σταύρωσε τον Χριστό. Είναι κοινή αλλά τρομερή. Ο Πέτρος Τον είχε αρνηθεί. Οι άνδρες οι κρατούντες τον Ιησού ενέπαιζαν αυτόν δέροντες και περικαλύψαντες Αυτόν λέγοντες Προφήτευσον τις είναι όστις σε εκτύπησε; Και όλα αυτά βλασφημούντες έλεγον εις Αυτόν. Και καθώς έγινε ημέρα συνήχθη το πρεσβυτέριο του λαού αρχιερείς τε και γραμματείς και ανεβίβασαν Αυτόν εις το συνέδριο λέγοντες Συ είσαι ο Χριστός; Ειπέ προς ημάς. Είπε δε προς αυτούς. Εάν σας είπω δεν θέλετε πιστεύσει εάν δε και ερωτήσω δεν θέλετε μοι αποκριθεί ουδέ θέλετε με απολύσει. Από του νυν θέλει είσθε ο Υιός του ανθρώπου καθήμενος εκ δεξιών της δυνάμεως του Θεού. είπον δε πάντες. Συ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού; ο δε είπε προς αυτούς Σεις λέγετε ότι      

εγώ είμαι. Οι δε είπον τι χρείαν έχομεν πλέον μαρτυρίας διότι ημείς αυτοί ηκούσαμεν από του στόματος αυτού. Τότε εσηκώθει άπαν το πλήθος αυτών και έφεραν Αυτόν προς τον Πιλάτον. Από τα στόματα αυτών ο Πιλάτος περίμενε να ακούσει τις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες θα καταδίκαζε ή θα αθώωνε τον Ιησού. Ποιες ήταν οι κατηγορίες του πλήθους; Προηγουμένως Τον ρώτησαν δύο ερωτήσεις: Συ είσαι ο Χριστός; Συ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού; κατάλαβαν βέβαια ότι ο Ιησούς ήταν και τα δύο(αμφότερα). Ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας ο κεχρισμένος του Θεού ο Χριστός και Υιός του Θεού. εάν προσέφεραν αυτές τις δύο κατηγορίες θα ήταν αληθείς κατήγοροι αλλ’ επειδή ήξεραν ότι ο Χριστός δεν μπορούσε να καταδικαστεί επειδή απλώς αξιούσε την υπερφυσική Του υπόσταση και προέλευση προτίμησαν να προστρέξουν στην αμαρτία της συκοφαντίας. Όχι μόνο οι ανήκοντες εις το Ιουδαϊκό συνέδριο συκοφάντησαν τον Χριστό αλλά και το πλήθος. Μέσα στον όχλο που δεν έχει την δυνατότητα να νικήσει με ειρηνικά και αληθή επιχειρήματα η συκοφαντία είναι το μεγαλύτερο όπλο. Εκείνος που δεν μπορεί να φθάσει στο υψηλό επίπεδο του άλλου και δεν έμαθε να χαίρεται για την πρόοδο του άλλου αλλά τον φθονεί θα επιχειρήσει με κάθε δόλιο τρόπο με την συκοφαντία να τον κατεβάσει να τον ξευτελίσει. Κάνοντας αυτό νομίζει πως εξυψώνει τον εαυτό του. έρχεται ο φίλος μας κ. Χ. και αρχίζουμε να μιλούμε. Είναι φυσικό στον άνθρωπο να μιλά μάλλον για πρόσωπα παρά για πράγματα. Έξαφνα αναφέρει το όνομα κάποιου άλλου γνωστού. Τον επαινεί. Εξαιρεί τις αρετές του. εγώ του λέγω: «αγαπητέ Χ να ήξευρες όσα εξεύρω εγώ γι’ αυτόν να δούμε αν θα μιλούσες έτσι!» Τι κάμνω τη στιγμή εκείνη; Μήπως δεν σταυρώνω το τρίτο αυτό πρόσωπο που είναι το θέμα της συζητήσεως μας;  Όλοι μας σταυρώνουμε τους συναδέλφους μας. Όλοι μας πάσχομε από το φοβερό αυτό αμάρτημα. Με την συκοφαντία μας θανατώνουμε τον γείτονα μας με την ελπίδα ότι έτσι θα ζήσουμε εμείς καλύτερα. Οποία απάτη όμως. Η συκοφαντία κατόρθωσε κι σταύρωσε τον Χριστό δεν τον κράτησε όμως μέσα (εντός) του τάφου.

Προσέξτε παρακαλώ μία προς μία τις συκοφαντίες του

πλήθους. « Και άρχισαν να κατηγορώσιν αυτόν λέγοντες: Τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος και εμποδίζοντα το να δίδωσι φόρους εις τον καίσαρα λέγοντα εαυτόν ότι είναι ο Χριστός βασιλεύς». Κατηγόρησαν τον Χριστό ως υποσκάπτοντα την εθνική ευημερία τους και ως εμποδίζοντα την οικονομική ευστάθεια του έθνους. Με άλλα λόγια ως προδότη της πατρίδας του και ως κλέπτη του κρατικού ταμείου.  Η μεν πρώτη κατηγορία αφορούσε τους Ιουδαίους η δε δευτέρα τους Ρωμαίους κυβερνήτες. Οι κατήγοροι του Χριστού  ήσαν πολύ έξυπνοι. Ήξεραν τι να πουν στον Πιλάτο τον εκπρόσωπο του Ρωμαίου κατακτητή. Ήταν καθήκον του να προστατεύσει το Ιουδαϊκό έθνος από κάθε αναβρασμό εθνικό και να συλλέγει τους φόρους. Έτσι λοιπόν για τον Χριστό είπαν ότι δεν είναι πατριώτης ότι είναι κλέπτης διότι λέγει στους άλλους να μη πληρώσουν φόρους. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Όταν μερικοί δεν συμφωνούν μαζί μας σε ορισμένες θρησκευτικές δοξασίες αντί να μας αντιμετωπίσουν με Γραφικά επιχειρήματα εκτοξεύουν εναντίον μας κατηγόριες ανύπαρκτες και ψευδείς ότι δεν ήμαστε Έλληνες ότι επιχειρούμε την διάσπαση του Ελληνισμού και άλλα πολλά εξ’ ίσου ανόητα με εκείνα που ο όχλος έλεγε κατά του Χριστού. Πόσο χαμηλά κατέρχονται(κατεβαίνουν) οι τοιούτοι! Η συκοφαντία δεν ξέρει όρια δεν ξέρει που να σταματήσει. Ίσως  ν’ αρχίζει με ένα δράμι(γραμμάριο) αλήθειας αλλά το δράμι (γραμμάριο)αυτό της αλήθειας χάνεται μέσα στο καντάρι (ζυγαριά) της ψευδούς φαντασίας. Συκοφαντία και φαντασία περπατούν σφιχτά αγκαλιασμένες. Είναι δίδυμες αδελφές. Όπως η φαντασία δεν ξέρει τέλος και η συκοφαντία. Είθε ο Θεός να μας απαλλάξει από το τρομερό αυτό αμάρτημα.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Η ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑ

Πρόκειται περί της απολύσεως του Βαραββά ή του Χριστού. Ένας από τους δύο έπρεπε να ελευθερωθεί. Ο Πιλάτος είχε πιστοποιήσει ότι ο Χριστός ήταν αθώος.

Οι κατηγόριες του όχλου αποδείχτηκαν αστήρικτες κατηγόριες. Εσκέφθη όμως ο Πιλάτος τι θα έλεγε ο όχλος τι θα έκαμνε εν περιπτώσει που αυτός θα πήγαινε κατά της κοινής γνώμης; Ασφαλώς θα γινόταν μεγάλη ταραχή η οποία υπήρχε κίνδυνος να εκτοπίσει  τον Πιλάτο από την σπουδαία του θέση. Για να περνώ καλά πρέπει να τάχω καλά με τον κοσμάκη θα συλλογίστηκε ασφαλώς ο Πιλάτος. Έτσι συλλογίζονται πολλοί άλλοι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέται. Υπάρχει τελεία αδιαφορία για την αλήθεια για την δικαιοσύνη. Εις τις χριστιανικές εκκλησίες σήμερα οι ποιμένες βλέπουν πολλά τα άτοπα πολλά τα’ αντιχριστιανικά πολλά τα’ ανήθικα! Πόσοι όμως έχουν το θάρρος να νικήσουν την αμαρτία της ανθρωπαρέσκειας και να πουν το άσπρο – άσπρο και το μαύρο – μαύρο; «Ο Πιλάτος λοιπόν θέλων να κάμει στον όχλο το αρεστό απέλυσε εις αυτούς τον Βαραββά και παρέδωκε τον Ιησού αφού μαστίγωσε Αυτόν δια να σταυρωθεί»

(Μάρκος ιε:15). Ιδού άνθρωποι που διοικούσαν τότε οι δε σημερινοί μας κυβερνήται εις όλα τα επίπεδα της ζωής δεν είναι καθόλου καλύτεροι. Θέλουν να κάμουν εις τον όχλον το αρεστόν. Η ανθρωπαρέσκεια είναι αμαρτία άραγε; Και βέβαια διότι σταύρωσε τον Χριστό.

Αγαπητέ μου αναγνώστη μη προτιμήσεις να ευχαριστήσεις τον κόσμο τους συγγενείς τους φίλους σου σταυρώνοντας τον Χριστό αποδεχόμενος Αυτόν ως τον προσωπικό σου Σωτήρα κατατάσσεις τον κόσμο ως εχθρόν σου.

Κάποια κόρη ήλθε εις τον ιεροκήρυκα της και του είπε: «Μα αιδεσιμότατε όταν δεχθώ τον Χριστό πρέπει ν’ αφήσω τον κόσμο». Μη φοβάσαι της είπε ο ιεροκήρυξ «δεν θα είναι ανάγκη για σένα ν’ αφήσεις τον κόσμο μόνος του θα σε αφήσει». Και πραγματικά ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Μη νομίσετε ότι ήλθα να βάλω ειρήνην επί την γην δεν ήλθον να βάλω ειρήνην αλλά μάχαιραν. Διότι ήλθα να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού και όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού όστις δεν λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου δεν είναι άξιος εμού. Όστις εύρη την ζωήν αυτού θέλει απολέσει αυτήν και όστις απολέσει την ζωήν αυτού δι εμέ θέλει εύρη αυτήν».(Ματθαίος ι:34—39).

Η απόρριψης της αμαρτίας της ανθρωπαρέσκειας σημαίνει την επώμισιν (στους ώμους) του σταυρού του Χριστού. Είθε ο καθένας μας να εκλέξει τον Χριστό παρά την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 4^ον

ΕΝ ΣΟΙ ΛΕΙΠΕΙ

Ο Ιησούς μόλις άφησε τα παιδιά αφού τα αγκάλιασε και τα

ευλόγησε. Εκείνη ακριβώς την ώρα που έβγαινε στο δρόμο συνέβη το ακόλουθο περιστατικό.

«Έδραμε τις και γονυπετής έμπροσθεν αυτού ηρώτα αυτόν Διδάσκαλε αγαθέ τι να κάμω για να κληρονομήσω ζωή αιώνιο; Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν. Τι με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ειμή ο Θεός. Τας εντολάς εξεύρεις «Μη μοιχεύσεις Μη φονεύσεις Μη κλέψεις Μη ψευδομαρτυρήσεις Μη αποστερήσεις Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα». Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτόν Διδάσκαλε ταύτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου. Και ο Ιησούς εμβλέψας εις αυτόν ηγάπησεν αυτόν και είπε προς αυτόν. Εν σοι λείπει. Ύπαγε πώλησον όσα έχεις και δος εις τους πτωχούς και θέλεις έχει θησαυρόν εν ουρανώ και ελθέ και ακολούθει μοι σηκώσας τον σταυρόν. Εκείνος όμως σκυθρωπάσας δια τον λόγον ανεχώρησε λυπούμενος διότι είχε κτήματα πολλά. Και περιβλέψας ο Ιησούς λέγει προς τους μαθητάς αυτού. Πόσον δυσκόλως θέλουσιν εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού οι έχοντες τα χρήματα». (Μάρκος 10:17—23). Αν και ο νέος αυτός εφύλαττε τας εντολάς  εν τούτοις επιθύμει να λάβει αιώνιο ζωή. Γι’ αυτό σπεύδει εις συνάντηση του Ιησού όστις είναι ο μόνος ο οποίος προσφέρει αιώνιο ζωή. Πολλά είχε ακούσει για τον Χριστό ήθελε όμως να Τον γνωρίσει προσωπικός και για πάντα να λύσει τις απορίες που είχε. Εις την ζωή του νέου αυτού υπήρχαν καλά πράγματα δια τα οποία ήταν άξιος συγχαρητηρίων. Εφ’ όσον ήταν ελλιπής εις ένα μόνο πράγμα  θα πει ότι στα άλλα όλα ήταν εν τάξει.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΡΟΤΕΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

1/. Ο νέος αυτός δεν ήταν ελλιπής εις ηθικότητα.

Όταν ο Χριστός τον ρώτησε αν τηρεί τον νόμο χωρίς να διστάσει είπε: «Ταύτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου». Εάν αυτή η αξίωσης δεν ήταν αληθής ο Χριστός καρδιογνώστης όπως ήταν θα το έλεγχε και θα τον ντρόπιαζε για το ψέμα του. Ενθυμείσθε την περίπτωση της Σαμαρείτιδας; Όταν ο της είπε να πάει να φέρει τον άνδρα της αυτή αμέσως προσπάθησε να αποκρύψει την αμαρτωλή της ζωή και είπε: «δεν έχω άνδρα». Ο Ιησούς ήξευρε ότι αυτό δεν ήταν ορθό και αμέσως της αποκάλυψε ότι γνώριζε όλη της την ζωή λέγων: «Καλώς είπας ότι δεν έχω άνδρα διότι πέντε άνδρας έλαβες και εκείνος τον οποίον έχεις τώρα δεν είναι ανήρ σου τούτο αληθές είπας». Από το μάτι του Χριστού τίποτα δεν κρύβεται.

Σε συγχαίρουμε λοιπόν νέε μας για την ηθική σου για την τιμιότητα σου διότι είσαι πραγματικός κύριος αλλά σου λείπει ένα πράγμα.

2/. Δεν του έλειπε η εξωτερική θρησκεία. Ο Λουκάς μας λέγει ότι ο νέος αυτός ήτο άρχων το οποίο σημαίνει ότι ήτο μέλος του ανώτατου Ιουδαϊκού Εκκλησιαστικού Συνεδρίου του Σανχενδρείμ. Δεν ήταν δε εύκολο να γίνει κανείς μέλος του συνεδρίου αυτού. Έπρεπε να υπερέχει εις χαρακτήρα και εις θρησκευτικό ζήλο. Παρ’ όλον ότι ο άνθρωπος αυτό ήτο νέος κατόρθωσε ν’ ανέβει τόσο  ψηλά σ’ ένα τόσο σπουδαίο εκκλησιαστικό αξίωμα. Άλλο μέρος του Συνεδρίου αυτού ήτο ο Νικόδημος ο οποίος ήλθε εις τον Χριστό την νύχτα. Αυτός  ήταν γέρος. Δεν ήταν εύκολο κανείς στα νεανικά του χρόνια να καθίσει σ’ ένα τέτοιο συνέδριο. Απαιτείτε εξαιρετική ικανότης την οποίαν ο νέος μας είχε. Ούτε σήμερα δεν βλέπει κανείς μεγάλο εκκλησιαστικά αξιώματα να κατέχονται από νέους. Οι δεσπότες και πατριάρχες είναι συνήθως πρεσβύτεροι στην ηλικία. Παρ’ όλην όμως την ταχύτητα με την οποία ο νέος αυτός ανήλθε την κλίμακα της εκκλησιαστικής διακρίσεως ο Χριστός όταν τον αντίκρισε του είπε: «Εν σοι λείπει». Αυτό ασφαλώς θα τον καταλύπησε αλλά ήταν η αλήθεια κι’ έπρεπε να την μάθει επειδή αφορούσε το άτομο του. Ίσως και εμείς να ευρισκόμεθα εις την ίδια κατάσταση εις την οποία ευρίσκετο ο νέος της ιστορίας μας να είμαστε κατ’ εξοχήν θρήσκοι να μη αφήνουμε εορτή να μας φύγει να τηρούμε όλους τους εξωτερικούς τύπους να πηγαίνουμε  στην εκκλησία τακτικά και μάλιστα να κατέχουμε εκκλησιαστικό αξίωμα μεγάλο ή μικρό. Ο Χριστός και σε μας τολμά να πει: «Και τι με τούτο; Παρ’ όλη την εξωτερική σου θρησκεία σου λείπει κάτι!».

3/. Δεν ήτο ελλιπής ευσεβείας. Ο Χριστός ήτο πρόσωπο άγνωστο εις αυτόν. Ποτέ δεν Τον είχε συναντήσει. Τον γνώριζε εκ φήμης μόνο. Και όμως μόλις Τον πλησιάζει γονυπετεί ενώπιον Του. Γονατίζομε μπροστά στα πρόσωπα που σεβόμεθα κι’ εκτιμούμε. Η πράξης λοιπόν  του νέου μας πείθει περί του σεβασμού τον οποίο είχε για Χριστό. Ασφαλώς μπορούσε με την πράξει του αυτή να βρει τον μπελά του. αλλοίμονο αν τον έβλεπαν οι συνάδελφοί του εκκλησιαστικοί άρχοντες να υποκλίνεται εις τον Ιησού τον οποίο μισούσαν και προσπαθούσαν να φονεύσουν. Για φανταστείτε π.χ. έναν Καθολικό Καρδινάλιο να υποκλιθεί και να γονατίσει μπροστά σ’ ένα εκκλησιαστικό αρχηγό ξένου δόγματος. Θα τα εύρισκε σκούρα με τον Πάπα! Παρ’ όλον όμως τον κίνδυνο που υπήρχε εις την έκφραση του σεβασμού του προς τον Χριστό ο νέος αυτός δεν μπορούσε να κάμει διαφορετικά έκαμε εκείνο που τον διέτασσε η συνείδησης  του ευρισκόμενος μπροστά στον Κύριο του ουρανού και της γης. Απέδωσε τον σεβασμό εκεί που ανήκε αψηφώντας τις συνέπειες. Όχι μόνον γονυπέτησε ενώπιον του Χριστού αλλά και τον προσφώνησε πολύ ευλαβώς:»Διδάσκαλε αγαθέ του λέγει: Ένας τίτλος μια τέτοια προσφώνησης σπανίως εδίδετο εις τους Ραβίνους υπό τον Ιουδαίων. Ώστε ο νέος αυτός απέδωσε εις τον Χριστόν μεγαλυτέρα τιμήν από εκείνη που ελάμβαναν οι εκκλησιαστικοί αρχηγοί του δόγματος του.

Κι’ αυτό ήταν επικίνδυνο γι’ αυτόν αλλά δεν τον ένοιαζε. Ήταν άνθρωπος ευθύς που την αλήθεια την έλεγε αλήθεια την ημέρα –ημέρα και το φως –φως. Και όμως το γονυπέτημα του και η προσφώνησης του να κολακεύσουν τον Χριστό λέγει εις αυτόν «Εν σοι λείπει!». Ευσεβής ίσως να είσαι. Πολλές μετάνοιες με το γόνατο κεκλιμένο μπροστά στην εικόνα του Χριστού μετάνοιες να κάνεις νομίζοντας ότι με τούτο θα κερδίσεις την εύνοια και την σωτηρία του Χριστού σε σένα το θρήσκο: «Εν σοι λείπει!»

4/. Ο νέος αυτός ήτο ορθόδοξος. Ορθόδοξος θα πει εκείνος που κατά την αντίληψη του δοξάζει ορθά. Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός ανήκε στο ορθόδοξο δόγμα των Γραμματέων και Φαρισαίων και όχι στην αίρεση των Σαδδουκαίων που δεν πίστευαν ούτε στους αγγέλους ούτε στα πνεύματα ούτε στην αθανασία της ψυχής ούτε στην αιώνια ζωή. Πως όμως το ξέρουμε ότι ο νέος ήταν ορθόδοξος; Από το γεγονός ότι ήρθε εις τον Χριστόν ζητώντας να λάβει αιώνιο ζωή. Εάν ήταν Σαδδουκαίος δεν θα επεδίωκε ένα τέτοιο πράγμα διότι δεν θα το πίστευε. Όχι κάθε άλλο παρά αιρετικός παρά ορθολογιστής ή σκεπτικιστής ήταν ο νέος της ιστορίας μας. Ήταν καμάρι της τότε ορθοδοξίας. Το «πιστεύω» της θρησκείας του το ήξευρε απ’ έξω και ανακατωτά. Και όμως παρ’ όλην την ορθοδοξία του ο Χριστός του είπε: «Εν σοι λείπει!».

5/. Δεν ήτο ελλιπής ειλικρινείας. Η αξίωσης του ότι ετήρει τας εντολάς ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη. Ο Χριστός του ανέφερε μόνο ολίγας : «Μη μοιχεύσης μη φονεύσης με ψευδομαρτυρήσεις». Αυταί ήσαν κάπως χονδραί και μεγάλαι αμαρτίαι. Αλλά προχωρεί και σε κάτι άλλο: «Μη αποστερήσεις»

Ποιος μεταξύ των αρχιερέων της εποχής εκείνης ακόμη και της σημερινής μπορεί να πει εν πάση ειλικρίνεια ότι πάντοτε και πάντα υπήρξε τηρητής της εντολής αυτής; Ελάχιστοι. Προσέξατε πως ο Χριστός ομίλησε περί αυτών εις τους όχλους και προς τους μαθητάς Αυτού. : «Επί της καθέδρας του Μωϋσέως εκάθισαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι πάντα λοιπόν όσα αν είπωσι προς εσάς να φυλάττητε –φυλάττετε και πράττετε κατά δε τα έργα αυτών μη πράττετε επειδή λέγουσι και δεν πράττουσι. Διότι δένουσι φορτία βαρέα και δυσβάστακτα και επιθέτουσι επί τους ώμους των ανθρώπων δεν θέλουσι όμως ουδέ δια του δακτύλου αυτών να κινήσωσι αυτά. Πράττουσι δε πάντα τα έργα αυτών δια να βλέπωνται υπό των ανθρώπων και πλατύνουσι τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσι τα κράσπεδα των ιματίων αυτών και αγαπώσι τον πρώτον τόπον εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και να ονομάζονται υπό των ανθρώπων Ραββί-Ραββί…. Ουέ εις εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί διότι κλείετε την βασιλεία των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων επειδή σεις δεν εισέρχεστε ουδέ τους εισερχομένους αφήνετε να εισέλθωσι. Ουέ  εις εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί διότι κατατρώγετε τας οικίας των χηρών και τούτο επί προφάσει ότι κάμνετε μακράς προσευχάς…. Ουέ εις εσάς…διότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και πινακίου έσωθεν όμως γέμουσιν εξ’ αρπαγής και ακαθαρσίας» (Ματθαίος κεφ: 23). Οι άνθρωποι αυτοί φαίνεται είχαν εμποροποιήει την θρησκεία. Το μήκος των προσευχών εξαρτιόταν από πόσα χρήματα μπορούσαν οι «πιστοί ¨να πληρώσουν.  Τον παράδεισο είχαν μονοπώλιο και τον πουλούσαν στη μαύρη αγορά. Μη νομίσετε ότι η μαύρη αγορά περιορίζεται μόνο στο εμπόριο εκτείνεται και μέσα σ’ αυτές τις σημερινές οργανωμένες εκκλησίες. Κάποιος είπε πως τότε ο Πέτρος και ο Ιωάννης είπαν εις τον χωλό έξω της ωραίας Πύλης «Αργύριον και χρυσίον ημείς δεν έχομεν αλλ’ ότι έχομεν τούτο σοι δίδομεν. Εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου σηκώθητι και περιπάτει» (Πράξεις κεφ: γ).

Αλλά σήμερα στο Βατικανό ο όρος αντεστράφη. Εκεί όπως και αλλού μπορούν να πουν: «Αργύριον και χρυσίον ημείς έχομεν αλλά δεν μπορούμε να σου πούμε: εν τω ονόματι του Χριστού σηκώθητι και περιπάτει». Πως πραγματικά έχει καταντήσει ο κόσμος μας! Εις τι χαμηλό επίπεδο. Ακόμη και την δύσκολη στιγμή του θανάτου εκμεταλλευόταν διότι ο Χριστός τους κατηγορεί ως εισερχόμενους και κατατρώγοντας τας οικίας των χηρών. Σαν να μη έφθανε η θλίψις των και βρίσκονται εκείνοι που θα έπρεπε να τις παρηγορήσουν κι ‘ εξυψώσουν ηθικώς και οικονομικώς και κάμνουν το φορτίο τους βαρύτερο.

Ο νέος της ιστορίας μας αποτελούσε εξαίρεση. Δεν ήταν τέτοιος χαμένος. Ήταν ειλικρινής. Δεν αποστερούσε κανένα ούτε της ηθικής ούτε της οικονομικής του ακεραιότητας και ευημερίας. Αυτός έπραττε εκείνα που κήρυττε. Ήταν πλούσιος αλήθεια αλλά τα χρήματα φαίνεται απέκτησε εντίμως ή κληρονόμησε. Δεν εμποροποίησε την θρησκεία δεν πωλούσε προσευχές δεν ήταν υποκριτής αλλά ειλικρινέστατος περπατούσε σύμφωνα με το φως που είχε. Όταν είπε: «Διδάσκαλε ταύτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος μου» δεν κοίταζε να δει αν ήταν μόνος του δεν προσπάθησε να μη τον ακούσουν εκείνοι που ήξεραν την ζωή του.  Πόσες φορές εμείς είμαστε πρόθυμοι να κάμομε μεγάλες αξιώσεις και ισχυρισμούς και κομπασμούς της ηθικής μας ακεραιότητας αλλά συνήθως θέλομε να τις κάνομε σ’ εκείνους που δεν μας ξέρουν καλά που δεν είναι γνώσται της ιδιαιτέρας μας ζωής. Τον νέο μας ούτε οι φίλοι του ούτε ο Χριστός μπόρεσαν να διαψεύσουν ως μη τηρήσαντα τας προαναφερθείσας εντολάς.

«Εύγε νέε δια την ειλικρίνεια σου» θα του έλεγε ο Χριστός.

«αλλά σου λείπει ένα πράγμα ακόμη!»  

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

--04--Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ

Εις το προηγούμενο κεφάλαιο μελετήσαμε πέντε από τα καλά προτερήματα του νέου που ήλθε στον Χριστό.

Αυτά δε ήσαν η ηθικότης του η εξωτερική του θρησκεία η ευσέβεια του η ορθοδοξία του και η ειλικρίνεια του. Μπορούμε όμως να τον συγχαρούμε και δι’ άλλα πράγματα δια τα οποία δεν ήταν ελλιπής.

1/. Δεν ήταν ελλιπής ζήλου.—Η περιγραφή είναι: «έδραμε τις και γονυπετήσας έμπροσθεν αυτού(του Ιησού)ηρώτα αυτόν Διδάσκαλε αγαθέ τι να κάμω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον». (Μάρκου 10:17). Ο νέος έδραμε προς τον Χριστό. αυτό είναι χαρακτηριστικό του ζήλου τον οποίο είχε για να συναντήσει και συνομιλήσει με τον Χριστό. Ο Νικόδημος πήγε να δει τον Χριστό τη νύκτα αυτός όμως πήγε την ημέρα

Τρεχάτος. Είδε  τον Χριστό να περπατά στο δρόμο μετά που είχε ευλογήσει τα παιδιά. Δεν ήταν ανάγκη να ρωτήσει ποιος ήταν. Τα μάτια του όχλου αδιάκοπα Τον παρακολουθούσαν. Η ακοή του ονόματος Του έφθανε σε κάθε γωνιά της Παλαιστίνης. Προηγουμένως είχε λάβει χώραν συζήτησης περί του γάμου του διαζυγίου και της επανασυζεύξεως των διαζευγμένων. Όχλοι ήσαν συναθροισμένοι γύρω Του και τους εδίδασκε. Μετά την συζήτησι και προτού απολυθεί ο όχλος έφεραν τα παιδάκια να τα ευλογήσει. Αμέσως κατόπιν παρουσιάζεται περιπατών εις την οδόν όταν τον πλησίασε ο νέος της ιστορίας μας. Έτρεξε για να Τον προφθάση. Φοβήθηκε μήπως χάσει την ευκαιρία αυτή η οποία ίσως να ήταν μοναδική. Είχε τεράστιο ζήλο! Για φανταστείτε έναν αρχιερέα ένα μέλος του ανώτατου δικαστηρίου να σπρώχνει τον κόσμο για να συναντήσει τον κεκηρυγμένον κατ’ αυτούς εχθρό της οργανωμένης τους θρησκείας. Εχρειαζόταν θάρρος για να κάμει ένα τέτοιο πράγμα. Τα βλέμματα του είχαν προσηλωθεί προς τον Χριστό κι’ έπειτα να Τον συναντήσει αμέσως. Α! πως και εμείς θα έπρεπε να τον μιμηθούμε τον νέο αυτόν εις το σημείο τούτο. Πόσοι από μας άραγε έχομε τον ίδιο ζήλο; Ποθούμε να συναντήσουμε τον Χριστό με τόση λαχτάρα για να πληροφορηθούμε πως μπορούμε να λάβουμε αιώνια ζωή; Συνήθως τρέχουμε για πολλά άλλα πράγματα σπανίως όμως για να πλησιάσουμε τον Χριστό. τρέχουμε εις τους χορούς εις τις διασκεδάσεις εις τα χαρτοπαίγνια εις τις εργασίες μας προς απόκτηση των υλικών αγαθών εις την συνάντηση συγγενών και φίλων μας αλλά πόσοι από εμάς τρέχουμε εις τον οίκο του Κυρίου για να προσευχηθούμε για να λατρεύσουμε τον  Θεό εν Πνεύματι και αληθεία; Όλες σχεδόν οι εκκλησίες είναι άδειες. Πόσες φορές ρωτώ γνωστούς «Θα έλθετε εις την εκκλησία αύριο;» Η απάντηση τις περισσότερες φορές είναι «Αν δεν μου τύχη τίποτε άλλο!» Η βασιλεία του θεού εις την ζωή μας κατάντησε το τελευταίο πράγμα αντί να είναι το πρώτο. Τρέχουμε – τρέχουμε μοχθούμε τόσο για τα υλικά που δεν έχουμε δύναμη για τα πνευματικά. Ο νέος της ιστορίας μας δεν μας έμοιαζε. Ήταν ζηλωτής αλλά παρ’ όλο τον ζήλο του ο Χριστός του είπε: «εν σοι

λείπει».

2/. Ο νέος αυτός ήταν σκεπτικός. Σαν παράδοξη πρότασης είναι αυτή γιατί η νεότης και η σκεπτικότης συνήθως δεν συμβαδίζουν. Οι νέοι μας σήμερα είναι επιπόλαιοι δεν κάθονται να σκεφθούν τις συνέπειες των πράξεων των. Εάν σκέπτονταν δεν θα έκαμναν ότι κάμνουν. Κάποιος είπε ότι κερδίζομε τη μισή μάχη όταν κατορθώσομε να πείσουμε τους ανθρώπους να σκέπτονται.

Ο νέος αυτός ήξερε να σκέπτεται. Μελέτησε προσεκτικά τον νόμο και προσπάθησε κατά δύναμη να τον τηρήσει. Συλλογίσθηκε όμως: εάν ο νόμος ήταν αρκετός τότε γιατί να έλθει ο Χριστός; Σκέφθηκε μήπως του έλειπε κάτι. Ο νόμος δεν μπορούσε να του προσφέρει αιώνια ζωή την οποία ο Χριστός προσέφερε. Τι έπρεπε να κάμει; Να εμείνει εις τον νόμο ή να προσέλθει εις τον Χριστό να μάθει εκείνο που δεν ήξευρε; Διάλεξε το δεύτερο και πολύ ορθά σαν σοφός που ήταν. Η  έρευνα είναι σπουδαίο προτέρημα. Δεν ακολούθησε το παράδειγμα πολλών συναδέλφων του που κατηγορούσαν τον Χριστό ως απατεώνα ως διάβολο χωρίς  να Τον ακούσουν χωρίς καν ν’ ανταλλάξουν μια κουβέντα μαζί Του. αυτό κάνουν πολλοί σήμερα. Χωρίς να μελετήσουν να γνωρίσουν εκφέρουν βεβιασμένη γνώμη. Είναι μεγάλη χάρις να σκέπτεται κανείς προτού αποφασίσει. «Τα πάντα δοκιμάζετε το καλόν κατέχετε». Το «πίστευε και μη ερεύνα» είναι σατανικό. Ερεύνησε και πίστευσε. Αυτό έκαμε ο νέος μας. Ήθελε να σχηματίσει προσωπική γνώμη για τον Χριστό και όχι απλώς να καταβροχθίσει τι του έλεγαν οι άλλοι περί Αυτού. Είχε αυτοδεδικαιομένον νου αλλ’ εκζητούσαν καρδίαν.  Ας έχομε και νου και καρδιά ανοικτή για την αλήθεια που μας παρουσιάζεται από το στόμα του Χριστού.

3/. Δεν ήτο ελλιπής θελήσεως. «Τι να κάμω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον;»  Ήταν πρόθυμος να κάμει οτιδήποτε του ζητείτο να υποστεί οιανδήποτε θυσία να καταβάλει κάποιο νενομισμένο ποσό για να αγοράσει την αιώνια ζωή. Ο καημένος νόμιζε ότι η σωτηρία της ψυχής αγοράζεται ενώ προσφέρεται τελείως δωρεάν. Εμείς δεν έχουμε να κάνουμε απολύτως τίποτα αλλά απλώς να δεχθούμε το έργο που ο Χριστός έκαμε για μας. Ο Λόγος του Θεού λέγει: «Κατά χάριν είθε σεσωσμένοι δια της πίστεως και τούτο δεν είναι από σας Θεού το δώρον ουχί εξ έργων δια να μη καυχηθεί τις.(Εφεσίους 2:8—9).  «Αλλ’ ότε εφανερώθει η Χρηστότης και η φιλανθρωπία  του σωτήρος ημών Θεού ουχί εξ έργων δικαιοσύνης τα οποία επράξαμεν ημείς αλλά κατά το έλεος αυτού έσωσεν ημάς δια λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαινίσεως του Αγίου Πνεύματος το οποίον εξέχεε πλουσίως εφ’ ημάς δια του Ιησού Χριστού του Σωτήρος ημών ίνα δικαιωθέντες δια της χάριτος εκείνου κληρονόμοι κατά την ελπίδα της αιωνίου ζωής». (Τίτος 3:4—7).

Άσχετο όμως αν η σωτηρία είναι δωρεάν. Υπάρχει ανάγκη θελήσεως εκ μέρους μα να σωθούμε. Ο Χριστός μπορεί να σώσει εκείνους μόνο που θέλουν να σωθούν. Σήμερα το πρωί διασχίζαμε την Αδριατική Θάλασσα με πλοίο διακρίναμε μια βαρκούλα με τέσσερις νέους που μας έδωσαν το σύνθημα ότι ήταν ναυαγοί. Αμέσως το πλοίο μας σταμάτησε και περίμενε τους ναυαγούς να μας πλησιάσουν. Στο πλοίο μας υπήρχε σωτηρία γι’ αυτούς αλλά έπρεπε οι ίδιοι να θέλουν να σωθούν. Εν μέρει πρέπει να κάμομε και εμείς. Ο Χριστός είναι πρόθυμος να μας σώσει «θυσιασθείς υπέρ ημών» πρέπει όμως και εμείς να δεχθούμε το δώρο αυτό της αιώνιας ζωής. Και όμως παρά την καλή θέληση του νέου να κάμει ή να δώσει για την σωτηρία του ο Χριστός του λέγει: «Εν σοι λείπει».

4/. Ο νέος αυτός ήταν ταπεινός. Ήταν γνωστό ότι ο Ιησούς δεν είχε που να κλίνει την κεφαλή. Γεννήθηκε μέσα στη φάτνη και μεγάλωσε στο φτωχικό σπίτι ενός μαραγκού. Εκουσίως (ήταν γνωστό σε όλους)πτώχευσε για να πλουτίσει εμάς με την χάριν Του. τουναντίον ο νέος της ιστορίας μας ήταν πλούσιος και είχε υψηλή θέση εις την κοινωνία και όμως συγκατανεύει να συναντηθεί με τον πτωχό Ναζωραίο. Η πραγματική μεγαλειότης είναι εκείνη που εξεύρει να ταπεινώνεται. Η ταπείνωσης είναι απαραίτητος όρος της συναντήσεως μας με τον Χριστό. Εάν  «ο λαός μου»  λέγει ο Θεός «επί τον οποίον εκλήθη το όνομα μου ταπεινώσωσιν εαυτούς και προσευχηθώσι και εκζητήσουν το πρόσωπον μου και επιστρέψωσιν από των οδών των πονηρών τότε εγώ θέλω επακούσει εκ του ουρανού και θέλω συγχωρήσει την αμαρτίαν αυτών και θεραπεύσει την γην αυτών» (Β΄ Χρονικών 7:14). Ο Θεός αντιτάσσεται εις τον υπερήφανο άνθρωπο τον απεχθάνεται τον ταπεινό όμως προσδέχεται. Με όλη όμως την ταπείνωση του νέου μα ο Χριστός του λέγει: «Εν σοι λείπει»

                      «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΤΙ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΙΠΕ;

Ιδού τι του είπε ο Χριστός: «Εν σοι λείπει ύπαγε πώλησον όσα έχεις και δος εις τους πτωχούς και θέλεις έχει θησαυρόν εν ουρανώ και ελθέ και ακολούθει μοι σηκώσας τον σταυρόν» (Μάρκος 10:21). Αυτή δεν είναι γενική απαίτησης του Χριστού από εκείνους που θέλουν να Τον ακολουθήσουν. Ο Χριστός ως καρδιογνώστης ήξευρε ποιος ήταν ο καλός μας νέος και τον πάτησε να ιδεί τι θα έκαμνε.

Μερικοί νομίζουν πως ειδωλολάτρης είναι μόνο εκείνος που κάμνει μια εικόνα ή ένα άγαλμα προσώπου ή ζώου ή πράγματος και το λατρεύει.  Η αντίληψης αυτή είναι λανθασμένη. Είδωλο σημαίνει το πράγμα ή πρόσωπο που κατακτά απόλυτα την αγάπην και αφοσίωση μας. Εις την περίπτωση αυτήν το είδωλο του νέου ήταν ο πλούτος του και τα υπάρχοντά του. δεν ήταν αμάρτημα που είχε κτήματα χρήματα υπάρχοντα. Το αμάρτημα συνίστατο εις την θέση που είχε δώσει στα χρήματά του. τα είχε κάμει το είδωλο του. τα απέκτησε τιμίως αλλά τα χρήματα τον κατέκτησαν. Εφ’ όσον εμείς κατέχουμε αυτά είναι εν τάξει αλλ’ όταν εκείνα μας κατέχουν τότε αλλοίμονο γίνονται το είδωλό μας ο θεός μας. Μία από τις πρώτες εντολές του θεού ήταν: «Μη έχεις άλλους Θεούς πλην εμού… διότι εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος κεφ:20). Αυτό ακριβώς υπονοούσε ο Χριστός όταν είπε: «Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού και όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού». (Ματθαίος 10:37). Ακόμη και αυτοί οι γονείς μας τα απιδιά μας η σύζυγος ή ο σύζυγος μας μπορούν να γίνουν τα είδωλά μας που μπορούν να μας αποκλείσουν τον ουρανό. Το είδωλό μας πρέπει να είναι μόνον ο Θεός και κανένα άλλο πράγμα ή πρόσωπο. Οτιδήποτε παίρνει την θέση του θεού μας κατεβάζει στο χαμηλό επίπεδο

του ειδωλολάτρη. «Ύπαγε όσα έχεις και δος εις τους πτωχούς». Τι ήθελε να πει μ’ αυτό ο Χριστός;

1/. Να εγκαταλείψεις το είδωλό σου. Εφόσον αυτά τα χρήματα δεν υπάρχει καλλίτερος τρόπος του να απαλλαγής από το να θέσεις τα υπάρχοντά σου σε καλή χρήση. Δίδοντας τα στους πτωχούς και τον εαυτό σου ωφελείς και τους άλλους ανακουφίζεις. Ακράδαντα πιστεύω ότι η ευτυχία και η χαρά που ο δίδων σπείρει μέσα στη δικιά του την καρδιά είναι απειράκις μεγαλυτέρα από την ευτυχία που δανείζει στον δυστυχισμένο συνάνθρωπο του. βοηθώντας άλλους βοηθούμε τους εαυτούς μας.

2/. Να σηκώσεις τον σταυρόν» Τον ειδωλοποιηθέντα πλούτον σου και τον σταυρό δεν θ’ αντέξεις να σηκώσεις ταυτόχρονα. Πρέπει να απαλλαγής του ενός για να σηκώσεις τον άλλον. Δεν λέγει ο Χριστός «σηκώσας τον σταυρόν στο» αλλά «σηκώσας τον σταυρόν». Όχι  τον δικό σου αλλά τον σταυρό του Χριστού και τον σταυρό των συνανθρώπων σου. ο σταυρός τον οποίο καλούμεθα να σηκώσουμε είναι η τιμή της ποιότητας μας προς τον Χριστό. Ο δρόμος του Χριστού ασφαλώς είναι ελαφρότερος του βαρετού ειδώλου σου.

3/. Ακολούθει μοι. Όταν έχεις την αιώνιο ζωή δεν είναι ανάγκη να στηρίζεσαι στα υλικά σου αγαθά. Ακολούθει μοι όπου πάω. Εμπιστεύσου με σε κάθε βήμα της ζωής. Είμαι οδηγός ασφαλής λέγει ο Χριστός. Για να μπορέσουμε όμως να ακολουθήσουμε τον Χριστό πρέπει να είμαστε ελεύθεροι από κάθε άλλο βάρος από κάθε αμαρτία και ν’ αφήσουμε το παράδειγμα Του να γίνει ο κανόνας της ζωής μας.

                     «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ

Ήταν δύσκολη απαίτησης του Χριστού για τον νέο. Δεν μπορούσε να δει πως τα μη βλεπόμενα είναι επισφαλή και πρόσκαιρα. Την πίστη του δεν μπόρεσε να βάλει στα μη βλεπόμενα αλλά πιο πραγματικά από τα βλεπόμενα. Γι’ αυτό αναγινώσκομεν περί αυτού: «Εκείνος όμως σκυθρωπάσας δια τον λόγον ανεχώρησε λυπούμενος διότι είχε κτήματα πολλά». Η λύπη του σας βεβαιώ δεν ήταν στιγμιαία αλλά έμεινε μαζί του και σ’ όλη τη ζωή του και σ’ όλη την αιωνιότητα.

Έτσι ο νέος μας προτίμησε τα πρόσκαιρα παρά τα αιώνια. Άραγε ποια θα είναι η δική μας εκλογή και απόφαση φίλε αναγνώστα; Τα επίγεια παρέρχονται τα δε ουράνια μένουν εις τον αιώνα.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 5^ον

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ολίγοι είναι εκείνοι στον σημερινό μας που ξέρουν τη σημασία και την αξία της προσευχής. Νομίζουν ότι είναι επαναλήψεις ορισμένων φράσεων ή τροπαρίων ή ορισμένες κινήσεις του σώματος. Προσευχή δεν είναι πράγμα εξωτερικό αλλ’ η επικοινωνία με τον Θεό. είναι κλειδί που μας έχει δώσει ο θεός δια να μας θέτει εις επικοινωνία με τον αόρατο κόσμο. Η προσευχή δεν είναι ευγλωττία αλλά ένθερμος προσπάθεια με το συναίσθημα της αδυναμίας μας. Δεν είναι ρητορικοί λόγοι αλλά κατάνυξης καρδιάς. Πολύ ωραία ο Μέγας Βασίλειος λέγει: «Η προσευχή είναι λιμήν εις τους χρειαζούμενους άγκυρα ασφαλής εις κυμαινομένους παρηγορία εις τους πενθούντας ασφάλεια εις τους πλουσίους ίασης εις τους αθενούντας φύλαξ εις τους υγιαίνοντας εν γένει δε ουδέν υπάρχει της προσευχής ισχυρότερον». Ο δε Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει: «Η προσευχή είναι σωφροσύνης φυλακτήριον παρθενίας σφραγίς θυμού παιδαγωγία τύφου κατακτήριον μνησικακίας καθάρσιου φθόνου καθαίρεσης ειρήνης ασφάλεια». Ω! εάν γνωρίζατε τι είναι να προσεύχεσθε! Ω! εάν ο Θεός σας έδιδε την χάριν ν’ αγαπάτε την προσευχή. Οποία γαλήνη εις την ψυχήν σας οποία αγάπη εις την καρδιά σας! οποία χαρά θα λάμπει εν τη εκφράσει του προσώπου σας έστω και αν τα δάκρυα εκ των οφθαλμών σας!» Αυτοί ήταν οι λόγοι που η βασίλισσα των Ελλήνων Όλγα κάποτε προς τον λαό της και προς εμάς σήμερα. Εξακολουθεί δε: «Ω! ναι! εάν γνωρίζετε πώς να προσεύχεσθε και εάν αγαπάτε την προσευχή πόσον καλή και χρήσιμος καρποφόρος και πολύτιμος θα ήταν η ζωή σας. τίποτα δεν ανυψώνει τόσο την ψυχή όσο η προσευχή.

Ο Θεός τόσο συγκαταβατικός προς την ψυχή όσο την ανυψώνει μετ’ αυτού εις τας χώρας του φωτός και της αγάπης και όταν η προσευχή τελειώσει η ψυχή επιστρέφει εις τα καθημερινά της καθήκοντα μάλλον πεφωτισμένη την διάνοια μάλλον πρόθυμος την θέληση. Είναι πεπληρωμένη υπό θείας αίγλης ην εκχέει αφθόνως εφ’ όλων οίτινες τη πλησιάζουν»       

«Εάν θέλεις να ευδοκιμήσεις εν ταις σπουδές σου με την επιτυχία ήτις εξαγιάζει προσευχήθητι πριν αρχίσεις».

«Εάν θέλεις να ευδοκιμήσεις εν τι μετά των άλλων συναναστροφή προσευχήθητι πριν γίνεις οικείος αυτών»                                        

«Τίποτε δεν καταπραΰνει και ηδύνει την ζωή τόσο όσο η προσευχή». «Προσευχή είναι το κλειδί όλων των ουρανίων θησαυρών και δι’ αυτής εισδύομε εν τω κέντρω της χαράς της δυνάμεως του οικτιρμού και της θείας Αγαθότητας….  Απολαμβάνομε πάσαν ευτυχία εξ όλων των περί ημάς όπως ο σπόγγος βυθιζόμενος εις την Θάλασσα απορροφά άνευ προσπάθειας τινάς το ύδωρ το οποίο τον περικυκλώνει….  Η χαρά εκείνη η δύναμης ο οίκτος και η αγαθότης καθίστανται ιδικά μας». Θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς έναν ικανοποιητικό ορισμό της προσευχής. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε πως προσευχή είναι συνεργασία με τον Θεό. Είναι η συμμόρφωσης των επιθυμιών μας της θελήσεως μας και της ζωής μας με το Θεό. Είναι η συμμαχία μας με τον Ουράνιο Πατέρα δια την προσευχή και όχι η προσπάθεια μας να πείσουμε τον Θεό να κάμει το αρεστό σε μας. Είναι η συνάντησης της βουλής μας με την βουλή Του. Τι δε  είναι βουλή παρά αυτό τούτο το είναι μας ολόκληρος ο ψυχικός μας κόσμος. Προσευχή λοιπόν είναι η εναρμόνισης της ζωής μας του εαυτού μας προς τον Θεό. Η προσευχή κουρδίζει το βιολί της ζωής μας ούτως ώστε να μη γίνεται παραφωνία. Η προσευχή κατορθώνει να καθαρίσει τόσο την ψυχή μας να εξαγιάσει τις πράξεις μας που στην πραγματικότητα δεν εξεύρουμε που τελειώνουν οι δικές μας επιθυμίες και που αρχίζουν  οι επιθυμίες του  Θεού για μας. Το θέλημα μας και το θέλημα Του γίνονται ένα. Εφ’ όσον οι επιθυμίες του Θεού και οι δικές μας είναι οι αυτές αποφάσεις μας συμφωνούν και η δύναμης του Θεού γίνεται δύναμης μας. Αλλ’ η δύναμης Του είναι παντοδυναμία. Ιδού λοιπόν! Χάνοντας την δική μας δύναμη μέσα στην παντοδυναμία Του γινόμαστε και εμείς παντοδύναμοι! Δια της προσευχής. Δεν είναι δυνατόν να μάθουμε την τέχνη της κατά Θεόν ζωής εάν δεν απαιτήσουμε την συνήθεια της προσευχής.

«Είναι αδύνατον να καταλάβουμε πως κατορθώνετε ότι

Κατορθώνετε εσείς οι  χριστιανοί» είπαν μερικοί φοιτητές της κοινωνιολογίας σ’ ένα χριστιανό συμφοιτητή τους. Και βέβαια! Γιατί πίσω από τα κατορθώματα των χριστιανών είναι η προσευχή η κινητήριος δύναμης που ενισχύει τον χριστιανό αν και κοινός άνθρωπος να κάμνει εξαιρετικά πράγματα.

Ας ακούσουμε τον Χριστό: «Και εγώ σας λέγω Αιτείται και θέλει σας δοθεί ζητείτε και θέλετε ευρεί κρούετε και θέλει σας ανοιχθεί. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθεί. Και εάν τις εξ’ υμών είναι πατήρ και ο υιός αυτού ζητήσει άρτον μήπως θέλει δώσει εις αυτόν λίθον; Και εάν οψάριον μήπως αντί οψαρίου θέλει δώσει εις αυτόν όφιν;  Η εάν ζητήσει ωόν μήπως θέλει δώσει εις αυτόν σκορπίον; Εάν λοιπόν σεις πονηροί όντες εξεύρετε να δίδετε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας πόσο μάλλον ο Πατήρ ο Ουράνιος θέλει δώσει Πνεύμα Άγιον εις τους αιτούντας παρ’ αυτού;»(Λουκάς 11:9—13).

Εάν ο καθένας μας αντιλαμβανόταν την αξία και το προνόμιο της προσευχής! Οι μοντέρνοι άνθρωποι νομίζουν πως είναι πράγμα απαρχαιωμένο. Πόσοι είναι εκείνοι που προτού φάγουν προτού γευθούν τ’ αγαθά του Θεού κλίνουν τας κεφαλάς τους και λέγουν: «Από σου Θεέ μας προέρχεται πάσα δόσης αγαθή και παν δώρημα τέλειον». Πόσοι προσεύχονται προτού κατακληθούν; 

Στο τραίνο μπήκαν αρκετοί κύριοι που φαίνεται ότι επέστρεψαν από το χαρτοπαίγνιο. Ήλθε η ώρα του ύπνου. Ένα αγοράκι προτού κατακλιθή γονάτισε στο διάδρομο φορώντας τις πιτζάμες του και άρχισε να προσεύχεται. Η πράξης αυτή του παιδιού κατέπληξε τους κοσμικούς κυρίους οι οποίοι μόλις αντελήφθησαν τι έκαμνε το παιδί κράτησαν απόλυτη σιωπή. Οι σκληρές καρδιές των μαλάκωσαν και τα μάτια τους γέμισαν δάκρυα. Ένας κύριος γύρισε προς το γονατιστό παιδάκι και είπε: «Θα ήθελα να μάθω τι έχει το αγοράκι αυτό που εγώ έχω χάσει!». Ο Μακένζη Κίνγκ επί πολλά έτη πρωθυπουργός του Καναδά λέγει: «Αντιμετωπίζω τα προβλήματα του γραφείου μου με πίστη και σταθερότητα όταν κάθε μέρα ξοδεύω λίγη ώρα με τον Θεό σε προσευχή».

Μια νέα κυριολεκτικά ράκος εις την υγεία της και προ πάντων

στα νεύρα της πήγε στο γιατρό της. Από το γραφείο του γιατρού έφυγε κατάπληκτη για την διάγνωση του γιατρού ο οποίος είπε: «Ιωάννα δεν ξέρω τι να κάμω για σένα». Καλλίτερα πήγαινε σπίτι γονάτισε και προσευχή σου». Μήπως άραγε και του δικού μας προβλήματος η διάγνωση δεν είναι αυτή; Η προσευχή είναι φάρμακο αποτελεσματικότατο.

                       «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Όλοι μπορούν να προσεύχονται αλλά τι το όφελος αν οι προσευχές τους δεν εισακούονται υπό του Θεού; ο ψαλμωδός έλεγε: «εάν εθεώρουν αδικίαν εν τη καρδία μου ο Κύριος δεν θα ήθελεν ακούει». (Ψαλμός 66:18).

1/. Ο πρώτος όρος είναι η καθαρή καρδιά. «Οι καθαροί την καρδίαν θα ίδουν τον Θεόν» είπε ο Χριστός εις την επί του Όρους ομιλία Του. Οι Ισραηλίται κατά τον καιρόν του Ησαϊα παραπονιούνταν διότι προσεύχονταν και ο Θεός δεν του άκουγε. Τι έπαθε ο Θεός άραγε; Μήπως κουφάθηκε και δεν μπορεί να ακούσει; Ή το χέρι του μίκρυνε και δεν μπορεί να σώσει; Νόμιζαν ότι το σφάλμα ήταν με το Θεό. Αντί να εξετάσουν τους εαυτούς του κατηγορούσαν το Θεό. Ιδού όμως ποια απάντηση τους έδωσε ο Ησαϊας: Ιδού η χειρ του Κυρίου δεν εσμικρύνθη ώστε να μη δύναται να σώσει  ουδέ ωτίον το αυτού εβάρυνεν ώστε να μη δύναται να ακούσει αλλ’ οι ανομίαι σας έβαλον χωρίσματα μεταξύ υμών και του Θεού υμών και αι αμαρτίαι σας έκρυψαν το πρόσωπον αυτού από σας δια να μη ακούει. Διότι αι χείρες σας είναι μεμολυσμέναι από αίματος  και οι δάκτυλοί σας από ανομίας τα χείλη σας ελάλησαν ψεύδη η γλώσσα σας εμελέτησε κακία.

(Ησαϊας 59: 1—3). 

Ο αμαρτωλός άνθρωπος δεν μπορεί να έλθει εις επαφή με τον Θεό. Μόνο ένα είδος επαφής μπορεί να κάμει αυτός την προσευχή της μετανοίας την προσευχή του Τελώνου. «Κύριε ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Την προσευχή μετανοίας ο Θεός πάντοτε εισακούει όταν βέβαια γίνεται με ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα. Το θέλημα του Θεού είναι να σωθούν πάντες οι άνθρωποι. Η προσευχή της μετανοίας είναι η πρώτη προσευχή στη ζωή του Χριστιανού. Καθίσταται δε ανάγκη

Διαρκώς να εξετάζουμε εαυτούς όσες φορές παρατηρούμε ότι

οι προσευχές μας δεν κινούν τον Θεό εις ενέργεια.

Ο Θεός είναι αδρανείς μόνο όταν αμαρτία κατοικεί μέσα στην καρδιά μας.

2/. Εις τις: (παροιμίας 28:9)ευρίσκομε τον δεύτερο όρο: «Του εκκλίνοντος το ωτίον αυτού από του να ακούει τον νόμον και αυτή η προσευχή αυτού θέλει είσθαι βδέλυγμα».

Προτού ομιλήσουμε εμείς εις τον Θεόν να μας ομιλήσει αυτό δε το κάμνει κυρίως δια του Λόγου Του δια της αγίας Γραφής. Ώστε η προσευχή εκείνου που δεν έμαθε να μελετά την Βίβλον δεν έχει πολλάς πιθανότητας να εισακουσθεί. Προσέξατε τι συνέβη κατά την εποχή του Προφήτου Ζαχαρία. « Έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ζαχαρία. Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων λέγων: Κρίνετε κρίσιν αληθείας και κάμνετε έλεος και οικτιρμόν έκαστος προς τον αδελφόν αυτού και μη καταδυναστεύετε την χήραν και τον ορφανόν τον ξένον και τον πένητα και μηδείς από σας ας μη βούλεται κακόν κατά του αδελφού αυτού εν τη καρδία αυτού. Αλλ’ ηρνήθησαν να προσέξωσι και έστρεψαν νώτα απειθή και εβάρυναν τα ώτα αυτών δια να μη ακούσωσι.  Ναι αυτοί έκαμον τας καρδίας αυτών αδάμαντα ώστε να μη ακούσωσι τον νόμον και τους λόγους τους οποίους ο Κύριος των Δυνάμεων εξαπέστειλε εν τω πνεύματι αυτού δια των προτέρων προφητών δια τούτο ήλθε οργή μεγάλη παρά του Κυρίου των δυνάμεων.

Όθεν καθώς αυτός έκραξε και αυτοί δεν εισήκουον ούτως αυτοί έκραζαν και εγώ δεν εισήκουον». (Ζαχαρίας ζ:5-8—13).

Από το έθνος μας γίνονται ακατάπαυστα προσευχές για την ανόρθωση μας και δια την επίζησιν μας. Πολλές φορές διερωτώμεθα γιατί ο Θεός δεν απαντά γιατί ο Θεός δεν ακούει την κραυγή της απογνώσεως μας. Άραγε εμείς ακούμε την κραυγή του Θεού. αφήνουμε τον Λόγον Του να εισδύσει σε κάθε γωνιά του έθνους μας και προ πάντων σε κάθε Ελληνική ψυχή;  Ας μη παραπονιόμαστε ότι ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές μας. Άραγε εμείς ανήκουμε εις την τάξιν εκείνων των ανθρώπων προς τους οποίους απευθύνεται η υπόσχεσης Του; πόσες φορές οι γονείς λέγουν στο παιδί τους: «Αν μ’ ακούς και κάμεις ότι σου λέγω τότε εγώ θα κάμω το καθήκον μου απέναντί σου. ακριβώς το ίδιο λέγει και ο θεός σε μας. «άκουσε με και θα δεις τι θα κάμω για σένα». «Επειδή εγώ έκραζα και εσείς δεν με υπακούσατε εξέτεινα την χείρα μου και ουδείς πρόσεχε αλλά καταφρονείτε όλες τις συμβουλές μου και τους ελέγχους μου δεν δεχόσαστε για τούτο και εγώ θέλω επιγελάσει εις τον όλεθρο σας θέλω καταχαρεί όταν επέλθει ο φόβος σας…. τότε θέλουσι με επικαλεσθή αλλά δεν θέλω αποκριθεί επιμόνως θέλουσι με εκζητήσει αλλά δεν θέλουσι με ευρεί. Διότι μίσησαν την γνώσιν και τον φόβον του Κυρίου δεν εξέλεξαν». (Παροιμίες 1: 24—29).   

3/. Δια να εισακούσει ο θεός τις προσευχές μας είναι ανάγκη να εισακούμε τις προσευχές εκείνων που έχουν ανάγκη από εμάς. «Όστις εμφράττει τα ώτα αυτού εις την κραυγή του πτωχού θέλει φωνάζει και αυτός και δεν θέλει εισακουσθεί». (Παροιμίες 21:13). Υπάρχει μία παροιμία που λέγει: « Ο Θεός βοηθάει εκείνους που βοηθούν τους άλλους».

Κάποτε οι Ινδίες μαστίζονταν από πείνα και θανατηφόρες ασθένειες. Οι άνθρωποι απέθνησκαν κατά χιλιάδες. Μια ιεραπόστολος παρατήρησε μερικούς Ινδούς να τοποθετούν έναν αποθνήσκοντα σύντροφο τους πάνω στη βεράντα ενός ακατοίκητου σπιτιού. Φοβήθηκαν μήπως κολλήσουν την ασθένεια κι έτσι τον εγκατέλειψαν αβοήθητο ενώ αυτοί έφυγαν απαρατήρητοι. Ο δυστυχής άνθρωπος υπέφερε τρομερά. κυλιόταν μέσα στην ακαθαρσία. Η ιεραπόστολος δεν μπορούσε ν’ ανοίξει το στόμα του να του δώσει φάρμακο ή φαγητό. Δεν μπορούσε να βρει άνδρες να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ακριβώς δίπλα στο σπίτι ήταν μια γέφυρα πάνω στην οποία ήταν μερικοί παχουλοί δυνατοί ασκητές ο οποίοι καθισμένοι μεγαλοφώνως επαναλάμβαναν ιερούς στοίχους.

Η ιεραπόστολος τους ρώτησε ποιοι ήταν. «Είμαστε άγιοι» απάντησαν. Τους παρακάλεσε να αφήσουν τις θέσης του να παύσουν να ψάλλουν και να τρέξουν να την βοηθήσουν να μεταφέρει τον ασθενή στο νοσοκομείο. Αυτοί αντί ν’ ανταποκριθούν εις την κραυγή της ανάγκης θύμωσαν και κραύγασαν: «εμείς είμαστε άγιοι άνθρωποι ποτέ μας δεν κάνουμε τίποτα για τους άλλους». Ιδού αγιοσύνη! Τέτοιας είναι η αγιοσύνη των ασκητών οι οποίοι μέσα στην αντίληψη τους ότι είναι ανώτεροι όλων των άλλων ανθρώπων δεν καταδέχονται

να κατέβουν από τον θρόνο της αγιοσύνης τους για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους και να τους οδηγήσουν εις τον λιμένα της Σωτηρίας. Όταν οι Εβραίοι είδαν τον Χριστό να πλησιάζει τους λεπρούς για να τους θεραπεύσει απόρησαν εξεπλάγησαν. Τι γυρεύει ο άγιος μεταξύ των αμαρτωλών; Αλλοίμονο εάν ο Χριστός γινόταν μοναχός σε κάποιο βουνό. Αμφιβάλλω εάν η αδρανής αγιοσύνη είναι καθόλου αγιοσύνη. Όταν προσευχόμαστε παρακαλούμε τον Θεό να ενεργήσει. Αλλά προτού ενεργήσει Εκείνος είναι ανάγκη να ενεργήσουμε εμείς στην υπηρεσία Του και μέσα στην υπηρεσία των συνανθρώπων μας.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

--05--ΕΝΑΤΕΝΙΖΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΑ ΜΗ ΒΛΕΠΟΜΕΝΑ

Ο απ. Παύλος γράφων προς του Κορινθίους λέγει: «Επειδή ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα μη βλεπόμενα αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα αιώνια».(Β΄  Κορινθίους δ: 18).

Στον υλιστή αυτά φαίνονται παράξενα λόγια. Πως μπορεί κανείς να δει το μη ορατό; Εις τον πνευματικόν όμως άνθρωπον η διακήρυξης αυτή του Παύλου είναι λογικότατη διότι αναγνωρίζει την ύπαρξη δύο κόσμων του υλικού και του πνευματικού του πρόσκαιρου και του αιώνιου του ορατού και του αοράτου. Ο Παύλος τα βλεπόμενα θεωρούσε ως παροδικά τα δε αόρατα ως διαμένοντα.

Οι φυσιοδίφαι μας λέγουν ότι υπάρχει ένας μικρός υδρόβιος κάνθαρος ο οποίος έχει δύο ζευγάρια μάτια. Το ένα ζευγάρι διατηρεί από το νερό και το άλλο ζευγάρι κάτω από το νερό ώστε να μπορεί να παρακολουθεί τα συμβαίνοντα και στους εις δύο κόσμους. Έτσι και ο χριστιανός. Εκτός της φυσικής του οράσεως έχει πνευματική όραση δια της οποίας καθαρά μπορεί ν’ ατενίζει τα αιώνια. Τέτοια μάτια δεν έχουν πολλοί σ’ αυτόν τον κόσμο. Δίκαιο είχε ο Παύλος όταν έλεγε ότι «ο φυσικός  άνθρωπος δεν δέχεται τα του πνεύματος του θεού διότι είναι μωρία εις αυτόν και δεν δύναται να γνωρίσει αυτά διότι πνευματικός ανακρίνονται». (Α΄ Κορινθίους β:14). Των οποίων απίστων όντων ο θεός του κόσμου (διάβολος)τούτου

τύφλωσε τον νου δια να μη επιλάμψη ο εις αυτούς ο φωτισμός του Ευαγγελίου της δόξης του Χριστού όστις είναι εικών του Θεού» (Β΄ Κορινθίους δ:4).

4/.Δεν πρέπει όμως να εκπλητώμεθα για την ανικανότητα του κόσμου να διακρίνει τα πνευματικά πράγματα. Μήπως με τους φυσικούς μας οφθαλμούς είναι αδύνατον να δούμε κάθε τι που μπορεί να θεαθεί; Σε μια βροχερή ημέρα δεν μπορούμε να δούμε όλα εκείνα που ένας καλλιτέχνης ένας ζωγράφος μπορεί να ιδεί. Στον κήπο δεν βλέπουμε ότι ο φυσιολόγος. Στα μάρμαρα δεν βλέπουμε τις πιθανότητες που βλέπει ο γλύπτης. Ο μεγάλος γλύπτης Μιχαήλ Άγγελος κάποτε εργαζόταν πάνω

σ’ ένα κομμάτι μάρμαρο όταν κάποιος τον ρώτησε τι έκαμνε  «βγάζω από το  μάρμαρο τον άγγελο από το μάρμαρο» ήταν η απάντησης του. Το καλλιτεχνικό του μάτι μπορούσε να δει τις πιθανότητες που υπήρχαν στο όμορφο εκείνο μάρμαρο ενώ τα μάτια ενός απλού ανθρώπου δεν θα μπορούσαν να ιδούν τίποτε. Κάποιος πολύ ωραία κάποτε είπε ότι εκείνα τα πράγματα που βλέπουμε εξαρτώνται από τι είμεθα. Ας πάρουμε πχ ένα βουνό γεμάτο δένδρα. Το κοιτάζουν επτά άνθρωποι. Ο ένας είναι κυνηγός κι’ επομένως βλέπει το βουνό σαν κατάλληλο έδαφος για κυνήγι. Ένας άλλος είναι πιλότος αεροπλάνου κι’ επομένως βλέπει το βουνό ως εμπόδιο για την πτήση του και πρέπει να το υπερπηδήσει. Ο ξυλουργός βλέπει το βουνό ως περιέχον άφθονα ξύλα που μπορεί να προμηθευτεί. Ο φοιτητής  το βουνό το βλέπει ως πηγή επιστημονικής έρευνας. Ο ανθρακωρύχος βλέπει τόνους του άνθρακος που νάναι κρυμμένα κάτω από το βουνό. Οι εκδρομέας και ο παραθεριστής βλέπουν το βουνό ως τόπον παραθερισμού και αναπαύσεως. Ο γεωργός βλέπει το βουνό ως έδαφος καλλιεργήσιμο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν το βουνό διαφορετικά. Το βουνό όμως είναι το ίδιο. Εις τι λοιπόν συνίσταται η διαφορά; Εις το τι είναι οι άνθρωποι που το κοιτάζουν. Ας πάρουμε τον ανατέλλοντα ήλιο. Τι βλέπουμε; Ο πνευματικός άνθρωπος βεβαίως βλέπει την δόξα του ουρανού ενώ ο φιλάργυρος ίσως βλέπει μόνο ένα μεγάλο στρογγυλό νόμισμα. Βλέπουμε εκείνο που είμαστε.

Δύο μαθηταί εστάλησαν να παρατηρήσουν προσεκτικά έναν

αγρό ένα δάσος κι’ ένα ρυάκι. Στην επιστροφή τους έπρεπε να πει ο καθένας ότι είδε. Η απάντησης του ενός ήταν: «δεν είδα τίποτα καινούργιο. Δεν βαριέσαι τα ίδια πράγματα βλέπει κανείς διαρκώς». Ο άλλος έδωσε την εξής λεπτομερή απάντηση: «Τα σύννεφα σήμερα έκαμαν τον ουρανό πιο σκοτεινό.  Όταν σταμάτησα να δω τις εικόνες που σχημάτιζαν τα σύννεφα είδα ένα πουλί που πετούσε στη φωλιά του για να προστατεύσει τα μικρά του. από το ρυάκι έβγαινε μια ωραία μελωδία. Τα ψάρια έμοιαζαν με φωτεινές λαμπάδες μέσα στο νερό. Με κατέλαβε η επιθυμία να ακολουθήσω τα ίχνη των ζώων που εγκατέλειπαν το ρυάκι για να βρουν κατάλυμα στο δάσος». Τα δύο παιδιά πήγαν ακριβώς στα ίδια μέρη αλλ’ είδαν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η διαφορά έκειτο στα παιδιά.

Ερχόμενοι τώρα εις τα πνευματικά πράγματα βλέπουμε ότι συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Μερικοί δεν βλέπουν τίποτε το άξιον λόγου εις τον Χριστό ή την σωτηρία και αγία ζωή που Αυτός προσφέρει. Άραγε το σφάλμα που κείται; Εις τον Χριστό ή εις τον ενατενίζοντα τον Χριστό; το γεγονός ότι πολλοί δεν μπορούν να δουν τα αιώνια τα μη βλεπόμενα θα πεί ότι αυτά δεν υπάρχουν δεν είναι πραγματικά; Ο μύωψ μπορεί να ιδεί μέχρις ορισμένης αποστάσεως. Πέραν του ορίζοντος της οράσεως του δυνατόν να υπάρχει υψηλόν δένδρο αλλ’ επειδή αυτός δεν μπορεί  να το ιδεί δεν θα πει ότι δεν υπάρχει. Τα εις τον ένα αόρατα είναι ορατά εις τον άλλον. Υπήρξαν άνθρωποι που έχουν την ικανότητα παρά του Θεού να ατενίζουν εις τα μη βλεπόμενα τα αιώνια «εν πίστη απέθανον ούτοι πάντες μη λαβόντας τας επαγγελίας αλλά μακρόθεν ιδόντες αυτάς και πεισθέντες και εγκολπωθέντες και ομολογήσαντες ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι επί της γης». (Εβραίους ια:13). Δια τον Μωϋσή λέγεται «ως βλέπων τον αόρατον

(τον ερχόμενο Χριστό )ενεκαρτέρησε». (Εβραίους ια:27). Δια να μπορέσει λοιπόν ο άνθρωπος να διακρίνει τα πνευματικά πράγματα πρέπει να είναι πνευματικός. «εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν δεν δύναται να ίδει την βασιλείαν του Θεού».

(Ιωάννης γ:3). «Μακάριοι οι καθαροί την καρδία διότι αυτοί θέλουσι ιδεί τον Θεό».(Ματθαίος ε:8). Μόνο ο αναγεννηθείς άνθρωπος μπορεί να εισδύσει εις την αιωνιότητα και να ατενίσει τα αιώνια. Η καρδιά για να δει πρέπει να είναι καθαρά. Δεν εξεύρω αν ποτέ σας είχατε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε από κοντά την αλλαγή που λαμβάνει χώραν στον άνθρωπο που για πρώτη φορά δέχεται τον Χριστό ως προσωπικό του Σωτήρα. Η αλλαγή συνοψίζεται εις το του απ.  Παύλου:»Ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα». «Τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης».

Ο μη σεσωσμένος χριστιανός δεν μπορεί να ιδεί πέραν της υλικής ευημερίας και του χρήματος. Ο Τολστόι μας διηγείται μια ωραία ιστορία για κάποιο Ρώσο που κληρονόμησε την περιουσία του πατρός του. η περιουσία συνίστατο ως επί το πλείστον από γην. Δεν ήταν ευχαριστημένος με την κληρονομηθείσα γη. Εσκέπτετο πως ν’ αποκτήσει περισσοτέραν.  Μια μέρα ήλθε κάποιος μεγάλος γεωκτήμων ο οποίος προσέφερε εις τον νέον αυτόν όλη την γη γύρω στην οποία θα μπορούσε να περπατήσει μέσα σε μια μέρα. Του είπε όμως πως κατά την δύση του ήλιου πρέπει να επιστρέψει ακριβώς στο μέρος από το οποίο άρχισε την πορεία του.  μόλις το άκουσε ο νέος πέταξε από το σακάκι του και άρχισε να τρέχει σαν τρελός μέσα στο χωράφι. Σχεδίαζε ότι θα μπορούσε σε μια μέρα να καλύψει περί τα εξ τετραγωνικά μίλια.  Όταν όμως κάλυψε τα εξ μίλια κατελήφθη από απληστία και αποφάσισε να καλύψει εννέα μίλια και κατόπιν δώδεκα μίλια και κατόπιν δεκαπέντε. Μέχρι το μεσημέρι είχε καλύψει τις δύο πλευρές του τετραγώνου δηλαδή τριάντα μίλια. Έτρεξε ολοταχώς να καλύψει και τις άλλες πλευρές για να φθάσει εκεί όπου είχε ξεκινήσει πριν δύσει ο ήλιος. Η δύναμης του άρχισε να λιγοστεύει. Προσήλωσε το ένα μάτι στον ήλιο και το άλλο στο τέρμα του δρόμου του κι’ έτρεχε σαν τρελός. Τέλος ακριβώς τη στιγμή που έδυε ο ήλιος τελείωσε τα εξήντα μίλια κι έφθασε εκεί όπου είχε αρχίσει. Δεν βάσταξε όμως. Τότε ο γεωκτήμων που τον περίμενε αντικρύζων το πτώμα του φιλάργυρου Ρώσου είπε: «Του προσέφερα όλη τη γη που μπορούσε να καλύψει. Ιδού δεν μπόρεσε να καλύψει παραπάνω από ένα λάκκο δύο μέτρα μήκος και ¾ του μέτρου φάρδος». Με τα λόγια αυτά ο ξένος γενναιόδωρος γεωκτήμων αναχώρησε λέγων: «Κράτησα την υπόσχεσή μου». Εάν μπορούσε ο καθένας μας να καταλάβει πόσο πρόσκαιρα είναι τα γήινα πόσο δε αιώνια τα ουράνια! Παραπάνω από τον τάφο μας το σώμα μας δεν μπορεί να κατακτήσει.

Φίλε αναγνώστα τι ζητείς εις την ζωή; Τι βλέπεις; Τα ορατά που είναι πρόσκαιρα ή τα αόρατα που είναι αιώνια; Η πίστης κάμνει το αόρατο πραγματικό. Η πίστις φέρνει τον αόρατο Χριστό και τον κάμνει πραγματικό και ορατό σωτήρα. Κάποιος  μέθυσος μια μέρα πίστεψε στον Χριστό κι’ εσώθη. Ο ταβερνιάρης τον έβλεπε να περνά έξω από την ταβέρνα χωρίς όμως να μπαίνει μέσα όπως πρώτα. Επί τέλους μια μέρα θέλησε να τον φωνάξει και να τον ρωτήσει γιατί δεν σταματούσε πια στην ταβέρνα. «Τι συμβαίνει Γιάννη γιατί δεν μπαίνεις στην ταβέρνα πια; Περνάς απ’ έξω κι’ ούτε καλημέρα δεν μας λες». «Δεν σταματώ στην ταβέρνα πια γιατί ο σύντροφος μου που είναι πάντα μαζί μου δεν μπαίνει σε ταβέρνες. Κάθε φορά που περνώ είναι κι ο Χριστός μαζί μου «. Ο εις τους πολλούς αόρατος Χριστός για τον άνθρωπο αυτό κατέστη ο παντοτινός σύντροφος δια την ζωή αυτή και την μετέπειτα. Ο Χριστός εν τη καρδία σημαίνει αιώνιο ζωή. Όταν έχουμε ζωή δεν προσηλωνόμαστε εις τα πρόσκαιρα αλλ’ εις τα αιώνια. Άραγε έχεις αιώνια ζωή; Εάν όχι ζήτησε την από τον Χριστό.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6^ΟΝ

ΘΕΛΟΜΕN ΝΑ ΙΔΩΜΕΝ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥN

Ο Χριστός φθάνει σχεδόν εις το τέλος της επιγείου Του διακονίας. Εισέρχεται εις τα Ιεροσόλυμα θριαμβευτικά αλλά η απόρριψης Tου από τον Ισραήλ εγγίζει. Την στιγμή που οι Εβραίοι τον απορρίπτουν τον ζητούν  οι Εθνικοί οι Έλληνες. Γι’ αυτό  διαβάζουμε εις το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (12: 20—21) «Ήσαν δε τινές Έλληνες μεταξύ των μεταβαινόντων δια να προσκυνήσουν τη εορτή. Ούτοι λοιπόν ήλθον προς το Φίλιππον τον από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και παρεκάλουν αυτόν λέγοντες: Κύριε θέλομεν να ίδωμεν τον Ιησούν». Ασφαλώς θα είχαν ακούσει για τον Ιησού και θέλησαν να τον γνωρίσουν προσωπικός. Πολύ ωραία ο Λουκάς εις τας (Πράξεις των Αποστόλων 17:21). Περιγράφει το πνεύμα των Ελλήνων: «Πάντες δε οι Αθηναίοι  και οι επιδημούντες ξένοι εις ουδέν άλλον ηυκαίρουν παρά εις το να λέγωσι και να ακούσωσι τι νεότερο».

Ο Έλλην είναι φύσει φιλομαθείς και θρήσκος. Εις την περίπτωση αυτήν ούτε η μάθησης ούτε η θρησκεία του τον επαρκούν. Ζητεί να γνωρίσει από τον Χριστό ο οποίος είναι ο μόνος ικανός να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Θα ήταν ευτύχημα αν κι εμείς οι σημερινοί Έλληνες μιμούμαστε τους προπάτορες μας εις την επιθυμία μας να ίδομε και να γνωρίσουμε τον Χριστό ως τον προσωπικό μας Σωτήρα. Δεν έρχονται 

Δεν έρχονται κατ’ ευθείαν Εις τον Χριστό αλλά πηγαίνουν μέσω άλλου προσώπου του Φιλίππου. Εφοβούντο μήπως ο Χριστός     

 

 Ήταν για τους Εβραίους μόνο. Γι’ αυτό ακριβώς και ο Φίλιππος δεν τους παίρνει κατ’ ευθείαν εις τον Χριστό αλλά πηγαίνει να συμβουλευτεί τον συναδέλφου του Ανδρέα.  Νόμιζαν ότι η παραγγελία του Χριστού «Εις οδόν των Εθνών  μη υπάγετε και εις πόλιν Σαμαρειτών μη εισέλθετε»

(Ματθαίος 10:5).εξακολουθούσε να ισχύει. Στην πραγματικότητα όμως ο Χριστός είναι για όλο τον κόσμο για κάθε εθνικότητα για κάθε φυλή δεν είναι δε ανάγκη να μεσολαβούν άλλα πρόσωπα για να δούμε τον Χριστό. Αυτός μας λέγει ότι είναι ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπου. (Α΄ Τιμοθέου 2:5). Το έργον του υπηρέτου του Χριστού είναι όπως το έργο του παρανύμφου τελειώνει όταν ο αμαρτωλός έλθει σε επαφή με τον νυμφίο τον Χριστό.

Θέλομεν να ίδωμεν τον Ιησού η κραυγή του ανθρώπου δια μέσου των αιώνων. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ρουσσώ κάποτε είπε: «Εάν δεν υπάρχει Θεός θα έπρεπε να εφεύρουμε ένα Θεό για να μην τρελαθούμε». Ο Ιώβ μέσα στην θλίψι και δοκιμασία αναφώνησε: «Είθε να ήξευρον που να εύρω αυτόν ήθελον υπάγει έως του θρόνου αυτού».  Ο Πλάτων έλεγε: «Ευρισκόμεθα στην αναζήτηση ενός Θεού ή ενός θεόπνευστου ανθρώπου ο οποίος θα μας δείξει το καθήκον μας και θα εξαλείψει το σκοτάδι από τα μάτια μας».

           «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΔΙΑΤΙ Η ΤΟΣΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

1/. Ένεκεν (εξ’ αιτίας) του τι ήτο και είναι ο Χριστός.

Δεν είναι απλούς άνθρωπος. Είναι θεάνθρωπος Τέλειος Θεός τέλειος άνθρωπος. Μοναδικός στον χαρακτήρα Του.  Ο νους μας δεν μπορεί να Τον καταλάβει αλλ’ η καρδία μας μπορεί να Τον αισθανθεί. «Και αναντιρρήτως το μυστήριο της ευσεβείας είναι μέγα ο Θεός εφανερώθει εν σαρκί εδικαιώθη εν πνεύματι εφάνη εις αγγέλους εκηρύχθη εις τα έθνη επιστεύθη εις τον κόσμο ανελήφθη εν δόξη». (Α΄ Τιμοθέου 3:16). Η ενσάρκωσης του Θεού εν τω προσώπω του Χριστού είναι το μεγαλύτερο μυστήριο. Ο Λόγος σαρξ εγένετο. Ποιος μπορεί να παρακολουθήσει την ζωή του Χριστού ως ανθρώπου και να μη πέσει στα γόνατα του και να με τον Θωμά ; «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!» εάν ήτο απλούς άνθρωπος δεν θα μπορούσε να

κάμει ότι έκαμε. Ένας Αιγύπτιος νέος ενώ διάβαζε την ιστορία της Σταυρώσεως του Χριστού σταμάτησε όταν ήλθε στο μέρος που ο Χριστός στον σταυρό πάνω φώναξε: «Πάτερ συγχώρησον αυτούς διότι δεν εξεύρουν τι κάμνουν « Και αναφώνησε λέγων: « Άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάμει μια τέτοια προσευχή για τους εχθρούς του».

Η κατανόησης της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού καθίσταται η βάσις της καταλλήλου κατανοήσεως της θείας Του φύσεως έργου. Προσέξατε! Ούτε μία γραμμή δεν έγραψε και όμως περισσότερα βιβλία εγράφησαν για το πρόσωπό Του  παρά για οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο φιλοσοφίας ή επιστήμη. Ούτε μία γραμμή μουσικής δεν συνέταξε αλλά για τ’ όνομά του εγράφησαν περισσότερα τεμάχια μουσικής και ύμνοι παρά για οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Κάθε Κυριακή εκατομμύρια ακολούθων του Τον λατρεύουν ως πιστοί ακόλουθοι Του. και όμως κανένα δεν βίασε να Τον ακολουθήσει. Δεν νίκησε με το ξίφος του στο χέρι αλλά επάνω στο σταυρό θυσιαζόμενος για κείνους που επρόκειτο να σώσει. Αυτός δεν είχε που να κλείνει την κεφαλή του και όμως χιλιάδες ορφανά κοιμούνται σε ορφανοτροφεία που ιδρυθήκαν για την αγάπη του Χριστού. Με ποιόν να σε συγκρίνουμε Χριστέ μας; Με κανένα. Είσαι ο Κύριος του ουρανού και της γης. Είσαι ασύγκριτος γιατί είσαι ο Υιός του Θεού που ήλθε στον κόσμο μας τούτον να σκηνώσεις μεταξύ μας για λίγο καιρό για να μας φανερώσεις τον Πατέρα σου τον Θεό. έγινε άνθρωπος για να γίνουμε ημείς που πιστεύουμε σε Σένα παιδιά του Θεού. Τι έξοχο πράγμα! Τι έξοχο προνόμιο να μπορούμε εμείς να Σε πλησιάζουμε και να ζητούμε την γνωριμία σου. Γνωρίζοντας Σε γνωρίζουμε τον Θεόν. «Όστις εν μορφή Θεού υπάρχων δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ίσα με τον Θεόν αλλ’ εαυτόν εκκένωσε λαβών δούλου μορφήν γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους. Και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου –θανάτου δε σταυρού»(Φιλιππισίους 2:6—8). .

Αυτός γεννήθηκε από γυναίκα παρθένο χωρίς την ενέργειαν ανδρός. Υπερφυσική υπήρξε η γέννησης Του υπήρξε η ζωή Του  και υπερφυσικός ο θάνατός Του. Εις την Αγίαν Γραφήν

Δεν ευρίσκουμε πουθενά να ονομάζεται απλώς «Υιός ανθρώπου».είναι πάντοτε «Ο Υιός του ανθρώπου». Είναι μοναδικός. Είναι Υιός εκ φύσεως. Ενώ εμείς απλώς υιοθετούμεθα εις την οικογένεια του Θεού. εάν θέλουμε σοφία δεν στρεφόμαστε στον σοφόν Σολομώντα αλλ’ εις την ενσάρκωση της σοφίας τον Χριστόν. Εάν θέλουμε συμπάθεια δεν στρεφόμαστε εις τον Ιερεμία αν και επονομάσθει ο  κλαίων προφήτης αλλ’ εις τον Χριστόν η προσωποποίησης του οίκτου της ευσπλαχνίας και της συμπάθειας όστις περασθείς κατά πάντα δύναται να βοηθήσει και ημάς τους πειραζομένους. Εάν θέλουμε παράδειγμα ζήλου δεν θα το βρούμε εις τον τολμηρό Πέτρο ούτε εις τον ατρόμητο Παύλο αλλ’ εις τον ίδιο τον Χριστό ο οποίος είπε: «Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε». Εάν θέλουμε υπόδειγμα αγάπης δεν θα προστρέξουμε στον μαθητή της αγάπης τον Ιωάννη αλλ’ εις τον ίδιο τον Κύριο της αγάπης τον Χριστό όστις ενώ εμείς είμαστε εχθροί Του μας αγάπησε μέχρι θανάτου. Πραγματικά η μόνη λογική λύσης του Χριστού ως ανθρώπου είναι η αναγνώρισης Του ως Θεού.

Ακούστε Τον: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου εγώ είμαι ο άρτος της ζωής εγώ είμαι η οδός η αλήθεια και η ζωή. Αυτά που θέλεις άνθρωπε τα έχω – έλθετε προς Με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι κι εγώ θέλω σας αναπαύσει». Όπως οι κουρασμένοι Έλληνες τότε βρήκαν ανάπαυση και σωτηρία στον Χριστό κι’ εμείς σήμερα αν Τον εμπιστευθούμε γιατί Αυτός είναι ο ίδιος χθες σήμερον και εις τον αιώνα.

2/. Οι Έλληνες της εποχής του Χριστού δεν ζήτησαν να Τον ιδούν μόνο  ένεκεν (εξ’ αιτίας) του ότι Αυτός ήταν ο μοναδικός Θεάνθρωπος αλλά κι’ ένεκεν(εξ’ αιτίας) του τι ο Χριστός κάμνει δια τον άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι δεν έχουν ανάγκη του Χριστού διότι τα ταμεία τους είναι γεμάτα χρυσό. Μία εφημερίδα προσέφερε ένα βραβείο σ’ εκείνον που θα έδιδε τον καλλίτερο ορισμό του χρήματος. Ιδού ο ορισμός του βραβευθέντος: « Το χρήμα είναι ο παγκόσμιος προμηθευτής οποιουδήποτε πράγματος εκτός της ευτυχίας και το διαβατήριο για οποιοδήποτε μέρος εκτός του ουρανού». Είθε αυτό να το γράψουμε βαθειά μέσα στην καρδιά μας και να ρυθμίσουμε την ζωή μας καταλλήλως. Ας ζητήσουμε όχι πλέον τον χρυσόν αλλά τον Χριστόν διότι ο πρώτος παρέρχεται ο δε δεύτερος είναι αιώνιος.

Κανένας δεν διατείνεται να έχει σωθεί από κανένα άλλο πρόσωπο ή κανένα άλλο πράγμα εκτός του Ιησού Χριστού. Υπήρξαν μεγάλοι άνδρες που έζησαν πάνω στη γη αυτή αλλά κανένας τους δεν μπόρεσε να φέρει εκείνο που ο Χριστός έφερε δηλαδή την σωτηρία του ανθρώπου και ζωή αιώνιο. Εκατομμύρια ανθρώπων που έχουν δοκιμάσει το θαύμα της αναγεννήσεως μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και να μαρτυρήσουν δια της σωτηρίου χάρι του Χριστού. Δεν ακούμε κανένα να λέγει «Εγώ σώθηκα από τον Πλάτωνα από τον Σωκράτη από τον Πάπα από τον δεσπότη από τον Κομφούκιο από τον Βούδα». Αμέτρητα όμως στόματα άνοιξαν και ανοίγουν κάθε μέρα λέγοντας: «Δεν αισχύνομαι (ντρέπομαι) το ευαγγέλιο του Χριστού επειδή είναι δύναμης Θεού προς σωτηρία εις πάντα πιστεύοντα Ιουδαίον τε πρώτον και Έλληνα».

(Ρωμαίους 1:16). 

Είμαστε πρόθυμοι να κάμομε πολλά πειράματα εις πολλά πεδία της γνώσεως. Ένα είναι το πείραμα που δεν θέλουμε να δοκιμάσουμε το πείραμα του Χριστού. Τον απορρίπτομε χωρίς να τον δοκιμάσουμε. Αυτό για μας είναι μοιραίο.

Ένας άπιστος μια νύκτα προσεκλήθη να ομιλήσει σε μια ομάδα χριστιανών. Οι χριστιανοί ήθελαν να του δώσουν την ευκαιρία ν’ αναπτύξει τις θεωρίες του και τις αντιρρήσεις του κατά του χριστιανισμού. Αφού ομίλησε επί μιαν σχεδόν ώρα προσκάλεσε οιονδήποτε χριστιανό ευρισκομένου μέσα στην αίθουσα να έλθει πάνω στον άμβωνα και να διαψεύσει ότι ο ίδιος είχε πει κατά του Χριστού. Μεγάλη σιωπή επικράτησε για λίγα λεπτά. Κανείς δεν εφαίνετο να τολμούσε ν’ αντικρούσει τα αντιχριστιανικά επιχειρήματα του άπιστου. Τέλος ένας γέρος που καθόταν σ’ ένα πισινό κάθισμα σηκώθηκε κι’ προχώρησε ν’ ανέβει στον άμβωνα. Στάθηκε μπροστά στο πλήθος και έβγαλε ένα πορτοκάλι από την τσέπη του. χωρίς να πει τίποτα άρχισε να το ξεφλουδίζει. Αυτό βέβαια φάνηκε πολύ παράξενο στο χριστιανικό ακροατήριο και στον άπιστο ομιλητή ο οποίος τον παρακίνησε να αναφέρει τι ήθελε να πει υπέρ του Χριστού. Το στόμα του όμως ούτε άνοιξε καθόλου. Ο άπιστος νεύριασε

και του είπε: «Μήπως ήταν ανάγκη να ανεβείς στον άμβωνα να ξεφλουδίσεις το πορτοκάλι σου και να σπαταλάς τώρα τον καιρό τόσον ανθρώπων;» Χωρίς απάντηση ο γέρος προχώρησε ξεφλουδίζοντας το πορτοκάλι. Επιτέλους τελείωσε και ο άπιστος νόμιζε ότι το παιχνίδι θα σταματούσε εκεί αλλά που! Νόμισε πως ο γέρος τα είχε χάσει. Εκείνος τη δουλειά του. αφού καθάρισε το πορτοκάλι άρχισε να το τρώγει. Αφού το έφαγε στράφηκε στον άπιστο και του είπε: «μπορείτε σας παρακαλώ κύριε να μου πείτε ποια γεύση είχε το πορτοκάλι που μόλις έφαγα; Ήταν γλυκό πικρό ξινό τι γεύση είχε;  Θυμωμένος ο άπιστος απάντησε: «και που ξέρω εγώ σεις το φάγατε σεις το εξεύρετε». «Εν τάξει κύριε δοκιμάσατε τον Χριστό στην ζωή σας;» «Όχι» γιατί λοιπόν εκφέρετε γνώμη γι’ Αυτόν εφ’ όσον δεν γνωρίζετε;» κόκαλο ο φημισμένος άπιστος. Ντροπιασμένος κατέβηκε από τον άμβωνα τελείως ηττημένος. Όλα τα αντιχριστιανικά του επιχειρήματα κατέπεσαν.

Ομιλώ εξ’ ιδίας μου πείρας. Ο Χριστός είναι ο ικανός να σώσει εις το παντελές. Δοκιμάσατε Τον και θα ιδείτε ότι ο ζυγός Του είναι καλός και το φορτίον Του ελαφρό. Στον  σταυρό Του θα βρείτε τελεία ανάπαυση εξιλασμό και ειρήνη της ψυχής. Δοκιμάσατε πειραματισθείτε τον Χριστό. δεν έχετε να χάσετε τίποτα. « Εάν εγώ υψωθώ υπεράνω της γης θέλω ελκύσει πάντας προς εμαυτόν». (Ιωάννης 12:32)  είπεν ο Χριστός. Αυτός είναι ο παγκόσμιος μαγνήτης. Ελκύει και την πιο αμαρτωλή καρδιά. Έχει την ικανότητα να ξεσκεπάζει όλα τα κρύφια της καρδιάς. Ο δυνατός μαγνήτης μπορεί να ελκύσει μέταλλα που βρίσκονται θαμμένα μέσα στη γη. Έτσι και ο Χριστός την καρδιά μας που είναι θαμμένη βαθειά μέσα στην αμαρτία στη σαπίλα στη λάσπη μπορεί να την ελκύσει αλλά και να την καθαρίσει και να την κάμει εύχρηστη στον κόσμο τούτο. Την καθαρή καρδιά ο Χριστός ενοικεί (κατοικεί) την κάμνει σπίτι Του. για φανταστείτε τι υπέροχο και ένδοξο προνόμιο είναι να έχει κανείς τον Χριστό τον βασιλέα των βασιλέων τον Κύριον των κυρίων μέσα στην καρδιά του.  Αυτό είναι το μυστήριο του Χριστού ότι κατοικεί στις καρδιές εκείνων που Τον δέχονται. Φέρνει τον Θεό μέσα μας Τότε δεν ζούμε πια εμείς αλλ’ αυτός ζει μέσα μας δεν μιλούμε πια εμείς

αλλ’ Αυτός μιλά για μας.

« Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην… ζω δε ουχί πλέον εγώ αλλ’ ο Χριστός ζει εν εμοί κθ’ ο δε τώρα ζω εν σαρκί ζω εν τη πίστει του Υιού του Θεού όστις με ηγάπησε και παρέδοκεν εαυτόν υπέρ εμού»(Γαλάτας 2:20).

Μία μητέρα επισκέφθηκε τον υιό της στο Πανεπιστήμιο όπου σπούδαζε. Προς μεγάλην της κατάπληξη είδε το δωμάτιό του ήταν γεμάτο από άσεμνες εικόνες(φωτογραφίες). Δεν του είπε τίποτα απολύτως. Όταν πήγε στο σπίτι αγόρασε μια εικόνα του Χριστού την πακετάρισε και την έστειλε στον υιό της ως δώρον. Ύστερα από λίγο καιρό η μητέρα ξανά-επισκέφθηκε το παιδί της στο σχολείο. Προς μεγάλη της έκπληξη όταν μπήκε στο δωμάτιό του παρατήρησε ότι όλες οι άσεμνες εικόνες έλειπαν και ήταν μόνο η εικών του Χριστού. « Τι έγειναν οι άλλες εικόνες;» τον ρώτησε. Δεν μπορούσα να τις έχω και εκείνες και τον Χριστό. Έπρεπε να διαλέξω. Διάλεξα τον Χριστό. εκεί που μπαίνει ο Χριστός απ’ εκεί εκδιώκεται το κακό αυτομάτως. Μη λοιπόν σε απασχολεί πολύ το ζήτημα του πως η καρδιά σου θ’ απαλλαγεί από τις τόσες αμαρτίες και από τις τόσες αμαρτωλές έξης (επαναλαμβανόμενες κακές συνήθειες) . όταν μπει ο Χριστός μέσα στην καρδιά σου αυτή αυτομάτως από μαύρη σαν την πίσσα που είναι γίνεται λευκή σαν το χιόνι. Για να γίνει αυτό χρειάζεται κάποια χημική ουσία. Αυτή είναι το αίμα του Ιησού Χριστού το οποίον «καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α΄ Ιωάννου 1:7).  Η εφαρμογή  του φαρμάκου αυτού επί της καρδίας σου γίνεται δια πίστεως

Εμπρός λοιπόν στην αντικατάσταση του εγώ υπό του Χριστού! Μέσα στο σκότος που ζούμε πως είναι δυνατόν να δούμε τον Χριστόν; Ο ίδιος είπε: «εγώ είμαι το φως του κόσμου». Να μη βγάλουμε πρώτα το σκοτάδι κι’ ύστερα να επιτρέψουμε στο φως να μπει ανοίγοντας τα παράθυρα είπε το παιδάκι στη μαμά του. μιλούσε όμως σαν παιδάκι! Πως μπορούσαν να αποβάλουν το σκοτάδι ή το ν’ αφήνουν το φως να το αντικαταστήσει; Σαν το παιδάκι αυτό είναι πολλοί ενήλικοι σήμερα. Ίσως κι εμείς στο συλλογισμό μας να είμαστε μωρά. Λέμε: «Δεν μπορώ να αφήσω τον Χριστό  να μπει μέσα στην  καρδιά μου. Είναι λερωμένη. Πρέπει να την καθαρίσω πρώτα

Πριν να επιτρέψω στον Χριστό να μπει και να την κάμει κατοικητήριό Του». προσπαθούμε να βγάλουμε το σκοτάδι προτού επιτρέψουμε στο φως να μπει. Ο μόνος που θα μπορέσει ν’ αποβάλλει το σκοτάδι από την καρδιά μας είναι ο Χριστός το φως. Ας ανοίξουμε λοιπόν το παραθυράκι της καρδιάς μας.

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΙΔΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Στη ζωή του χριστιανού.--- Όταν ο Χριστός βρίσκεται εντός μας τότε οι άνθρωποι θα αντιληφθούν. Ένα πράγμα που είναι φωτεινό δεν μπορεί να κρυφτεί. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ο κόσμος επιθυμεί να ιδεί τα’ αποτελέσματα του Χριστού στη ζωή μας. Φωνάζουν οι άνθρωποι οι άπιστοι οι άνθρωποι οι άθεοι:»θέλουν να ιδούμε τον Χριστόν να περπατά στους δρόμους μας αλλά υπάρχουν πολλοί χριστιανοί που πρέπει να κάμουν τους άλλους να βλέπουν τον Χριστό να περπατά να μιλά να εργάζεται το καλό να παρηγορεί τους τεθλιμμένους να θεραπεύει τους ασθενείς να επουλώνει τις πληγές των πληγωμένων. Υπάρχουν ή πρέπει να υπάρχουν χριστιανοί που να έχουν τον Χριστό. κάποτε ρώτησαν κάποιον Ινδό ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που τον έκαμνε να μη δεχθεί τον χριστιανισμό. «οι χριστιανοί με εμποδίζουν να ιδώ τον χριστό» ήταν η απάντησης του. ο άπιστος γείτονάς μας η γυναίκα μας τα παιδιά μας στέκονται μπροστά μα και λέγουν: «Θέλουμε να ιδούμε τον Χριστό στη ζωή σας!». Άραγε  θα το κατορθώσουν;

Η αλήθεια είναι ότι τα έργα μας δεν μας σώζουν ότι τα έργα μας δεν είναι η βάσης της πίστεως αλλ’ η πίστης είναι βάσης των καλών έργων. Τα καλά έργα μας είναι η φανέρωσης εις τον έξω κόσμο της πίστεως μας εις τον Χριστόν. Μπορούμε να λέμε πως πιστεύουμε αλλά τι με τούτο;

Μια κόρη πίστεψε στο Χριστό τον δέχτηκε για Σωτήρα της και θέλησε να γίνει μέλος της εκκλησίας του μεγάλου Άγγλου ιεροκήρυκος Σπέρτζον. Η επιτροπή που την εξέτασε όσον αφορά την δογματική προκατάρτιση της κόρης ανακάλυψε ότι ήξευρε πολύ λίγα από τα χριστιανικά δόγματα.

Επί τέλους η κόρη βαρέθηκε να ακούει τις δύσκολες Θεολογικές ερωτήσεις της επιτροπής και τους είπε: «κύριοι ένα πράγμα ξέρω ότι πριν αναγεννηθώ δεν σκούπιζα κάτω από τα κρεβάτια και τις ντουλάπες αλλά τώρα σκουπίζω και τα μέρη που δεν φαίνονται στο σπίτι που δουλεύω.

Αμέσως μόλις άκουσε την μαρτυρίαν αυτή η επιτροπή ψήφισε να δεχθεί την κόρη στην εκκλησία. Δεν είναι το τι λέμε τόσο όσο το τι κάνουμε που φανερώνει τον Χριστό στον γύρω μας κόσμο.

Τελευταίως ένας κύριος τηλεφώνησε σ’ ένα ιεροκήρυκα και του είπε: «Είμαι εκείνος που γύρευες με το φανάρι». Προχώρησε λέγοντας το πόσο καλά ήξευρε τις Γραφές και ότι μπορούσε ν’ απαντήσει οιονδήποτε δύσκολη ερώτηση όσον αφορά την Αγίαν Γραφή. Του είπε πως ήξευρε σχεδόν όλη τη βίβλο απ’ έξω.

Την επομένη μέρα ο ίδιος κύριος τηλεφώνησε στον ιεροκήρυκα και του επανέλαβε τα ίδια πράγματα σχεδόν. Ο Ιεροκήρυξ δεν είπε τίποτα. Όταν όμως ο κύριος αυτός του τηλεφώνησε και Τρίτη φορά του είπε εις απάντηση της καυχησιολογίας του περί γνώσεως των Γραφών: «Δεν μ’ ενδιαφέρει πόση από τη Βίβλο ξέρεις απ’ έξω εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι πόσες διδαχές της Βίβλου ζεις στην καθημερινή σου ζωή. Ο κύριος αυτός έκτοτε δεν ενόχλησε  τον ιεροκήρυκα.

                               «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΑΣ

Ένας γέρος μαύρος ήθελε να γίνει μέλος σε μια πλούσια εκκλησία της αριστοκρατικής 5^ης  λεωφόρου της Νέας Υόρκης.

Ο Ιεροκήρυκας μη γνωρίζοντας τι δικαιολογία να βρει για να  τον διώξει τον συμβούλευσε να πάει σπίτι του και να προσευχηθεί για το ζήτημα αυτό.

Σε λίγες μέρες ο μαύρος επέστρεψε στην εκκλησία και ο κήρυκας τον ρώτησε:»Ε τι αποφάσισες;» Ο μαύρος πολύ απλοϊκά του απάντησε: «Αιδεσιμότατε προσευχήθηκα και ξανά-προσευχήθηκα αλλ’ ο Κύριος μου είπε: «Γιάννη τι σκοτίζεσαι και στενοχωριέσαι. Κι’ εγώ που είμαι Θεός προσπαθώ εδώ και είκοσι χρόνια να μπω την Εκκλησία

Αυτή και δεν το κατόρθωσα». Κόκαλο ο Ιεροκήρυκας!

«Όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εν τω ονόματί Μου ιδού είμαι κι’ εγώ εν τω μέσω αυτών» λέγει ο Χριστός. Βασιζόμενοι σ’ αυτό πολλοί σήμερα κάθε Κυριακή πηγαίνουν στην Εκκλησία με την ελπίδα ότι θα συναντήσουν τον Χριστό. αλλά που να βρεθεί ο Χριστός! Προσπαθεί να μπει στις εκκλησίες που καλούνται χριστιανικές αλλά δεν Τον αφήνουμε. Φοβούμεθα μήπως μας χαλάσει τα κοσμικά σχέδιά μας. Εάν ο Χριστός μπει στους ναούς μας οι οποίοι κατέστησαν οίκο αναψυχής και εμπορίου χορού και διασκεδάσεων θ’ ανέτρεπε τα τραπέζια μας και θα έκαμνε φραγγέλιο να μας κυνηγήσει σε πλήρη δικαία αγανάκτησή του.  Ο κόσμος έρχεται στις εκκλησίες σήμερα διότι έρχεται με την ελπίδα να ιδεί τον Χριστό αλλ’ ο Χριστός έχει εκδιωχθεί. Προσέξτε δεν μιλώ για καμιά εκκλησία ιδιαίτερα. Δεν είμαι κριτής των διαφόρων δογμάτων αλλά δεν  μπορώ να κλείσω τα μάτια μου μπροστά στο τι λαμβάνει χώραν γύρω μας μεταξύ όλων σχεδόν των δογμάτων. Και τι να πω περί άμβωνος του εικοστού αιώνος; Στην Νέα Υόρκη πριν λίγο καιρό κάποιος περιβόητος «χριστιανός»ιεροκήρυκας κήρυττε επί του θέματος: «Ο κίνδυνος του λατρεύειν τον Ιησούν». Ιδού λοιπόν ! πηγαίνουμε εις τις εκκλησίες της εποχής μας και ακούμε ότι είναι επικύνδινο να λατρεύουμε τον Κύριο μας. Αλλοίμονο. Βαίνομε προς τον Κρημνόν».

Ένας ιεροκήρυκας μια Κυριακή πρωί ανέβηκε όπως συνήθως στον άμβωνα του και βρήκε ένα χαρτάκι πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα τα εξής: «ως εκκλησίασμα θέλουμε να δούμε τον Ιησούν». Αυτό τάραξε τον φιλοσοφούντα ιεροκήρυκα. Ήταν όμως ειλικρινής άνθρωπος και βαθειά μέσα στην καρδιά του είχε την επιθυμία να φανερώσει τον Χριστό κατά την ποιμαντορική του διακονία αλλά κατά τα φαινόμενα δεν το είχε πετύχει μέχρι τη στιγμή. Ως πραγματικά μορφωμένος άνθρωπος δεν στράφηκε να κατηγορήσει το εκκλησίασμά του ως αγνώμον και μη εκτιμών την διακονία του. προσπάθησε να εξετάσει τον εαυτόν του. με μεγάλη του λύπη ανακάλυψε ότι τα μέλη της εκκλησίας του είχαν δίκαιο λέγοντας του ότι δεν φανέρωνε ότι δεν φανέρωνε τον Χριστό. Απομακρύνθηκε από την Εκκλησία του για λίγο καιρό γι’ αυτοεξέταση και πνευματική επικοινωνία με τον Θεό. επέστρεψε καινούργιος άνθρωπος. Μια μέρα στον άμβωνα του βρήκε ένα άλλο χαρτάκι πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα τα εξής: «εχάρησαν λοιπόν οι μαθηταί ειδόντες τον Κύριον» (Ιωάννης 20:20)

Είθε να έλθει η ημέρα την οποία θα βλέπουμε σε κάθε άμβωνα τον Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον κηρυσσόμενον

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

(Λουκάς ιδ: 16—24). 

 

Ο Χριστός ήταν καλεσμένος στο τραπέζι ενός Φαρισαίου το σπίτι. Εκεί βλέποντας ότι λείπουν οι πτωχοί λείπουν οι φτωχοί έλαβε αφορμή να μιλήσει για τους φίλους των πτωχών τι μεγάλο μισθό θάχουν απ’ το Θεό στην ανάσταση των δικαίων.

«Όταν προσκαλείς λέγει στον Φαρισαίο για δείπνο ή γεύμα μη καλείς τους φίλους σου ούτε τους συγγενείς σου μηδέ τους πλουσίους γείτονας σου γιατί και αυτοί θα σε καλέσουν και θα σου ανταποδώσουν. Αλλά να καλείς τους πτωχούς αναπήρους χωλούς τυφλούς που δεν έχουν να στο ανταποδώσουν και γι’ αυτό θα είσαι μακάριος γιατί θα σου ανταποδοθεί στην ανάσταση των δικαίων». Ένας των συνδαιτυμόνων που άκουσε αυτά είπε: «Μακάριος όστις φάγει άρτον στην βασιλεία του Θεού».  Και  τότε ο Χριστός εις απάντηση είπε την παραβολή:

Ένας άνθρωπος λέγει έκαμε ένα μεγάλο δείπνο στο οποίο κάλεσε πολλούς. Έστειλε το δούλο του στην ώρα του δείπνου να τους πει: ελάτε τώρα όλα είναι έτοιμα. Οι προσκληθέντες πρόβαλαν διάφορες δικαιολογίες και δεν ήλθαν. Ο πρώτος είπε: αγόρασα έναν αγρό  και πρέπει να πάω να το ιδώ. Πέντε ζεύγη βοδιών αγόρασα λέγει ο δεύτερος και πηγαίνω να τα δοκιμάσω. Και ο τρίτος δικαιολογήθηκε ότι είναι νιόπαντρος και δεν αδειάζει. Ο δούλος επέστρεψε άπρακτος τα ανέφερε όλα στον οικοδεσπότη ο οποίος οργίσθηκε και τον έστειλε να καλέσει όπου τους βρει τους πτωχούς ανάπηρους χωλούς τυφλούς και να τους φέρει στο σπίτι του. ο πιστός δούλος έτρεξε αμέσως και έκαμε σύμφωνα με την εντολή του κυρίου του. Αλλά και πάλιν υπήρχε χώρος. Ο οικοδεσπότης θέλει κι’ αυτός να συμπληρωθεί. Και διατάσσει τον δούλο  του και πάλι:

Τρέξε του λέγει παντού και ανάγκασε τους να έλθουν ώστε να γεμίσει το σπίτι μου. Και τότε ο οικοδεσπότης είπε για τους πρώτους που αρνήθηκαν ότι κανείς απ’ αυτούς δεν θέλει γευθεί του δείπνου.

                            «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

α/. το μεγάλο Δείπνο. Ο Θεός εν τη Παντοδυναμία και Αγάπη Του δημιούργησε το Σύμπαν στην άπειρη Του Σοφία και Αγάπη πραγματοποίησε το μεγαλειώδες σχέδιο της Σωτηρία του ανθρώπου δια του Υιού Του δια του οποίου λυτρωθήκαμε και δια του Αγίου Πνεύματος δια του οποίου αναγεννηθήκαμε ώστε όποιος πιστεύει εις τον Χριστό να γίνει παιδί του Θεού και κληρονόμος των Θείων ευλογιών.»…Ο Θεός ο ειπών να λάμψει φως εκ του σκότους είναι όστις έλαμψε εν ταις καρδίαις ημών προς φωτισμό της γνώσεως της δόξης του Θεού δια του προσώπου του Ιησού Χριστού»

(Β΄ Κορινθίους δ:6 και Ιωάννης γ:16). Το μεγάλο τούτο κοσμοσωτήριο γεγονός να το διακηρύξει το Ευαγγέλιο ως χαρμόσυνο άγγελμα και ευτυχές γεγονός για κάθε άνθρωπο και το οποίο ο Χριστός εδώ το ονομάζει «Δείπνον». Και είναι «δείπνο» διότι είναι μια εορτή που δεν έχει ούτε λύπες ούτε στερήσεις αλλ’ όλο χαρά και πλούτος θείων ευλογιών και απείρων αγαθών τα οποία δια του Ευαγγελίου υπόσχεται ο Θεός εις τους πιστούς τους μετέχοντας του Δείπνου.

Το «Δείπνο» είναι μέγα γιατί το προσφέρει ο Μέγας Θεός γιατί είναι τόσο μεγάλο ώστε να υπάρχει αρκετός τόπος «για τον καθένα» «για όλους» και «για πάντοτε». Είναι μέγα γιατί  χρειάστηκε για να γίνει ένα μεγάλο τίμημα κόστισε το τίμιο αίμα του Θεανθρώπου Χριστού «Ηξεύροντες ότι δεν ελυτρώθητε… δια φθαρτών αργυρίου ή χρυσίον αλλά δια του τιμίου αίματος του Χριστού ως αμνού αμώμου και ασπίλου»

(Α΄ Πέτρος α:19). «…εις υπέρ πάντων απέθανε…»

(Β΄ Κορινθίους ε:14). Επίσης το Δείπνο είναι «έτοιμο» προπαρασκευασμένο. Το πνευματικό αυτό δείπνο του ευαγγελίου εμελετήθη μέσα στην καρδιά του Θεού προ καταβολής κόσμου(πριν γίνει ο κόσμος).Δια τούτο και ο Χριστός το τίμημα του Δείπνου καλείται «Το αρνίον το

Εσφαγμένον από καταβολής κόσμου». (Εφεσίους α:4)δηλαδή ο Χριστός μας ενεθυμήθη και πριν ακόμα γεννηθούμε. Πόσο τούτο μας συγκινεί και μας γεννά αίσθημα άπειρης  ευγνωμοσύνης προς τον «αγαπήσαντα ημάς και λούσαντα δια του αίματος του από των αμαρτωλών ημών» (αποκ.α:5).

β/. Η εγκάρδιος πρόσκλησης. «Έρχεσθε επειδή πάντα είναι ήδη έτοιμα». Κατά την παραβολή οι πρώτοι προσκληθέντες αρνήθηκαν προφασιζόμενοι μωρές και ανόητες δικαιολογίες ως εμπόδια. Τα αυτά δεν ήταν αμαρτωλά διότι δεν ήταν κακό που αγόρασε γη ή ζεύγη βοδιών ή που παντρεύτηκαν. Το κακό έγκειται εις το ότι νικήθηκαν από τα εμπόδια αυτά. Έδωσαν σ’ αυτά τόση μεγάλη αξία ώστε να τα θεωρήσουν σπουδαιότερα από την πρόσκληση του δείπνου έσφαλαν στην εκτίμηση που προτίμησαν την απόλαυση των υλικών πραγμάτων από τα πνευματικά κωφεύσαντες στην πρόσκληση που τους έκαμε ο Βασιλεύς των βασιλέων ο Θεός που τους προσφέρει το δείπνο της «Χάριτος» της αιωνιότητας. Αλλά τα δικαιώματα του Θεού επί της δημιουργίας υπερέχουν όλων των καθαρώς ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ίδιο δυστυχώς κάμνουν και σήμερα πολλοί οι οποίοι αν και προσκαλούμενοι να δεχτούν την εν Χριστώ λύτρωση αυτοί αφήνουν την ευκαιρία αμελώντας και προφασιζόμενοι ότι «δεν έχουν καιρό» «δεν αδειάζουν» «είναι απασχολημένοι»κλπ. Ενώ υπακούουν προθύμος σε κάθε άλλο εκτός από την πρόσκληση. «αλλ’ ….εάν….πάσα παράβασης και παρακοή έλαβεν διακαίαν μισθαποδοσίαν πως ημείς θέλομεν εκφύγει εάν αμελήσωμεν τόσον μεγάλην σωτηρίαν;» (Εβραίους β:2—3).

Αλλά τους πρώτους αρνηθέντας είναι δε αυτοί οι Ιουδαίοι οι οποίοι ευνοηθέντες υπό του Θεού περιφρόνησαν με επιπολαιότητα το δείπνο δεν τους μιμήθηκαν οι άλλοι οι οποίοι πρόθυμα προσήλθαν . και είναι αυτοί οι εθνικοί οι ειδωλολάτρες (μεταξύ των οποίων είμαστε και εμείς οι Έλληνες)

Οι οποίοι είχαν την πνευματική τυφλότητα και ψυχική αναπηρία και εις τους οποίους πιστεύσαντες έλαμψε το φως της αληθινής Θεογνωσίας και του Ευαγγελίου. Τώρα η πρόσκλησης απευθύνεται προς πάντας προς όλο τον κόσμο.

(Ματθαίος κη:19)διότι «είναι έτι τόπος» και «πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου θέλει σωθή».

(Ρωμαίους ι:13).

Η πρόσκλησης απευθύνθηκε και προς σε σένα αγαπητέ μου. Σε καλεί ο Θεός να προσέλθεις εις το δείπνο. Στο δείπνο ο πνευματικός φτωχός γίνεται σοφός ο ψυχικός τυφλός βρίσκει το φως του ο ανάπηρος ηθικά θεραπεύεται και γίνεται σώος και ακέραιος. Η σοφία του Θεού σε καλεί εις το Δείπνο της και για σένα ετοίμασε το τραπέζι αυτής (της σοφίας). Έσφαξε τα σφάγια αυτής(της σοφίας)κέρασε τον οίνον αυτής(της σοφίας).

Απέστειλε τας θεραπαινίδας (υπηρεσίες) αυτής (της σοφίας) κηρύττει επί των υψηλών τόπων (υψηλοί τόποι ειδωλολατρίας) της πόλεως. « Όστις είναι άφρων ας στραφεί εδώ» και προς τους ενδεείς= (φτώχια πνευματική) φρενών λέγει προς αυτούς. Έλθετε  φάγετε από του άρτου μου και πίετε από του οίνου μου τον οποίο εκέρασα.  Αφήσατε την αφροσύνην και ζήσατε και κατευθυνθήτε εν τη οδώ της συνέσεως»

Παροιμίες θ:1—6 ).

 Δόξα στον Κύριο ΑΜΗΝ.

 «»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»