ΣΠΥΡΟΥ
ΖΩΔΙΑΤΗ
H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ
ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
22
ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ
ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ;
Μερικοί
νομίζουν πως είναι αλλαγή καρδιάς. Πουθενά όμως στη Γραφή δεν βρίσκουμε τέτοιο
πράγμα. Όπου ο άνθρωπος αναγεννάτε
γίνεται
κοινωνός της φύσεως του Θεού (Β΄ Πέτρου α:4) δεν απαλλάσσετε όμως των
επιθυμιών της σαρκός. Η Θεία φύσις που ο αναγεννημένος έχει τον κάμνει να λέγει
«Εις πάντα ταύτα υπερνικώμεν δια του αγαπήσαντος ημάς» (Ιησού Χριστού). (Ρωμαίους
κ:37).
Όταν
γεννηθήκαμε κληρονομήσαμε την φύσιν των γονέων μας. Όταν αναγεννώμεθα
κληρονομούμε την θείαν φύσιν. Το όμοιον γεννά όμοιον. Αυτός είναι ο βασικός
νόμος. Το γεγεννημένον εκ της σαρκός θα είναι πάντα σαρξ άσχετο πόσο
πολιτισμένη κι εξευγενισμένη είναι. Ο
αμαρτωλός διαρκώς διοικείται υπό της αμαρτωλής φύσεως ο αναγεννημένος
όμως διοικείται υπό της εις αυτόν υπό του πνεύματος χορηγηθείσης φύσεως.
Αναγέννησης λοιπόν είναι η δημιουργία νέου ανθρώπου. Είναι θείο γέννημα.(Ιάκωβος
α:18). Είναι γέννημα του Πνεύματος (Ιωάννης γ:6). «Εάν τις
είναι εν Χριστώ είναι νέο κτίσμα τα αρχαία παρήλθον ιδού τα πάντα έγιναν νέα» (Β΄
Κορινθίους ε:17). Αναγέννησης σημαίνει την είσοδον μας εις την οικογένεια του Θεού. ώστε κάθε
αναγεννημένος έχει δύο φύσεις την της σαρκός και την του πνεύματος. Αύται
αντίκεινται η μία προς την άλλη(πάει μία ενάντια στην άλλη)κι επομένως ο
χριστιανός ευρίσκεται εις διαρκεί πόλεμον. Ο Παύλος γράφων προς τους Γαλάτας
λέγει: «Περιπατείται κατά το πνεύμα και δεν θέλετε εκπληροί την επιθυμίαν της
σαρκός».
(Γαλάτας
ε: 16—17). Μόνον δια της χάρητος του Θεού μπορούμε να
νικούμε την σάρκα και μόνο ο Λόγος του Θεού μπορεί να θρέψει την νέα μας Θείαν
φύσιν. Φίλε άραγε έχεις αναγεννηθεί; «Μη θαυμάσεις ότι σοι είπον πρέπει να
γεννηθείτε άνωθεν»(Ιωάννης γ:7).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΣΠΥΡΟΥ
ΖΩΔΙΑΤΗ
H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ
ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
23
ΘΑ
ΑΝΑΖΗΣΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ;
Ο Ιώβ
βουτηγμένος μέσα στην θλίψι στον πόνο και την απόγνωση βλέπων μπροστά του
ζωγραφισμένο ζωηρά τον θάνατο ερωτά κάτι που απασχόλησε κάθε γενεά και κάθε
ανθρώπινο νου. «Εάν αποθάνει ο άνθρωπος
θέλει αναζήσει;» (Ιώβ ιδ:24). Η ανθρώπινη σοφία αδυνατεί να
απαντήσει σε ένα τόσο σπουδαίο ερώτημα. Υπερβαίνει τα όρια του φυσικού και
ορατού κόσμου. Αυτή η ερώτησης μας κάμνει να υποθέσουμε ότι εις τον νουν του
ανθρώπου θα υπάρχει έμφυτη γνώσης του υπερπέραν. Το ζήτημα εξετάσθει και από τον
Εκκλησιαστήν πίσω από τον οποίο κρύβονται πολλοί που δεν πιστεύουν εις την μετά
θάνατον ζωήν όπως «Οι μάρτυρες του Ιεχωβά». Ας μη λησμονηθεί όμως ότι το
βιβλίον
του Εκκλησιαστού δεν αναφέρεται η φράσης! «Τάδε λέγει Κύριος» μάλλον αρχίζει με
τα εξής λόγια: «Λόγοι του Εκκλησιαστού Υιού του Δαβίδ βασιλέως εν Ιερουσαλήμ. (Εκκλησιαστής
α:1). Εις το βιβλίο τούτο δεν διατείνεται ότι μας λέγει την προς
αυτόν αποκάλυψιν του Θεού αλλά μας πληροφορεί περί των σκέψεων και πράξεων του
«υπό τον ήλιον» ανθρώπου. Με άλλα λόγια βγαίνει να ερευνήσει και να δει πως
σκέπτεται ο κοινός άνθρωπος. Όταν φθάσει στο ζήτημα του πνεύματος του ανθρώπου
σταματά προς στιγμήν κι ερωτά. «Τις γνωρίζει το πνεύμα των υιών των ανθρώπων αν
αυτό αναβαίνει εις τα άνω και το πνεύμα του κτήνους αν αυτό κατεβαίνει κάτω εις
την γην; Δεν μπορεί ο Εκκλησιαστής
άνθρωπος όπως είναι να τον πληροφορήσει για τις μεταφυσικές του απορίες. Είναι
αναγκαία η θεία αποκάλυψης ο υπό τον ήλιον άνθρωπος δεν μπορεί να δη πέραν του
τάφου κι επομένως τα θεωρεί όλα ως τελειώνοντας εκεί «χωρίς ο άνθρωπος να
δύναται να εξιχνιάσει απ’ αρχής μέχρι τέλους το έργον το οποίον ο Θεός έκαμεν»
(Εκκλησιαστής
γ:11).
Καθώς διαβάζω τα επιχειρήματα των «Χιλιαστών»και καθώς μελετώ τας υπό του
Εκκλησιαστού αναφερόμενος σκέψεις του «υπό τον ήλιον» ανθρώπου βεβαιώνεται
βαθειά η πεποίθησης μου ότι και οι αυτοκαλούμενοι «μάρτυρες του Ιεχωβά» δεν
ζητούν την αποκάλυψη του Θεού το «Τάδε λέγει Κύριος» αλλά τα τις διδαχές των
μάταιων ανθρώπων των ζησάντων «υπό τον ήλιον» όπως πχ του Russell
και Rutherford. Στο τελευταίο κεφάλαιο του ο Εκκλησιαστής
λέγει: «και επιστρέψει το χώμα εις την γην καθώς ήτο και το πνεύμα επιστρέψει
εις τον Θεόν όστις έδωκεν αυτό» (Εκκλησιαστής ιβ:7). Θέλει με άλλα λόγια να
μας εξηγήσει ότι παρά τα εναντίον του υπερπέραν επιχειρήματα του φυσικού
ανθρώπου εν τούτοις βαθειά μέσα στην
ψυχή του υπάρχει μια καλά ριζωμένη πεποίθησης ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή αν
και δεν είναι ικανός ο άνθρωπος δια του λόγου και της σκέψεως να προσδιορίσει
την ακριβή της χαρακτήρα.
Μέσα
εις την Γραφή υπάρχουν αι διακηρύξεις αγίων του Θεού ανδρών περί της μετά
θάνατον ζωής. Μετά την υπό του Ιώβ υποβληθείσαν ερώτηση: «Εάν αποθάνη ο
άνθρωπος θέλει αναζήσει;» (Ιώβ ιδ: 14)
αναφωνεί την απάντηση: «Εξεύρω ότι ζει ο Λυτρωτής μου και θέλει εγερθεί εν τοις
εσχάτοις καιροίς επί της γης και αφού μετά το δέρμα μου το σώμα τούτο φθαρεί
πάλιν με την σάρκα μου θέλω ιδεί τον Θεόν τον οποίον αυτός εγώ θέλω ιδεί και
θέλουσι θεωρήσει οι οφθαλμοί μου»
(Ιώβ
ιθ:26—27). Άλλη μαρτυρία είναι η προφητεία του Ενώχ. «Ήλθεν
ο Κύριος με μυριάδες αγίων αυτού» η οποία αναφέρεται εις την δευτέραν έλευση
του Χριστού μετά των αγίων Του. Τούτο αποδεικνύει ότι ι άγιοι ζουν παρά το
γεγονός του φυσικού των θανάτου. Εάν δεν ήτο ούτως εάν κατά τον θάνατον των
περιήλθον εις αφάνειαν και εκμηδένιση πως θα μπορούσαν να επιστρέψουν με τον
Χριστόν; Ο συγγραφεύς της προς τους
Εβραίους επιστολής γράφων περί των ανδρών της πίστεως λέγει:
«Τώρα
όμως επιθυμούσι καλυτέρα τουτέστιν επουράνιον δια τούτο ο Θεός δεν επαισχύνεται
αυτούς να λέγηται Θεός αυτών διότι ητοίμασεν δ’ αυτούς πόλιν». (Εβραίους
ια:16). Εδώ το πνεύμα του Κυρίου ομιλεί περί ανθρώπων οι οποίοι
είχαν ήδη δοκιμάσει τον φυσικό θάνατο και όμως μας τους παρουσιάζει ως
επιθυμούντες. Εάν ο θάνατος τα τελείωσε όλα τότε ο Θεός ψεύδεται όταν λέγει ότι
ετοίμασε δια τους εκ του κόσμου τούτου απελθόντες αγίους «πόλιν έχουσα τα
θεμέλια της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός». (Εβραίους ια:10). Όχι ο
Θεός δεν ψεύδεται. Ας είναι πας άνθρωπος ψεύτης ο Θεός όμως αληθείς! Αγαπητοί
προσέξτε να μη πλανηθείτε και σεις από τα σατανικά ψεύδη των ανθρώπων άσχετο αν
οι άνθρωποι αυτοί αυτοκαλούνται «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Κάθε άλλο από μάρτυρες
του Θεού! Ιδού και άλλος πραγματικός μάρτυς του Θεού
μαρτυρεί κατά την Γραφήν. «Δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω Άδη ουδέ
θέλεις αφήσει τον Όσιον σου να ίδει διαφθοράν(Ψαλμός ιστ:10). Και ο Παύλος
λέγει: «Διότι το πολίτευμα ημών είναι εν ουρανοίς οπόθεν προσμένομε Σωτήρα τον
Κύριον Ιησούν Χριστόν όστις θέλει μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών
ώστε να γίνει σύμορφον με το σώμα της δόξης αυτού»(Φιλιππησίους γ:20—21).
Άλλη μεγάλη απόδειξης του ότι ο θάνατος δεν είναι εκμηδένισης είναι και η
Γραφική εξιστόρησης της μεταμορφώσεως του Κυρίου. (Ματθαίος ιζ:1—12 Μάρκος θ:1—5 και Λουκάς
θ:27—33). Ο Μωϋσής
απέθανε όταν ήτο 120 ετών και το σώμα του ετάφη εις την
κοιλάδα του Μωάβ. Ύστερα από 1500 χρόνια περίπου τον βρίσκουμε με τον Ηλία
εις την γη Χαναάν επί του Όρους της μεταμορφώσεως ομιλώντας με τον Χριστό περί
του σταυρικού Του θανάτου. Ο Ηλίας είχε εγκαταλείψει την γην άνω των 800
ετών προ του συμβάντος αυτού. Τόσον ο Μωϋσής όσον και ο Ηλίας ευρίσκονται εις
ενσυνείδητη κατάσταση καθ’ όλα αυτά τα έτη διότι κατά την επιστροφήν των επί
του Όρους ανεγνωρίσθησαν υπό του Πέτρου του Ιακώβου και του Ιωάννου. Εάν
περιήλθαν εις αφάνειαν κ. κ. χιλιασταί πως θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ο ένας
1500 χρόνια
μετά τον θάνατον του και ο άλλος 800 χρόνια μετά την αναχώρηση του από την γη;
Εκείνο το οποίον χρειάζεστε αγαπητοί είναι να επιστρέψετε εις την υγιαίνουσαν
διδασκαλία του Χριστού. Εάν θέλετε περισσότερες Γραφικές μαρτυρίες ιδού:
«Αληθώς –αληθώς σας λέγω ότι έρχεται ώρα και ήδη είναι οτε οι νεκροί (οι
πνευματικοί νεκροί εν ταις αμαρτίαις και ταις
παραβάσεσι
)θέλουσιν ακούσει την φωνήν του Υιού του Θεού και οι ακούσαντες θέλουσι
ζήσει(λαμβάνοντας το δώρο της αιωνίου ζωής). Και κατόπιν ο Ιησούς προσέθεσε.»Μη
θαυμάζετε τούτο διότι έρχεται ώρα καθ’ ήν πάντες οι εν ταις μνημείοις θέλουσι
ακούσει την φωνήν αυτού και θέλουσιν εξέλθει (τα σώματα των ) οι πράξαντες τα
αγαθά εις ανάσταση ζωής οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάσταση κρίσεως». (Ιωάννης
ε:25—28—29 ).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Δεν
είναι μόνο η Γραφή και το συναίσθημα του ανθρώπου που επιβεβαιούν την
ματαθάνατιον ζωήν αλλά και αυτή η λογική δια τους ακόλουθους λόγους:
1/. Στον κόσμο μας κυριαρχεί η αδικία
μεταξύ των ανθρώπων. Πολλές φορές οι
δίκαιοι τιμωρούνται και οι άδικοι προοδεύουν. Αυτό είναι κατάδηλον. Εάν ο Θεός
επέτρεπε σε μια τέτοια κατάσταση να εξακολουθεί αιωνίως τότε θα ήταν πραγματικά
άδικος Θεός. Ο νόμος όμως του Θεού είναι: « Ότι αν σπείρει ο άνθρωπος τούτο
θέλει θερίσει». Εάν η αδικία μείνει ατιμώρητος εδώ θα τιμωρηθεί μετά θάνατον
εάν η δικαιοσύνη εδώ μένει χωρίς αμοιβή θα αμειφθεί εις την αιωνιότητα. Ώστε το
δόγμα της αιωνίου τιμωρίας και αμοιβής συμφωνεί με τας απαιτήσεις της λογικής.
2/. Στον κόσμο μας υπάρχει πληθώρα
θλίψεων και πόνου. Πολλές φορές φταίμε για τις θλίψεις μας αλλ’ όχι πάντοτε.
Εάν ο θάνατος τελειώνει όλα τότε διατί
εκείνοι που ευρίσκονται υπό την διαρκή ανυπόφορο πίεση των δεινοπαθημάτων να μη
αυτοκτονήσουν και δώσουν τέλος εις τον πόνο και την θλίψη; Ακόμη και αυτή η
σκέψης μιας τέτοιας λύσεως των ανθρωπίνων μας προβλημάτων μας κάμνει να
ανατριχιάζομε. Ζούμε και υποφέρουμε γιατί πιστεύουμε ότι κάτι υπάρχει και πέραν
του τάφου. Ο Θεός λέγει: «Ας είσθε βέβαιοι ότι θέλει σας ευρεί η αμαρτία σας» (Αριθμοί
λβ:23). Αυτή δεν είναι μόνον η φωνή του Θεού αλλά και η φωνή της
λογικής. Εάν αι αμαρτίαι μας δεν ανακληθούν στη ζωή αυτή θα αποκαλυφθούν υπό
του καρδιογνώστη Θεού εις την μετέπειτα ζωή. Εκείνοι που ακράδαντα πιστεύουμε
στη μεταθανάτιο μας ύπαρξη
Μπορούμε
να πούμε με τον απόστολο Παύλο. «Φρονώ ότι τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν
είναι άξια να συγκριθώσι με την δόξαν την μέλλουσα να αποκαλυφθεί εις ημάς».(Ρωμαίους
η:18). «Διότι η προσωρινή ελαφρά θλίψις εργάζεται εις ημάς καθ’
υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης επειδή ημείς δεν ατενίζομε εις τα βλεπόμενα μη βλεπόμενα διότι τα βλεπόμενα είναι
πρόσκαιρα τα δε μη βλεπόμενα αιώνια». (Β΄ Κορινθίους
δ:17—18).
3/. Όλοι μας θαυμάζουμε την δημιουργία
του Θεού
τον ουρανό με τα’ άστρα τον ήλιο την σελήνη και όλην την φύσι του Θεού. είναι
λογικό να πιστεύει κανείς ότι ο Θεός ετοίμασε όλα αυτά δια τον άνθρωπο εάν ο
άνθρωπος δεν ζει παρά λίγα χρόνια κι’ έπειτα εξαφανίζεται; Η γη μας ένεκεν της αμαρτίας του ανθρώπου
ευρίσκεται υπό κατάραν. Έρχεται όμως η ημέρα κατά την οποία θα είπωμεν: «Είδον
ουρανόν νέον και γην νέαν διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε».
(Αποκάλυψης
κα:1).
Τα σχέδια του Θεού δια τον άνθρωπον είναι αιώνια και όχι πρόσκαιρα. Συ
αναγνώστα άραγε δίδεις περισσοτέραν προσοχή στα πρόσκαιρα της γης ή στα αιώνια;
«Ο
κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού
μένει εις τον αιώνα». (Α΄ Ιωάννου β:17).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ
ΜΑΧΑΙΡΑ
Κάποτε ο Χριστός είπε εις τους μαθητάς Του. «Μη νομίσετε ότι ήλθον
να βάλω ειρήνην επί την γην δεν ήλθον να βάλω ειρήνην αλλά μάχαιραν».(Ματθαίος ι:34). Οι λόγοι
αυτοί ειπώθηκαν από τον ίδιο τον Χριστό
ο οποίος είπε: «Ειρήνην αφήνω εις εσάς ειρήνην την εμήν εις δίδω εις εσάς ουχί
καθώς ο κόσμος δίδει σας δίδω εγώ (Ιωάννης
ιδ:27). Όταν ο Χριστός εγεννάτο επί της γης ο ύμνος των Αγγέλων ήτο:
«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
(Λουκάς
β:14). Μεταξύ των ονομάτων που αποδίδονται εις τον Χριστό εν τη Π.Δ. είναι και
του Άρχοντα της Ειρήνης(Ησαϊας
θ:6). Πως είναι δυνατόν ο ίδιος ο Χριστός να λέγει εις το ένα μέρος ότι
ήλθε να φέρει μάχαιραν και εις το άλλο να ονομάζεται Άρχων Ειρήνης; Σαν
παράδοξα πράγματα φαίνονται αυτά. Ο άπιστος αναζητά τέτοιες φαινομενικές
αντιφάσεις εις την Γραφήν δια να καταρρίψει το κύρος και την αυθεντία της.»Πως
είναι δυνατόν λέγουν να πιστεύσουμε εις τον Χριστόν ο οποίος
Ολοφάνερα αντιφάσκει δεν εξεύρει τι λέγει;» Εις τους σοβαρούς όμως εξεταστές του
Λόγου του Θεού και τους πνευματικώς διακρίνοντας τας θείας αληθείας τα λόγια
αυτά του Χριστού δεν είναι καθόλου παραδοξολογία. Εξεύρομεν ότι όταν ο Χριστός
γίνει βασιλεύς των καρδιών μας φέρει την ειρήνην και την γαλήνην μαζί Του.
γίνεται ο άρχων της ψυχικής μας ηρεμίας και ο εμψυχωτής ζωής ατάραχου. Είναι
δυνατόν για εκείνους που δεν εδέχθησαν ακόμη την σωτηρίαν χάριν του Χριστού να
καταλάβουν περί τίνος πρόκειται. Τρώγω ένα ωραίο εύγευστο πορτοκάλι. Χωρίς να
σας δώσω εσάς να το δοκιμάσετε αρχίζω να σας περιγράφω δια λόγων πόσο ωραίο και
εύγευστο και γλυκύ και αρωματώδες είναι. Εάν δεν το δοκιμάσετε είναι αδύνατον
να αντιληφθείτε πλήρως την γεύση του πορτοκαλιού. Έτσι είναι και ο Χριστός. Εάν
δεν τον δεχθείτε προσωπικός. Τον λάβετε μέσα στην καρδιά σας γευθείτε την
άφθονη χάρι Του στη ζωή σας δεν είναι δυνατόν να αντιληφτείτε τι σημαίνει η
ψυχική ειρήνη την οποία προσφέρει. Πολλοί νομίζουν πως είναι ανάγκη να κάμουν
πολλά πράγματα δια να δοκιμάσουν τον Χριστό και την προσφερόμενη σωτηρίαν. Πόσον απατώνται. Δύο είναι αι αλήθειαι που
πρέπει να αναγνωρίσεις εάν θέλεις να σωθείς. Πρώτον ότι είσαι αμαρτωλός ότι
εγεννήθης τοιούτος άσχετα αν δεν διέπραξες κανένα μεγάλο και τρομερό έγκλημα.
Όλοι είμεθα εκ φύσεως τέκνα οργής. Δεύτερον ότι ο Χριστός είναι ο μόνος Σωτήρ
ικανός να μας σώσει από τις αμαρτίας μας. Αι δύο αυταί αναγνωρίσεις
συνοδευόμεναι με μιαν ειλικρινή μετάνοιαν θα φέρουν την ειρήνην αυτήν την
οποίαν ο Χριστός υπόσχεται. Αυτή είναι η εσωτερική ατομική ειρήνη. Όταν όμως ο
Χριστός γίνει βασιλεύς της καρδιάς μας αμέσως αρχίζουν αι συγκρούσεις με το
περιβάλλον μας το αμαρτωλό το περιβάλλον του σπιτιού της εργασίας της
κοινωνικής ζωής και πολλές φορές και αυτής της Εκκλησίας. Η προς τον Χριστόν
πίστις μας δημιουργεί ειρήνην με τον Θεόν αλλά κηρύττει πόλεμον κατά της
αμαρτίας που εκχυλίζει πέριξ μας.(γύρω μας). Οι γονείς μας δυνατόν να μας
πετάξουν από το σπίτι ο σύζυγος ή η σύζυγος μας να θέλουν να μας χωρίσει τα
παιδιά μας να μας αποκηρύξουν και να μη θέλουν να μας ξαναδούν τα’ αδέλφια μας
να μας βλάψουν γιατί; Διότι δεχθήκαμε τον Χριστόν εις την καρδιά μας. Η σωτηρία και αναγέννησης μας παρεξηγείται ως
αλλαξοθρησκεία. Τέτοια παραδείγματα έχομε άφθονα. Ας συνοψίσομε όμως όλα εις τους λόγους του Χριστού. «Μη νομίστε
ότι ήλθον να βάλω ειρήνην επί την γην δεν ήλθον να βάλω ειρήνην αλλά
Μάχαιραν. Διότι ήλθον να διαχωρίσω τον άνθρωπον κατά του πατρός
αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν
είσθαι οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος
εμού. Και όστις δεν λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου δεν
είναι άξιος εμού»(Ματθαίος)ι:34—38).
Πολλοί νομίζουν ότι ο Χριστός είναι όλο γλυκύτης και ειρήνη. Έχουν
την αντίληψη ότι μόλις Τον δεχθούν όλαι αι δυσκολίαι και τα βάσανα της ζωής θα
εκλείψουν. Πόσον απατώνται! Χριστιανός δεν σημαίνει άνθρωπον που κάθεται στη
ξαπλωτή καρέκλα με το μειδίαμα στο πρόσωπο. Ο Κάρλ Μαρξ ο αρχηγός των Μαρξιστών
αυτό ήθελε να εκφράσει όταν είπε ότι η θρησκεία ρίχνει τον άνθρωπο σε μια ήσυχη
νάρκωση μιας ονειρώδους φανταστικής ζωής. Αυτήν την ιδέα έχουν γενικά οι
Κομμουνισταί περί θρησκείας και περί του Χριστού όλως ιδιαιτέρως. Όχι αυτό δεν
παρουσιάζει την πραγματικότητα. Ο Χριστός δεν ήλθε να φέρει ειρήνη μόνο αλλά
και μάχαιραν δεν μας ρίχνει σε νάρκωση αλλά σ’ ενέργεια σε κίνηση στην πρώτη
γραμμή της μάχης. Οι φασαρίες μας
αρχίζουν με την έλευση του Χριστού στην καρδιά μας και στην ζωή μας. Ας πάρουμε
τον Ζακχαίο. Ήταν τελώνης μάζευε τους φόρους και οι τρόποι τους οποίους
χρησιμοποίει δια την συσσώρευση του «Χρυσού» δεν ήταν και τόσο τίμιοι. Η
συνήδεισίς του δεν τον πείραζε καθόλου. Ήταν τελείως επαναπαυμένη. Όταν όμως
εδέχθη τον Χριστόν τα πράγματα άλλαξαν. Η ειρήνη από τη ζωή του Ζακχαίου
εξηφανίσθη. Η συνείδησης του τον έλεγχε πολύ. Ο Χριστός στην καρδιά του έφερε
ειρήνη αλλά τον έκαμε και ανήσυχο για τις αμαρτωλές του πράξεις. Έπρεπε να
επιστρέψει τα χρήματα που είχε κλέψει να κάμει επανορθώσεις αι οποίαι τον
κατέβασαν από την τάξιν των πλουσίων εις την τάξιν των πτωχών. Ίσως ποτέ του να
μη μπόρεσε να επανακτήσει την προτέραν του οικονομική ευημερία αλλά τι με
τούτο; Η αποδοχή του Χριστού ήταν η αφετηρία του δρόμου που οδηγεί στον ουρανό
δρόμου τεθλιμμένου γεμάτου πόλεμο αλλά ευτυχισμένου.
Ας πάρουμε την Σαμαρείτιδα. Τους άνδρας τους άλλαζε σαν τα
λερωμένα πουκάμισα χωρίς συναίσθηση της αμαρτωλότητας της. Μια όμως επαφή με
τον Χριστό την τάραξε έσεισε το οικοδόμημα της ζωής της εκ θεμελίων. Δεν
μπορούσε να συνεχίσει την αμαρτωλή της ζωή χωρίς να την ελέγχει η συνείδησης
της. Εάν ήθελε την ειρήνη του Χριστού έπρεπε να τα χαλάσει με τους ανθρώπους
προς τους οποίους προσέφερε τον εαυτόν της. Δεν μπορούσε να τα είχε καλά και με
τους δύο. Έπρεπε τον ένα να αγαπήσει και τον άλλο να μισήσει. Έπρεπε να
ειρηνεύσει με τον Χριστόν και να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον του κόσμου.
Ο Γιαννάκης ήταν άρρωστος στο κρεββάτι. Ήταν μεσάνυχτα και διψούσε
πολύ. Έσπρωξε την μητέρα του και της είπε να του δώσει νερό. Εκείνη κατάκοπη
από την εργασία της ημέρας του λέγει:»Παιδάκι μου σου έβαλα νερό δίπλα σου πάρε
το και πιες». Ο Γιαννάκης δεν το έκαμε. Γύρισε από την άλλη μεριά λιγάκι
κακοφανισμένος. Σε δέκα λεπτά ξανασπρώχνει τη μαμά του και της λέγει: «Μαμά
δώσε μου λίγο νερό σε παρακαλώ». Η μαμά του νεύριασε αυτή τη φορά και του
λέγει: «Γιαννάκη αν με ξαναξυπνήσεις θα σηκωθώ και θα σε χτυπήσω. Το νερό είναι
δίπλα σου». Ο Γιαννάκης χωρίς να χάσει καιρό της λέγει:»Μαμά όταν σηκωθείς να
με χτυπήσεις θα μου δώσεις κι’ ένα ποτήρι νερό;
Ο Γιαννάκης ήταν πρόθυμος να υποστεί το χτύπημα για να απολαύσει ένα
ποτήρι νερό. Κι’ εμείς πρέπει να είμεθα πρόθυμοι να δεχθούμε τον εξωτερικό
πόλεμο με την αμαρτία την προσωρινή περιφρόνηση των φίλων και συγγενών μας
χάριν της βαθειάς εσωτερικής ψυχικής ειρήνης που προσφέρει ο Χριστός ο οποίος
είπε: «Εν τω κόσμω θέλετε έχει
θλίψιν αλλά θαρσείτε εγώ νίκησα τον κόσμον (Ιωάννης ις:33).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 3ον
ΔΙΑΤΙ ΗΛΘΕΝ
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Εις ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ
Η μεγαλυτέρα μάζα των ανθρώπων σήμερα αγνοεί τον πραγματικό σκοπό
της ελεύσεως του Χριστού εις τον κόσμο. Πολλοί νομίζουν ότι ο Χριστός ήλθε για
να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα να διασκεδάζουμε και να γλεντούμε. Πολλά
εκατομμύρια κόσμου εορτάζουν τα Χριστούγεννα πόσοι όμως ξέρουν γιατί ήλθε ο
Χριστός;
Ο Χριστός ομιλών εις τον Νικόδημο του λέγει: «Επειδή δεν
απέστειλεν ο Θεός τον Υιον αυτού εις τον κόσμον δια να κρίνει τον κόσμο αλλά
δια να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού»
(Ιωάννης
γ:37). Στην πραγματικότητα στον
κόσμο άξιζε κρίσις αλλ’ ο Θεός αντί κρίσεως έφερεν σωτηρίαν. Η αγάπη του Θεού
ήταν τόσο μεγάλη για τον άνθρωπο ώστε έστειλε τον Υιόν Του την πρώτην φοράν δια
να ζητήσει και να σώσει το απολωλός (Λουκάς
ιθ:30). Αντί κρίσεως σωτηρία! Τι μεγάλο θαύμα οποία σπλάχνα στοργής! Κατά
τον τότε καιρόν η προς τον Θεόν εκτίμησης και αφοσίωσης είχε εξαφανιστεί. Η
αμαρτία είχε φθάσει στο κατακόρυφο. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να μεσολαβήσει
μεταξύ Θεού και ανθρώπων παρά μόνο ο ίδιος ο Θεός εις μεσίτης Θεού και ανθρώπων
παρά μόνο ο ίδιος ο Θεός εν τω προσώπω του Υιού Του - του Ιησού Χριστού «διότι
είναι εις Θεός εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων Χριστός Ιησούς όστις έδωκεν
εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων». (Α΄
Τιμοθέου β:5—6 ).
Η Γραφή πολύ καθαρά διδάσκει τα δύο σπουδαία δόγματα του
Χριστιανισμού την κρίσιν και την σωτηρίαν. Επίσης διδάσκει ότι ο Χριστός είναι
ο μόνος ο οποίος κατέστη Σωτήρ και ο μόνος ο οποίος θα γίνει κριτής εκείνων που
τον απέρριψαν ως Σωτήρα. Πόσες φορές ο γονεύς είναι πρόθυμος να συγχωρήσει το
παιδάκι του αν αυτό αναγνωρίσει το σφάλμα του και ζητήσει συγχώρηση. Αν όχι
συνήθως το τιμωρεί. Ώστε η απαίτησης του Χριστού από μας είναι πολύ λογική.
Δεν μας κρίνει πριν μας δώσει την ευκαιρία που μας δίδεται είμαστε
πλέον υπεύθυνοι για την κατάστασιν μας. Κάποιος μόλις μπορεί και κρατιέται από έναν
επικίνδυνο βράχο. Σε λιγάκι εξεύρει ότι θα κρημνισθεί και θα σκοτωθεί. Η μόνη
ελπίς είναι κάποιος από τον δρόμο να του ρίξει ένα σχοινί για να σωθεί. Το
σχοινί ρίχνεται αλλ’ ο φίλος μας επιμένει ότι ο βράχος πάνω στον οποίο
στηρίζεται είναι αρκετά δυνατός και δεν δέχεται ν’ αρπάξει το σχοινί. Σε λιγάκι
όμως κρημνίζεται και γίνεται κομμάτια. Ποιος φταίει; Κανένας άλλος εκτός από
τον εαυτόν του. Ηρνήθη να πιάσει το μέσο που θα τον έσωζε. Έτσι και στα
πνευματικά πράγματα. Ο απ. Παύλος μας λέγει ότι είναι πάντες υπό αμαρτίαν ότι
δεν υπάρχει δίκαιος ουδέ εις δεν υπάρχει τις έχων σύνεση δεν υπάρχει τις
εκζητών τον Θεόν. Πάντες εξέκλιναν ομού εξηχρειώθησαν δεν υπάρχει ο πράττων
αγαθόν δεν υπάρχει ουδέ εις (Ρωμαίους
γ:9—12). «Πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού»
(Ρωμαίους
γ:23). Ιδού λοιπόν αι διακηρύξεις της Βίβλου ότι όλοι είμεθα αμαρτωλοί
άνομοι. Τι γίνεται σ’ εκείνον που παραβαίνει τον νόμο της πολιτείας; Δύο είναι
οι πιθανότητες. Η ν’ ανακαλυφθεί ή να κατορθώσει να την αποκρύψει από τα μάτια της
αστυνομίας. Το γεγονός όμως είναι ότι η παράβαση του νόμου είτε ανακαλυφθεί
είτε όχι είναι τιμωρητέα. Επειδή ο
άνθρωπος ο νόμος του ανθρώπου και τα μέσα που χρησιμοποιεί δια την εφαρμογή του
νόμου είναι τόσο ατελή γι αυτό σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια που παραβαίνουν τον
νόμο και ποτέ δεν συλλαμβάνονται. Κανείς όμως δεν μπορεί να κρυφθεί από τον
Θεό. αυτός είναι παντογνώστης και πάνσοφος εξεύρει κι’ αυτούς ακόμη τους
διαλογισμούς μας.»Αυτός εξεύρει τα κρύφια της καρδιά». (Ψαλμός μδ:21).
Φίλε μη προσπαθείς να κρύψεις εξωτερικά της θρησκείας με ορισμένες
καλές πράξεις να τυφλώσεις τον Θεό. Υπάρχουν
πολλοί που όλη τους την ζωή κλέβουν και στο τέλος για να καθησυχάσουν
δήθεν την συνείδηση τους κτίζουν ένα νοσοκομείο ή ορφανοτροφείο. Οποία απάτη! Ο
Θεός βέβαια ευαρεστείται και μας προτρέπει να κάμνωμε καλά έργα ας μη νομίζουμε
όμως ότι αυτά μπορούν να μας σώσουν. Ο μόνος που μπορεί να μας σώσει είναι ο
Χριστός. Αυτός που αντί να μας κρίνει όπως μας αξίζει τείνει το σπλαχνικό του
χέρι και μας προτείνει να το πιάσουμε αν θέλομε να σωθούμε. Αυτός πέθανε αντί για μας. Άφησε την κρίσι
του Θεού να πέσει επάνω Του για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. η αμαρτία δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη.
Κάποτε έπρεπε να κριθεί προτού ο Χριστός μας σώσει. Ιδού τι διακηρύττει ο
Παύλος για το ζήτημα αυτό. «Επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του
Θεού δικαιούνται δε δωρεάν με την χάριν αυτού δια της απολυτρώσεως της εν
Χριστώ Ιησού τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως δια της πίστεως εν τω
αίματι αυτού προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού δια την άφεσιν των
προγενομένων αμαρτημάτων δια της μακροθυμίας του Θεού προς φανέρωσιν της
δικαιοσύνης αυτού εν τω παρόντι καιρώ δια να είναι Αυτός δίκαιος και να
δικαιώνει τον πιστεύοντα εις τον Ιησούν.(Ρωμαίους γ:23—26).
Η πρώτη έλευσης του Χριστού εις τον κόσμον έκαμε την σωτηρίαν του
ανθρώπου δυνατή. Πρέπει όμως ο κάθε άνθρωπος να την λάβει αν θέλει να σωθεί. Η
σωτηρία είναι απολύτως δωρεάν. Κανείς δεν μπορεί να την αγοράσει με χρήματα ή
με καλά έργα. Τα καλά έργα όμως πρέπει να ακολουθήσουν την σωτηρία ως απόδειξης
της πίστεως εις τους συνανθρώπους μας. Μόνο απ’ Εκείνον εναντίον του οποίου
αμαρτήσαμε μπορούμε να ζητήσουμε την συγχώρηση και από κανένα άλλον άνθρωπο.
«Όστις πιστεύει εις Αυτόν (τον Χριστόν) δεν κρίνεται όστις όμως δεν πιστεύει
είναι ήδη κεκριμένος διότι δεν επίστευσεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του
Θεού»(Ιωάννης γ:18). Δια τον
πιστεύοντα εις τον Χριστόν δεν υπάρχει ουδεμία κατάκρισης(Ρωμαίουςη:1). Ο απιστών
όμως είναι ήδη κεκριμένος διότι είναι «εκ φύσεως τέκνον οργής». (Εφεσίους β:3). Δεν
υπάρχει ουδέτερον έδαφος. Είτε πιστεύεις είτε δεν πιστεύεις. Ιδού Κυριακήν
κατόπιν Κυριακής διαβάζεις τα κηρύγματα αυτά που σε προτρέπουν δια του Λόγου
του Θεού να δεχθείς τον Χριστό ως Σωτήρα σου και όμως συ διαρκώς τον
απορρίπτεις. Μη περιμένεις να σε κρίνει ο Θεός. Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις
τη μεγάλη και τρομερή εκείνη ημέρα. Συ από τώρα κρίνεις τον εαυτόν σου από την
στάση που λαμβάνεις απέναντι του Χριστού. Η μόνη σου ευκαιρία ο μόνος τρόπος ν’
απαλλαγής από την κρίσιν του Χριστού
είναι να δεχθείς την σωτηρία Του δια του αίματος που έχυσε στον Γολγοθά
για τις αμαρτίες σου. όταν η σωτηρία προηγηθεί της κρίσεως τότε η κρίσις για
σένα ως τέκνο του Θεού δεν θα είναι η ημέρα τιμωρίας. Από σένα εξαρτάται να
εκλέξεις τώρα προτού γίνει πολύ αργά. ΑΜΗΝ
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
