ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
01--Αλήθειες από τα
βάθη των αιώνων
«Ω της γλυκείας
ανταλλαγής...»
Το
παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από την άγνωστου συγγραφέα "Επιστολή προς
Διόγνητον", γραμμένη κατά πάσα πιθανότητα τον 3ο αιώνα, που εξαίρει την
απόλυτη υπεροχή του Χριστιανισμού έναντι του Ιουδαϊσμού και Εθνικισμού, από τα
καλύτερα απολογητικά έργα της εποχής εκείνης. Η μετάφραση είναι του
"Τ".
Αντίθετα
από πολλούς δήθεν "πιστούς στις παραδόσεις", ο αρχαίος εκκλησιαστικός
χριστιανός συγγραφέας αφενός τονίζει την αντιλυτρωτική θυσία του Κυρίου, την
αξία της οποίας προσπαθούν να υποβαθμίσουν οι σημερινοί "νεορθόδοξοι"
και, αφετέρου, τοποθετεί στην πραγματική τους θέση τους εθνικούς φιλόσοφους,
που τις περί θείου ιδέες τους χαρακτηρίζει ``κενούς και ληρώδεις λόγους''
(VIII,2), αποδεικνύοντας πόσο αντιχριστιανικά ενεργούν κάποιοι κληρικοί και
θεολόγοι, που είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την απλότητα και καθαρότητα του
Ευαγγελίου χάριν εθνικιστικών ιδεών.
Δεν
είναι επίγειο εύρημα η πίστη που δόθηκε στους ανθρώπους, ούτε τους δόθηκε να
φυλάνε ανθρώπου θνητού επινόημα, ούτε να πιστεύουν ανθρώπινη θρησκεία. Αλλ’ ο
ίδιος αληθινά ο Παντοκράτορας και Κτίστης των πάντων και αόρατος Θεός, αυτός
φύτεψε και στήριξε στις καρδιές τους την ουράνια αλήθεια και τον λόγο τον άγιο
κι αδύνατο να χωρέσει στο νου τους.
Και
δεν έστειλε στους ανθρώπους, όπως θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, έναν υπηρέτη
Του, ή άγγελο, ή άρχοντα, ή κάποιον από αυτούς που διέπουν τα επίγεια και
διοικούν την ουράνια τάξη, αλλά τον ίδιο τον τεχνίτη και δημιουργό των πάντων,
για τον Οποίο έκτισε τους ουρανούς και έθεσε τα όρια της θάλασσας, και του
Οποίου οι αποφάσεις τηρούνται πιστά από όλα τα στοιχεία της φύσης, από τον
Οποίο προστάχθηκε ο ήλιος ν’ ακολουθεί τις τροχιές του, στον Οποίο πειθαρχεί η
σελήνη φωτίζοντας τη νύχτα, στον Οποίο υπακούουν τα άστρα ακολουθώντας το δρόμο
της σελήνης. Εκείνον, στον Οποίο και για τον Οποίο έχουν τεθεί σε τάξη και
καθοριστεί και υποταχτεί οι ουρανοί και όσα είναι στους ουρανούς, η γη και όσα
είναι στη γη, η θάλασσα και όσα είναι στη θάλασσα, η φωτιά, ο αέρας, η άβυσσος,
όσα είναι σε ύψη, όσα είναι σε βάθη και όσα υπάρχουν στο ενδιάμεσο. Εκείνον
έστειλε στους ανθρώπους.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
02--Αλήθειες από τα
βάθη των αιώνων
«Ω της γλυκείας
ανταλλαγής...»
Και
μήπως Τον έστειλε, όπως θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, για να προξενήσει
τυραννία, φόβο και κατάπληξη; Κάθε άλλο! Αλλά Τον έστειλε με επιείκεια και
πραότητα, όπως ο βασιλιάς στέλνει τον βασιλιά το γιο του^ Τον έστειλε ως Θεό κι
[ως άνθρωπο] προς ανθρώπους. Τον έστειλε για να σώσει και για να πείσει, χωρίς
βία, επειδή η βία δεν ταιριάζει στον Θεό. Τον έστειλε για να καλέσει, όχι για
να καταδιώξει^ Τον έστειλε για ν’ αγαπήσει και όχι για να κρίνει. Επειδή μέλλει
να Τον στείλει για να κρίνει^ αλλά τότε ποιος θ’ αντέξει στην παρουσία Του;
Δεν
βλέπεις πώς ρίχνονται στα θηρία οι χριστιανοί, για ν’ αρνηθούν τον Κύριο και
όμως δε νικιούνται; Δεν βλέπεις πως όσο περισσότεροι τιμωρούνται, τόσο
περισσότεροι γίνονται; Αυτά δεν είναι κατορθώματα ανθρώπινα, αλλά η δύναμη του
Θεού^ είναι αποδείξεις της δικής Του παρουσίας.
Επειδή,
ποιος από όλους τους ανθρώπους θα μπορούσε να γνωρίζει τι είναι ο Θεός, προτού
να έρθει ο Χριστός; Ή παραδέχεσαι τα όμοια με παραληρήματα κούφια λόγια των
σπουδαίων φιλοσόφων, άλλοι απ’ τους οποίους είπαν ότι το πυρ είναι θεός (εκεί
που πρόκειται να πάνε οι ίδιοι τους, αυτό το ονόμασαν θεό), άλλοι νερό και
άλλοι κάποιο άλλο στοιχείο από τα κτίσματα του Θεού; Μα αν γίνει αποδεκτή
κάποια απ’ αυτές τις θεωρίες, θα μπορούσε παρόμοια να ονομαστεί
"θεός" και κάθε άλλο κτίσμα.
Αλλά,
βέβαια, όλα αυτά είναι ταχυδακτυλουργίες και απάτες των αγυρτών. Και επειδή
κανείς άνθρωπος ούτε είδε ούτε γνώρισε τον Θεό, ο Ίδιος φανέρωσε τον εαυτό Του.
Και τον φανέρωσε μέσω της πίστης, μέσω της οποίας μόνο μπορούμε να βλέπουμε τον
Θεό. Διότι ο Θεός, ο δεσπότης και δημιουργός των όλων, που έφτιαξε τα πάντα και
τα ξεχώρισε σε τάξεις, δεν αποδείχτηκε μόνο φιλάνθρωπος και μακρόθυμος, αλλά
Αυτός ήταν και θα είναι τέτοιος, δηλαδή χρηστός και αγαθός, και χωρίς οργή και
αληθινός, και μόνος είναι αγαθός.
Κι
αφού συνέλαβε στο νου Του ένα μεγάλο και απερίφραστο σχέδιο, το ανακοίνωσε
μονάχα στον Υιό Του. Κι όσο διάστημα κρατούσε μέσα σε μυστήριο κρυφή τη σοφή
Του απόφαση, φαινόταν πως αμελούσε και δεν φρόντιζε για μας. Μα όταν αποκάλυψε
και φανέρωσε μέσω του αγαπητού Του Υιού εκείνα
που από την αρχή είχε ετοιμασμένα, όλα μάς τα χάρισε μονομιάς, ώστε και να
μετέχουμε στις ευεργεσίες Του, και να δούμε και να εννοήσουμε εκείνα που κανείς
από εμάς ποτέ δεν είχε προσδοκήσει.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
03--Αλήθειες από τα
βάθη των αιώνων
«Ω της γλυκείας
ανταλλαγής...»
Αφού,
λοιπόν, κατάστρωσε το σχέδιο Αυτός και ο Υιός Του, μέχρι πρόσφατα μας άφηνε,
όπως θέλαμε να παρασυρόμαστε σε ηδονές και επιθυμίες. Όχι βέβαια επειδή
αρεσκόταν στις αμαρτίες μας, αλλά τις ανεχόταν^ ούτε επειδή συνευδοκούσε σ’
εκείνη την εποχή της αδικίας, αλλά δημιουργούσε την παρούσα εποχή τής
δικαιοσύνης, έτσι ώστε, έχοντας αποδειχθεί από τα ίδια μας τα έργα ανάξιοι του
δώρου της ζωής, τώρα ν’ αξιωθούμε γι' αυτό με τη χρηστότητα του Θεού, και, αφού
αποδείχτηκε πως ήταν αδύνατο να μπούμε μόνοι μας στη Βασιλεία του Θεού, ν’
αξιωθούμε χάρη στη δύναμη του Θεού.
Καθώς
λοιπόν η αδικία μας είχε αποκορυφωθεί, έγινε φανερό ότι ως αποτέλεσμα δε
μπορούσε να προσδοκάται τίποτε άλλο παρά τιμωρία και θάνατος. Αλλά ήρθε η ώρα,
που ο Θεός είχε προορίσει για να φανερώσει τη δική Του χρηστότητα και δύναμη
(ω, απροσμέτρητη φιλανθρωπία και αγάπη του Θεού!), και δεν μας μίσησε ούτε μας
αποδοκίμασε ούτε μνησικάκησε εναντίον μας, αλλά μακροθύμησε, μας ανέχθηκε και
μέσα στο έλεός Του ανέλαβε ο Ίδιος τις αμαρτίες μας, προσφέροντας τον Υιό Του
λύτρο για χάρη μας, τον Άγιο υπέρ των ανόμων, τον Άκακο υπέρ των κακών, τον
Δίκαιο υπέρ των άδικων, τον Άφθαρτο υπέρ των φθαρτών, τον Αθάνατο υπέρ των
θνητών. Επειδή τι άλλο θα μπορούσε να καλύψει τις αμαρτίες μας εκτός από τη
δική Του δικαιοσύνη;
Πώς
θα μπορούσαμε να δικαιωθούμε εμείς οι άνομοι και ασεβείς, παρά μονάχα με τον
Υιό του Θεού; Ω, πόσο γλυκιά αντικατάσταση^ ω, πόσο ανεξιχνίαστη δημιουργία^ ω,
πόσο απροσδόκητες ευεργεσίες! ώστε η μεν ανομία των πολλών να κρυφτεί από έναν
δίκαιο, κι η δικαιοσύνη του ενός να δικαιώσει πολλούς άνομους.
Αφού
λοιπόν μας απέδειξε στην προηγούμενη ζωή μας πως ήταν αδύνατο για τη δική μας
φύση να πετύχουμε το δώρο της ζωής, τώρα απέδειξε τον Σωτήρα, που είναι δυνατός
να σώζει κι εκείνους που ήταν αδύνατο να σωθούν, και από τα δύο αυτά θέλησε να
πιστεύουμε στη χρηστότητά Του και να Τον αναγνωρίζουμε τροφέα, πατέρα, δάσκαλο,
σύμβουλο, γιατρό, νου, φως, τιμή, δόξα, δύναμη, ζωή, χωρίς να μεριμνάμε για το
τι θα ντυθούμε και τι θα φάμε.
(Επιστολή
προς Διόγνητον VII-ΙΧ)
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
04--"...ορθοτομούντα
τον λόγον της αληθείας"
«Διά των πληγών αυτού
ημείς ιάθημεν...»
cros1s
«Αυτός
τω όντι τας ασθενείας ημών εβάστασε, και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη^ ημείς δε
ενομίσαμεν αυτόν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον υπό του Θεού, και
τεταλαιπωρημένον. Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη
διά τας ανομίας ημών^ η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ’ αυτόν^ και
διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν»
(Ησαΐας
53/νγ/4-5)
Την
εποχή αυτή που όλοι φέρνουμε στη μνήμη μας με έναν ιδιαίτερο τρόπο τα Πάθη του
Σωτήρα Χριστού, αξίζει να δώσουμε προσοχή στο παραπάνω χωρίο, που κατά τη γνώμη
μας είναι ένα από τα πλέον παρεξηγημένα -και κακοποιημένα- χωρία της Αγίας
Γραφής. Στη μελέτη που ακολουθεί θα προσπαθήσουμε, με τη χάρη του Θεού, να
ορθοτομήσουμε το νόημά του.
Το χωρίο αυτό το επικαλούνται κάποιοι κύκλοι,
στην προσπάθειά τους να πείσουν ότι ο χριστιανός όχι μόνο δεν πρέπει να
αρρωσταίνει αλλά, μάλλον, ότι δικαιούται να είναι υγιής. Δεν υπάρχει χώρος για
να παρατεθούν δείγματα από τις σχετικές διδασκαλίες, ούτε θ' αναφέρουμε
ονόματα, επειδή σκοπός της μελέτης δεν είναι να θίξει πρόσωπα ή εκκλησίες, αλλά
να διαφωτιστεί η βιβλική αλήθεια.
Πριν από κάθε άλλο, δηλώνεται απερίφραστα η
πεποίθησή μας ότι πράγματι, μέσω της θυσίας του Κυρίου Ιησού, ο Θεός όχι μόνο
τακτοποίησε μια για πάντα την ηθική εκκρεμότητα του αμαρτωλού ανθρώπου, αλλά
επίσης εξασφάλισε όλες τις προϋποθέσεις ώστε ν’ ανατραπούν και να εξαλειφθούν
από τη ζωή όλες οι κακές συνέπειες της αμαρτίας, ανάμεσα στις οποίες είναι και
οι αρρώστιες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το λυτρωτικό έργο
του Χριστού, που σφραγίστηκε με την θριαμβευτική κραυγή «Τετέλεσται!», δεν
άφησε απ’ έξω κανένα υπόλοιπο ή κατάλοιπο από τη δράση του Σατανά και το κακό
που έφερε στην ανθρωπότητα η παράβαση της εντολής του Θεού κι η προσβολή της
θείας δικαιοσύνης.
Ο
απόστολος Ιωάννης εξηγεί την καρδιά του έργου του Κυρίου Ιησού, ότι δηλαδή «διά
τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου» (Α'
Ιωάν. 3/γ/8), και κανείς δεν διαφωνεί πως το κύριο έργο του Διαβόλου ήταν να
παρασύρει τον άνθρωπο στην αμαρτία. Ενώ ο Θεός φύτεψε τον ευλογημένο Παράδεισο
για να τον απολαμβάνει ο άνθρωπος ζώντας εκεί σε τέλειο περιβάλλον και σε άμεση
επικοινωνία με τον Πλάστη του, ο Σατανάς κατάφερε να παρασύρει τους
Πρωτόπλαστους σε παρακοή, με αποτέλεσμα να έρθουν επάνω τους -και μέσω αυτών σε
όλους τους απόγονούς τους- οι δίκαιες ποινές που διαβάζουμε στα χωρία 16-19 του
3/γ κεφαλαίου της Γένεσης οι οποίες, με τη σειρά που τις διαβάζουμε, ήταν:
(α)
Αύξηση των πόνων της γέννας για τις γυναίκες και εξάρτηση από τους άντρες τους.
(β)
Κατάρα πάνω στη γη και δυσκολία στην εξασφάλιση της τροφής, καθώς η γη πλέον
φύτρωσε «ακάνθας και τριβόλους».
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
05--"...ορθοτομούντα
τον λόγον της αληθείας"
«Διά των πληγών αυτού
ημείς ιάθημεν...»
(γ)
Ο άνθρωπος από καρποσυλλέκτης αναγκάστηκε να γίνει γεωργός και να τρώει «τον
χόρτον του αγρού», τον οποίο έπρεπε να εξασφαλίζει με προσωπική και κοπιαστική εργασία
«εν τω ιδρώτι του προσώπου [του]».
(δ)
Τελευταίο και χειρότερο απ’ όλα, ο Ανθρωπος Εγινε υποκεΙμενος στο θΑνατο, για
να επιστρεψει τελικα στη γη απο την οποια πλαστηκε.
Από
όλες αυτές τις ποινές, σημαντικότερη ήταν τούτη η τελευταία. Μέσα σ' αυτή ο
Θεός υπονοούσε και όλες τις άλλες, όταν αρχικά προειδοποίησε τον Αδάμ ότι «καθ’
ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνη» (Γεν. 2/β/17).
Στον
διάλογο που είχε η Εύα με τον Όφη, γύρω από αυτό ακριβώς το ζήτημα περιστράφηκε
η συζήτησή τους. ΕΥΑ: «Μη φάγητε απ’ αυτού, μηδέ εγγίσητε αυτόν, διά να μη
αποθάνητε». ΟΦΙΣ: «Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει» (Γεν. 3/γ/3-4).
***
Αναλύοντας
το θέμα της αμαρτίας, ο απόστολος Παύλος γράφει ότι «ο μισθός της αμαρτίας
είναι θάνατος» (Ρωμ. 6/ς/23) και πως «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις
τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις
πάντες ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον» (Ρωμ. 5/ε/12).
Εκείνο
που κύρια επιδίωκε ο Διάβολος να επιφέρει στο ανθρώπινο γένος, ήταν ακριβώς ο
θάνατος, επειδή «εκείνος ήτο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος», κατά τον λόγο του Κυρίου
Ιησού (Ιωάν. 8/η/44).
Συνεπώς,
το εργο του Χριστου απεβλεπε να ελευθερωσει τον ανθρωπο απο την καταρα του
θανατου, όπως ξεκάθαρα δηλώνει η Επιστολή προς Εβραίους, εξηγώντας ότι «και ο
[Χριστός] παρομοίως μετέλαβεν από των αυτών [σαρκός και αίματος], διά να
καταργήσει διά του θανάτου τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τουτέστι τον
διάβολον» (Εβρ. 2/β/14).
Είναι
ωστόσο γεγονός ότι ο θάνατος δεν είναι μια στιγμιαία υπόθεση αλλά ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΤΑΙ
ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΝΗΤΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕΣΩ
ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ. Στο χώρο αυτό ακριβώς εντάσσεται η πραγματικότητα της ασθένειας και
της αρρώστιας, καθώς με τη δράση τους επιφέρουν τη σωματική εξασθένηση και
τελικά τον τερματισμό της ζωής. Με άλλα λόγια ο θανατοσ διενεργειται συνεχωσ
μεσω τησ φθορασ στα θνητα μας σωματα, έως ότου υπερνικήσει την βιολογική μας
ζωή και επιφέρει το τέλος της.
Κατά
τη διδασκαλία του Παύλου, «η μεγάλη προσδοκία της κτίσεως προσμένει την
φανέρωσιν των υιών του Θεού. Επειδή η κτίσις υπετάχθη εις την ματαιότητα, ουχί
εκουσίως, αλλά διά τον υποτάξαντα αυτήν, επ’ ελπίδι ότι και αυτή η κτίσις θέλει
ελευθερωθή από της δουλείας της φθοράς, και μεταβή εις την ελευθερίαν της δόξης
των τέκνων του Θεού. Επειδή εξεύρομεν ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και
συναγωνιά έως του νυν. Και ουχί μόνον αυτή, αλλά και αυτοί οίτινες έχομεν την
απαρχήν του Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς, περιμένοντες την
υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν του σώματος ημών» (Ρωμ. 8/η/19-23).
Ο
θεόπνευστος Απόστολος ομολογεί στα παραπάνω χωρία ότι και το σωμα των πιστων
υποκειται εξισου στην δουλεια της φθορας, προσμενοντας την απολυτρωση του, ΟΜΩΣ
οχι σημερα και τωρα αλλα κατα «την φανερωσιν των υιων του Θεου».
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
06--"...ορθοτομούντα
τον λόγον της αληθείας"
«Διά των πληγών αυτού
ημείς ιάθημεν...»
Η
θέση αυτή των Αγίων Γραφών παραβλέπεται συστηματικά από εκείνους που με τη
διδασκαλία τους «διεκδικούν» τη θεραπεία και την τέλεια υγεία. «Ο Θεός θέλει να
είσαι υγιής. Επαναστάτησε μέσα στην καρδιά σου, και δέξου το», διακηρύττει ένας
από αυτούς.
Κάθε
αρρώστια αντιμετωπίζεται ως επίθεση του Σατανά και πρόβλημα που πρέπει να
νικηθεί και να εκδιωχθεί από τη ζωή του πιστού. Σαν αποτέλεσμα κάθε άρρωστος
πιστός θεωρείται από αυτούς αν όχι άπιστος, τουλάχιστον «ολιγόπιστος».
Είτε αρέσει αυτό είτε όχι, οι καθημερινές και
πανανθρώπινες πραγματικότητες της αρρώστιας, της φθοράς και του θανάτου,
επαληθεύουν τραγικά ότι οι άνθρωποι -άπιστοι αλλά και πιστοί- είμαστε
υποκείμενοι στη φθορά, τα γηρατειά και τον θάνατο. Πώς λοιπόν είναι δυνατό να
συνταιριάξουμε αυτό το γεγονός με τη διαβεβαίωση του Ιωάννη, ότι ο Χριστός ήρθε
στον κόσμο «διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου» όταν ακόμη και οι
μεγαλύτεροι των αγίων, ακόμη και οι ίδιοι οι Απόστολοι, δεν ξέφυγαν από την
κοινή πορεία προς τον τάφο;
Η λαθεμένη αυτή διδασκαλία κακώς και
αυθαίρετα διαχωρίζει ορισμένα από τα έργα του διαβόλου -όπως είναι η αρρώστια
και η φτώχια- υποστηρίζοντας ότι αυτά μπορούν να υπερνικηθούν και να
εξαφανιστούν σήμερα από τη ζωή μέσω προσευχής και πίστης αλλά, όσον αφορά τη
φθορά και το θάνατο, την τακτοποίησή τους τη μεταθέτει για το μέλλον και
μάλιστα στη Βασιλεία του Θεού. Όμως δεν υπάρχει βάση γι’ αυτή τη διάκριση.
Η Επιστολή προς Εβραίους κάνοντας λόγο για
την «τόσον μεγάλην σωτηρίαν» του Χριστού, εξηγεί πώς αυτή «αρχίσασα να λαλήται
διά του Κυρίου, εβεβαιώθη εις ημάς υπό των ακουσάντων^ και ο Θεός
συνεπεμαρτύρει με σημεία και τέρατα, και με διάφορα θαύματα, και με διανομάς
του Αγίου Πνεύματος, κατά την θέλησιν αυτού» και υπογραμμίζει ότι ο Χριστός
«δύναται και να σώζη εντελώς [κειμ. εις το παντελές] τους προσερχομένους εις
τον Θεόν δι’ αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών» (Εβρ. 2/β/3-4, 7/ζ/25).
Διαβάζοντας
βιαστικά τα παραπάνω χωρία μπορεί να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη
σωτηρία του Χριστού πρέπει να συνοδεύεται καθημερινά από σημεία και τέρατα που
θα μαρτυρούν την αξία και δύναμή της. Σε πιο προσεκτική ανάγνωσή, όμως,
διακρίνουμε ότι ο ιερός συγγραφέας χρησιμοποιεί χρόνο παρελθόντα - γράφει
"συνεπεμαρτύρει" και όχι συνεπιμαρτυρεί, όπως θα έπρεπε να γράψει αν
όσα περιγράφει εξακολουθούσαν να συμβαίνουν και στις μέρες τις δικές του
(δηλαδή στην ύστερη αποστολική εποχή).
Εξάλλου, δεν είναι δυνατό να παραδεχόμαστε
ότι ο Χριστός μπορεί να σώζει «εντελώς», δηλαδή από όλες τις συνέπειες της
αμαρτίας, ενώ εξαιρούμε από αυτή τη σωτηρία τη φθορά και το θάνατο. Αυτή η
πρακτική δεν τιμά τον λόγο του Θεού ούτε ανταποκρίνεται στην λογική με την
οποία μας έχει προικίσει ο Θεός, επειδή είναι εντελώς ανακόλουθο να δεχόμαστε
ότι ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει έναν άρρωστο 30 ετών αλλά δεν μπορεί ή δεν
θέλει να το κάνει για έναν υπερήλικα 90 ετών. Είναι προφανές πως όσο
θεραπεύουμε τις αρρώστιες, επιμηκύνουμε το όριο της ζωής, όμως και όλοι εκείνοι
που ομολογούν ότι δέχτηκαν θεία θεραπεία στο σώμα τους, εξακολουθούν να γερνούν
και τελικά πεθαίνουν!..
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
07--"...ορθοτομούντα
τον λόγον της αληθείας"
«Διά των πληγών αυτού
ημείς ιάθημεν...»
Εφόσον
η φθορά δεν είναι άλλο παρά συνέπεια της αμαρτίας, γιατί είμαστε υποκείμενοι σ’
αυτήν; Γιατί δεν αναστέλλεται με αλλεπάλληλες θεραπείες που θα εξασφάλιζαν αδιάκοπη
υγεία και ζωή;
Θα
απαντήσει βέβαια κάποιος ότι αυτά θα πραγματοποιηθούν στον μέλλοντα αιώνα (Εβρ.
6/ς/5). Αυτό είναι απόλυτα ορθό αφού, ακόμη και όσοι νεκροί αναστήθηκαν από
τους Απόστολους, πέθαναν και πάλι αργότερα, όπως συνέβηκε και με τους ίδιους.
Προκύπτει
συνεπώς το δίλημμα: Ή το έργο του Χριστού ΕΙΝΑΙ πλήρες, οπότε οι πιστοί δεν
πρέπει να πεθαίνουν, ή -αφού τελικά πεθαίνουν- το έργο του Χριστού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
πλήρες. Όμως η Γραφή μιλάει παντού για ΕΡΓΟ ΤΕΛΕΙΟ, οπότε η διδασκαλία που
απαιτεί εδώ και τώρα τη θεία θεραπεία ελέγχεται ως εσφαλμένη.
***
Οφείλουμε,
εντούτοις, ν' απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, αναφορικά με τα αποτελέσματα της
θυσίας του Χριστού. Πώς, δηλαδή, συμβιβάζονται οι δηλώσεις των Αγίων Γραφών για
τελεια απολυτρωση και θεραπεια «πάντων των εθνών» (Ρωμ. 1/α/5) με την παρούσα
κατάσταση, όπου βλέπουμε τα δεινά να πλήττουν εξίσου πιστούς και άπιστους;
Το
"ζήτημα" λύνεται αν εγκαταλείψουμε την επιμονή να εφαρμόσουμε σήμερα
υποσχέσεις του Θεού που αφορούν άλλες καταστάσεις, και οι οποίες θα εκπληρωθουν
οχι τωρα αλλα στο χρονο που Εκεινος εχει προγραμματισει και υποσχεθει.
Είναι
ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι, αναλύοντας ο απόστολος Παύλος το θέμα της
Ανάστασης των νεκρών, αρχίζει το κείμενο με τούτα τα λόγια: «Σας φανερόνω,
αδελφοί, το ευαγγέλιον το οποίον εκήρυξα προς εσάς, το οποίον και παρελάβετε,
εις το οποίον και ίστασθε^ διά του οποίου και σώζεσθε τίνι τρόπω σας εκήρυξα
αυτό, αν φυλάττητε αυτό^ εκτός εάν επιστεύσατε ματαίως» (Α' Κορ. 15/ιε/1-2).
Πόσο
σημαντική αυτή η δήλωση, και πόσο λίγο την έχουμε προσέξει! Μέσα στα ρήματα
«εκήρυξα... παρελάβετε... ίστασθε... σώζεσθε...» κρύβεται ακριβώς ολόκληρο το
Ευαγγέλιο του Παύλου, που δεν ήταν βέβαια διαφορετικό από τους άλλους
Απόστολους (Α' Κορ. 15/11, Γαλ. 2/β/2,7,9). Ποιο, λοιπόν, ήταν αυτό το
Ευαγγέλιο;
Είναι
άραγε τυχαίο ότι στα 58 χωρία που ακολουθούν και απαρτίζουν τούτο το μεγάλο
κεφάλαιο, ο Παύλος ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το θαύμα της Ανάστασης,
χωρίς ούτε μία φορά ν' αναφερθεί στο θέμα της θεραπείας;
Αν
είναι αλήθεια ότι το Ευαγγέλιο αναφέρεται στην καλή αγγελία που χρειάζονται οι
άνθρωποι -και στο συγκεκριμένο κείμενο οι πιστοί- ο Παύλος εξηγεί πως εκείνο
που πρέπει να μην λησμονούμε είναι ότι «ο Χριστός απέθανε διά τας αμαρτίας
ημών» (εδ. 3) και ως συνέπεια αυτής της θυσίας νικήθηκε «το κέντρον του
θανάτου» που είναι η αμαρτία^ και ο νόμος που είναι η δύναμη της αμαρτίας (εδ.
56). Απέναντι στο θάνατο και την αμαρτία ο Θεός «δίδει εις ημάς την νίκην διά
του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (εδ. 58). Αλλά αυτό το δώρο, που το
απολαμβάνουμε από σήμερα μέσω της πίστης, δεν πρόκειται όμως να το γευτούμε
πραγματικά πριν φορέσουμε «την εικόνα του επουρανίου» (εδ. 49), δηλαδή πριν από
τη δική μας ανάσταση - ή τη μεταμόρφωση των πιστών που θα ζουν την ώρα της
αρπαγής.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
08--"...ορθοτομούντα
τον λόγον της αληθείας"
«Διά των πληγών αυτού
ημείς ιάθημεν...»
Συζητώντας
στο σπουδαίο αυτό κεφάλαιο όλες τις πτυχές και όλες τις απορίες, ο Παύλος
προσφέρει απαντήσεις κατευθείαν από το Άγιο Πνεύμα και συνεχώς περιγράφει και
τονίζει την απαραίτητη αλλαγή απο τη φθορα στην αφθαρσια και απο το θανατο στην
αθανασια. Έτσι, αντίθετα από όσα λένε κάποιοι, το κήρυγμα του Παύλου και των
άλλων Αποστόλων δεν ήταν η απουσία των ασθενειών και η θεία θεραπεία, αλλά ο
Χριστός και η Ανάσταση (Πράξ. 4/δ/2, 17/ιζ/18). Κι είναι αυτό που έχει τη
μέγιστη σημασία, αφού, όσα χρόνια και αν ζήσει κάποιος στη γη, και όσο πολλή
υγεία κι αν απολαύσει, με τίποτα δεν μπορεί να διαψεύσει την μαρτυρία του
Μωυσή, ότι της ζωής μας «το καλύτερον μέρος είναι κόπος και πόνος, διότι ταχέως
παρέρχεται και ημείς πετώμεν» (Ψαλμ. 90/¥/10. Ακόμη και τα 130 χρόνια της ζωής
του πατριάρχη Ιακώβ δεν ήταν αρκετά για να τον χορτάσουν: «Ολίγαι και κακαί
υπήρξαν αι ημέραι των ετών της ζωής μου», είπε στον Φαραώ όταν εκείνος ρώτησε
την ηλικία του (Γεν. 47/μδ/8-9). Συνάντησε ο αναγνώστης κανέναν που να μπορούσε
να πει πως η ζωή του δεν σημαδεύτηκε από μέρες δύσκολες και σκοτεινές, και πως
τα ίχνη της φθοράς δεν τον άγγιξαν και δεν τον βάρυναν;
Το
σημαντικότερο δεν είναι το να ζήσουμε «Χρόνια Πολλά», όπως συνήθως εύχονται οι
περισσότεροι άνθρωποι, ή «Λίγα χρόνια και καλά», όπως λένε κάποιοι άλλοι. Ο
άνθρωπος δεν την χορταίνει τη ζωή όση κι αν είναι, επειδή για την αιωνιότητα
πλάστηκε και μόνο τότε θα βρεθεί στο αληθινό του περιβάλλον, σύμφωνα με τον
αρχικό σχεδιασμό του Πλάστη.
Αντίθετα
από την όποια παράταση ζωής κατορθώσει να εξασφαλίσει ο άνθρωπος με τον ένα ή
τον άλλο τρόπο -είτε με θεία θεραπεία, είτε με υγιεινή διατροφή, είτε με
γιατρούς και φάρμακα- ο Χριστός δεν ήρθε σ’ αυτό τον κόσμο για να διατηρήσει ή
να βελτιώσει παλιές καταστάσεις αλλά «κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις
φως την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου» (Β' Τιμ. 1/α/10). Ήρθε ώστε
οι δικοί Του να έχουν «ζωήν, και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία» (Ιωάν. 10/ι/10).
Αυτή
την «αφθονία» μόνο η ανάσταση μπορεί να μας την προσφέρει και ειναι τουτο το
δωρο που εξασφαλισε με τη θυσια Του και υποσχεθηκε σε ολους τους πιστους Του
αδιακριτα ο Χριστος.
Αυτό
Ναι! Μπορούμε και πρέπει να το διεκδικήσουμε. Το αγόρασε για μας και μας
ανήκει! Όσον δε αφορά την παρούσα κατάσταση, σαφής και ξεκάθαρος ο λόγος του
Χριστού λέει: «Διά της υπομονής αποκτήσατε τας ψυχάς σας» (Λουκ. 21/κα/19).
Οτιδήποτε διαφορετικό είναι ΑΛΛΟ «ευαγγελιο», από το οποίο καλά θα κάνουν ν’
απομακρυνθούν άμεσα όσοι πιστοί έχουν παραπλανηθεί.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
09--Κίνα και
θρησκεια
Σύμφωνα
με στοιχεία της κυβέρνησης, στην Κίνα υπάρχουν σήμερα πάνω από 100 εκατομμύρια
οπαδοί διαφόρων θρησκειών, 85.000 θρησκευτικοί χώροι λατρείας, 300.000 κληρικοί
και περισσότερες από 3.000 θρησκευτικές οργανώσεις. Επίσης υπάρχουν 74 σχολές
και κολέγια όπου εκπαιδεύονται κληρικοί των διαφόρων θρησκειών οι κυριότερες
από τις οποίες είναι:
Βουδισμός.
Εισήχθηκε από την Ινδία. Με ιστορία άνω των 2.000 ετών, σήμερα διαθέτει γύρω
στους 13.000 ναούς με 200.000 μοναχούς και μοναχές (120.000 είναι λάμα και
1.700 "Ζωντανοί Βούδες").
Ταοϊσμός.
Θρησκεία που γεννήθηκε στην Κίνα, με ιστορία άνω των 1.700 ετών. Σήμερα
υπάρχουν περισσότεροι από 1.700 ναοί και 25.000 ιερείς και μοναχές.
Ισλαμισμός.
Θρησκεία που εισήχθηκε στην Κίνα κατά τον Ζ' αιώνα, σήμερα έχει 10 εθνικές
μειονότητες, με συνολικό αριθμό 18 εκατομμυρίων οπαδών. Υπάρχουν 30.000 τζαμιά
όπου υπηρετούν 40.000 ιμάμηδες και άλλοι κληρικοί.
Ρωμαιοκαθολική
Εκκλησία. Εισήχθηκε στην Κίνα στα μέσα του Ζ' αιώνα αλλά διαδόθηκε μετά τον
Πόλεμο του Οπίου (1840). Σήμερα στην Κίνα υπάρχουν επίσημα 4 εκατομμύρια
Καθολικοί με 70 επισκόπους, 4.000 άλλοι κληρικοί και πάνω από 4.600 ναοί και
συνάξεις σε σπίτια.
Διαμαρτυρόμενη
Εκκλησία. Ήρθε στην Κίνα στις αρχές του ΙΘ' αιώνα και διαδόθηκε αρκετά ύστερα
από τον Πόλεμο του Οπίου. Υπάρχουν περίπου 10 εκατομμύρια Διαμαρτυρόμενοι,
περισσότεροι από 18.000 κληρικοί, περισσότερες από 12.000 εκκλησίες και περίπου
25.000 χώροι συνάξεων σε όλη τη χώρα.
Σύμφωνα
με την κυβέρνηση "Οι θρησκευτικές οργανώσεις έχουν την ευχέρεια να
διαχειρίζονται τις υποθέσεις τους ελεύθερα, να λειτουργούν τα δικά τους θρησκευτικά
σχολεία, να εκδίδουν θρησκευτικά βιβλία και περιοδικά, και να λειτουργούν
κοινωνικές υπηρεσίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους".
Όπως
έγραψε η επίσημη εφημερίδα "China Daily", ο Επίσκοπος Michael Fu
Tieshan, της ελεγχόμενης από το κράτος Πατριωτικής Καθολικής Εκκλησίας της
Κίνας, δήλωσε πρόσφατα ότι σήμερα είναι ο "χρυσούς αιώνας" για τις
θρησκείες σΆ αυτή τη χώρα, προσθέτοντας ότι υπάρχει μια έκρηξη της θρησκευτικής
πίστης όμως εξαιτίας της μικρής μόρφωσης ο λαός είναι εύκολη λεία για τις αιρέσεις.
Σύντομη
εκκλησιαστική ιστορία
Οταν
γίνεται λόγος για την ιστορία του χριστιανισμού στην Κίνα, οι περισσότεροι στο
δυτικό κόσμο αρχίζουν από κάποιους ιεραπόστολους, όπως ο Ιησουίτης Matteo
Ricci, που έφτασε στην Κίνα το 1601 και την Εσωτερική Ιεραποστολή της Κίνας που
ιδρύθηκε από τον Hudson Taylor, που έφτασε στην Κίνα το 1854. Αυτά τα στοιχεία
είναι σωστά για τη συγκεκριμένη εποχή, όμως αγνοούν την πολύ παλαιότερη και πιο
περίπλοκη ιστορία, που είναι θαμμένη στο χρόνο, τη σκόνη και πολλές λανθασμένες
υποθέσεις.
Αρχαίοι
χρόνοι
Η
εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Κίνα έχει αποδοθεί από την Παράδοση στους
απόστολους Θωμά και Βαρθολομαίο. Τον τρίτο αιώνα, ο Αρνόβιος, στο έργο του
"Adversus Gentes", μιλάει για μια τοποθεσία με το όνομα Seres, όπου
έφτασε "η νέα δύναμη που πήγασε από τα έργα που έγιναν από τον Κύριο και
τους Αποστόλους Του". Ωστόσο, αν και υπάρχουν στοιχεία ότι ο Χριστιανισμός
υπήρχε στη Μεσοποταμία και την Περσία στη διάρκεια του Δ' αιώνα, όπως
αποδεικνύεται από τους διωγμούς που άρχισαν το 345 κάτω από τον Sapor
(309-379), δεν έχουμε αποδείξεις ότι διαδόθηκε στην Κίνα. Ύστερα όμως από την
καταδίκη και τον εξορισμό του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριου από τη
Σύνοδο της Εφέσου (431), οι μαθητές του διασπάρθηκαν σε όλη την Ασία και,
σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στο Si-ngan-fu, φαίνεται ότι έφτασαν στην
Κίνα τον Ζ' αιώνα.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
10- Η επιγραφή του Si-ngan-fu
Το
1652 οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι στο Πεκίνο πληροφορήθηκαν την ανακάλυψη λίγο
καιρό πριν, στην περιοχή ChΆang-ngan (Si-ngan-fu), μιας επιγραφής πάνω σε μαύρο
μάρμαρο, που αναφερόταν στο χριστιανισμό και επιβεβαίωσαν το γεγονός. Έχει
διαστάσεις περίπου 2,4 μ.
ύψος, 90 εκ.
πλάτος και 25 εκ.
πάχος. Στην κορυφή είναι σκαλισμένος ένας σταυρός, κάτω από τον οποίο υπάρχουν
ως επικεφαλίδα 9 μεγάλοι κινέζικοι χαρακτήρες σε τρεις στήλες, που λένε:
"Το Μνημείο αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της Διάδοσης της Φωτεινής Θρησκείας
του Ta TΆsin στο Μέσο Βασίλειο".
Σύμφωνα
με το κείμενο της επιγραφής, ο Ολοπέν, μάλλον Πέρσης κληρικός, έφτασε από το Ta
TΆsin (Περσία ή Συρία) στο ChΆang-ngan, το ένατο έτος της περιόδου Chang-kwan
(635)^ Ο Αυτοκράτορας TΆai Tsung τον υποδέχτηκε στο παλάτι όπου μετέφρασε τις
χριστιανικές Γραφές και, όταν πείσθηκε για την ορθότητα και την αλήθεια της θρησκείας
του Ολοπέν, διέταξε τη διάδοσή της. Η επιγραφή αποτελείται συνολικά από 1780
κινέζικους χαρακτήρες και επιπρόσθετα, στη βάση και στις πλευρές, υπάρχουν
επιγραφές στη συριακή γλώσσα, με γραφή estrangelo. Το κείμενο επίσης παραθέτει
τα ονόματα Κινέζων αυτοκρατόρων που υποστήριξαν αυτή τη θρησκεία και καταγράφει
τα ονόματα των θρησκευτικών ηγετών, περιλαμβάνοντας 1 επίσκοπο, 28 πρεσβύτερους
και 38 άλλους κληρικούς και μοναχούς.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
11--NESTORIANH PLAKA -0
Είναι
γεγονός ότι οι Νεστοριανοί, που άνθισαν κατά τον 6ο αιώνα -και εξακολουθούν να
υπάρχουν στη Δυτική Ασία- διέδωσαν την πίστη τους σε άλλους λαούς της Ανατολής,
που παρέμειναν χριστιανοί μέχρι την εποχή του Τζέκινς Χαν ενώ υπολείμματά τους
συνάντησε ο Μάρκο Πόλο και άλλοι περιηγητές. Ωστόσο, δυο αιώνες αργότερα, ο
Αυτοκράτορας Wu Tsung άρχισε σκληρό διωγμό εναντίον τους και σύντομα η
Νεστοριανή εκκλησία έχασε τη δύναμή της. Επίσης η ανάπτυξη του μουσουλμανισμού
στις ενδιάμεσες χώρες απομόνωσε τους Κινέζους χριστιανούς και προκάλεσε τη
βαθμιαία διάλυσή τους.
Αλλά
και πάλι δεν είναι δυνατόν να οριστεί ο Olopen ως ο πρώτος ιεραπόστολος της
Κίνας, επειδή ήδη υπήρχε επικοινωνία -ίσως και ιεραποστολική δράση- αρκετές
δεκαετίες πριν από την άφιξη του Olopen. Σημειώνεται ότι στη δεκαετία του 550
Πέρσες Νεστοριανοί μοναχοί σταλμένοι από τον Ιουστινιανό έκλεψαν από την Κίνα
και μετέφεραν στο Βυζάντιο αβγά μεταξοσκώληκα.
Καθολικές
Ιεραποστολές
Στα
1200 ο Κουμπλάι Χαν, ο Μογγόλος ηγέτης της Κίνας, συναντήθηκε με αντιπροσώπους
της Εκκλησίας της Ρώμης, τον Μάρκο Πόλο και τους θείους του. Η περιέργειά του
παρακινήθηκε και ζήτησε από τον Πάπα να στείλει 100 "δασκάλους της
επιστήμης και της θρησκείας" που θα μπορούσαν ν' αποδείξουν ότι "η
πίστη του χριστιανισμού είναι ανώτερη από κάθε άλλη". Ύστερα από 20 χρόνια
στάλθηκε ο Ιωάννης του Monte Corvino, ένας Φραγκισκανός, που έγινε δεκτός από
τον διάδοχο του Κουμπλάι Χαν και σε σύντομο διάστημα είχαν βαπτιστεί 6.000
Κινέζοι ενώ μεταφράστηκε η Καινή Διαθήκη και οι Ψαλμοί στη γλώσσα της αυλής.
Τουλάχιστον δύο από τους σημαντικότερους Μογγόλους Χαν, ο Κουγιούκ (1241-1248)
κι ο Μανγκού (1251-1260) ήταν χριστιανοί ενώ και άλλοι συμπαθούσαν τους
χριστιανούς.
Ατυχώς,
υψηλόβαθμοι Νεστοριανοί κληρικοί, που στο μεταξύ επανίδρυσαν την εκκλησία τους
στην Κίνα, έφεραν εμπόδια στο έργο του Ιωάννη και τον κατηγόρησαν για ψεύτικες
διδασκαλίες και για εγκλήματα. Επίσης η δυναστεία των Ming που επακολούθησε,
καταπίεσε όλους τους χριστιανούς και τελικά, ύστερα από έναν αιώνα, στα τέλη
του 1500, δεν υπήρχαν πια καθόλου χριστιανικές εκκλησίες.
Το
1583 στάλθηκαν στην Κίνα Ιησουίτες μοναχοί, με επικεφαλής τον Matteo Ricci και
στις αρχές του 1800 υπήρχαν περίπου 200.000 μέλη της Καθολικής εκκλησίας,
ανάμεσά τους και πολλοί λόγιοι, όμως η κριτική που τους έγινε από Φραγκισκανούς
και Δομινικανούς μοναχούς που ήρθαν στη χώρα αργότερα, δημιούργησε νέα
προβλήματα. Το υπόλοιπο διάστημα η Καθολική Εκκλησία στην Κίνα πέρασε από
εναλλασσόμενες περιόδους ανοχής και διωγμών οπότε πολλοί Καθολικοί ιεραπόστολοι
φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και μαρτύρησαν.
Σήμερα
η ελεγχόμενη από το κράτος Κινέζικη Καθολική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει -φανερά
τουλάχιστον- την εξουσία του Πάπα, όμως το Βατικανό υποστηρίζει ότι υπάρχουν
τουλάχιστον 8 εκατομμύρια Κινέζοι πιστοί στον Πάπα, που εκκλησιάζονται μυστικά
με δική τους ιεραρχία.
ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2001
12--ΦΡΑΓΚΙΣΑΝΟΙ ΟΙ
ΠΡΩΤΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Νεότερο
δημοσίευμα της Εφημερίδας "Καθολική" (11-5-2004) παρέχει τα εξής
στοιχεία:
Σύμφωνα
με τα πρακτικά συνεδρίου πού συνήλθε στην Ασίζη
ΦΡΑΓΚΙΣΑΝΟΙ
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Πρώτοι
κήρυκες του Ευαγγελίου στην Κίνα ήσαν οι φραγκισκανοί, όχι οι ιησουίτες. Περί
αυτού εγράφησαν τα έξης στο ιταλικό περιοδικό "30 giorni".
Δεν
αληθεύει ότι οι πρώτοι ευαγγελισταί της Κίνας επήγαν εκεί κατά το δεύτερο ήμισυ
του 16ου αιώνος και ότι ήσαν ιησουίτες. Δύο αιώνες και μισό πριν απ' αυτούς μια
ομάδα φραγκισκανών είχε κατορθώσει να φθάσει εκεί και να κηρύξει τον Χριστό,
όπως μαθαίναμε από τον τόμο των πρακτικών ενός συνεδρίου πού συνήλθε στην Ασίζη
το 2000, έτος ιωβηλαίο, και είχε ως θέμα "Οι Φραγκισκανοί στην Κίνα· 800
χρόνια ιστορίας).
Όταν
εξεδήμησε προς Κύριον ό "Άγιος Φραγκίσκος ελάχιστοι άνθρωποι, οι
μορφωμένοι, γνώριζαν το όνομα της Κίνας. Τότε πρώτος εχθρός της Δύσεως ήταν ό
ισλαμισμός. Μάλιστα ό "Άγιος είχε προσπαθήσει να μεταστρέψει στον Χριστό
τον ισλαμικό λαό, αρχίζοντας από τον σουλτάνο. Μιμούμενοι το παράδειγμα του
ιδρυτού των πολλοί φραγκισκανοί ανεχώρησαν για το Μαρόκο, όπου καί τιμήθηκαν με
τον στέφανο του μαρτυρίου.
Μόλις
ένα έτος μετά την κοίμηση του Φραγκίσκου απέθανε στο άλλο άκρο του κόσμου ό
Γκέγκις Χαν, ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Μογγόλων, καί ό υιός του Ογκοντολάϊ
ετοίμαζε να στείλει στην Ευρώπη τις ορδές των Ταρτάρων. Οι τρομερές αυτές ορδές
το 1241 είχαν φθάσει μέχρι των πυλών της Κρακοβίας, καί επί ολόκληρο έτος ήσαν
κυρίαρχοι της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, καί των Βαλκανίων. "Έπειτα
οπισθοχώρησαν απροσδόκητα, όταν πληροφορήθηκαν τον θάνατο του Ογκοντολάϊ.
Ό
Πάπας Ινοκέντιος Δ', εγκαινιάζοντας το 1245 στη Λυών τη γνωστή Σύνοδο, είχε
κάμει λόγο για τις πέντε πληγές του χριστιανισμού: 1) Τα σφάλματα του κλήρου,
ανωτέρου καί κατωτέρου, 2) Τη νέα πτώση της Ιερουσαλήμ στα χέρια των εχθρών του
χριστιανισμού, 3) την εισβολή των Μογγόλων, 4) την αθλία κατάσταση της λατινικής
αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, 5) την έχθρα του αυτοκράτορας της Δύσεως
προς την Εκκλησία. "Έπειτα απεφάσισε να στείλει έναν εκπρόσωπο του στον
Μέγα Χαν της Μογγολίας για να ζητήσει τη μεταστροφή των Ταρτάρων στον
χριστιανισμό καί να διακοπή ή προς την Ευρώπη προέλαση τους. Ό κλήρος έλαχε
στον φραγκισκανό ιερομόναχο Ιωάννη ντα Πιάν ντελ Κάρπινε.
Διατρέχοντας
περισσότερα από 10 χιλιάδες χιλιόμετρα "για να εκπληρώσει το θέλημα του
Θεού κατά την εντολή του κυρίου Πάπα καί να βοηθήσει κατά κάποιον τρόπο τους
χριστιανούς", ό ιερομόναχος Ιωάννης έφθασε στον Μογγόλο αυτοκράτορα
Γκουγιούκ στις 22 Ιουλίου του 1246, καί του παρέδωσε τις δύο παπικές επιστολές.
Αυτή υπήρξε ή πρώτη επίσημη επαφή του κόσμου της Δύσεως με τον μακρινό κόσμο
της Μογγολίας. Όταν το επόμενο έτος ό φραγκισκανός ιερομόναχος επέστρεψε σώος
καί αβλαβής, άλλοι απόρησαν καί άλλοι έδειξαν περιέργεια για την εμπειρία του.
Λίγο μετά το 1260, όταν οι θαλασσοπόροι του Μάρκο Πόλο έφθασαν στην
αυτοκρατορική αυλή του Χαν, ή οποία είχε μεταφερθεί στο σημερινό Πεκίνο,
συνήντησαν ένα αυτοκράτορα πολύ καλά διατεθειμένο υπέρ του δυτικού κόσμου.
