>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
04==ΠΕΡΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΕΚΔΟΣΗΣ= ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΚΔΟΣΗ
RICHARD W DE HAAN.Κατερίνη.
02-- ΠΕΡΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ
Συγκρίνοντας το Ρωμαίους α:1—7 τα εδάφια θα εννοήσουμε καλλίτερα κατά ποιο τρόπο ήσαν
«προσκεκλημένοι άγιοι». Εις το πρώτο εδάφιο ο απόστολος γράφει περί του εαυτού
του ότι είναι «προσκεκλημένος απόστολος» εις δε το εδάφιο περί των πιστών ότι
είναι «προσκεκλημένοι άγιοι». Η πρόσκλησης του Παύλου υπό του Χριστού κατέστησε
τον πρώην διώκτη της Εκκλησίας απόστολον Αυτού. Προς τούτο ο Παύλος ουδεμίαν
προσπάθεια κατέβαλε αλλ’ απλώς υπάκουσε εις την φωνή του Κυρίου που τον εκάλεσε
και ηδύναντο να λέγει κατόπιν ότι ήτο «απόστολος δι’ Ιησού Χριστού».(Γαλάτας α:1). Εκείνο δε που ηδύνατο να επιθυμεί εις το μέλλον ήτο να ζει και να
πολιτεύεται ως καλός απόστολος του Χριστού δεν
λέγει όμως
πουθενά: « Θέλω να γίνω απόστολος» διότι ήτο ήδη τοιούτος δια της προσκλήσεως
του Χριστού. Κατά τον αυτό τρόπο η υπό του θεού πρόσκλησης του ανθρώπου εις την
πίστιν τον παρουσιάζει ενώπιον Αυτού αγιασμένο εν τω Χριστώ.
Οι επιζητούντες
να αποκαταστήσουν τον αγιασμό δια των προσπαθειών τους χωρίζοντας τους πιστούς
σε δύο τάξεις δηλαδή σε αγιασμένους και σε σωσμένους δεν θα σκέπτονταν έτσι εάν
έβλεπαν ότι ο Χριστός είναι η δικαιοσύνη τους ότι Αυτός ο ίδιος είναι το ένδυμα
τους. ο Θεός έτσι βλέπει ενδεδυμένο κάθε πιστό και είναι τελείως ικανοποιημένος
με τους έχοντας τον Υιόν. Τότε αντί να προσπαθούν να αποκτήσουν τον αγιασμό θα
ζητούσαν δια της χάριτος του Θεού να αυξάνουν εις την νέα τους κατάσταση εις
την οποία εφέρθησαν εν Χριστώ. Η άπαξ γινόμενη προσφορά του σώματος του Ιησού Χριστού
αγίασε τους πιστεύοντας εις Αυτόν και αυτή η μία προσφορά «ετελειοποίησε δια
παντός τους αγιαζομένους» (Εβραίους ι:14). Επίσης
στην (Εφεσίους ε:25—27)
βλέπουμε ότι το έργο του σταυρού απέβλεπε εις το «να παραστήσει ο Χριστός εις
εαυτόν ένδοξον την εκκλησία με έχουσα κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων αλλά
δια να είναι αγία άμωμος».και στην προς (Εβραίους ιγ: 12) ότι ο Ιησούς δια να αγιάσει τον λαό δια
του ιδίου αυτού αίματος έξω της πύλης έπαθε».
Δόξα εις τον
ευλογητό Σωτήρα μας διότι έκαμε το έργο της σωτηρίας μας τέλειο από όλες τις
απόψεις εις τρόπον ώστε να ικανοποιήσει πλήρως τον θεό και να αποκαταστήσει τις
σχέσεις μας μαζί Του. Ο Θεός ικανοποιήθηκε με το έργο του σταυρού ο δε
ταλαίπωρος άνθρωπος που συναισθάνεται την χαμένη φυσική του κατάσταση όταν
ατενίσει με πίστη εις τον Χριστό επί του σταυρού δύναται να αναπαυθεί επ’ Αυτού
και « έχει παρρησία να εισέλθει εις τα άγια δια του αίματος του Ιησού δια νέας
και ζώσεις οδού την οποία καθιέρωσε εις ημάς δια του καταπετάσματος τουτέστι
της σαρκός αυτού. (Εβραίους ι:19—20). Αλλ’ εάν αυτός ο πιστός δεν είναι
ηγιασμένος πως θα ηδύνατο να εισέλθει εφ’ όσον καθώς είναι γνωστόν ουδέ εις
αυτά τα χειροποίητα άγια δεν ηδύνατο να
εισέλθει; Και με ποιο θάρρος θα πλησίαζε τον Θεό; διότι είναι γεγραμμένο ότι «χωρίς του
αγιασμού ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον»(Εβραίους ιβ:14). Δια τούτο κλείομεν αυτό το κεφάλαιο με το
εδάφιο που αναφέραμε εις την αρχή του ευχαριστούντες τον Θεό διότι ο Κύριος
ημών Ιησούς Χριστός «εγεννήθη εις ημάς
σοφίας από Θεού δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσης».
ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ
Συντελεσθέντος του αγιασμού του πιστού ενώπιον του Θεού χάρις εις το έργον που ο ευλογητός Υιός Του ετελείωσεν επί του σταυρού αυτός ο ίδιος ο Θεός τελειώνει το έργον του αγιασμού και εις την καρδιά του ανθρώπου δια της αναγεννήσεως εν τω Αγίω Πνεύματι. Η πονηρά φυσική κατάστασης του ανθρώπου με δυνάμενη να υποταχθεί εις το θέλημα του Θεού (Ρωμαίους η:6—7) ουδεμίαν επιδέχεται βελτίωση ή αναμόρφωση και δια τούτο οι Γραφές σαφώς διακηρύττουν ότι «εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού…. Εάν τις δεν γεννηθεί εξ’ ύδατος και Πνεύματος δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι Πνεύμα (Ιωάννης γ:1—8).
Είδαμε ότι το γεννημένο εκ της σαρκός είναι σαρξ. Και σαρξ σημαίνει μία κατάσταση ανυπότακτο και εχθρικώς διακειμένης προς το θέλημα του θεού μία κατάσταση η οποία κατ’ ουδένα τρόπο δύναται να ευαρεστήσει τον Θεό.(Βλέπε Ρωμαίους η:3—8 + ζ:13—24 Γαλάτας ε:17 Ματθαίος κ;:41 Εφεσίους β:1—3 Γένεσης ;:11—13 Ιερεμίας ιγ:23
Ρωμαίους γ:1—8—23 κλπ).
Όταν ο άνθρωπος εννοήσει τις σπουδαίες αυτές αλήθειες περί της φυσικής του καταστάσεως και ιδεί ότι είναι ταλαίπωρος και δεν δύναται με τις δικές του προσπάθειες να ελευθερωθεί από το σώμα του θανάτου τότε θα εκτιμήσει την αξία του Χριστού και θα αρχίσει να ατενίζει προς Αυτόν όχι για να βελτιώσει τον εαυτό του αλλά για να εξαρτήσει από τον ευλογητό Σωτήρα ολόκληρο το έργο της σωτηρίας του και τότε θα μάθει πόσο επαρκές είναι το έργο του σταυρού για την δικαίωση και τον αγιασμό του για την απολύτρωση του. Αυτή η εμπιστοσύνη εις τον Χριστό για την σωτηρία είναι πίστης την οποία ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο κατά την παρούσα οικονομία της κατά χάριν σωτηρίας και αποτελεί την μόνη οδό για να πλησιάσει ο άνθρωπος τον Θεό. Εις εκείνον που πιστεύει έτσι εις τον Χριστό ο Θεός δίδει Πνεύμα Άγιο εν τω οποίο αναγεννά και αυτή η νέα γέννησης που υπάρχει εις τον πιστό είναι αναμάρτητος και τέλεια διότι είναι εκ του Θεού(Α΄ Ιωάννουγ:9). Ταυτόχρονα όμως εξακολουθεί να υπάρχει εν αυτώ και η παλαιά φύσης η οποία διάκειται εχθρικώς προς τον Θεό και δεν επιδέχεται καμίαν βελτίωση. «Το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι πνεύμα»(Ιωάννης γ:6).
Στην (Ρωμαίους η:9 )διαβάζουμε: «Σεις όμως δεν είσθε εν σαρκί αλλ’ εν πνεύματι εάν το Πνεύμα του Χριστού κατοικεί εν υμίν.. αλλ’ εάν τις δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού ούτος δεν είναι αυτού». Το μέρος τούτο συμφωνεί με τους λόγους του Κυρίου στο (Ιωάννου γ:1—8) περί της απολύτου ανάγκης της αναγεννήσεως. Ο κατ’ όνομα όμως χριστιανισμός παραγνωρίζει αυτήν την ανάγκη της κατοικήσεως του Αγίου Πνεύματος εις τον άνθρωπο δια της πίστεως εις τον Χριστό και προτιμά να επαναπαύεται επί θρησκευτικών τύπων και τελετών. Η αποτυχία του είναι κατάδηλος σε όποιον τον βλέπει με το φως του Λόγου του Θεού. αλλά και πολλοί αληθείς χριστιανοί άνθρωποι αναγεννημένοι και κατά συνέπειαν ηγιασμένοι εν τω Χριστώ και εν τω Αγίω Πνεύματι καταβάλλουν προσπάθειες και προσεύχονται να λάβουν το Άγιο Πνεύμα και να αγιασθούν εξ’ αιτίας πεπλανημένων διδαχών τις οποίες εγκολπώθηκαν.
Προσπαθούν δηλ. να αποκτήσουν μιαν δύναμη την οποία θα έβλεπαν ότι κατέχουν ήδη εάν έκλειναν τα αυτιά τους στις ανθρώπινες διδαχές και τρέφονταν με τον Λόγο του Θεού το λογικόν τούτο και άδολο γάλα για να αυξηθούν δι’ αυτού. Ο εχθρός των ψυχών μας έχει ποικίλες μεθόδους για να κρατά σε διαρκεί ταραχή τους χριστιανούς που απομακρύνονται από την απλότητα του Λόγου του Θεού και ζητούν να οικοδομηθούν από ανθρώπινες διδαχές των ποικιλώνυμων ανθρώπινων συστημάτων. Ο πονηρός αυτός εχθρός επειδή δεν μπορεί να αφαιρέσει την σωτηρία από εκείνους που δέχθηκαν με πίστη τον Χριστό ως Σωτήρα τους κατορθώνει να ταράττει πολλούς εξ’ αυτών με διδασκαλίες που εις την πραγματικότητα είναι αντίθετες προς τις Γραφές και οδηγούν σε σύγχυση και ενίοτε και σε αποθάρρυνση. Από το Ρωμαίους η:9 είδαμε ότι: «εάν τις δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού ούτος δεν είναι αυτού». Όταν λοιπόν ένας πιστός ζητά από τον θεό δια της προσευχής του να του δώσει το Άγιο Πνεύμα είναι σαν να Του λέγει ότι δεν είναι ακόμη σεσωσμένος. Ο Λόγος του Θεού μαρτυρεί ότι ο θεός χορηγεί το Άγιο Πνεύμα εις τον άνθρωπο δια της πίστεως.(Γαλάτας γ:2—5—14 Εφεσίους α:13)επειδή έλαβε την υιοθεσία εν τω Χριστώ(Γαλάτας δ: 6 στο (Ιωάννης ζ:37—39) ο Κύριος ομιλεί σαφώς περί της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος: «Όστις πιστεύει εις εμέ καθώς είπεν η γραφή ποταμοί ύδατος ζώντος θέλουσι ρεύσει εκ της κοιλίας αυτού. Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος το οποίον έμελλον να λαμβάνουσιν οι πιστεύοντες εις αυτόν διότι δεν ήτο έτι δεδομένον Πνεύμα Άγιον επειδή ο Ιησούς έτι δεν εδοξάσθη».
Η δωρεά λοιπόν του Αγίου Πνεύματος είναι δια κάθε πιστόν και αποτελεί την σφραγίδα ή τον αρραβώνα(υπόσχεσης) της κληρονομιάς μας. «Εις τον οποίον και πιστεύσαντες εσφραγίσθητε με το Πνεύμα το Άγιον της επαγγελίας(υποσχέσεως) όστις είναι ο αρραβών(ξανά υπόσχεσης)της κληρονομιάς ημών»(Εφεσίους α:13—14 ). Όταν ο πιστός δεχθεί αυτές τις αλήθειες με απλή πίστη επειδή ο Θεός τα λέγει είναι εύκολο να εννοήσει
ότι το έργο του Πνεύματος εις τον άνθρωπο είναι ο αγιασμός του επειδή πίστεψε εις τον Χριστό. Τα επόμενα γραφικά χωρία μιλούν περί του αγιασμού εν τω Πνεύματι: «Και τοιούτοι υπήρχετε τινές αλλά απελούσθητε αλλά ηγιάσθητε αλλ’ εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών».(Α΄ Κορινθίους ς:11). «Σας εξέλεξεν ο θεός απ’ αρχής εις σωτηρίαν εν τω αγιασμώ του Πνεύματος και εν πίστει της αληθείας»(Β΄ Θεσσαλονικείς β:13). (Εκλεκτούς κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός εν τω αγιασμώ του Πνεύματος εις υπακοήν και ραντισμόν του αίματος του Ιησού Χριστού»(Α΄ Πέτρου α:2).
Εκ των ανωτέρω μαρτυριών του Λόγου του Θεού το (Β΄ Θεσσαλονικείς β:13)δείχνει σαφώς ότι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου δεν δύναται να χωρισθεί από το έργον του αγιασμού. Το διπλούν τούτο έργον του αγιασμού εν τω Χριστώ και εν τω Αγίω Πνεύματι το ενεργεί ο ίδιος ο Θεός. Το πρώτο δια να μας το πρώτο δια να μας παραστήσει ενώπιον του αυτού αγίους και δεύτερον δια να πραγματοποιήσει αυτό το έργον και εις την καρδίαν του ανθρώπου δια της αναγεννήσεως. Οι χωρίζοντες τον αγιασμό από το έργο της σωτηρίας επικαλούνται το (Ιωάννης ιζ:17) λέγοντες ότι ο Κύριος προσευχηθείς προς τον Πατέρα να αγιάσει τους μαθητάς Του και κατά συνέπειαν και οι πιστοί πρέπει να προσεύχονται να τους αγιάσει ο Πατέρας. Ει ένα βιβλίο τους γράφουν: «Εφ’ όσον λοιπόν είχον ανάγκη καθαρισμού(1*)εκ της κληρονομικής αμαρτίας ο Χριστός προσευχήθηκε προς τον Πατέρα: «Αγίασον αυτούς».
«»»»»»»»»»»»»»»»
(1*)Οι μαθηταί δεν είχαν ανάγκην καθαρισμού διότι είχαν είδη καθαριστή δια του Λόγου του Χριστού ως σαφώς μαρτυρείτε από το (κατά
Ιωάννη ιγ: 10 + ιε:3)
«»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
