22--Ο
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
( Υπό Ανδρέα Τσαγκαλίδη) Ευαγγελικών Αρχών
Εκδόσεις «Ο Λόγος»
1/. Η
σταύρωση του κόσμου.
Στην
επιστολή αυτή προς Γαλάτας ο Παύλος λέγει: «Εις εμέ δε μη
γένοιτο να καυχώμαι ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δια του
οποίου ο κόσμος εσταυρώθει ως προς εμέ
Και
εγώ ως προς τον κόσμον».(Γαλάτας ς: 14).
Για
τον Παύλο ο κόσμος είχε απογυμνωθεί από τη δόξα και την δύναμη του και
καρφώθηκε ως ένα αβοήθητο και αισχρό πράγμα επί του Σταυρού του Χριστού. Γι’
αυτόν ο κόσμος ήταν ένα νεκρό πράγμα χωρίς δύναμη να πειράζει ή να ταλαντεύει
την ψυχή του.
Η
δόξα της χάριτος του εσταυρωμένου Χριστού είχε θαμπώσει τα μάτια του με
οραματισμό των ουρανίων πραγμάτων ώστε τα πράγματα του κόσμου έγιναν γι’ αυτόν
ως νεκρά σώματα.»Εάν τις αγαπά τον κόσμον η αγάπη του πατρός δεν είναι εν
αυτώ». Τα έργα του κόσμου τούτου αποκαλύφθησαν στο ζενίθ τους στη σταύρωση του
Υιού του Θεού. ο κόσμος δια της σοφίας δεν εγνώρισε τον Θεό μόνον μπορούσε να
τον σταυρώσει και έτσι το ασεβές πνεύμα θα έπρεπε να είναι σαν ένα σταυρωμένο
πράγμα σε μας.
2/. Η
σταύρωση του Εγώ.
Όχι
μόνον ο κόσμος σταυρώθηκε ως προς εμέ αλλά και «εγώ εσταυρώθην ως προς τον κόσμον»προσθέτει ο Απόστολος. Ο
θάνατος του Χριστού δεν χώρισε μόνο κόσμο από εμένα αλλά χώρισε και εμένα από
τον κόσμο. Ο Σταυρός του Χριστού ήλθε μεταξύ εμού και του κόσμου και έχει
σταυρώσει αυτόν για μένα και εμένα γι’ αυτόν. « Ο παλαιός άνθρωπος» που
αγαπούσε τον κόσμο και ζητούσε να μοιρασθεί την τιμή του και τη δόξα του
«συνεσταυρώθη δια να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας ώστε να μη ήμεθα πλέον
δούλοι της αμαρτίας» ( Ρωμαίους ς:6). Εκείνος που πλήρωσε την
ποινή του θανάτου είναι ελεύθερος από την αμαρτία του (εδάφιο 7). Η πρώτη πράξη
του εγώ στον Αδάμ ήταν να επιθυμήσει ένα απαγορευμένο
πράγμα. Αυτό το εγώ είναι
που σταυρώθηκε μετά του Χριστού –το εγώ που
δεν θα επιθυμήσει πλέον τίποτα έξω από το αγαθό θέλημα του Θεού. Αν το εγώ του Χριστού ήταν
τελείως ανθρώπινο και τελείως αναμάρτητο ακόμη «Αυτός δεν ήρεσεν εις εαυτόν». Αυτός
ευαρεστείτο να κάνει το θέλημα του Πατρός Του. Οι απαιτήσεις του εγώ
είναι πολλές και επείγουσες και πολλές φορές
ευλογοφανείς
αλλά κάθε φορά που το εγώ ευχαριστείται και τιμάται ο Σταυρός του
Χριστού απορρίπτεται. Ένα από τα μηνύματα που έρχεται σε μας δια του
Εσταυρωμένου είναι: «Εγώ πέθανα για σένα ώστε η φίλαυτη αυτή ζωή να πεθάνει
για μένα». «εάν ο σίτος
δεν πέσει εις την γην αυτός μόνος μένει». Η φίλαυτη ζωή σου θα μένει μόνη της
στην ακαρπία εκτός εάν πεθάνει και ταφή στον τάφο του Χριστού. Αλλά εάν πεθάνει
ένα τέλος – θα φέρει πλέον τους καρπούς μια νέας ζωής εν Χριστώ Ιησού. Το να
είσαι ζωντανός για τον Θεό πρέπει να είσαι νεκρός για τον κόσμο.
23--Ο
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
( Υπό Ανδρέα Τσαγκαλίδη) Ευαγγελικών Αρχών
Εκδόσεις «Ο Λόγος»
Το να είσαι
σταυρωμένος με τον Χριστό σημαίνει:
3/. Μια νέα ζωή για υπηρεσία.
«Δεν
ζω πλέον εγώ αλλ’ ο Χριστός ζει εν εμοί». (Γαλάτας β:20). «Διότι εάν εγίναμε
σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του Θανάτου αυτού θέλομεν είσθαι και κατά
την ομοιότητα της αναστάσεως» (Ρωμαίους ς:5). Εάν λογαριάζω τον εαυτό μου
συσταυρωμένον με τον Χριστό μπορώ επίσης να λογαριάσω τον Χριστό ως κατοικούντα
μέσα μου με τη δύναμη της αναστάσεως Του. εάν το εγώ μας ή ο παλαιός μας
άνθρωπος έχει πεθάνει τότε δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο για τη ζωή του Ιησού να
φανεί στη θνητή μας σάρκα (Β΄ Κορινθίους δ:10). Μια καθαρή απόδειξη
ότι έχουμε πεθάνει για το εγώ και την αμαρτία είναι ότι είμεθα καθ’ ολοκληρίαν
«ζώντες εν τω Θεώ».Το μέτρο της ζωής μας και της ελευθερίας μας για τον Θεό είναι το μέτρο της
ελευθερίας μας από τη δύναμη του εγώ και της αμαρτίας. Το εγώ είναι
δουλεία στο έργο μας για τον Κύριο. Δεν υπάρχει θέση γι’ αυτό
εάν θέλουμε ο Χριστός να δοξασθεί μέσα μας. Εάν ο Χριστός είναι εντός μας τότε έχει
λάβει αυτό
το εντός για να το αγιάσει να το πληρώσει με το Άγιο Πνεύμα και
να το χρησιμοποιήσει για τη δόξα του Ονόματός Του. Το να ζητούμε τη δική μας
τιμή και δόξα είναι σαν να αρνούμεθα εκείνον που ζει μέσα μας. Εάν ο Χριστός
ζει μέσα μου όλος ο ανεξερεύνητος πλούτος Του είναι στη διάθεσή μου για την
υπηρεσία μου μεταξύ των ανθρώπων. «Ο Σταυρός ως ηθικό γεγονός ανήκει σε όλους
τους καιρούς» -είπε κάποιος και έτσι η δύναμη για τη σταύρωση του εγώ και την
προετοιμασία του δρόμου της αναστημένης
ζωής είναι παρούσα πάντοτε μαζί μας. Η ζωή του μη σωσμένου
ανθρώπου είναι: «Εγώ όχι ο
Χριστός» η ζωή του αναγεννημένου και αγιασμένου χριστιανού
είναι: «Όχι
εγώ αλλά ο Χριστός». Ο σταυρός του Χριστού είναι ένας φοβερός
τόπος αλλά είναι η μόνη πύλη του ουρανού
