ΕΚΔΟΣΕΙΣ ¨ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ¨ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΟΥ: RICHARD W.DE HAAN
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄(ΔΕΥΤΕΡΟ) 02 ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦ.
«Έχοντας αυτή τη θαυμαστή εμπειρία του Λάζαρου στο νου του κάποιος ευλογημένος δούλος του Θεού έγραψε τα εξής σχετικά με τους πιστούς που πεθαίνουν και πηγαίνουν στη δόξα.
«Διαβάζουμε στις εφημερίδες μας για το μεγαλόπρεπο καλωσόρισμα που γίνεται στον πρόεδρό μας όταν επιστρέφει στην πατρίδα έπειτα από μια περιοδεία του σε πολλά έθνη. Τι θαυμάσια εικόνα! Μια ολόκληρη παρέλαση από επισήμους αυτοκίνητα σημαιοστολισμοί αγήματα αστυνομική συνοδεία με όλη τη λαμπρότητα και την επισημότητα που ταιριάζει σ’ ένα νικητή που επιστρέφει στην πατρίδα. Όλα αυτά όμως δεν είναι τίποτα αν συγκριθούν με το θάνατο ενός αγίου και πιστού παιδιού του Θεού. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη συγκίνηση που νοιώθει όταν πεθαίνει ο πιστός άνθρωπος του θεού. επιστρέφει στην πατρίδα αφήνει εδώ το χωμάτινο σώμα του ελευθερώνεται αποχαιρετά το θνητό σώμα και περικυκλώνεται από τις ουράνιες στρατιές μεταφέρεται από τους αγγέλους ψηλά –ψηλά ανάμεσα στις θριαμβευτικές φωνές των αγίων που βρίσκονται ήδη στον ουρανό κι έπειτα τον καλωσορίζουν τα αμέτρητα πλήθη των αγγέλων και κατόπιν – δόξα αλληλούια –παρουσιάζεται στον βασιλέα που τον ακούει να του λέει: «καλωσόρισες σπίτι παιδί μου». Αλήθεια όταν κανείς το σκέπτεται αυτό δεν μπορεί παρά να φωνάξει μαζί με τον Παύλο: «που θάνατε το κέντρο σου; που Άδη η νίκη σου»; (Α΄ Κορινθίους 15:55).
Ο Λάζαρος «εφέρθη υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ».
(Η φράση «εις τον κόλπον του Αβραάμ» χρησιμοποιούταν από τους Ιουδαίους για να προσδιορίσουν τον τόπο της ανάπαυσης της παρηγοριάς και της ευλογίας που απολάμβαναν οι δίκαιοι).
Καθώς ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός συνέχισε την ιστορία Του για τον πλούσιο και τον Λάζαρο αποκάλυψε μερικά ενδιαφέροντα και σημαντικά γεγονότα σχετικά με τη ζωή μετά θάνατο που θα τα μελετήσουμε πιο προσεχτικά. Πρώτα απ’ όλα έδειξε ότι:
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Υπάρχει Συναίσθηση
Ο Ιησούς είπε το εξής σχετικά με τον άνθρωπο που χάθηκε»και εν τω Άδη υψώσας τους οφθαλμούς αυτού ενώ ήτο εν βασάνοις βλέπει τον Αβραάμ από μακρόθεν ..και τον Λάζαρο εν τοις κόλποις αυτού».(Λουκάς 16:23).
Ναι «εν τω Άδη ύψωσε τους οφθαλμούς αυτού… και είδε τον Αβραάμ». Αυτό σημαίνει ότι ο πλούσιος είχε τις αισθήσεις του. ήξερε που βρισκόταν. Γνώριζε τι συνέβαινε γύρω του. είδε τον Αβραάμ και τον Λάζαρο.
Αυτό μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει ύπνος της ψυχής μετά το θάνατο. Υπάρχει βέβαια ο ύπνος του σώματος. Δηλαδή με το θάνατο τα σώματά μας αυτές οι επίγειες σκηνές που στεγάζουν τις ψυχές μας διαλύονται. Τοποθετούνται στον τάφο. Είναι το χώμα που επιστρέφει στο χώμα περιμένοντας την ανάσταση.
Με αυτή την έννοια το σώμα «κοιμάται» -όχι όμως και η ψυχή! Αντίθετα παρ’ όλο που το σώμα μπορεί να κοιμάται η ψυχή δεν κοιμάται. Σκεφθείτε το εξής: αν η ψυχή δεν είχε συναίσθηση αλλά κοιμόταν στο χρόνο αυτό που μεσολαβεί ανάμεσα στο θάνατο και την ανάσταση τότε πως μπορούσε να λέει ο Παύλος ότι φεύγοντας από το σώμα του θάταν στην παρουσία του Κυρίου; Ή πως θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε την προτίμηση του να αναχωρήσει απ’ αυτήν τη ζωή και να είναι με το Χριστό;
Περιμένοντας μια συνειδητή απόλαυση της παρουσίας του Κυρίου ο Απόστολος μπορούσε να λέει: «Διότι εις εμέ το ζην είναι ο Χριστός και το αποθανείν κέρδος» (Φιλιππησίους 1:21). Κι αργότερα στο ίδιο κεφάλαιο διακήρυξε: «Διότι στενοχωρούμαι υπό των δύο έχων μεν την επιθυμίαν να αναχωρήσω και να είμαι με τον Χριστό διότι είναι πολύ πλέον καλύτερο». (Φιλιππησίους 1:23). Ναι αυτά τα εδάφια μας δείχνουν καθαρά ότι στη ζωή μετά το θάνατο υπάρχει συναίσθηση. Δεύτερον στην περιγραφή Του για τον πλούσιο και τον Λάζαρο ο Ιησούς μας αποκάλυψε ακόμα ότι στη ζωή μετά το θάνατο.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
