΄-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ¨ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ¨ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΟΥ: RICHARD W.DE HAAN
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄(ΔΕΥΤΕΡΟ) -
ΜΕΤΑΞΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Θα’ θελα τώρα να προσέξουμε ένα από τα πιο συναρπαστικά αναγνώσματα που μπορεί να βρει κανείς σ’ ολόκληρη τη Βίβλο. Είναι η ιστορία που είπε ο Χριστός για τον πλούσιο και τον Λάζαρο στον άδη(Λουκάς 16:19—31). Αυτό το ανάγνωσμα μας βοηθάει πολύ να καταλάβουμε πως θα είναι η μετά θάνατον ζωή. Και ιδιαίτερα μας δίνει πληροφορίες σχετικά με την ενδιάμεση κατάσταση – Το χρόνο που μεσολαβεί ανάμεσα στο θάνατο και στην ανάσταση του σώματος. Κάποιος σχολιαστής της Βίβλου είπε ότι το 16 κεφάλαιο του Λουκά είναι το μοναδικό μέρος της Βίβλου που αναφέρει πως αισθάνονται οι ασεβεί; Άνθρωποι μετά το θάνατο τους.
Πριν μελετήσουμε αυτό το ανάγνωσμα της Βίβλου θάθελα να κάνω μια σοβαρή προειδοποίηση. Θα πρέπει να προσέξουμε να μην υποτιμήσουμε την αλήθεια που θέλει να διδάξει ο Χριστός για τη ζωή μετά θάνατο στο ιστ: κεφάλαιο του Λουκά παίρνοντας το περιστατικό αυτό σαν παραβολή. Αντίθετα πουθενά δεν υπάρχει έστω και ο παραμικρός υπαινιγμός ότι η ιστορία του πλούσιου και του Λάζαρου δεν είναι αληθινή. Ο Κάμπελ Μόργκαν παρατήρησε ότι αν απλούστατα ήταν παραβολή τότε είναι η
μοναδική παραβολή όπου ένα πρόσωπο όπου ένα πρόσωπο αναφέρεται με τα’ όνομα του. Ο Χριστός είπε «ήτο δε πτωχός τις ονομαζόμενος Λάζαρος». Αλλά κι αν ακόμα ο Κύριος μας αναφερόταν σε μια παραβολή και πάλι πολλά πράγματα μπορούμε να μάθουμε για τη ζωή μετά θάνατο.
Προσέξτε παρακαλώ πρώτα απ’ όλα τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον πλούσιο και το Λάζαρο εδώ σ’ αυτή τη ζωή ο Ιησούς είπε:
«Ήτο δε άνθρωπος τις πλούσιος και ενεδύετο πορφύρα και στολήν βυσσίνην ευφραινόμενος καθ’ ημέραν μεγαλοπρεπώς». (Λουκάς 16:19).
Αυτός ο άνθρωπος στεκόταν πολύ καλά οικονομικά. Μπορώ να φανταστώ ότι απολάμβανε τη ζωή στην πληρότητα της κι εκμεταλλευόταν όλα τα καλά πράγματα που μπορούσε ν’ αγοράσει με τα λεφτά του.
Ο Λάζαρος από την άλλη πλευρά ήταν στην πιο στην πιο άθλια και φτωχική κατάσταση που μπορούσε κανείς να είναι. «Ήτο δε πτωχός τις ονομαζόμενος Λάζαρος όστις έκειτο πεπληγωμένος πλησίον της πύλης αυτού και επεθύμει να χορτασθεί από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης του πλουσίου αλλά και οι κύνες ερχόμενοι έγλειφον τας πληγάς αυτού (Λουκάς 16:20—21).
Παρ’ όλο που ο πλούσιος σ’ αυτή την ιστορία αποδεικνύεται τελικά ο κακός άνθρωπος και ο φτωχός σαν: «καλός άνθρωπος» ας μη βιαστούμε να βγάλουμε εύκολα συμπεράσματα. Δε υπάρχει τίποτα το κακό στο να είναι κανείς πλούσιος. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος στην ιστορία αυτή που είπε ο Χριστός είχε πολλά πλούτη δεν είναι αυτό που τον καταδίκασε. Ούτε και το ότι ο Λάζαρος ήταν πτωχός αυτό ήταν που τον έσωσε. Βλέπετε δεν είναι το ίδιο το χρήμα που είναι «η ρίζα όλων των κακών». Αλλά η ΑΓΑΠΗ για το χρήμα είναι το πρόβλημα. Δεν είναι ο πλούτος που καταστρέφει τον άνθρωπο. Αντίθετα εκείνο που καταστρέφει είναι η ακατάσχετη επιθυμία του να κερδίσει όλο και περισσότερα. Η φιλαργυρία γίνεται τόσο δυνατή στη ζωή του ώστε λησμονεί τον Θεό αγνοεί τις ανάγκες των άλλων και η ζωή του γίνεται μεγάλο κυνηγητό για την απόκτηση όλο και περισσότερων αγαθών. Ο Απ. Παύλος μπορούσε να λέει: «εις εμέ το ζην είναι ο Χριστός». Ένας άνθρωπος όμως που τον έχει κυριεύσει η μανία
ν’ αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερα αγαθά θα πρέπει να λέει: «εις εμέ το ζην είναι το χρήμα». Το γεγονός ότι ο πλούσιος τελικά έχασε την ψυχή του μας φανερώνει ότι είχε διώξει τον Κύριο από την ζωή του. ναι ο ένας άνθρωπος ήταν πάρα πολύ πλούσιος ενώ ο άλλος ήταν πάρα πολύ φτωχός. Η αντίθεση ανάμεσα στον πλούσιο και το Λάζαρο δεν τελειώνει εδώ. Προσέξτε την καταπληκτική διαφορά ανάμεσα τους ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
«Απέθανε δε ο πτωχός και εφέρθη υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ. Απέθανε δε και ο πλούσιος και ετάφη».(Λουκάς 16:22).
Σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου και οι δύο πέθαναν. Μονάχα όμως για τον πλούσιο αναφέρεται ότι: «ετάφη». Για τον Λάζαρο δεν γίνεται πουθενά ο λόγος ότι τον έβαλαν σε τάφο. Μερικοί σχολιαστές μάλιστα της Βίβλου συμπέραναν ότι ο Λάζαρος ήταν πτωχός τόσο έρημος τόσο παραμελημένος και τόσο μόνος στον κόσμο που κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να τον θάψει. Πολύ πιθανόν το σώμα του
Να το μετέφεραν στον σκουπιδότοπο της πόλης και τον πέταξαν εκεί. Ο πλούσιος από την άλλη πλευρά αναμφίβολα θα κηδεύτηκε με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο. Από το εδάφιο 22 όμως μαθαίνουμε ότι για τον Λάζαρο έγινε κάτι πολύ πιο ανώτερο. Κι εδώ ακριβώς η αντίθεση ανάμεσα στους δύο γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Η κατάσταση του Λάζαρου καλυτέρεψε τόσο πολύ που οι στερήσεις και τα βάσανα της επίγειας ζωής του δεν είχαν καμιά σημασία πια. Ο Λάζαρος «εφέρθη υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ».
