ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΣΜΟΣ== ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ- 02
(εκδόσεις «Λόγοι Ζωής» Ευαγγελικών αρχών) Χρήστος Φραγκόπουλος.
6—Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΡΙΣΜΟ
Στη ζωή μας δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να σπέρνουμε και να θερίζουμε. Πότε το ένα κάνουμε και πότε το άλλο. καμιά φορά και τα δύο μαζί. Συμβαίνει δε κάποιος θερισμός μιας παλιάς μας σποράς να συναντηθεί και να συμπιέσει με μια καινούργια σπορά. Αυτή η σπορά και ο θερισμός μπορεί να αφορά είτε μεγάλα τμήματα είτε μικρά τμήματα της ζωής μας. Και για τα μεγάλα και για τα μικρά ισχύουν οι ίδιοι νόμοι. Συνεχώς καλλιεργούμε. Σ’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Το ερώτημα είναι τι καλλιεργούμε. Σάρκα ή πνεύμα. Οι τομείς που σπέρνουμε και θερίζουμε είναι όλοι αυτοί που πλαισιώνουν τη ζωή μας. Είναι η εργασία μας. Είναι η οικογένεια μας. Είναι η διακονία μας στο Ευαγγέλιο.
Ανάμεσα σε κάθε σπορά και στον θερισμό που θα ακολουθήσουμε μεσολαβεί κάποιο χρονικό διάστημα. Στη φυσική ζωή και για τον κάθε σπόρο το διάστημα αυτό είναι ορισμένο. Μα στα πνευματικά πράγματα στη σπορά και στο θερισμό της ζωής μας το διάστημα αυτό δεν είναι ορισμένο. Μπορεί να είναι μικρό μπορεί να είναι μεγάλο. Βέβαιο είναι πως μεσολαβεί κάποια περίοδος. Και ξαφνικά τις πιο πολλές φορές απρόσμενα έρχεται η περίοδος του θερισμού. Και μπροστά μας ξεπετιούνται τα αποτελέσματα της παλιάς μας σποράς. Και είναι τόσο διαφορετικά από εκείνα που εμείς περιμέναμε. Συνήθως μια απογοήτευση και μια βαθειά απορία μας καταλαμβάνουν την ώρα του θερισμού. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Δεν περιμέναμε κάτι τέτοιο. Και τούτο γιατί δεν προσέξαμε τον λόγο του θεού και τους πνευματικούς νόμους που αναφέρονται μέσα σ’ αυτόν. Βέβαια δεν είναι δύσκολο να μας λυθεί η απορία αν κάνουμε μια κάποια αναδρομή στο παρελθόν μας στην εποχή της σποράς. Στη διερεύνηση μας αυτή θα μας βοηθήσει και το Πνεύμα του Θεού που πάντα μας αποκαλύπτει την αλήθεια. Και τότε τι γίνεται.
Στο σημείο αυτό θάθελα να υπογραμμίσω μια τραγική πραγματικότητα. Είπαμε πως ο χρόνος του θερισμού από την σπορά δεν είναι καθορισμένος. Μα συνήθως είναι μεγάλος. Πολλές φορές αργεί πάρα πολύ να έλθει. Και τότε τα πράγματα είναι τόσο τραγικά. Και να το εξηγήσουμε το γιατί. Όταν ο χρόνος είναι σύντομος και ο θερισμός είναι τρομερός γιατί ήτανε σαρκική η σπορά μας τότε υπάρχουν χρονικά περιθώρια να ξαναρχίσουμε από την αρχή. και βέβαια αν έχουμε πειραματισθεί και έχουμε αποκτήσει την πικρή πείρα της παλιά μας σποράς μπορούμε να έχουμε ένα επιτυχημένο νέο ξεκίνημα.
Αλλά αν αργήσουμε πολύ και έλθει όταν πια θα έχουμε φθάσει σε προχωρημένη ηλικία όταν θα έχουμε εξαντλήσει τις δυνάμεις μας όταν δεν είναι δυνατόν πια να ξαναρχίσει το πείραμα τότε…τότε….η καταστροφή είναι ολοκληρωτική. Δεν υπάρχει επιστροφή. Μπορεί να μετανοήσει μπροστά στον Κύριο. Μπορεί να τον συγχωρήσει ο Κύριος. Είναι βέβαιο αυτό. Μα η ζωή του κύλησε μέσα στην συμφορά και στην καταστροφή. Την εποχή που θα έπρεπε να απολαμβάνει τους κάποιους πνευματικούς καρπούς αυτός θα βρίσκεται ανάμεσα στα ερείπια που θα τον μυκτηρίζουν.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
7/.—Ο ΘΕΡΙΣΜΟΣ ΦΘΟΡΑ
Και τώρα ερχόμαστε στον καρπό. Εάν σπείρεις στη σάρκα δεν γίνεται αλλιώς ο καρπός δεν μπορεί παρά να είναι ένας και μόνον ένας καθορισμένος. Φθορά! Η φθορά είναι θάνατος. Μα διαφέρει από τον άλλο θάνατο γιατί είναι αργός. Είναι ένας θάνατος που έρχεται λίγο –λίγο και κατά στάδια στη ζωή μας. Τρομερή είναι η φθορά. Ένα αδιάκοπο μαρτύριο. Κάθε μέρα και τέτοια κομμάτια θα πέφτουν από πάνω σου. Εάν δε έχεις και τη συναίσθηση ότι αυτά που τώρα θερίζεις είναι αποτελέσματα της δικής σου προσωπικής ενεργείας τότε όλα είναι τόσο δυσάρεστα βασανίζεσαι. Υποφέρεις αλλά χωρίς καμιά αποκατάσταση.
Πάρτε παράδειγμα ένα γάμο. Κάποιος παίρνει μια γυναίκα όχι γιατί ο Κύριος την διάλεξε γι αυτόν όχι γιατί είδε σ’ αυτήν πνευματικά χαρίσματα αλλά διότι του άρεσε «σαρκικά» όπως στην Εύα μετά από την εισήγηση του φιδιού της άρεσε τόσο πολύ το αμαρτωλό μήλο. Ο άνθρωπος αυτός δεν έδωσε σημασία στη φωνή του Θεού και στην οδηγία του Πνεύματος. Κοίταξε μόνο τη φωνή της δικής του θελήσεως το «μ’ αρέσει». Προχώρησε. Έσπειρε. Και πολύ γρήγορα ο άνθρωπος αυτός είναι υποχρεωμένος σ’ όλη του τη ζωή εδώ κάτω στη γη να σηκώνει ένα τόσο μεγάλο και δυσάρεστο βάρος. Καθημερινό μαρτύριο. Είναι ένας θερισμός χωρίς καμιά βελτίωση ή ανακούφιση εκτός από το δώρο της υπομονής που ο Κύριος χαρίζει στους μετανοημένους.
Εδώ είναι ένα σημείο που του δίνομε πάρα πολύ μεγάλη σημασία μα στο οποίο πολλοί με τις παραδεγμένες αντιλήψεις θα διαφωνήσουν μαζί μας. Ανάμεσα στη σπορά και στο θερισμό δεν μπορεί να μεσολαβήσει κανένας παράγων ώστε να αλλάξει να μεταβάλλει το αποτέλεσμα. Και όταν λέγω κανένας παράγων εννοώ φυσικά ούτε άνθρωπος ούτε Θεός. Ο άνθρωπος από αδυναμία. Ο Θεός δε διότι δεν δεσμεύεται από την τάξη που αυτός ο ίδιος έθεσε. Έτσι το αποτέλεσμα θα είναι οπωσδήποτε αυτό που ήτανε από πριν μέσα στη σπορά.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
8—Η ΣΠΟΡΑ ΠΝΕΥΜΑ
Αυτή είναι η αρνητική πλευρά. Η σπορά και ο θερισμός στη σάρκα. Μα δεν συμβαίνει πάντα έτσι. Είναι και άνθρωποι του Θεού που σπέρνουν στο Πνεύμα. Ο τρόπος ελπίζω να σας είναι γνωστός. Πρώτα-πρώτα δεν υπάρχει βιασύνη. Η σπουδή προέρχεται από την ώθηση της σάρκας και πάντα προηγείται. Είναι πιο έντονη η παρότρυνση της σάρκας. «Ας περιμένουμε λέγει ο άνδρας στη γυναίκα να προσευχηθούμε και να μας φανερώσει ο Κύριος πιο είναι το θέλημα του». Με τον αυτό καθαρίζουν με το σφουγγάρι το μαυροπίνακα και προσφέρουν στο χέρι του Κυρίου την κιμωλία να γράψει εκείνος. Και το πνεύμα τους είτε εκφράζονται στην προσευχή είτε όχι είναι. «Κύριε θέλουμε το δικό σου θέλημα να γίνει. Θέλουμε τα δικά σου δώρα να παίρνουμε. Θέλουμε αυτό που είναι για τη δόξα τη δική σου και μόνο αυτό». Και ο Θεός υπαγορεύει. Και ο θεός δίνει. Και περνούν τα χρόνια. Και περνούν οι καιροί και αρχίζουν να ξεδιπλώνονται οι πλούσιες ευλογίες του Κυρίου που δοξάζουν το όνομα του και κάθε τι που δοξάζει τον Κύριο. Γεμίζει την καρδιά μας με χαρά και αγαλλίαση. Και κάθε μέρα ευχαριστούμε τον Κύριο για το δώρο του αυτό. Και τον ευχαριστούμε ακόμη γιατί τότε μας βοήθησε να μην ακούμε άλλες φωνές και άλλες εισηγήσεις που θα μας οδηγούσαν σε αδιέξοδο και σε κρίση.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΣΜΟΣ== ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ-04
(εκδόσεις «Λόγοι Ζωής» Ευαγγελικών αρχών) Χρήστος Φραγκόπουλος.
9—ΣΩΣΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Τις περισσότερες φορές όταν έρχεται η εποχή του θερισμού και δεν είναι σύμφωνα με τις προσδοκίες μας τα αποτελέσματα δεν έχουμε το θάρρος και την ειλικρίνεια να αντιμετωπίσουμε σωστά και όπως πρέπει την κατάσταση χρωματίζοντας με τους σωστούς σύμφωνα με το λόγο του Θεού χαρακτηρισμούς τα αποτελέσματα. Θα έπρεπε να πούμε: «Θερίζω αυτό που έσπειρα». Αν κρατήσουμε αυτή τη στάση τότε μπορεί τα δυσάρεστα αποτελέσματα να μείνουν αλλά να βγούμε κερδισμένοι τακτοποιούμενοι μπροστά στον Κύριο και προσέχοντας τα βήματα μας στις καινούριες μας σπορές. Μα αυτό συνήθως δεν γίνεται και καταφεύγουμε σε υποκριτικές μεταθέσεις και σε υποκριτικούς χαρακτηρισμούς. Αποδίδουμε συνήθως τα δυσάρεστα αποτελέσματα την αποτυχία το γκρέμισμα στις αντίθετες συνθήκες του περιβάλλοντος. Είναι τόσο αδικαιολόγητο αυτό. Κάτω από τις ίδιες συνθήκες δυό βήματα δίπλα μας έχουν άλλοι ευλογημένα αποτελέσματα. Γιατί στη δική μας περίπτωση ήλθε το γκρέμισμα; Αποδίδουμε πάλι την αποτυχία μας σε παρεμβάσεις ανθρώπων που μπήκαν και ματαίωσαν το αποτέλεσμα. Μα τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι; Πως είναι δυνατό άνθρωποι να ματαιώσουν τη βουλή την τάξη τα σχέδια του Θεού; Και ακόμη το πιο ανόητο από όλα την αποτυχία μας την αποδίδουμε σε ενέργειες του διαβόλου. Μπορεί να έχει παίξει ο διάβολος κάποιο ρόλο.
Και φυσικά αυτός τη δουλειά του κάνει. Και την κάνει πάντοτε πολύ καλά. Μόνο εμείς δεν ξέρουμε να κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Μα αυτός είναι εκτελεστικό όργανο που παίρνει την άδεια του Θεού να ενεργήσει.
Υπάρχει και μια άλλη δικαιολογία πιο χειρότερη από όλες. Αποδίδουμε την αιτία στο Θεό. Αυτός φταίει. Δεν το λέμε ακριβώς έτσι μα αυτό εννοούμε. «Ο Θεός με δοκιμάζει» λέμε. Δεν έχει ανάγκη ο Θεός από τέτοιες μεθόδους. Το φταίξιμο είναι σε σένα μόνο. Ψάξε μέσα στη ζωή σου να βρεις την αιτία. Ζήτησε από τον θεό να σου φανερώσει. Να ζητήσεις όμως με ειλικρίνεια. Και θα βρεις την άκρη. Ο Κύριος θα προβάλλει στο φόντο της συνείδησης σου τόσο καθαρά την αιτία. Χωρίς να αφήνει καμιά περιοχή αμφιβολίας.
Και πρέπει να ξέρουμε πως αυτά που τώρα θερίζουμε ήτανε μέσα στο σπόρο που τότε σπείραμε. Όχι κάτι καινούργιο ανεξάρτητο. Ναι πρέπει να προσέχουμε. Μα ο καιρός της προσοχής είναι στην περίοδο της σποράς. Όταν καταλάβεις το λάθος σου στο τέλος τον καιρό του θερισμού και πάλι κερδισμένος θα βγεις. Θα αποκτήσεις μια πολύτιμη και ακριβοπληρωμένη πείρα.
Πολλά λάθη κάνουμε στο χειρισμό του σοβαρότατου αυτού θέματος. Λάθη που δεν είναι άμοιρα σαρκικότητος. Σαν χριστιανοί φρονούμε πως πρέπει να προσευχόμαστε για κάθε θέμα της ζωής μας. Μα αντί να ζητήσουμε από τον Κύριο να ενεργήσει σύμφωνα με το θέλημα του χαράζουμε εμείς το δικό μας θέλημα και καλούμε ύστερα τον Θεό είτε να βοηθήσει λες και είναι κανένα τσιράκι των δικών μας θελήσεων ή το ακόμη χειρότερο ζητούμε από τον Θεό να ευλογήσει μια σπορά που είναι τόσο διαφορετική με το δικό του θέλημα. Ζητούμε δηλαδή να αναιρέσει τον εαυτό του και να γίνει συνεργάτης μας στην αμαρτία!
Χίλιους δυό τρόπους μηχανευόμεθα για να μην υποταχθούμε σε κείνο το τόσο όμορφο και αληθινό «γενηθήτω το θέλημα σου». ενθυμούμαι μια αδελφή που έλεγε: «Εγώ αναφέρω το ζήτημα μου στον Κύριο και επειδή βιάζομαι και δεν μπορώ να περιμένω λέγω σ’ αυτόν. Κύριε αν δεν είσαι σύμφωνος ματαίωσε το». Της αδελφής αυτής αναγκάστηκα να της πω πως δεν θα γίνουν έτσι τα πράγματα. Ο Θεός θα την αφήσει να τραβήξει το δικό της δρόμο και θα έλθει η ώρα του θερισμού που θα σπάσει τα μούτρα της και ταυτόχρονα θα δοξάσει τον Θεό στην καρδιά της.
Σπορά και θερισμός. Νόμος και τάξη από τον Θεό. Στα χέρια μας είναι να έχουμε ευλογημένα αποτελέσματα ή καταστάσεις φθοράς και θλίψεως. Μερικοί κάνουν το λάθος και τον θερισμό τον αποκαλούν τιμωρία. Δεν είναι τιμωρία αυτή. Είναι αποτέλεσμα. Πόσο θα πρέπει να προσέχουμε…τον καιρό της σποράς. Αμήν
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ- ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ
(Ευαγγελικών αρχών εκδόσεις «Λόγοι ζωής» (1975)
Χρήστος Φραγκόπουλος)
Σεις είσθαι η επιστολή ημών εγγεγραμμένη εν ταις καρδίαις ημών. Γινωσκομένη και αναγιγνωσκομένη υπό πάντων των ανθρώπων και φανερώνεσθε ότι είσθε επιστολή Χριστού Εγγεγραμμένη Εις πλάκας σαρκίνας της καρδίας.(Β΄ Κορινθίους γ: 2—3) .
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
1—Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Από παλιά μα περισσότερο από τα μέσα του περασμένου αιώνα καταβάλλεται μια προσπάθεια πάρα πολύ μεγάλη να αποδείξουν και να πείσουν πως ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ζώο και αυτός όπως και τα άλλα ζώα. Μικρές και ασήμαντες διαφορές μεταξύ αυτού και των ζώων υπάρχουν. Έτσι μας λένε. Όσο όμως η επιστήμη προχωρεί και όσο οι δαρβινικές θέσεις κάθε μέρα αποδεικνύονται τελείως αναπόδεικτες και καθαρά φανταστικές όλο και περισσότερο βεβαιώνεται η αλήθεια πως ο άνθρωπος δεν έχει κανένα κοινό σημείο με τα ζώα. Θα μπορούσαμε στο σημείο αυτό να απαριθμήσουμε ένα τεράστιο κατάλογο τέτοιων βασικών και ουσιαστικών διαφορών μα δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Μια από τις μεγάλες και βασικές διαφορές ανάμεσα στον άνθρωπο και στα ζώα είναι ο λόγος η κουβέντα η λαλιά. Όσο και αν φαίνεται τόσο απλός λόγος στην πραγματικότητα είναι ένας τεράστιος μηχανισμός πολύ λεπτός που τον μελετούν πλήθος επιστημών που αρκούνται στο να καταγράψουν τις παρατηρήσεις τους. μόνο ο άνθρωπος είναι προικισμένος από
τον Θεό με το χάρισμα του λόγου. Στη βάση ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό και σαν τέτοιο πρέπει να έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό που να μπορεί να έλθει σε επικοινωνία με τον Θεό τον Δημιουργό του και με τους άλλους ανθρώπους μέσα στον κόσμο τούτο. Μόνον ο άνθρωπος έχει το χάρισμα του λόγου.
Τα ζώα όσο και αν έκαναν μάταιες προσπάθειες να αποδείξουν πως και αυτά έχουν λαλιά είναι απόλυτα βεβαιωμένο που λόγο λαλιά δεν έχουν. Έχουν περιορισμένο κύκλο κραυγών ή μηκυθμών που είναι ενστικτώδεις και φανερώνουν κάποια συναισθήματα χαράς λύπης οργής οργασμού φόβου. Δεν είναι λόγος αυτός. Είναι κάτι το τόσο απλό και χωρίς βάθος. Για όσους δε δεν γνωρίζουν λέμε πως ο παπαγάλος και άλλα πουλιά που φαίνονται πως μπορούν να πουν μερικές λέξεις απλώς επαναλαμβάνουν κάποιους ήχους με τρόπο μηχανικό χωρίς καμιά συμμετοχή στα όσα λένε. Είναι ένα μέσο αμύνης και τίποτα περισσότερο. Τα πουλιά αυτά πετούν και κάθονται πάνω στα τροπικά δένδρα σε μεγάλα κοπάδια και όταν αρχίζουν να μιλούν ή να επαναλαμβάνουν τους ήχους που ακούν αυτό είναι ένα μέσο αμύνης γι’ αυτό γιατί ο θόρυβος που δημιουργούν τα προστατεύει από τους εχθρούς των.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
2—Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Σε κάποιο όμορφο άρθρο που διάβασα έλεγε κάποιος πνευματικός άνθρωπος του τόπου μας πως ο λόγος ο τόσο απαραίτητος για την κοινωνική μας ζωή παρουσιάζει ένα σοβαρότατο μειονέκτημα. Είναι πολύ ρευστός αδύνατος και πολύ γρήγορα μόλις βγει από το ανθρώπινο στόμα αρχίζει να φθείρεται και μάλιστα η φθορά πολλές φορές είναι πάρα πολύ μεγάλη. Μετά από μια ομιλία εάν ρωτήσεις διαφόρους ακροατάς που προσωπικά άκουσαν την ομιλία θα διαπιστώσεις πως έχουν συγκρατήσει μέρος μονάχα των όσων ακούσανε και πάλι αυτά όχι ακριβώς όπως τα είπε ο ομιλητής. Εάν κάνεις τον ίδιο έλεγχο μετά από ένα μήνα τα πράγματα θα είναι τόσο απογοητευτικά. Δεν θα έχουν απομείνει παρά ελάχιστα
παραμορφωμένα υπόλοιπα. Ο προφορικός λόγος φεύγει χάνεται αλλοιώνεται. Υπάρχει ένας μηχανισμός εγγραφής του λόγου και άλλων στοιχείων που μας ενδιαφέρουν στη ζωή. Μα τι να πρωτογράψει ο μηχανισμός αυτός μνήμης; Και ποικίλη τόσο πολύ από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι άλλοι που έχουνε δυνατή μνήμη. Άλλοι αδύνατη. Όσο δε περνούν τα χρόνια η μνήμη εξασθενίζει σε μεγάλο βαθμό. Θαυμάζουμε αυτούς που έχουν μεγάλη μνήμη. Άκουσα για κάποιο ανώτερο δημόσιο υπάλληλο που διετέλεσε και υπουργός κάποτε πως όταν διάβαζε ένα νομοσχέδιο μια φορά μπορούσε να το επαναλάβει ολόκληρο σε όλες του τις λεπτομέρειες. Αυτό είναι σπάνιο και απίθανο.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
3—Ο ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ
Αυτήν την μεγάλη αδυναμία του λόγου του προφητικού λόγου ήλθε να καλύψει και να συμπληρώσει η άλλη μορφή του λόγου ο γραπτός λόγος. Είναι και αυτός λόγος σαν το προηγούμενο. Μα αυτός τώρα πια δένει παγώνει σαν το τσιμέντο και μένει αμετάβλητος γιατί δεν στηρίζει την πιστότητα του στην μνήμη μα σε πολλά σταθερά στοιχεία. Ο λόγος πια μεταβάλλεται σε μια οντότητα απαρασάλευτη. Μένει. Δεν αλλοιώνεται. Όπως ο προφορικός λόγος έτσι και ο γραπτός είναι δώρο Θεού. και φαίνεται πως συνοδεύει τον άνθρωπο από τα πρώτα βήματα. Είναι βεβαιωμένο πως γραπτά υπάρχουν τριάμισι χιλιάδες χρόνια π.χ. ενώ η ιστορία του ανθρώπου κατά την βιβλικά χρονική εξιστόρηση δεν ξεπερνά τις τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Ο λόγος του Θεού είναι σταθερός μόνιμος αμετάβλητος.
Ο Θεός θέλοντας να επικοινωνήσει με τον άνθρωπο χρησιμοποίησε και τις δυό μορφές λόγου και μάλιστα διαδοχικά. Πρώτα τον προφορικό λόγο και στη συνέχεια μας χάρισε και τον γραπτό λόγο για μεγαλύτερη ασφάλεια μας….Πρώτα έβαλε τα λόγια του στο στόμα των προφητών και των άλλων οργάνων του και ύστερα τα μετέτρεψε με τη δική του υπαγόρευση και εποπτεία αυτό που λέμε θεοπνευστία σε γραπτά κείμενα. Ευχαριστούμε τον Θεό για όλα αυτά τα μέτρα που έλαβε για μας για να μας διαφυλάξει. Ο λόγος αυτός του Θεού είναι η παλιά Διαθήκη και η Καινή Διαθήκη. Και διαβάζουμε μέσα στο λόγο του να μιλά με το στόμα κάποιου προφήτη και να λέγει: «Τάδε λέγει Κύριος…». Έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να αποκλείσει αλλοιώσεις παραλήψεις που θα έφερναν τα λόγια του σε μας αγνώριστα. Στην Π.Δ. μάλιστα ο Θεός ο ίδιος έγραψε το θέλημα του σε πλάκες τον Νόμο του και τον προσέφερε στον Μωϋσή.
Είναι μερικοί που λέγουν και υποστηρίζουν πως εκτός από τον γραπτό λόγο που μέσα σ’ αυτόν ο Θεός έκλεισε όσα θέλησε να μας παραδώσει προς «ζωήν και ευσέβειαν» υπάρχει και προφορική παράδοση που και αυτή παραμένει με την ίδια αξία και χωρίς καμιά μεταβολή. Δυστυχώς αυτό δεν στέκει. Όταν έρχεται σε πλήρη αντίθεση σε πολλά σημεία με το γραπτό λόγο του Θεού δεν μπορούμε να δεχθούμε πως ο Θεός αντιφάσκει με τον εαυτό του. και οι Ιουδαίοι είχαν παράδοση η λεγομένη «Καβάλα» για χάρη της οποίας διαστρέβλωναν το λόγο του Θεού και για το οποίο ο Κύριος τους ελέγχει. «Γιατί και εσείς παραβαίνετε την εντολή του Θεού δια την παράδοση σας;» (Ματθαίος15:3).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
4—ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι απόλυτα βεβαιωμένο πως δεν άφησε γραπτά κείμενα ο ίδιος. Δεν έγραψε απολύτως τίποτα. Κάποιος που ασχολείται με τα θέματα αυτά αναφέρει πως τρεις μεγάλοι του κόσμου αν και η παράπλευρη από μιας πλευράς δεν είναι δικαιολογημένη. Ο Σωκράτης ο Βούδας και ο Χριστός δεν άφησαν προσωπικά γραπτά κείμενα. Άλλοι έγραψαν γι’ αυτούς. Ξέρουμε πως για τον Σωκράτη τις διδασκαλίες του τις έγραψε ο Πλάτωνας. Βέβαια βάζει τον Χριστό στους μεγάλους και δεν τον αναγνωρίζει σαν Υιόν του Θεού. ο Κύριος μας δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο. Η μόνη φορά που μας αναφέρεται πως ο Χριστός έγραφε ήτανε τότε που έφεραν μπροστά του τη γυναίκα εκείνη που συνελήφθη μοιχευμένη. (Ιωάννης 8:4). Τότε μας λέγεται πως ο Κύριος έγραφε κάτω στη γη στο χώμα. Μα και τότε δεν ξέρουμε τι έγραφε. Δεν αποκλείεται να έγραφε αυτό που και προφορικά τους είχε πει: «Ο αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος τον λίθον». Μπορεί να είναι αυτό. Στην τυχόν αδιάκριτη ερώτηση που ίσως τολμούσε κάποιος μήπως ο Κύριος δεν γνώριζε γράμματα γιατί θα είχαμε να πούμε πως γνώριζε γράμματα γιατί τον βλέπουμε παιδί ακόμη να διαβάζει και να ερμηνεύει το Νόμο μπροστά σε τόσους σοφούς νομοδιδασκάλους που μένουν κατάπληκτοι. Γράμματα γνώριζε. Μα είχε κάποιο σοβαρό λόγο που δεν ήθελε να γράψει. Δεν γνωρίζουμε. Ναι μεν Εκείνος δεν έγραψε με άμεσο τρόπο αλλά φρόντισε με όργανα του ανθρώπους πιστούς και αγίους να γράψουν και να μας μεταφέρουν τα όσα ήθελε. Τι όμορφα τα λέγει ο Ιωάννης «Εκείνα τα οποία ηκούσαμεν εκείνα τα οποία είδομεν..»(Α΄ Ιωάννης 1:1—3).
Η δε κύρια αποστολή των αποστόλων ήτανε να μεταφέρουν αυτόπτες μάρτυρες αυτοί τα όσα είδαν άκουσαν και έζησαν με τον Ιησού Χριστό.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»’
5—ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Στο ερώτημα που θέσαμε και απαντήσαμε πως δεν ξέρουμε τους λόγους γιατί ο Χριστός δεν έγραψε με το χέρι του κάποιο κείμενο κάποια επιστολή θα δώσουμε τώρα μια πιθανή απάντηση. Δεν έγραψε γιατί ίσως είχε κάποιο απώτερο(μακρινό. Ή στο μακρινό μέλλον) σκοπό. Φαίνεται πως είχε σκοπό να γράψει διαφορετικά τα όσα ήθελε να πει στους ανθρώπους. Αυτό μας φανερώνεται και από την Π.Δ. Εκεί καθαρά ο Θεός λέγει πως θα ερχότανε μια εποχή που ο Θεός θα έπαιρνε την πέννα και θα έγραφε το θέλημα του όχι στο Σινά πάνω σε μια πέτρινη πλάκα με χαρακτικό εργαλείο μα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και με εργαλείο του το Πνεύμα το Άγιο επειδή από την καρδιά βγαίνουν προς τα έξω με τις πράξεις και τις εκδηλώσεις της ζωής μας προβαλλόμενα στην καθημερινότητα. Και ακόμη λέγει ο λόγος του Θεού την εποχή αυτή τη θαυμαστή ο καθένας από μέσα από την καρδιά του θα γνωρίζει το θέλημα του Θεού και θα μένει σ’ αυτό. Περίεργα και παράξενα λόγια. Και τώρα έρχεται ο Απ. Παύλος και βεβαιώνει πως αυτά που έλεγε τότε ο Θεός τώρα έχουν πραγματοποιηθεί. Γράφει στους Κορινθίους και τους λέγει πως «εσείς είσθαι επιστολή Χριστού γινωσκομένη και αναγιγνωσκομένη υπό πάντων των ανθρώπων». Ο πραγματικός χριστιανός δηλαδή αυτός που αφού επίστευσε στον Χριστό και καθαριστήκανε οι αμαρτίες του ζει και πορεύεται οδηγούμενος από το Πνεύμα του Θεού αυτός ο χριστιανός είναι μια ζωντανή επιστολή του Χριστού που απευθύνεται προς όλους τους ανθρώπους και που όλοι την αναγνωρίζουν την ξεχωρίζουν και μπορούν με μεγάλη ευχέρεια να την διαβάζουν είτε ξέρουν γράμματα είτε έχουν καλά μάτια είτε όχι. Για να τα δούμε όμως αυτά τα στοιχεία ένα –ένα χωριστά.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
