Έχοντας πρόσφατα γράψει το άρθρο: «Τελικά, καταργήθηκε το χάρισμα της γλωσσολαλιάς ή όχι;», δέχτηκα μία αδικαιολόγητη επίθεση από άνθρωπο που δεν περίμενα, αλλά αυτό, βάσει της δικής μου εμπειρίας και οπτικής, απλώς δείχνει πόσο ενοχλήθηκε ο Σατανάς και έτσι πόσο αναγκαίο ήταν το θέμα αυτό για τους αδερφούς. Τέλος πάντων, η κατηγορία εναντίων μου όπως ειπώθηκε από τον αδερφό… σε άλλον (!) αδερφό μάλιστα δημοσίως στο facebook, αφορούσε και το συγκεκριμένο εδάφιο με το οποίο θα ασχοληθούμε εδώ, δηλαδή με το Α’Κορ.14:22.
Με κατηγόρησε λοιπόν ο αδερφός ότι: «αποσιώπησα» αυτό το εδάφιο, ουσιαστικά ότι ήταν δόλιος ο χειρισμός μου…! Όμως, όχι μόνο δεν θα έκανα κάτι τέτοιο, αλλά όπως βλέπετε, με αφορμή του, αποφάσισα να γράψω και ολόκληρο άρθρο σχετικά με αυτό για να μην υπάρχει καμία υποψία ή παράπονο. Έτσι, πράγματι, «τα πάντα συνεργούν προς το αγαθό εις τους αγαπώντας Τον Θεό» και ναι (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;), είμαι και εγώ ένας από αυτούς που αγαπάνε τον Θεό και πολύ χαίρομαι για αυτό όπως και Ο Ίδιος!
Σχετικά με το ότι δεν το αποσιώπησα αυτό το εδάφιο ή οποιοδήποτε άλλο εδάφιο, έγραψα σε εκείνο το άρθρο τα εξής τα οποία θα’ πρεπε κανείς να προσέξει:
«Δεν υπάρχει κανένα άλλο επιχείρημα για την θέση τους. Αν υπάρχει, παρακαλώ να μου γνωστοποιηθεί, μάλιστα το συντομότερο.»
Έτσι λοιπόν, δεν θεώρησα καν άξιο λόγου το Α’Κορ.14:22 (ή άλλο) καθώς:
α) ΚΑΘΟΛΟΥ δεν αφορά το αν καταργήθηκε η γλωσσολαλιά (αυτό ήταν το θέμα του άρθρου!!),
β) επικεντρωνόμουν στη συγκεκριμένη περικοπή που κατά κανόνα χρησιμοποιείται (Α’Κορ.13:8-13) ως ισχυρότατο δήθεν επιχείρημα (για φαντάσου!) για να υποστηρίξουν αυθαιρέτως ότι καταργήθηκε το χάρισμα της γλωσσολαλιάς. Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν από το βιβλίο μου .
γ) τα λόγια του Παύλου είναι ξεκάθαρα στην Α’Κορ.13:8-13 ως προς τις προθέσεις του και τα πιστεύω του.
Όμως, πρόσθεσα εκεί (δες πάνω), ότι «αν υπάρχει» (προσέξτε με πλάγια γράμματα [!], καθώς ξέρω ότι δεν υπάρχει άλλο επιχείρημα, αν και μερικοί ίσως επικαλεστούν στην άγνοιά τους διάφορα) κάποιο άλλο επιχείρημα να μου γνωστοποιηθεί. Έτσι, θα μπορούσε παροτρυνόμενος κάποιος από τα λόγια μου αυτά, να μου γράψει το όποιο σχόλιο, ερώτηση, ένσταση.
Τώρα όμως, ας μπούμε στο ψητό και ας δούμε το εδάφιο που υποτίθεται «αποσιώπησα». Διαβάζουμε από το αρχαίο κείμενο:
Α’Κορ.14:21-22 εν τω νομω γεγραπται οτι εν ετερογλωσσοις και εν χειλεσιν ετεροις λαλησω τω λαω τουτω και ουδ ουτως εισακουσονται μου λεγει κυριος 22 ωστε αι γλωσσαι εις σημειον εισιν ου τοις πιστευουσιν αλλα τοις απιστοις η δε προφητεια ου τοις απιστοις αλλα τοις πιστευουσιν
Τα δεδομένα για όποιον δεν δέχεται να φοράει γυαλιά άλλου/ων:
1) Το εδάφιο μας λέει ότι η γλωσσολαλιά είναι ένα «σημείο» και αυτό για τους απίστους. (Τι είναι ένα σημείο; Ένα σημείο είναι κάτι που αναδεικνύει κάτι άλλο.)
2) Ερώτηση: Διδάσκει άραγε αυτό το εδάφιο, όχι τι δεν είναι, αλλά τι είναι η γλωσσολαλιά στους πιστούς; Όχι.
3) Ερώτηση: Έχοντας υπόψη ότι αρκετοί Κορίνθιοι πιστοί καθώς και ο Παύλος, είχαν αυτό το χάρισμα, μάλιστα το ενθάρρυνε όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, άραγε -βάσει κοινής λογικής- μπορεί αυτό το εδάφιο να διδάσκει ότι τελικά καταργήθηκε η γλωσσολαλιά; Όχι.
Αυτά -στα γρήγορα- κλείνουν το θέμα, φανερώνοντας ότι το εδάφιο αυτό ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχει με το προηγούμενο άρθρο μου περί του αν καταργήθηκε το συγκεκριμένο χάρισμα ή όχι. Αλλά θα συνεχίσω και θα αναλύσω το εδάφιο στα πλαίσια των συμφραζόμενών του, όπου και πάλι θα δούμε περίτρανα ότι αυτό το εδάφιο ΚΑΜΙΑ σχέση δεν είχε με το αν καταργήθηκε το χάρισμα αυτό ή όχι.
Α’Κορ.14:16-28 Διότι εάν δοξολογήσης με το πνεύμα, εκείνος όστις έχει τάξιν ιδιώτου πως θέλει ειπεί το αμήν εις την ευχαριστίαν σου, μη εξεύρων τι λέγεις; 17 Διότι συ μεν καλώς ευχαριστείς, ο άλλος όμως δεν οικοδομείται. 18 Ευχαριστώ εις τον Θεόν μου ότι λαλώ πλειοτέρας γλώσσας παρά πάντας υμάς• 19 πλην εν τη εκκλησία πέντε λόγους προτιμώ να λαλήσω διά του νοός μου, διά να κατηχήσω και άλλους, παρά μυρίους λόγους με γλώσσαν αγνώριστον (Αρχ.«η μυριους λογους εν γλωσση»).
20 Αδελφοί, μη γίνεσθε παιδία κατά τας φρένας, αλλά γίνεσθε νήπια μεν εις την κακίαν, τέλειοι όμως εις τας φρένας.
Μέχρι στιγμής ποιος είναι ο σκοπός των λόγων του; Ο σκοπός είναι να υπάρχει όφελος από άλλους κατά την χρήση της γλωσσολαλιάς. Το ίδιο αυτό το οφθαλμοφανές το βλέπουμε στην αρχή του κεφαλαίου όπου διαβάζουμε: Αρχ.«6 νυνι δε αδελφοι εαν ελθω προς υμας γλωσσαις λαλων τι υμας ωφελησω…..».
Σκοπός λοιπόν το όφελος και το μέσο, η σωστή χρήση του. Έχει σχέση το επόμενο εδάφιο με αυτά, δηλαδή το όφελος; ΟΧΙ. Εδώ έτσι ουσιαστικά ανοίγει παράγραφο. Δείτε το όμως:
Σκοπός λοιπόν το όφελος και το μέσο, η σωστή χρήση του. Έχει σχέση το επόμενο εδάφιο με αυτά, δηλαδή το όφελος; ΟΧΙ. Εδώ έτσι ουσιαστικά ανοίγει παράγραφο. Δείτε το όμως:
21 Εν τω νόμω είναι γεγραμμένον ότι δι' ετερογλώσσων και διά ξένων χειλέων θέλω λαλήσει προς τον λαόν τούτον, και ουδέ ούτω θέλουσι με εισακούσει, λέγει Κύριος.
Άρα, λογικά, γιατί επικαλείται αυτό το εδάφιο;; Μήπως, για να καταργήσει την γλωσσολαλιά για την οποία προηγουμένως ευχαρίστησε Τον Θεό και άλλα που θα δούμε;; Μα δεν έχει σχέση αυτό το εδάφιο ούτε με κάποια κατάργηση ούτε με τα προηγούμενα εδώ λόγια! Ή για να τους κάνει μία εισαγωγή ως προς τον ρόλο του χαρίσματος (κάτι που έχει σχέση με τα προηγούμενα); Φυσικά το δεύτερο! Απόδειξη είναι τα αμέσως επόμενα λόγια του που επεξηγούν αυτά (εδ.21)! Συνεχίζει:
22 Ώστε αι γλώσσαι είναι διά σημείον ουχί προς τους πιστεύοντας, αλλά προς τους απίστους• η προφητεία όμως είναι ουχί προς τους απίστους, αλλά προς τους πιστεύοντας.
Άρα, τους λέει στο εδ.21 ότι Ο Θεός θα μιλούσε στον άπιστο λαό μέσα από ανθρώπους που δεν ξέρανε την γλώσσα τους, και αυτό βάσει του εδ.22 θα λειτουργούσε ως σημείον σε αυτούς, καθώς θα τους ακούνε να μιλάνε γλώσσες που όμως δεν γνώριζαν. Τόσο απλά! Καταργεί εδώ το χάρισμα;; Αστεία πράγματα. Μιλάει για ΣΗΜΕΙΟΝ. Τους λέει για ποιους προορίζονταν… ως ΣΗΜΕΊΟΝ! Όχι ότι δεν θα ωφελούσε αυτό τους ίδιους!! Αυτό και αν θα ήταν αντίφαση!!! Ο ίδιος ο Παύλος:
α. το χρησιμοποιούσε [εδ.18],
β. αναγνωρίζει (με πρόθεση την ενθάρρυνση) ότι αυτός που χρησιμοποιεί το χάρισμα καλώς κάνει: εδ.17 Διότι συ μεν καλώς ευχαριστείς, ο άλλος όμως δεν οικοδομείται, απλώς πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους άλλους.
γ. Πιο κάτω, το προτρέπει (!): εδ.28 «…ας λαλή δε προς εαυτόν και προς τον Θεόν».
δ. Μας φανερώνει και επιπλέον ευλογημένες ιδιότητες αυτού του χαρίσματος, πάντα στο ίδιο
κεφάλαιο:
εδ.2-6 Αρχαίο: ο γαρ λαλων γλωσση ουκ ανθρωποις λαλει αλλα τω θεω ουδεις γαρ ακουει πνευματι δε λαλει μυστηρια 3 ο δε προφητευων ανθρωποις λαλει οικοδομην και παρακλησιν και παραμυθιαν 4 ο λαλων γλωσση εαυτον οικοδομει ο δε προφητευων εκκλησιαν οικοδομει 5 θελω δε παντας υμας λαλειν γλωσσαις μαλλον δε ινα προφητευητε μειζων γαρ ο προφητευων η ο λαλων γλωσσαις εκτος ει μη διερμηνευη ινα η εκκλησια οικοδομην λαβη (δες πάλι εδ.2 και το επόμενο εδώ) 6 νυνι δε αδελφοι εαν ελθω προς υμας γλωσσαις λαλων τι υμας ωφελησω εαν μη υμιν λαλησω η εν αποκαλυψει η εν γνωσει η εν προφητεια η εν διδαχη οικοδομει.
Ως σημείον λοιπόν, προορίζεται μόνο για τους απίστους, άρα δεν πρέπει να το χρησιμοποιούν οι Κορίνθιοι και γενικότερα οι πιστοί που το είχαν ή το έχουν ή θα το έχουν, δηλαδή έτσι, ως σημείον (!), μέσα στην εκκλησία. Δεν πρέπει να λειτουργεί το χάρισμα κανείς με πρόθεση να φανερώσουν το υπερφυσικό του Θεού (κάτι που προφανώς κάνανε !), αλλά όταν το χρησιμοποιούν να το χρησιμοποιούν προς όφελος δικό τους ή της εκκλησίας, εφόσον υπάρχει διερμηνεία.
23 Εάν λοιπόν συνέλθη η εκκλησία όλη επί το αυτό και λαλώσι πάντες γλώσσας αγνωρίστους, εισέλθωσι δε ιδιώται ή άπιστοι, δεν θέλουσιν ειπεί ότι είσθε μαινόμενοι;
Πάλι τα ίδια περί ωφέλειας και τάξης.
24 Αλλ' εάν πάντες προφητεύωσιν, εισέλθη δε τις άπιστος η ιδιώτης, ελέγχεται υπό πάντων, ανακρίνεται υπό πάντων, 25 και ούτω τα κρυπτά της καρδίας αυτού γίνονται φανερά• και ούτω πεσών κατά πρόσωπον θέλει προσκυνήσει τον Θεόν, κηρύττων ότι ο Θεός είναι τωόντι εν μέσω υμών. 26 Τι πρέπει λοιπόν, αδελφοί (Αρχ. «τι ουν εστιν αδελφοι»); Όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει• πάντα ας γίνωνται προς οικοδομήν.
Ξανά βλέπουμε τα κίνητρα του Παύλου: Η τάξη που οικοδομεί, που ωφελεί, μέσα από κάθε ενέργεια Του Πνεύματος, όπως ήταν και η γλωσσολαλιά εδ.26 «γλώσσαν έχει».
27 Εάν τις λαλή γλώσσαν αγνώριστον (Αρχ.«ειτε γλωσση τις λαλει»), ας κάμωσι τούτο ανά δύο ή το περισσότερον ανά τρεις και εκ διαδοχής, και εις ας διερμηνεύη•
28 αλλ' εάν δεν ήναι διερμηνευτής, ας σιωπά εν τη εκκλησία, ας λαλή δε προς εαυτόν και προς τον Θεόν.
Τα λόγια περιττά περί των προθέσεων του Παύλου πίσω από τα λόγια του, αλλά και την διάθεσή του απέναντι στο ευλογημένο χάρισμα αυτό Του Κυρίου.
Έτσι, από την μία είδαμε την σημασία αυτών των λόγων («σημείον… δια τους απίστους») και από την άλλη ότι -όπως είπα- δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση αυτό το εδάφιο με το προηγούμενο άρθρο μου, για αυτό και δεν αναφέρθηκα σε αυτό. Το προηγούμενο άρθρο μου αφορούσε το αν τα λόγια του Παύλου διδάσκουν ότι καταργήθηκε το χάρισμα των γλωσσών ή όχι και αυτό βάσει Α’Κορ.13:8-13, το εδάφιο όμως αυτό που εξετάσαμε εδώ (14:22) αφορά για ποιους προορίζονταν να είναι σημείο η γλωσσολαλιά και για ποιους όχι. Άσχετο αυτό το εδάφιο λοιπόν με το προηγούμενο άρθρο μου, ασχέτως αν για μερικούς, το κατάντησαν να είναι σχετικό. Ναι, επιμένω μέχρι να το παραδεχτείτε!
Ο Θεός ας δώσει την αύξησή Του, αλλά μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, δεν θα μας παρακαλάει να την δεχτούμε…
Αλέξης Τομαράς
Υγ. Σταματήστε επιτέλους να κρύβεστε πίσω από την κατάχρηση που μερικοί πεντηκοστιανοί αδερφοί κάνουν σε βάρος των χαρισμάτων. ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΓΡΑΦΗ, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού!
