ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ - Ο αφιερωμένος Χριστιανός και "το κίνημα των αγανακτισμένων", του αδ. Αλέξη Τομαρά

(Αν δεν είσαι αφιερωμένος Χριστιανός, αλλά απλώς ένα μέλος σε κάποια εκκλησία, μην πας στον κόπο να διαβάσεις τις ακόλουθες 20 περίπου σελίδες.)

Με αφορμή τις διάφορες συζητήσεις και άλλοτε διαμάχες στο facebook, σχετικά με το αν πρέπει ο πιστός στον Θεό άνθρωπος να συμμετέχει στις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, γενικά στις πλατείες όπου εκδηλώνονται διάφορες διαμαρτυρίες κατά των όσων συμβαίνων και θα συμβούν στην γήινη αυτή ταλαίπωρη χώρα μας, σκέφτηκα να ασχοληθώ με το ζήτημα. Θα προσπαθήσω έτσι με διάφορες διευκρινήσεις, ερωτήσεις/απαντήσεις, να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά, επειδή νιώθω ότι πολλοί πιστοί παραβλέπουν κάποιες βασικές αλήθειες. Ο σκοπός λοιπόν του άρθρου είναι η επίγνωση του εαυτού μας και των άλλων, κυρίως πιστών ή λεγόμενων πιστών.

Αυτές είναι οι ερωτήσεις με τις οποίες θα ασχοληθούμε:

1. Εφόσον όλες οι εξουσίες είναι από Τον Θεό, είναι ανταρσία απέναντι στον Θεό, το να συμμετέχουμε σε διαδηλώσεις που δεν αρέσουν στην εκάστοτε εξουσία;

2. «Μήπως όταν συμμετέχουμε σε τέτοιες διαδηλώσεις, ουσιαστικά εξωτερικεύουμε την απιστία μας στον Θεό;»

3. «Μήπως πρέπει να περιμένουμε την οδηγία Του Θεού για το αν πρέπει να παραβρεθούμε σε μία τέτοια διαδήλωση;»

4. Τελικά, μήπως μπορεί να τα κάνει όλα μόνος Του Ο Θεός και δεν χρειάζεται εμάς;

5. Ενώ Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος να συμμετέχει στους σκοπούς Του, όπως τον ευαγγελισμό των ψυχών και την οικοδομή της Εκκλησίας, ας ρωτήσουμε: μόνο αυτοί είναι οι σκοποί Του, στους οποίους ο πιστός καλείται να συμμετέχει;

6. Ως πιστός, φέρω ευθύνη για τον εαυτό μου; Ή μήπως Ο Θεός μόνο θα με φροντίσει;

Πριν ασχοληθούμε με τις ερωτήσεις, θεωρώ σημαντικό, αν και χωρίς μεγάλη ανάλυση, να αντιληφθούμε πρώτα τους διάφορους λόγους που ένας πιστός δεν θέλει να παραβρεθεί σε τέτοιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, ακόμα και αν είναι ειρηνικές. Κάνοντάς το, ίσως βοηθήσει και αυτό να μετριαστεί ο λόγος πολλών Χριστιανών «πατριωτών», επαναστατών, ηρώων που αμαρτάνουν ασύστολα. Ας δούμε μερικούς λόγους:

1) Θεωρεί ότι η θέση του, δεν είναι μεταξύ των απίστων, αλλά θέλει να διαχωρίζεται από

αυτούς. Βέβαια, παραβλέπει ότι δεν είναι όλοι άπιστοι που συμμετέχουν, ότι Ο Θεός θέλει μερικές φορές να είμαστε και δίπλα στους απίστους και ότι το ζήτημα δεν περιορίζεται σε μία συμμετοχή κάποιας αμαρτίας. Θα δούμε σχετικά αργότερα.

2) Θεωρεί ότι οι εξουσίες είναι εκεί από Τον Κύριο και δεν θέλει να αμαρτήσει απέναντί τους.

Μάλιστα σκέφτεται ότι ακόμα και πίσω από δικτατορίες, μπορεί Ο Κύριος να προωθεί το θέλημα Του για έναν λαό, ένα θέλημα που δεν θα είναι απαραίτητα ευχάριστο για αυτούς. Εσύ πιστέ, λαμβάνεις σωστά υπόψη αυτή τη περικοπή:

Ρωμ.13:1-8 Πάσα ψυχή ας υποτάσσηται εις τας ανωτέρας εξουσίας. Διότι δεν υπάρχει εξουσία ειμή από Θεού• αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού είναι τεταγμέναι. 2 Ώστε ο εναντιούμενος εις την εξουσίαν εναντιούται εις την διαταγήν του Θεού• οι δε εναντιούμενοι θέλουσι λάβει εις εαυτούς καταδίκην. 3 Διότι οι άρχοντες δεν είναι φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν; πράττε το καλόν, και θέλεις έχει έπαινον παρ' αυτής• 4 επειδή ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν. Εάν όμως πράττης το κακόν, φοβού• διότι δεν φορεί ματαίως την μάχαιραν• επειδή του Θεού υπηρέτης είναι, εκδικητής διά να εκτελή την οργήν κατά του πράττοντος το κακόν. 5 Διά τούτο είναι ανάγκη να υποτάσσησθε ουχί μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν. 6 Επειδή διά τούτο πληρόνετε και φόρους• διότι υπηρέται του Θεού είναι εις αυτό τούτο ενασχολούμενοι. 7 Απόδοτε λοιπόν εις πάντας τα οφειλόμενα, εις όντινα οφείλετε τον φόρον τον φόρον, εις όντινα τον δασμόν τον δασμόν, εις όντινα τον φόβον τον φόβον, εις όντινα την τιμήν την τιμήν. 8 Εις μηδένα μη οφείλετε μηδέν ειμή το να αγαπάτε αλλήλους• διότι ο αγαπών τον άλλον εκπληροί τον νόμον.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, οι πιστοί αυτοί δεν είναι σίγουροι ότι Ο Θεός εγκρίνει την συμμετοχή τους. Αυτοί οι αδερφοί, αν χωρίς αυτήν την πίστη, παραβρεθούν στις διαδηλώσεις, αμαρτάνουν, επειδή κινήθηκαν σε μία πράξη που δεν εμπεριέχει πίστη στην έγκρισή Του Θεού:

Ρωμ.14:22-23 Συ πίστιν έχεις; έχε αυτήν εντός σου ενώπιον του Θεού• μακάριος όστις δεν κατακρίνει εαυτόν εις εκείνο, το οποίον αποδέχεται. 23 Όστις όμως αμφιβάλλει, κατακρίνεται, εάν φάγη, διότι δεν τρώγει εκ πίστεως• και παν ό,τι δεν γίνεται εκ πίστεως, είναι αμαρτία.

Θέλεις ένας αδερφός να αμαρτήσει εξαιτίας της επιμονής σου;

3) Φοβάται ότι μπορεί να γίνουν επεισόδια και θέλει να τα αποφύγει. Αν και θα μπορούσε να

βρει μία λύση, ο ίδιος δεν την βλέπει και με σωφροσύνη (!) θα αποφύγει την συμμετοχή του. Ας έχουμε υπόψη λοιπόν ότι δεν έχουν όλοι το θάρρος, τόλμη, ιδιοσυγκρασία.

4) Ανθρωπίνως κάνει υπομονή, μήπως τελικά αλλάξουν τα πράγματα, χωρίς να συμμετάσχει ο ίδιος στις διαδηλώσεις. Έχει όμως σκοπό, κάποια στιγμή να συμμετάσχει σε αυτές.

5) Δεν πιστεύουν -για διάφορους λόγους- ότι η συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις θα βοηθήσει

σε τίποτα.

6) Απλώς στην πραγματικότητα είναι τεμπέληδες ή αδιάφοροι συμφεροντολόγοι, που έχουν βέβαια δικαιολογίες για να κρύψουν και από τον εαυτό τους το γεγονός. Ανήκεις σε αυτούς άραγε;

ΌΜΩΣ, όταν απευθύνομαι σε πιστούς και θέλω να τους ενθαρρύνω «να κατέβουν στο Σύνταγμα», δεν έχω δικαίωμα –μην το ξεχνάω- με κανένα φασιστικό τρόπο, να τους θεωρώ όλους τεμπέληδες, να βάζω όλους τους πιστούς σε ένα τσουβάλι.

7) Πιστεύει ότι είναι ωφέλιμο να συμμετάσχει στις ειρηνικές διαδηλώσεις, αλλά με ειλικρίνεια,

με αληθινό ενδιαφέρον και δυνατή πίστη, προτιμάει να προσεύχεται και να νηστεύει ως κάτι πιο ισχυρό. Θεωρεί έτσι, αυτή τη τακτική του, συμμετοχή του στο λεγόμενο «κίνημα των αγανακτισμένων», ασχέτως αν άλλοι μπορεί να το δούνε ως δικαιολογία.

Θεωρώ ωφέλιμο να εντοπίσουμε σε ποια κατηγορία από τις πιο πάνω ανήκουμε και αυτό με φόβο Θεού. Προσέξτε, δεν λέω σε ποια κατηγορία θα θέλαμε να ανήκουμε, αλλά σε ποια πραγματικά ανήκουμε. Μερικές φορές θέλει ιδιαίτερη δύναμη αυτό. Πριν συνεχίσεις, σε παρακαλώ βρες τον εαυτό σου σε αυτές τις κατηγορίες.

----------

Το πόσο συμφωνώ ή διαφωνώ με τις πιο πάνω κατηγορίες Χριστιανών (εκτός της 6η), πιστεύω θα το διακρίνετε στην πορεία.

Στην συνέχεια, κάποιες αρχικές επισημάνσεις/διευκρινήσεις πριν ασχοληθούμε με τις ερωτήσεις/προβληματισμούς που είπαμε στην αρχή:

***Καταρχάς, θεωρώ ότι το όνομα που αποδίδουν σε αυτό το κίνημα («…των αγανακτισμένων») δεν είναι ό,τι καλύτερο και αυτό διότι λεκτικά:

α) περιορίζει το κίνημα σε «αγανακτισμένους» (αγανάκτηση είναι κάτι συγκεκριμένο), λες και όσοι δεν είναι αγανακτισμένοι, που όμως φοβούνται ή ανησυχούν για το αύριο το δικό τους ή/και των παιδιών τους θα πρέπει να μείνουν έξω από το συγκεκριμένο κίνημα και να μην συμμετέχουν στις διάφορες διαδηλώσεις. (Φυσικά δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση.)

β) a priori παρουσιάζει όλους τους παρευρισκόμενους στις σχετικές διαδηλώσεις/διαμαρτυρίες ως αγανακτισμένους, ενώ είναι πολλοί που δεν είναι αγανακτισμένοι (να λέμε την αλήθεια), αλλά είναι απλώς ανήσυχοι, φοβισμένοι ή ενοχλημένοι σε διάφορα επίπεδα…

Αυτά όμως είναι μικρά γράμματα… αν και, και αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη. Σε αυτό το άρθρο βέβαια, θα πάμε πιο πέρα από αυτά.

***Το να είναι κάποιος αγανακτισμένος, από μόνο του, δεν τον κάνει αυτομάτως άγιο ή ήρωα ή δίκαιο, αλλά απλώς… αγανακτισμένο. (Αυτονόητο, αλλά τα αυτονόητα, δεν είναι σε όλους αυτονόητα.) Όσο αφορά τους αγανακτισμένους πιστούς, το ποιος τελικά είναι άγιος, άνθρωπος θυσίας και δίκαιος, δεν κρίνεται από την συμμετοχή ή την απουσία του στο Σύνταγμα, αλλά είναι κάτι που στο βαθμό που Ο Κύριος επιτρέπει, γίνεται φανερό σε όσους έχουν άνωθεν διάκριση και μπορούν να αντιληφθούν τον όλο εν Χριστώ καρπό του μέχρι στιγμής.

***Το να είναι κάποιος συμπατριώτης μας -πιστός και μη- αγανακτισμένος, δεν του δίνει κανένα δικαίωμα στην αμαρτία, ούτε δίνει δικαίωμα στους υπολοίπους να τον δικαιολογούν και να τον υποθάλπουν, παρόλο που κατανοούν την αγανάκτηση, την οργή.

Θεωρώ ότι ένα από τα πιο άσχημα (!!) των ημερών, είναι άνθρωποι συγχρονισμένοι, να μουντζώνουν την βουλή, τους πολιτικούς, διαφθαρμένους και μη. Αναρωτιέμαι αν οι ίδιοι (όχι όλοι) που μουντζώνουν, δεν θα κάνανε τα ίδια κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Και το αναρωτιέμαι όχι αυθαίρετα, αλλά επειδή βλέπω διαφθορά σε διάφορα επίπεδα στους 70 από τους 100 Έλληνες, από τον περιπτερά μέχρι τον δικαστικό. Μήπως οι μούντζες που ρίχνουν οι συγκεκριμένοι (ένοχοι), σε αυτούς που θεωρούν κλέφτες, άδικους, ψεύτες, εκμεταλλευτές, προδότες, τελικά τις ρίχνουν στον εαυτό τους; Αν λες ψέματα ή κλέβεις, όπως αυτοί που σου λένε ψέματα και σε κλέβουν, τότε ποιους μουντζώνεις; Τονίζω πάλι (επειδή οι άδικοι θέλουν να ξεχνούν και να ακούνε ό,τι θέλουν…), ότι αναφέρομαι στους διαφθαρμένους συμπατριώτες μας (…αν μου πεις ότι δεν πιστεύεις JJ ότι υπάρχουν τέτοιοι, θα σου πω να επισκέπτεσαι την χώρα μας που και που, έστω ως τουρίσταςJ…και ότι δεν σε λαμβάνω πλέον καν υπόψη), που ενώ δεν θέλουν να βγάλουν το δοκάρι από το δικό τους μάτι και όμως, ως ήρωες και πατριώτες, πρωτοστατούν με υψωμένα χέρια (και δεν εννοούμε σε δοξολογία) στις συγκεκριμένες διαδηλώσεις. Αυτοί λοιπόν, που θέλουν τα δικά τους… δικά τους και τα -στην πράξη- δικά μας, δικά τους (από τις δύο πλευρές τις μούντζας), είναι επικίνδυνοι για όλους, ειδικά όταν είναι αγανακτισμένοι ή φοβισμένοι! Έτσι, αν και κατανοώ και λυπάμαι πολύ για την δυστυχία που ζει ο λαός ακόμα και οι όποιοι διεφθαρμένοι, δυστυχία που τους επιβάλλεται και η οποία τους κάνει δικαίως να αγανακτούν, ταυτόχρονα όμως δεν επιτρέπεται να «κρατήσω την αλήθεια στην αδικία» για αυτό και θα πω… ΝΤΡΟΠΗ!! Είστε (οι όποιοι διεφθαρμένοι) υποκριτές και προδότες του ήθους (όπως οι ένοχοι που μουντζώνετε) και αν είσαι Του Κυρίου, δύο φορές ΝΤΡΟΠΗ!!!! Τα λέω αυτά, για να μην νομίζετε ότι δεν σας διακρίνουμε ή ότι κάνουμε τα στραβά μάτια στο «τι» είστε, αλλά και για να έχετε επίγνωση του πραγματικού εαυτού σας μπας και επέλθει σωφροσύνη.

Τώρα, η μούντζα είναι κατάρα. Αυτό που ρίχνουν οι όποιοι «αγανακτισμένοι» και άλλοτε συνοδεύεται με το ηχηρό «Να!!!!», ναι, είναι κατάρα, σημαίνει το κακό να έρθει πάνω σου. Επιθυμείς το κακό κάποιου. Αυτό, δεν το έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί, άντε να έχουν συνειδητοποιήσει το μίσος/αποδοκιμασία τους και μόνο. Κατάντησε ο γνωστός δημαγωγός Λαζόπουλος και άλλοι να παρουσιάζουν την αμαρτία ως κάτι χαριτωμένο και ηρωικό… Εσύ, ως πιστός Του Χριστού που λες ότι είσαι, πως το βλέπεις το θέμα της μούντζας; Είσαι πιστός στο θέλημα Του Θεού; Γνωρίζεις όμως ποιο είναι αυτό; Δες εδώ τι μας λέει Το Πνεύμα της αληθείας:

Ματθ.5:44-48 Εγώ όμως σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους, οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους, οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι, 45 διά να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς, διότι αυτός ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. 46 Διότι εάν αγαπήσητε τους αγαπώντάς σας, ποίον μισθόν έχετε; και οι τελώναι δεν κάμνουσι το αυτό; 47 και εάν ασπασθήτε τους αδελφούς σας μόνον, τι περισσότερον κάμνετε; και οι τελώναι δεν κάμνουσιν ούτως; 48 εστέ λοιπόν σεις τέλειοι, καθώς ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς είναι τέλειος.

Ρωμ.12:14, 17 Ευλογείτε τους καταδιώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε. …….17 Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού• προνοείτε τα καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων• 18 ει δυνατόν, όσον το αφ' υμών ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων.

Ιάκ.3:7-10, 14-18 Διότι παν είδος θηρίων και πτηνών, ερπετών και θαλασσίων δαμάζεται και εδαμάσθη υπό της ανθρωπίνης φύσεως, 8 την γλώσσαν όμως ουδείς των ανθρώπων δύναται να δαμάση• είναι ακράτητον κακόν, μεστή θανατηφόρου φαρμάκου. 9 Δι' αυτής ευλογούμεν τον Θεόν και Πατέρα, και δι' αυτής καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ' ομοίωσιν Θεού πλασθέντας• 10 εκ του αυτού στόματος εξέρχεται ευλογία και κατάρα. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, ταύτα να γίνωνται ούτω……………..14 Εάν όμως έχητε εν τη καρδία υμών φθόνον πικρόν και φιλονεικίαν, μη κατακαυχάσθε και ψεύδεσθε κατά της αληθείας. 15 Η σοφία αύτη δεν είναι άνωθεν καταβαίνουσα, αλλ' είναι επίγειος, ζωώδης, δαιμονιώδης. 16 Διότι όπου είναι φθόνος και φιλονεικία, εκεί ακαταστασία και παν αχρείον πράγμα. 17 Η άνωθεν όμως σοφία πρώτον μεν είναι καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος. 18 Και ο καρπός της δικαιοσύνης σπείρεται εν ειρήνη υπό των ειρηνοποιών.

Α’Πέτ.3:8-11 Τελευταίον δε, γίνεσθε πάντες ομόφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαγχνοι, φιλόφρονες, 9 μη αποδίδοντες κακόν αντί κακού ή λοιδορίαν αντί λοιδορίας, αλλά το εναντίον ευλογούντες, επειδή εξεύρετε ότι εις τούτο προσεκλήθητε, διά να κληρονομήσητε ευλογίαν. 10 Διότι Όστις θέλει να αγαπά την ζωήν και ίδη ημέρας αγαθάς (αυτό θέλει η Ελλάδα μας) ας παύση την γλώσσαν αυτού από κακού και τα χείλη αυτού από του να λαλώσι δόλον, 11 ας εκκλίνη από κακού και ας πράξη αγαθόν, ας ζητήση ειρήνην και ας ακολουθήση αυτήν•

(Αυτά είναι αλήθεια στην ζωή σου; Τα πιστεύεις; Είσαι πιστός σε αυτά; Διώκεις τον αγιασμό σου; Αν όχι, γιατί θεωρείς ακόμα ότι είσαι Του Κυρίου;)

Βλέπουμε αδερφοί ότι η κατάρα σίγουρα δεν είναι στα δικαιώματά μας. Αλλά σκέψου το και αλλιώς. Μαζεύονται εκεί μερικοί για να εκτονωθούν ρίχνοντας μούντζες/κατάρα (αν και όχι μόνο για αυτό φυσικά), αλλά αυτό το σκέφτηκαν καλά; Εσύ ως πιστός που το έκανες, το σκέφτηκες καλά; Ποιο το όφελος, αν -ας πούμε- οι κατάρες έπιαναν; Σκέφτηκες η επόμενη μέρα ποια θα είναι; Τι θα απογίνει η Ελλάδα; Ποιος θα αναλάβει; Τι χάος θα επικρατήσει; Πόσο αίμα θα χυθεί; Μήπως τελικά καταλήξουμε σε εμφύλιο μέχρι να βρεθούν οι καινούργιοι να αναλάβουν; (Το έχουν δει και άλλοι λαοί αυτό το έργο…)

Δεν είναι άγιο, αλλά και φρονιμότερο, να ζητάμε να έρθει το έλεος και η ευλογία του Θεού σε όλους όσους διοικούν αυτή τη χώρα; Το έχεις σκεφτεί αυτό το απλό; (Σκέψου, ρωτάω «πιστό» αν το έχει σκεφτεί αυτό…) Ή το σαρκικό σου μίσος και οργή σε έχουν τυφλώσει; Το έχεις… διαβάσει;

Α’Τιμ.2:1-4 Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, ευχαριστίας υπέρ πάντων ανθρώπων, 2 υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι, διά να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι. 3 Διότι τούτο είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του σωτήρος ημών Θεού, 4 όστις θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας.

Το βιώνει μήπως η Ελλάδα μας αυτό; Σκέψου μία-μία τις λέξεις:

«Βίο ατάραχο και ησύχιο, με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα»

Όχι. Αναρωτιέσαι ακόμα γιατί; Εδώ (εδ.1-2), διακρίνουμε έναν λόγο: η απουσία της προσευχής της Εκκλησίας υπέρ όσων διοικούν την χώρα. Δεν είδα κανέναν τόσα χρόνια (και βάζω τον εαυτό μου μέσα σ’αυτό), στα χρόνια της παχιάς αγελάδας, να ξεσηκώνει τους αδερφούς σε μια τέτοια σταθερή επιδίωξη (όχι δοκιμαστική… όχι να το κάνουμε για να πούμε ότι το κάναμε και αυτό, αλλά με πίστη και επίγνωση…). Μήπως τώρα που πέσαμε πολλοί στον γκρεμό, εκεί, στο γκρεμό, γονατισμένοι -πολλοί με σπασμένα γόνατα- προσευχηθούν, νηστέψουν και ξεσηκώσουν και άλλους στο ίδιος; Βλέπω ότι έχει αρχίσει και προσωπικά συμμετέχω σε αυτό και αυτό μου δίνει επιπλέον ελπίδα. Επιμένω λοιπόν ότι η προσευχή και η νηστεία της Εκκλησίας, είναι Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.

ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.

Α, και κάτι άλλο….

είναι η μόνη ελπίδα για αυτό το τόπο…! Ό,τι και να κάνουμε είναι χρήσιμο, αλλά δεν φτάνει αν Ο Θεός δεν δώσει την αύξησή Του. Απλώς δεν φτάνει. Πρέπει να το χωνέψουμε αυτό.

Σταματήστε λοιπόν τα πολλά κηρύγματα και αρχίστε τις συμπροσευχές για τον σκοπό.

***Πέραν των λάθος πολιτικών επιλογών, σε ένα μεγάλο βαθμό, η θρησκεία αυτού του τόπου, η θρησκεία της πλειονότητας (…), φέρει ευθύνη. Ναι και όμως. Δεν έδωσε Τον Αληθινό Χριστό στους γονείς και οι γονείς φυσικά δεν Τον ήξεραν για να Τον δώσουν στα παιδιά. Αυτόν, Τον Αληθινό Χριστό, Τον έχει στις εικόνες μόνο, άντε και σε μερικά κηρύγματα για να κρατάμε τα προσχήματα, άντε και για τον παραδοσιακό φολκλορισμό των Χριστουγέννων και του Πάσχα όπου όλοι νιώθουν την «συγκίνηση» και την «ανάταση» που τους προσφέρεται (από την ιεραρχία) και για την οποία σας αμείβουν λέγοντας «Και εγώ Ορθόδοξος είμαι!». Αυτό που δώσατε στους συμπατριώτες μου είναι, «αγίους», «μυστήρια», «παναγία», έναν περίεργο Ελληνισμό, μία πνευματική λέσχη να νιώθουν ότι ανήκουν (στην περίπτωση που υπάρχει Ο Θεός δηλαδή…/ εμπαιγμός), αλλά δεν δώσατε το Ευαγγέλιο Του Ιησού Χριστού. Όχι, ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΩΣΑΤΕ. ΜΗΝ ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ στον εαυτό σου. Πολύ πιθανόν δεν ξέρεις καν πιο είναι το Ευαγγέλιό Του Ιησού Χριστού, κάπως λογικό εφόσον δεν σου το μάθανε οι προηγούμενοι.

Ναι, σε ξέρω και εσένα. Εσύ θα πεις: «Μααα, τι είναι αυτά που λες! Δεν ξέρεις την Ορθοδοξία! Και εμείς μιλάμε για τον Χριστό.» Κοίταξε, εσύ κάνεις πως δεν την ξέρεις. Αυτό που προσωπικά… «ξέρω», πέρα από τις πάμπολλες ψευδοδιδασκαλίες/πλάνες στους κόλπους της Ορθοδοξίας, είναι ότι οι 1999 από τους 2000 που εκκλησιάζονται, δεν ξέρουν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού (και ο ένας, το άκουσε από κάποιο αναγεννημένο Διαμαρτυρόμενο!), αλλά ακόμα πιο πολύ ξέρω αυτό που συμβαίνει γύρω μου τώρα που μιλάμε. Δεν βλέπεις; Προσπάθησε να κοιτάξεις γύρω σου έχοντας το όποιο Χριστιανικό σου πρίσμα: Πορνεία, μοιχεία (τους επιτρέπετε και 3 γάμους…!), ασέβεια, προστυχιά, κλεψιά, ξεπεσμός, υποκρισία, αλητεία, αλαζονεία, ανόητη υπερηφάνεια, γονείς ανίκανοι να μεγαλώσουν τα παιδιά τους εν Χριστώ (και γενικότερα), παπάδες που δεν έχουν αντιληφθεί ΚΑΘΟΛΟΥ τον κίνδυνο που διατρέχουν οι ψυχές να βρεθούν στην κόλαση, παιδιά από μικρή ηλικία συνειδητά άθεα και άλλα, ταυτόχρονα μέσα στην ανταρσία απέναντι στους γονείς, δασκάλους, και γενικότερα. Πως προέκυψαν αυτά; Δεν ήταν η Ορθοδοξία, πνευματική ηγεσία αυτού του τόπου; Έτσι δεν ήθελε να βλέπει τον εαυτό της; Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς δηλώνουν «Ορθόδοξοι» και με καμάρι «βαπτισμένοι» και δεν τους λέτε, σε γονείς και παιδιά, ότι δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και ότι η κατάληξή τους θα είναι στην κόλαση, αντιθέτως προτιμάτε από τηλεόραση και ραδιόφωνο να ισχυρίζεστε με κομπασμό ότι «Το 98% των Ελλήνων είναι Ορθόδοξοι!» Κοιμόσαστε με τα τσαρούχια (!) και έχετε το θράσος να παραβρίσκεστε με τα ράσα σας στο κίνημα των αγανακτισμένων ως συμπαραστάτες και επαναστάτες, εσείς (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις) που τους κρύψατε Τον Χριστό που μπορεί να τους σώσει και να τους αλλάξει!! Αυτούς τους πολιτικούς, επιχειρηματίες, δικηγόρους, εφοριακούς και όλους τους άλλους, τους περάσατε μέσα από τις κολυμβήθρες σας, τους βαπτίσατε κάποτε μωρά και μετά χωρίς καμία Βιβλική, ουσιαστική ωφέλιμη, πνευματική φροντίδα, καμία προσωπική επίβλεψη του αγιασμού των γονέων τους και των ιδίων αργότερα, τους εγκαταλείψατε «κλασσικά» στα χέρια του εχθρού της ψυχής των• τον καρπό πολλών αυτών, τον θερίζουμε σήμερα. Και ρωτώ, ο Χριστιανισμό σας, σας έμαθε ποτέ τι είναι ποίμανση, τι ευθύνη φέρει ο όποιος λειτουργός της εκκλησίας για το ποίμνιο; Κακώς σας ρωτάω για τον Χριστιανισμό σας, απλά θέλω να αφυπνιστείτε στην πραγματικότητά σας. Γνωρίζω ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Βιβλικό Χριστιανισμό και έτσι δεν σας έμαθε τίποτε, εκτός από το να λειτουργείτε στις τελετές σας, να ψέλνετε, να κάνετε βόλτες με εικόνες αγίων, να σας φιλούν το χέρι, να ποζάρετε με τα γενειάδα του Μωησή. Αρκείστε σε αυτά και τον μισθό σας και θέλετε να σας θεωρώ Χριστιανούς; Ναι, θα πεις για μερικά συσσίτια που οργανώνουν διάφορες ενορίες, για κάποιες ιεραποστολές και θα σου πω ότι είσαι εκτός θέματος. Αναφέρθηκα στην ποίμανση, στην συστηματική, άμεση, προσωπική καλλιέργεια μιας άγιας συνείδησης στους πιστούς που έρχονται στις εκκλησίες σας, στο αγιασμό των γονέων, των παιδιών και αυτό πάντα με επίκεντρο Τον Ιησού Χριστό. Αλλά…πώς να γίνουν αυτά… αν το επίκεντρο δεν είναι Ο Ιησούς Χριστός;!

Ε, λοιπόν, εφόσον βλέπετε των εαυτό σας ως την πνευματική ηγεσία αυτού του τόπου, ας αναλάβετε την ευθύνη για όλους (τους δήθεν 98%) συμπατριώτες μου... έτσι, και για τους σημερινούς πολιτικούς (όποιους) που βγήκαν από τους Ορθόδοξους κόλπους σας. Απέτυχε το σύστημα της Ορθοδοξίας, απέτυχε από άγνοια• αυτή είναι η βασική (αρχαία) αιτία…

Αν και είμαι καυστικός, πάντα όμως εν αληθεία, δεν είμαι εχθρό σας, αλλά εχθρεύομαι τα όσα σπείρατε σε αυτή τη χώρα. Μιλάω λοιπόν έτσι (Ιούδ.22-23), μπας και αφυπνιστεί κανείς (η ελπίδα πεθαίνει τελευταία), από την άλλη, έχω κατανόηση για πολλά. Ξέρω π.χ. ότι άλλοι, προηγούμενοι, στρώσανε για σας σήμερα και είναι πολύ δύσκολο να ξεστρώσετε. Αλλά, να μην ξεχνιέστε, δεν είναι ακατόρθωτο αν το θελήσετε, επειδή μπορεί Ο Θεός να ηγηθεί της μετάνοιάς σας αυτής και να κάνει συγκλονιστικά ένδοξα πράγματα τα οποία όπως καταντήσατε δεν μπορείτε να φανταστείτε (όσα βρίσκονται στις Πράξεις των Αποστόλων).

Τι προτείνω ρωτάς; Τι άλλο δικαιούμαι να προτείνω; Να μετανοήσετε για τις αμαρτίες σας, τις πλάνες σας, τον άλλοτε φιλελευθερισμό σας, την άγνοιά σας, να επιστρέψετε στην Καινή Διαθήκη και να αφήσετε τις παραδόσεις/ψευδοδιδασκαλίες σας, που σας πήρανε μακριά από Τον Ζωντανό Ιησού Χριστό, που είναι Ο Μόνος Ο Οποίος μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο σε όλα τα επίπεδα και να τον κάνει «φως και αλάτι» σε αυτή τη χώρα που ζούμε. Σε ρωτώ «ιερέα» (θες βλέπεις να σε θεωρούμε και «ιερέα»…): Θέλεις να έρθω στην εκκλησία σου όπου «λειτουργείς» και με την άδειά σου να κηρύξω το ανόθευτο Ευαγγέλιο Του Ιησού Χριστού που σώζει από την κόλαση; Δεν θα μιλήσω φυσικά κατά της Ορθοδοξίας ή εσένα (θύμα είσαι και εσύ), αλλά απλώς θα μιλήσω για «μετάνοια στον Θεό και πίστη στον Ιησού Χριστό» όπως υποχρεούμαι:

Πράξ.20:21 …διαμαρτυρόμενος Ιουδαίοις τε και Έλλησιν την εις Τον Θεόν μετάνοιαν και πίστιν εις τον Κύριον ημών Ιησούν

Αν πάλι δεν θες να κάνω κάτι τέτοιο, μπορώ να έρθω και να κάνω ό,τι μπορώ να σε βοηθήσω να το κηρύξεις εσύ; Μην ντρέπεσαι που χρειάζεσαι αυτή τη βοήθεια, είσαι ο κανόνας, αντιθέτως πλέον, σε τιμά που την θέλεις. Δεν θα το μάθει κανένας, αν αυτός είναι ο φόβος σου! Μην αφήνεις τις ψυχές της ενορίας σου να πάνε στην κόλαση, ξεγελώντας τους ότι το βάπτισμά τους, ή η παναγία, ή το μνημόσυνό τους (όπου κακώς τους δίνετε ψεύτικες ελπίδες!), θα τους σώσει. Μα τι ψέματα!! Μην τους κρύβεις την αλήθεια κάνοντας τον μισθό σου, μισθό του Μαμωνά. Γύρνα σελίδα στην όποια σχέση σου με Τον Τριαδικό Θεό. Ελπίζω να με «ακούς» τώρα… και μη φοβάσαι, είμαι πιο μαλακός από κοντά.

Πρέπει να διαλέξεις κάποτε, το ενεργό Ευαγγέλιο Του Ιησού Χριστού ή την θρησκεία σου, είτε είσαι μισθωτός παπάς, είτε απλός Ορθόδοξος. Αυτά με πολύ λίγα λόγια, αλλά με πάρα πολύ καημό….

Μισό λεπτό όμως. Για να μην ξεχνιούνται και χαίρονται οι όποιοι άλλοι τυφλοί και για να είμαι δίκαιος μπροστά στον Θεό μου και στους ανθρώπους, μάλλον σχεδόν τα ίδια χάλια θα είχε η Ελλάδα αν μετά από τόσες γενιές ήταν Καθολική ή Διαμαρτυρόμενη, απλά ασχολούμαι τώρα με το ντόπιο φρούτο…

***Όσο και αν διάφοροι θεωρούν τα πράγματα ξεκάθαρα και τις λύσεις απλές, κι όμως, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε ψύχραιμοι ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε ότι είμαστε αντικειμενικοί. Εύκολα βγαίνουν και βρίζουν τους πολιτικούς ως ανίκανους, αλλά ποτέ δεν λαμβάνουν υπόψη:

-Το πόσο πολυσύνθετο είναι πλέον το πρόβλημα, καθώς αφορά και εμάς και την Ευρώπη και μάλλον και τον κόσμο όλο!...

-Το πόσο δύσκολο είναι να παρθεί η όποια απόφαση από τους Έλληνες πολιτικούς, καθώς μπορεί τελικά αυτή να ζημιώσει την Ελλάδα. Όλες οι αποφάσεις είναι οριακές και αβέβαιες.

-Ότι υπάρχει ένα χρέος το οποίο οφείλει το κράτος να καλύψει, χωρίς όμως να καταστρέψουμε τη χώρα.

-Ότι σίγουρα δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ένοχοι ή ανίκανοι ή στο ίδιο βαθμό ένοχοι ή ανίκανοι. (Να προσθέσω επίσης ότι πάντως, σίγουρα δεν είμαστε όλοι σε όλα, αθώοι ή/και ικανοί…)

-Από την άλλη, δεν μπορούμε ως πιστοί να παραβλέψουμε ότι Ο Θεός μπορεί να εργαστεί πολύ καλά πράγματα για αυτόν τον τόπο, μέσα από αυτό το αδιέξοδό της, από τον πάτο στον οποίο έφτασε. Πράγματι, καμία φορά πρέπει ένα οικοδόμημα να γκρεμιστεί, για να χτιστεί εκ νέου γερό και όμορφο. Το Ελληνικό οικοδόμημα έχει γίνει -το γνωρίζουμε όλοι, αν θέλουμε να το αναγνωρίσουμε είναι άλλο- άντρο διεφθαρμένων και ανήθικων και ανεύθυνων πολιτών σε όλα τα επίπεδα και η κινητήρια δύναμη προς κάθε κακό… το χρήμα, μάλλον η κατάχρησή του και το εγώ. Αυτοί όλοι, χάριν των υπολοίπων, πρέπει να μπούνε στην θέση τους και μέχρι τότε, λογικά όλοι θα την πληρώσουμε και γιατί να μην την πληρώσουμε σκέφτομαι;; Σε ποιους ανήκεις; Όταν δεν ζητάς ποτέ απόδειξη, όταν επιτρέπεις την παρανομία να γίνεται μπροστά σου, όταν αδιάφορα «λαδώνεις» σε βάρος άλλων, όταν κάνεις πως δεν βλέπεις τον πεινασμένο γείτονά σου, όταν –σε άλλο επίπεδο- δεν μεγαλώνεις παιδιά με ήθος, αλλά ανήθικα επικίνδυνα πλάσματα, εσύ, έχεις ακόμα το θράσος να ρωτάς «Εγώ, τι φταίω;!;» Δεν λέω φυσικά ότι φταις το ίδιο, αλλά να μην ξεχνιέσαι, φταις και εσύ. Είναι από την άλλη, αλήθεια δυστυχώς, ότι όπως λέει ο λαός: «Μαζί με τα ξηρά, καίγονται και τα χλωρά»· είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι θα είναι τα αθώα θύματα (παράπλευρη απώλεια), αν και μάλλον δεν είναι πάρα πολλοί αυτοί.

***Οι χιλιάδες που μετέχουν στις διαδηλώσεις αυτές, δεν αντιπροσωπεύονται από τα λίγα προσβλητικά πανό προς την κυβέρνηση. Δεν ρωτήθηκαν αν αυτά τα εγκρίνουν όλοι, οπότε η γενίκευση που σκοπό έχει να ρίξει μομφή στο όλο κίνημα, είναι άδικης και ύποπτης προέλευσης. Αλλά, από την άλλη, να μην χάνουμε την ουσία. Πέρα από το πώς βλέπει αυτός ο λαός την κυβέρνηση, το ΔΝΤ κτλ., δύο τελικά τους ενώνουν. Ένα, η αδικία που έχουν υποστεί ή θεωρούν ότι έχουν υποστεί ή θα υποστούν, και δεύτερον, η ανησυχία για το αύριο. Αυτά, πέρα από οποιεσδήποτε εσφαλμένες ερμηνείες των πραγμάτων, φτάνουν ώστε να βρίσκονται στην πλατεία. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάνε πολλοί…

Είναι λοιπόν δυνατόν ένας που θεωρεί τον εαυτό του αφιερωμένο στον Χριστό, να παραβλέπει τα πιο πάνω και να κινείται με ανοησία, μίσος, μωρολογία, αλαζονεία, αδικία, απιστία; Τι συμβαίνει;…

Πάντως, προσωπικά, είμαι σίγουρος ότι Ο Θεός θα βγάλει πολύ καλά πράγματα μέσα από αυτή τη δυστυχία, άλλα ορατά και άλλα αόρατα. Τα αόρατα είναι αυτά που κυρίως με απασχολούν, αν και φυσικά δεν πρέπει να παραβλέπω τα ορατά, τα υλικά.

Ας ασχοληθούμε τώρα με μερικές βασικές αλήθειες που πιστεύω αγνοούν πολλοί πιστοί και θα ρίξουν φως στο ποια πρέπει να είναι η στάση του σωσμένου Χριστιανού στο ζήτημα της συμμετοχής του σε διαδηλώσεις ειρηνικής διαμαρτυρίας. Είναι –εννοείται- δικές μου θέσεις, αλλά και δική σας υποχρέωση να τις σκεφτείτε, να προσευχηθείτε σχετικά, να τις ερευνήσετε, να τις συζητήσετε και με πνευματικούς ανθρώπους, ώστε τελικά να τις δεχτείτε ως αληθινές ή να τις απορρίψετε, με προσωπική ευθύνη και καθαρή συνείδηση ενώπιον Του.

Αν κάποιος έχει κάποιον άλλον προβληματισμό, παρακαλώ να μου γνωστοποιηθεί και αν μπορέσω να βοηθήσω θα το κάνω.

Απάντηση: Μπορεί αυτή η ερώτηση να ακούγεται δύσκολη, αλλά δεν είναι. Πριν την απαντήσω, θέλω να διαβάσουμε την γνωστή περικοπή από τη Γραφή η οποία τροφοδοτεί αυτόν τον προβληματισμό των πιστών, αν και όχι από μόνη της, αλλά εξαιτίας της άγνοιάς τους. Ας την δούμε:

Αυτή η περικοπή συνήθως χρησιμοποιείται από μερικούς αδερφούς για να πουν ότι όλες οι εξουσίες είναι καλές, επειδή είναι από Τον Θεό. Αυτό, σε καμία περίπτωση δεν ισχύει. Αν και δεν θέλω να παρασυρθώ σε ιδιαίτερη ανάλυση όλης της περικοπής, θα επισημάνω όμως τα εξής απαραίτητα:

Α) Βλέπουμε στην Παλαιά Διαθήκη, έθνη γύρω από τον λαό Ισραήλ, ουσιαστικά εξουσίες, τις οποίες -βάσει αυτή της περικοπής- Ο Θεός έθεσε (!), τις οποίες όμως Ο Θεός μέσω του λαού Ισραήλ κατέστρεψε! Τις κατέστρεψε λόγω του ότι αυτοί οι λαοί δεν ήθελαν να παραιτηθούν από τους τρόπους τους (τρόποι που είχαν επίδραση στον λαό Ισραήλ), παρόλο που είχαν προειδοποιηθεί για το ενδεχόμενο της καταστροφής τους. Αυτό –λέει η κοινή λογική- σημαίνει ότι:

α) Ενώ Ο Θεός θέλει να υπάρχει ανώτερη εξουσία σε έναν τόπο, δεν σημαίνει ότι αυτή η εξουσία θα λειτουργήσει αυτομάτως όπως θα ήθελε Ο Θεός, δεν αφαιρείται από την εξουσία η ελευθερία της. Στην δε γνωστή περίπτωση με τον Μωϋσή και τον Φαραώ, Ο Φαραώ ήταν μία εξουσία που Ο Θεός ήθελε να υπάρχει, όμως, δεν πάτησε Ο Θεός ένα κουμπί που άλλαξε την στάση του Φαραώ απέναντι στους Ισραηλίτες. Όχι, Ο Θεός χρησιμοποίησε άνθρωπο, τον Μωϋσή, που θα απευθυνότανε με σημεία και τέρατα (…) στην ελευθερία του Φαραώ (όχι σε κάποιο δικαίωμα!), ώστε να τον μεταπείσει να τους αφήσει να περάσουν ανενόχλητους, μάλιστα Ο Θεός είπε στον Μωϋσή:

Εξ.3:19 εγώ δε εξεύρω, ότι δεν θέλει σας αφήσει ο βασιλεύς της Αιγύπτου να υπάγητε, ειμή διά χειρός κραταιάς•

β) Μιλώντας ο Παύλος για εξουσίες, φαίνεται να εννοεί τους διάφορους θεσμούς, όχι συγκεκριμένα πρόσωπα, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι αν ήθελε Ο Θεός ένα συγκεκριμένο πρόσωπο στην εξουσία δεν θα το έθετε.

γ) Το ότι Ο Θεός έχει τεταγμένες εξουσίες/θεσμούς σε έναν τόπο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εμείς μένουμε αμέτοχοι στην επιλογή των προσώπων αυτών των εξουσιών και ότι όλα κινούνται κρυφίως υπό την βουλή του Θεού. Δεν το βλέπουμε πουθενά αυτό στη Γραφή και δεν ξεκαθαρίζεται από την περικοπή που διαβάσαμε.

δ) Αναφερόμενος ο Παύλος στον ρόλο αυτών των εξουσιών/θεσμών φέρνει στην σκέψη του την ιδανική λειτουργία τους, όπως δηλαδή Ο Θεός θα την ήθελε, και λογικά και εμείς θα την θέλαμε! Δείτε τις υπογραμμίσεις στα εδάφια 3, 4, 6.

Β) Ο Παύλος μας λέει εδώ πως πρέπει να βλέπουμε τις εξουσίες.

Μία παρένθεση/παράκαμψη εδώ που σίγουρα δεν θα αρέσει σε πολλούς, που όμως «υπέρ της αληθείας» θα πρέπει να ακουστεί. Η διαφορά μίας «κυβέρνησης» και μίας δικτατορίας είναι στο είδος (περιεχόμενο) των νόμων που επιβάλλονται και πως επιβάλλονται. Μία δικτατορία, εφόσον δεν ελέγχεται από κανένα, μπορεί να βγάζει νόμους που μπορεί να είναι παράλογοι, αλλά και επιβάλλονται μετά βίας. Σήμερα όμως, στην ευμάρεια που λίγο-πολύ ο κόσμος έχει μάθει να ζει, πολλοί έχουν γίνει κακομαθημένοι, απειθάρχητοι, ασεβείς, αλαζονικοί, πλεονέκτες, καλοπερασάκηδες σε βάρος άλλων. Αν έρθει μία κυβέρνηση που θα βγάλει κάποιους νόμους που στην τελική συμμαζεύουν τους κακομαθημένους, απειθάρχητους, ασεβείς, αλαζόνες, πλεονέκτες, καλοπερασάκηδες σε βάρος άλλων, εσύ ως Χριστιανός –γνωρίζοντας το αρεστό στο Θεό- πως θα έβλεπες αυτήν την κυβέρνηση; Φυσικά, ως μία κρυμμένη ευλογία για τον τόπο. Από την άλλη, πως θα την βλέπουν αυτήν την κυβέρνηση οι κακομαθημένοι, απειθάρχητοι, ασεβείς, αλαζόνες, πλεονέκτες, καλοπερασάκηδες;; Ως δικτατορία που αποφασίζει και διατάζει!! Ποια είναι η πραγματικότητα τελικά; Ποιος την ορίζει; Την ορίζει φυσικά Ο Θεός μας. Σε αυτή τη περίπτωση όμως, να το προσχωρήσουμε λίγο, πως θα έβλεπαν οι άθεοι τους διάφορους θρησκευόμενους, Χριστιανούς και μη, που δεν διαμαρτύρονται κατά την επιβολή των άβολων νομικών μέτρων;; Θα τους βλέπουν ως… προδότες της πατρίδας που συντάσσονται με την εξουσία! Αυτή είναι η μοίρα των πραγμάτων όσο θα βρισκόμαστε πάνω σε αυτό το πλανήτη, μία μοίρα που πάντοτε θα διαχωρίζει την βασιλεία Του Θεού από τον «κόσμο». Προσέξτε. Δεν θεωρώ ότι αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας, ότι δηλαδή με όλα τα οδυνηρά οικονομικά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση θα φέρει το καλό στον τόπο· πλέον δεν είμαι καθόλου σίγουρος για αυτό. Απλώς τα λέω αυτά (ως παρένθεση), διότι πολλές φορές οι Χριστιανοί των ημερών εύκολα (…) μπερδεύουν τα πράγματα και η διάκρισή τους δεν τα καταφέρνει καλά πέρα από τα όρια της μύτης τους. Από την άλλη, δεν αποκλείεται καθόλου, μέσα από μερικά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση (που πολλοί βολεμένοι που δεν θέλουν να δούνε το γενικό καλό, θεωρούν δικτατορικά) να βγουν πολύ καλά πράγματα, π.χ. να υπάρχει κάποια στιγμή μία δίκαια διανομή του πλούτου, να μαζευτεί λίγο σπίτι του ο Έλληνας και να επαναδημιουργηθεί ο διαλυμένος οικογενειακός πυρήνας, να πάψει η σπατάλη χρημάτων στην ματαιοδοξία που επιβάλλει η κοινωνία, λιγότερα ξενύχτια και ποτό και θάνατοι στους δρόμους, πιο πολύ χρόνο για σκέψη, προβληματισμό, γενικότερα εναλλακτικό τρόπο ζωής πιο κοντά στα πνευματικά, είθε στροφή στο έλεος Του Θεού. Αυτό όμως, σαφώς δεν δικαιώνει τα υπόλοιπα μέτρα και εκεί σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει δίκαια ένσταση από τον λαό. Απλά, πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε και τις δύο πλευρές ενός νομίσματος, ώστε να μπορούμε να μιλάμε με σωφροσύνη, ψυχραιμία, δικαιοσύνη. Έτσι δεν είναι;

Τώρα (κλείνοντας την παρένθεση), όπως είπα στην αρχή, ο Παύλος μας λέει πως πρέπει να βλέπουμε τις εξουσίες, δεν μας λέει όμως ότι υποχρεούμαστε να μας αρέσουν όλες οι επιλογές τους ως να είναι από Θεού, ούτε ότι δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε με αυτές όταν θεωρούμε ότι αδικούμαστε. Διαβάστε πάλι την περικοπή. Κακώς λοιπόν μερικοί χρησιμοποιούν αυτήν την περικοπή ακόμα και κατά των ειρηνικών διαδηλώσεων. Μία ειρηνική διαδήλωση είναι για τον πιστό απλώς μία φωνή, ένσταση, στις επιλογές μίας εξουσίας, δεν σημαίνει –τουλάχιστον για τον πιστό- ότι θέλει να ρίξει την κυβέρνηση, ότι θα βιαιοπραγήσει εναντίων της. Και εδώ είναι το κλειδί στην απάντηση αυτής της πρώτης ερώτησης: Μία ένσταση, διαφωνία, διαμαρτυρία, απέναντι στην όποια κυβέρνηση (όπως την έβλεπε ο Παύλος) δεν είναι σε καμία περίπτωση κάτι που Ο Θεός θα θεωρήσει ανταρσία στο θέλημα Του.

Είπαμε ήδη ότι μπορούν οι ταγμένες εξουσίες –μέσα στην ελευθερία τους- να κάνουν λάθη. Φυσικά λοιπόν, είναι δίκαιο ενώπιον Του Θεού να πάω στο βασιλιά/κυβερνήτη και να ζητήσω να επανεξεταστεί η περίπτωσή μου, καθώς (εδ.4) «ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν». Τι ίδιο έκανε και ο Παύλος. Ζήτησε ακρόαση από τον Καίσαρα, ενώ θα μπορούσε να σιωπήσει, να υποστεί την αδικία, μήποτε δήθεν θεωρηθεί ότι εναντιώνεται στην τεταγμένη από τον Θεό εξουσία (με σχόλια δικά μου σε κόκκινο):

Πράξ.25:7-12 Και αφού ήλθε, παρεστάθησαν οι καταβάντες από Ιεροσολύμων Ιουδαίοι, επιφέροντες κατά του Παύλου πολλάς και βαρείας κατηγορίας, τας οποίας δεν ηδύναντο να αποδείξωσιν• 8 απολογουμένου εκείνου ότι ούτε εις τον νόμον των Ιουδαίων ούτε εις το ιερόν ούτε εις τον Καίσαρα έπραξα τι αμάρτημα. 9 Ο δε Φήστος (κυβερνήτης, αντιπρόσωπος του Καίσαρα), θέλων να κάμη χάριν εις τους Ιουδαίους, αποκριθείς προς τον Παύλον είπε• Θέλεις να αναβής εις Ιεροσόλυμα και εκεί να κριθής περί τούτων ενώπιόν μου; 10 Και ο Παύλος είπεν• Επί του βήματος του Καίσαρος παρίσταμαι, όπου πρέπει να κριθώ. Δεν ηδίκησα κατ' ουδέν τους Ιουδαίους, καθώς και συ γνωρίζεις κάλλιστα• 11 διότι εάν αδικώ και έπραξα τι άξιον θανάτου, δεν φεύγω τον θάνατον• αλλ' εάν δεν υπάρχη ουδέν εξ όσων ούτοι με κατηγορούσιν, ουδείς δύναται να με χαρίση εις αυτούς• τον Καίσαρα επικαλούμαι. 12 Τότε ο Φήστος, συνομιλήσας μετά του συμβουλίου, απεκρίθη• Τον Καίσαρα επικαλείσαι, προς τον Καίσαρα θέλεις υπάγει.

Έτσι, βλέπουμε ότι φυσικά έχουμε το δικαίωμα να μας ακούσει ο Άρχοντας του τόπου ή έστω κάποιος αντιπρόσωπός του που θα βρει λύση στην αδικία που δεχόμαστε από το κράτος.

Τώρα, όταν δεν μου επιτρέπεται πρόσβαση στον «άρχων» και συνεχίζει με τον νόμο του να με αδικεί, μετά από κάποιο σημείο, έχω κάθε λόγο να σκεφτώ ότι πλέον κάνει κατάχρηση της εξουσίας του ενώπιον Του Θεού (όπως ο Φαραώ, αν και με άλλη εφαρμογή) και αυτός είναι δεύτερος λόγος να διαμαρτυρηθώ.

Αναλόγως την αδικία που βιώνω, αναλόγως θα είναι και ο τρόπος της ένστασής μου. Αν π.χ. μου κόπηκε ο μισθός στην μέση και έχω μία γυναίκα και 3 παιδιά που ζούσανε ίσα-ίσα με τον μισθό αυτόν και εξακολουθεί να μην μου δίνει πρόσβαση, έχω πάλι δικαίωμα από τον νόμο να διαδηλώσω ώστε να ακουστώ. Δεν ζητάω κάτι κακό για την κυβέρνηση, αλλά κάτι καλό, μάλιστα απαραίτητο για την οικογένειά μου. Τι λες λοιπόν αδερφέ/ή; Αν διαδηλώσω ώστε τελικά να ακουστεί και να ληφθεί υπόψη το αίτημά μου, μάλιστα να μου δώσει «ο άρχων», ως «υπηρέτης Του Θεού»… το «καλόν» (τίποτε παραπάνω, τίποτε το λιγότερο, αλλά το δίκαιο), είναι αμαρτία, ανταρσία απέναντι στην εξουσία και στον Θεό; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Πόσο μάλλον όταν γνωρίζω από την Γραφή ότι κάθε εξουσία, αν και τεταγμένη από Τον Θεό, μπορεί να σφάλλει και ότι Ο Θεός δεν εξασφαλίζει το αντίθετο!! Για αυτό και προτρέπει ο Παύλος που έγραψε αυτά τα λόγια της προς Ρωμαίους, τον Τιμόθεο, να προτρέπει με την σειρά του τους πιστούς στην ακόλουθη τακτική:

Α’Τιμ.2:1-7 Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, ευχαριστίας υπέρ πάντων ανθρώπων, 2 υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι, διά να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι. 3 Διότι τούτο είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του σωτήρος ημών Θεού, 4 όστις θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας.

Υπάρχει περίπτωση αυτό να μην συμβεί (να μην ζούμε με αυτόν τον τρόπο/εδ.2); Μάλιστα να παίζουμε εμείς ρόλο στις αποφάσεις μίας τεταγμένης εξουσίας και έτσι στις εξελίξεις μίας χώρας (εδ.1-2);; ΣΑΦΩΣ. Για αυτό προτρέπει στην προσευχή.

Έτσι, αν δεν βρω το δίκιο μου, θα βρει τρόπους Ο Θεός, «καμία θαυματουργή ράβδο», θα ξεσηκώσει και άλλους να με στηρίξουν, ίσως και άλλους που έχουν τα ίδια προβλήματα με εμένα εξαιτίας της κατάχρησης της εξουσίας, μία εξουσία, στην οποία Ο Κύριος πλέον δεν ευαρεστείται (ή έστω όσο θα ήθελε), αν και την αφήνει να λειτουργεί μέχρι που Ο Ίδιος θα την αναλάβει. Ας κάνετε τους σχετικούς παραλληλισμούς (με κόκκινα σχόλια μου σε παρένθεση):

Εξ.3:7-9 Και είπεν ο Κύριος, Είδον, είδον την ταλαιπωρίαν του λαού μου του εν Αιγύπτω και ήκουσα την κραυγήν αυτών εξ αιτίας των εργοδιωκτών αυτών (οι πιστοί, μία εσωτερική κραυγή υψώνουν στον Θεό όταν συμμετέχουν στο «Σύνταγμα» και οι άπιστοι μία εξωτερική. Ο Θεός μας πάντως –ποιος θα αντειπεί- λαμβάνει υπόψη της κραυγές.)• διότι εγνώρισα την οδύνην αυτών• 8 και κατέβην διά να ελευθερώσω αυτούς εκ της χειρός των Αιγυπτίων και να αναβιβάσω αυτούς εκ της γης εκείνης εις γην καλήν και ευρύχωρον, εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι, εις τον τόπον των Χαναναίων και Χετταίων και Αμορραίων και Φερεζαίων και Ευαίων και Ιεβουσαίων• 9 και τώρα ιδού, η κραυγή των υιών Ισραήλ ήλθεν εις εμέ• και είδον έτι την κατάθλιψιν, με την οποίαν οι Αιγύπτιοι καταθλίβουσιν αυτούς•

Στην αρχή λοιπόν Ο Θεός άκουσε την κραυγή του λαού, έστειλε τον Μωυσή με προειδοποιήσεις, μετά έκανε «τα θαυμάσιά» Του (Εξ.3:20). Ε, και εμείς οι αφιερωμένοι πιστοί περιμένουμε με προσευχή και νηστεία και δίκαια κραυγή, με παρουσία «στο Σύνταγμα», για τα θαυμάσιά Του. Περιμένουμε;

Κλείνοντας αυτήν την ερώτηση, σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει ανταρσία ενώπιον του Θεού όταν συμμετέχουμε ειρηνικά σε μία διαδήλωση, απλώς για να δηλώσουμε την διαφωνία μας απέναντι σε μία εξουσία που καταχράται των δικαιωμάτων της, εφόσον Αυτός Πρώτος διαφωνεί μαζί της! Η συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις του είδους, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι εναντιωνόμαστε στην εξουσία. Ασχέτως αν μερικοί παρεκτρέπονται, αυτό, δεν αφορά την δική μας συνείδηση και πρακτική.

2. «Μήπως όταν συμμετέχουμε σε τέτοιες διαδηλώσεις, ουσιαστικά εξωτερικεύουμε την απιστία μας στον Θεό;»

Απάντηση: Εξαρτάται. Αν γνωρίζω ότι η Γραφή διδάσκει ότι Ο Θεός μπορεί να επέμβει και να φέρει μεγάλες αλλαγές και δεν πιστεύω ότι αυτά είναι αλήθεια, τότε, γίνομαι άπιστος. Έτσι, ένας τέτοιος πιστός πηγαίνει σε αυτές τις διαδηλώσεις επειδή δεν έχει την πίστη ότι Ο Θεός θα αλλάξει τα πράγματα, αλλά ότι μόνοι μας θα τα αλλάξουμε. Αυτός, πράγματι εξωτερικεύει (και) την απιστία του. Πιστεύει μεν στον Θεό, αλλά όταν πρόκειται για μεγάλα πράγματα που χρειάζονται αλλαγή (όπως η κατάσταση στην Ελλάδα), δεν πιστεύει ότι Ο Θεός θα κάνει την αλλαγή και δεν το πιστεύει επειδή και δεν γνωρίζει καλά Τον Θεό της Βίβλου και δεν έχει δει το Χέρι Του Θεού πολλές φορές στην ζωή του ή σε μεγάλα πράγματα. Δεν Τον έχει συνηθίσει έτσι. Πιστεύει ότι μόνοι μας θα κάνουμε την αλλαγή και ότι κατά μία έννοια «Ο Θεός είναι για άλλα πράγματα».

Μερικά από αυτά τα αδέρφια, αν και κάνουν λάθος, έχουν συνήθως καλές προθέσεις προς τον συνάνθρωπο (πολύ πιθανόν να πηγάζουν από την όποια γνώση του θελήματος Του Θεού έχουν) και κινούνται με βάση αυτές. Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πίστη είναι κάτι που αυξάνεται μέσα σε μία υγιή σχέση με Τον Θεό· όλοι σε πορεία είμαστε και αυτοί οι αδερφοί λειτουργούν με ό,τι έχουν μέχρι στιγμής. Τουλάχιστον δεν υποκρίνονται και δεν αδιαφορούν, απλά τους λείπει η περεταίρω πείρα και γνώση Του Θεού· και τα δύο συμβάλλουν στην αύξηση της πίστης μας ως προς το θέλημα Του.

Από την άλλη, αν πιστεύει σε αυτά που διδάσκει η Γραφή, αλλά θεωρεί ότι ήταν για μία άλλη εποχή ή ότι δεν βρίσκουν την ίδια εφαρμογή σήμερα, τότε δεν είναι ζήτημα απιστίας, αλλά ζήτημα μη ορθής πίστης, ή αλλιώς, ζήτημα πίστης σε μία μη ορθή πίστη. Σε αυτή τη περίπτωση, θα πρέπει να διαμορφωθεί η ερώτηση ως εξής:

«Μήπως όταν συμμετέχουμε σε τέτοιες διαδηλώσεις, ουσιαστικά εξωτερικεύουμε την μη ορθή πίστη μας στον Θεό;»

Όμως, το αν είναι ορθή η πίστη κάποιου ή όχι, πρέπει να αποδειχτεί. Μπορεί εγώ να πιστεύω για κάποιον ότι δεν έχει την ορθή πίστη για το ζήτημα, αλλά τελικά, σημασία έχει τι ο ίδιος θεωρεί για την πίστη του. (Αυτό, έχει σημασία για σένα; Η συνείδησή του; Μήπως θα έπρεπε;) Εφόσον εγώ πράγματι έχω την σωστή πίστη σχετικά, περί θελήματος Του Θεού, θα πρέπει να τον βοηθήσω να δει την αλήθεια και όχι να απαιτώ εμμέσως πλην σαφώς, να πιστεύει σε κάτι που δεν έχει ρίζες στην πείρα του ή στην γνώση του. Τα λέω αυτά ώστε να μην γινόμαστε παράλογοι και άδικοι με τους άλλους, να μην γινόμαστε αμαρτωλοί, αλλά να λαμβάνουμε υπόψη την γνώση τους, την πίστη τους, την συνείδηση τους.

Από την άλλη, υπάρχει και ο πιστός που συμμετέχει στις διαδηλώσεις επειδή πιστεύει ότι:

α) πράγματι Ο Θεός κινείται μέσα από καταστάσεις

β) Ο Θεός τον θέλει να πάει να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που πράγματι αδικούνται μέσα από τα όποια οικονομικά μέτρα.

γ) Ο Θεός τον θέλει να πάρει και δημόσια θέση κατά της αδικίας και να μην κάνει τα στραβά μάτια, αλλά και «ίνα και οι λοιποί φόβο έχουσι». Οι σαρκικοί, από απειλή/φόβο κυρίως καταλαβαίνουν.

δ) Ο Θεός τον θέλει να είναι ενεργός και υπεύθυνος για την δική του ζωή και της οικογένειάς του. Να φροντίζει –χωρίς άγχος- για την αυριανή του μέρα.

Έτσι, σε αυτή την περίπτωση, η συμμετοχή αυτού του πιστού στις διαδηλώσεις, δεν εξωτερικεύει την απιστία του, αλλά την πίστη του. Τι λέτε, είναι ορθή η πίστη του ή όχι; Θα το δούμε στην πορεία.

3. Μήπως πρέπει να περιμένουμε την οδηγία Του Θεού για το αν πρέπει να παραβρεθούμε σε μία τέτοια διαδήλωση;

Απάντηση: Είναι αλήθεια ότι η Γραφή διδάσκει ότι Ο Θεός οδηγεί τους πιστούς:

Ρωμ.8:14 Επειδή όσοι διοικούνται (αρχ. άγονται) υπό του Πνεύματος του Θεού, ούτοι είναι υιοί του Θεού.

Γαλ.5:18-25 Αλλ' εάν οδηγήσθε υπό του Πνεύματος, δεν είσθε υπό νόμον. 19 Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, 20 ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, 21 φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει. 22 Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, 23 πραότης, εγκράτεια• κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος. 24 Όσοι δε είναι του Χριστού εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας. 25 Εάν ζώμεν κατά το Πνεύμα, ας περιπατώμεν και κατά το Πνεύμα.

Εφεσ.1:15-19 Διά τούτο και εγώ, ακούσας την εις τον Κύριον Ιησούν πίστιν σας και την εις πάντας τους αγίους αγάπην, 16 δεν παύομαι ευχαριστών τον Θεόν υπέρ υμών, μνημονεύων υμάς εν ταις προσευχαίς μου, 17 διά να σας δώση ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως εις επίγνωσιν αυτού, 18 ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας, εις το να γνωρίσητε ποία είναι η ελπίς της προσκλήσεως αυτού, και τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εις τους αγίους, 19 και τι το υπερβάλλον μέγεθος της δυνάμεως αυτού προς ημάς τους πιστεύοντας κατά την ενέργειαν του κράτους της ισχύος αυτού

Εφεσ.3:20-21 Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν, 21 εις αυτόν έστω η δόξα εν τη εκκλησία διά Ιησού Χριστού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων• αμήν.

Φιλιπ.2:13 διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού.

Εβρ.13:20-21 Ο δε Θεός της ειρήνης, όστις ανεβίβασεν εκ των νεκρών τον μέγαν ποιμένα των προβάτων διά του αίματος της αιωνίου διαθήκης, τον Κύριον ημών Ιησούν, 21 είθε να σας κάμη τελείους εις παν έργον αγαθόν, διά να εκτελήτε το θέλημα αυτού, ενεργών εν υμίν το ευάρεστον ενώπιον αυτού διά του Ιησού Χριστού, εις τον οποίον είη η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων• αμήν.

Είναι επίσης αλήθεια όμως ότι:

α) όταν αυτά λαμβάνουν χώρα, οι πιστοί δεν το γνωρίζουν· από τα αποτελέσματα το διακρίνουν. Κατά κανόνα, δεν μας πληροφορεί Ο Θεός ότι μας οδηγεί, ούτε και μας το οφείλει. Αυτή είναι η αλήθεια.

β) ΠΟΥΘΕΝΑ η Γραφή δεν διδάσκει ότι πρέπει ο πιστός να ζητάει και να περιμένει την οδηγία Του. Αυτό το γνωρίζεις; Ναι και όμως, παρόλο που ακούγονται τόσα κηρύγματα (απίστευτο!) τύπου «Μην κάνεις πράγματα μόνος σου, περίμενε την οδηγία Του Θεού!», ΠΟΤΕ δεν έχω ακούσει ότι αυτό, δεν είναι διδασκαλία της Γραφής! Μα όλοι το πιστεύουν ή απλά αδιαφορούν να πάρουν θέση;

Προσέξτε, το να θέλει και να ζητάει κάποιος την οδηγία Του Θεού, φυσικά ως φυσιολογικό μέρος μίας «σχέσης» με Τον Θεό, δεν είναι μεμπτό και σαφώς Ο Θεός μπορεί να του δώσει και θαυμαστή οδηγία(!), ΌΜΩΣ, το εντελώς άλλο άκρο (…κατάλοιπο μιας Καλβινιστικής διαστρεβλωμένης διδαχής περί της κυριαρχίας Του Θεού), ότι είναι απαραίτητη η (με επίγνωση, αναγνωρίσιμη) οδηγία Του Θεού για να ξεκινήσω κάτι, είναι καθαρά διδασκαλία εμπνευσμένη από τον Σατανά που θέλει να σε ακινητοποιήσει, να σε κάνει άτομο που εξαρτάται από τα βλεπόμενα/σημεία και όχι να κινείσαι με πίστη και αγάπη σε αυτά που ήδη αποκάλυψε Ο Κύριος στη Γραφή ως θέλημά Του. Αυτό λοιπόν που χρειάζεσαι όταν δεν ξέρεις τι να αποφασίσεις είναι:

α) την γνώση του θελήματος Του Θεού στην Γραφή ή/και αδερφούς που έχουν καλύτερη γνώση του θελήματος Του Θεού και μπορούν να σε συμβουλέψουν

β) προσευχή, ώστε Ο Κύριος να βοηθήσει την συνείδησή σου να πάρει μία σωστή απόφαση

γ) πίστη, ότι εφόσον στην πράξη αγαπάς Τον Κύριο, πέρα από το αν θα σου δώσει κάποια αναγνωρίσιμη οδηγία, Αυτός θα κάνει τα πάντα ώστε «όλα να συνεργήσουν για το αγαθό αποτέλεσμα». Το πιστεύεις αυτό; Μείνε τότε σε αυτό.

Ρωμ.8:28 Εξεύρομεν δε ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν, εις τους κεκλημένους κατά τον προορισμόν αυτού•

Έχε υπόψη όμως, ότι αυτός ο λόγος δεν είναι εγγύηση ότι αυτό που θα αποφασίσει Ο Θεός για σένα σήμερα, για την σημερινή σου προσευχή/αίτημα είναι αυτό που θα σου αρέσει σήμερα (! - ασχέτως αν δεν το αποκλείει φυσικά), αλλά αυτό που στο βαθμό του εν καιρώ θα συμβάλλει στο «αγαθό» για εσένα. Βλέπεις, όταν ζητάς κάτι από τον Θεό, λαμβάνει διάφορα υπόψη, όπως τον αγιασμό σου, την αγάπη σου για Αυτόν, την πίστη σου (ζήτημα και δοκιμασίας), την πορεία σου, το ανθρώπινο περιβάλλον σου, την διαπαιδαγώγησή σου, την διδασκαλία/πείρα σου σχετικά με το θέλημά Του· πρέπει και εμείς να τα λαμβάνουμε υπόψη. Πολλοί πιστοί δεν τα γνωρίζουν αυτά και δημιουργείται πολλές φορές μέσα τους, πικρία απέναντι στον Θεό, σε Έναν Θεό που δεν τους φταίει σε τίποτα, μάλιστα έχει αγαθές προθέσεις για αυτούς και τον χρόνο Του για αυτές. Άλλες φορές βρίσκονται σε σύγχυση, επειδή ενώ βλέπουν μερικές φορές να απαντιούνται οι προσευχές τους (με θετική έκβαση), μάλιστα άμεσα, άλλες φορές όμως, δεν βλέπουν το ίδιο και σκέφτονται «Γιατί; Πως εξηγείται;». Αυτή η απορία που γίνεται κάποια στιγμή σύγχυση, δυστυχώς ροκανίζει την πίστη τους, ενώ στην παρουσία της αλήθειας/γνώσης Του Θεού, δεν θα συνέβαινε αυτό.

Τώρα, αν θες να περιμένεις κάποια ειδική οδηγία χωρίς της οποίας δεν θα κάνεις τίποτα, ας το κάνεις κατά την πίστη σου και θα προσέθετα κατά τον αγιασμό σου• είναι δικό σου θέμα. Αλλά η συμβουλή μου είναι μετά από κάποια συγκεκριμένη «προθεσμία», αν Ο Κύριος δεν σου δώσει απάντηση, πρέπει να κινηθείς με δική σου πρωτοβουλία, αλλά και με πίστη. Όμως, τονίζω, να μην θεωρείς ότι αυτό (η ακινησία μέχρι κάποια ειδική οδηγία), είναι διδασκαλία της Γραφής ή ότι υποχρεούται Ο Θεός να υποταχθεί στην προσευχή σου. Και ας μην έχεις καμία απαίτηση να κάνουν όλοι οι πιστοί, αυτό που εσύ κάνεις.

Κλείνοντας την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση, θα πω ότι δεν χρειάζεσαι καμία ορατή, αναγνωρίσιμη οδηγία για να συμμετέχεις σε κάποια ειρηνική διαδήλωση, αλλά πρωτοβουλία πίστης και αγάπης για όλους τους ανθρώπους και δικαιοσύνης· χαίρε διότι Ο Θεός είναι μέσα σε αυτά. –Θα δούμε και άλλα.

4. Τελικά, μήπως μπορεί να τα κάνει όλα μόνος Του Ο Θεός και δεν χρειάζεται εμάς;

Μία διαστρεβλωμένη εικόνα της κυριαρχίας Του (αποτέλεσμα του Καλβινισμού), γεννά έναν τέτοιο προβληματισμό. Η ερώτηση αυτή είναι κάπως παραπλανητική. Το θέμα στη βάση του, δεν είναι αν χρειάζεται Ο Θεός εμάς ή αν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος Του, αλλά τι έχει αποφασίσει.

Φυσικά Ο Θεός δεν μας χρειάζεται και μπορεί να κάνει τα πάντα μόνος Του, αλλά δεν αποφάσισε κάτι τέτοιο, αντιθέτως αποφάσισε να μας χρειάζεται και να μην κάνει τα πάντα μόνος Του. Αυτό δείχνει το παράδειγμα της Γραφής, αλλά και θεωρώ η εμπειρία των περισσοτέρων μας. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Ας δούμε για αρχή, τι αποκαλύπτει η Καινή Διαθήκη για τον ευαγγελισμό του κόσμου, αλλά και την οικοδομή της Εκκλησίας, ως μία πρώτη επαλήθευση αυτής της αρχής:

Ματθ.9:36-38 Ιδών δε τους όχλους, εσπλαγχνίσθη δι' αυτούς, διότι ήσαν εκλελυμένοι και εσκορπισμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα. 37 Τότε λέγει προς τους μαθητάς αυτού• Ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι• 38 παρακαλέσατε λοιπόν τον κύριον του θερισμού, διά να αποστείλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού.

Σκέψου. Πώς τους λέει κάτι τέτοιο Ο Κύριος; Τι είχε προφανώς στη σκέψη Του; Ότι όλα θα τα κάνει Ο Θεός Πατέρας; Ή ότι εμείς έχουμε θέση, άκρως σημαντική, στο έργο Του; Είναι δική μας δουλειά, να ζητάμε να στείλει, να «σηκώσει» όπως λέμε, Ο Θεός εργάτες που θα φέρουν το ευαγγέλιο στους συνανθρώπους μας. Όπως βλέπουμε, μας την έχει αναθέσει αυτή τη δουλειά. Δική Του δουλειά, είναι να τους προμηθεύσει.

Αυτό, ο κανόνας στην Εκκλησία είναι ότι, δεν το κάνουμε; Πάλι ο Καλβινισμός φταίει, επειδή μέσα από την λανθασμένη οπτική της κυριαρχίας Του Θεού που διδάσκει και καλλιεργεί ως δήθεν διδασκαλία που δοξάζει Τον Θεό (αυτό είναι το δέλεαρ της υπόθεσης), έχει «νερώσει», θολώσει, απομακρύνει την ευθύνη μας στους σκοπούς Του Θεού. Πόσες φορές έχεις ακούσει τις ακόλουθες δαιμονικές διδασκαλίες (ενδεικτικά σε παρένθεση, η Βιβλική αλήθεια / διεξοδικά, στο βιβλίο μου):

«Δεν είναι το τι εγώ κάνω, αλλά το τι Ο Θεός κάνει!» (Α’Κορ.3:6-8,10)

«Δεν χρειάζεται εσένα Ο Θεός, θα το κάνει μόνος Του!» (Α’Κορ.3:9)

«Περίμενε την οδηγία Του Θεού! Μην κάνεις τίποτα χωρίς αυτήν!» (Ιάκ.4:17)

«Μόνος σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα! Σταμάτα να προσπαθείς και άσε Τον Θεό να σε αλλάξει!» (Α’Κορ.15:34)

«Ποιος είσαι εσύ που θα ελέγξεις τον άλλον;; Το Άγιο Πνεύμα ελέγχει μόνο!» (Ματθ.18:15-17)

Αυτά και άλλα νερόβραστα (επιεικής όρος όταν γνωρίζω το αποτέλεσμά τους), ακούμε συνεχώς, πολλοί, από μικρή ηλικία! Πώς να μην απομακρυνθεί η ευθύνη του πιστού απέναντι στον εαυτό του, αλλά και στην Εκκλησία; Πώς να μην είναι θολά τα πράγματα; Την επόμενη φορά που θα ακούσεις μία τέτοια ανοησία, να πάρεις θέση ενώπιον Του Κυρίου και να «αληθεύσεις» μπροστά σε αυτόν που μάλλον άθελά του πλάνα τα αδέρφια σου. Θα έρθει η ώρα που όσοι πιστοί διαστρέφουν την οδό Του Κυρίου (Πράξ.13:10), θα λάβουν αυτό που τους αξίζει. Διόρθωσέ τους σήμερα, εγκαίρως, για το καλό όλων, αλλά και για να μην συμμετέχεις σε ξένες αμαρτίες με την σιωπή σου (Α’Τιμ.5:22, Ιεζ.3:16-21).

Ελάχιστοι, σε αναλογία με το μέγεθος του προβλήματος, προσεύχονται με βάρος και έτσι συστηματικά, να στείλει Ο Θεός εργάτες που θα ξέρουν και τολμούν να δώσουν το ανόθευτο ευαγγέλιο. Ας μην κάνει εντύπωση λοιπόν ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν ακούσει το ευαγγέλιο. Πάλι (και) εμείς φταίμε. Θα πεις: «Μα, Ο Κύριος δεν το βλέπει;! Χρειάζεται εμείς να το ζητήσουμε;» Άρα θεωρείς ότι Ο Κύριος έκανε λάθος με την εντολή Του αυτή, ή απλά δεν σου αρέσει πως λειτουργεί, πως σχεδίασε τα πράγματα;.. Φυσικά λοιπόν το βλέπει! Απλώς όρισε να μετέχουμε στο Ευαγγέλιο, στην σωτηρία των ψυχών . Αν δεν το κάνουμε, ξέρει Αυτός τι θα κάνει (Ο Σοφός και Δίκαιος Θεός, έχει πάντα «Β σχέδιο»), εμείς δε, θα είμαστε όμως ένοχοι απέναντι στον ρόλο μας, ρόλος αγάπης προς τις ανθρώπινες ψυχές. -Αυτό το άκουσες ποτέ στην εκκλησία σου; Ας δούμε και άλλα εδάφια.

Ρωμ.10:12-15 Επειδή δεν είναι διαφορά Ιουδαίου τε και Ελληνος• διότι ο αυτός Κύριος είναι πάντων, πλούσιος προς πάντας τους επικαλουμένους αυτόν• 13 διότι Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου θέλει σωθή. 14 Πως λοιπόν θέλουσιν επικαλεσθή εκείνον, εις τον οποίον δεν επίστευσαν; και πως θέλουσι πιστεύσει εις εκείνον, περί του οποίου δεν ήκουσαν; και πως θέλουσιν ακούσει χωρίς να υπάρχη ο κηρύττων; 15 Και πως θέλουσι κηρύξει, εάν δεν αποσταλώσι; Καθώς είναι γεγραμμένον• Πόσον ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων ειρήνην, των ευαγγελιζομένων τα αγαθά.

Βλέπουμε πάλι την –κατά τον Παύλο- απαραίτητη συμμετοχή μας στην σωτηρία των ψυχών. Χωρίς να ακούσουνε το Ευαγγέλιο, δεν μπορούν να πιστέψουνε. Πρέπει έτσι να στέλνονται πιστοί να τους μιλήσουνε για Τον Χριστό, ώστε να έχουν την δυνατότητα να σωθούν και όχι να περιμένουμε Ο Θεός να το κάνει.

Στην συνέχεια βλέπουμε πως ο Παύλος έβλεπε τους εργάτες που ευαγγελίζουν και τους άλλους που οικοδομούν την εκκλησία (με δικά μου σχόλια ενδιάμεσα σε παρένθεση):

Α’Κορ.3:5-15 Τις λοιπόν είναι ο Παύλος, και τις ο Απολλώς, παρά υπηρέται, διά των οποίων επιστεύσατε και, όπως ο Κύριος έδωκεν εις έκαστον;

6 Εγώ εφύτευσα (ποιος φυτεύε;), ο Απολλώς επότισεν (ποιος πότισε;), αλλ' ο Θεός ηύξησεν• 7 ώστε ούτε ο φυτεύων είναι τι ούτε ο ποτίζων, αλλ' ο Θεός ο αυξάνων.

8 Ο φυτεύων δε και ο ποτίζων είναι έν• και έκαστος θέλει λάβει τον εαυτού μισθόν κατά τον κόπον αυτού (άρα κάτι καλούμε να κάνω και εγώ στο έργο Του Θεού)

9 Διότι του Θεού είμεθα συνεργοί (Πως μπόρεσε και είπε κάτι τέτοιο, αν Ο Θεός όρισε ότι όλα θα τα κάνει Ο Ίδιος;;)• σεις είσθε του Θεού αγρός, του Θεού οικοδομή.

10 Εγώ κατά την χάριν του Θεού την δοθείσαν εις εμέ ως σοφός αρχιτέκτων θεμέλιον έθεσα (Ποιος το έθεσε;), άλλος δε εποικοδομεί (Ποιος επικοδομεί;)• έκαστος όμως ας βλέπη πως εποικοδομεί•

11 διότι θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν (Ο Θεός το έθεσε πρώτος το θεμέλιο), το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός.

12 Εάν δε τις εποικοδομή (Μα, δεν οικοδομεί μόνο Ο Θεός;…) επί το θεμέλιον τούτο χρυσόν, άργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην (Άρα, ακόμα και το έργο αυτού που οικοδομεί, εξαρτάται από τον ίδιο! Και δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα είναι καλά τα υλικά!)•

13 εκάστου το έργον θέλει φανερωθή (Ποιανού το έργο;)• διότι η ημέρα θέλει φανερώσει αυτό, επειδή διά πυρός ανακαλύπτεται• και το πυρ θέλει δοκιμάσει το έργον εκάστου οποίον είναι (Ποιανού το έργο;).

14 Εάν το έργον τινός, το οποίον επωκοδόμησε μένη (Ποιανού το έργο;), θέλει λάβει μισθόν•

15 εάν το έργον τινός κατακαή (Ποιανού το έργο;), θέλει ζημιωθή, αυτός όμως θέλει σωθή, πλην ούτως ως διά πυρός.

Βλέπουμε ότι Ο Θεός όρισε ο άνθρωπος να μετέχει στην σωτηρία μεν των ψυχών, αλλά και στην οικοδομή της Εκκλησίας Του. Φυσικά, θα κριθεί μάλιστα για αυτό το ελεύθερο (!) έργο του, τον τρόπο του έργου του (Α’Κορ.3:12-15). Έτσι, μέχρι στιγμής είδαμε Τον Θεό να θέλει τον άνθρωπο στους σκοπούς Του και ότι δεν θέλει τα κάνει όλα μόνος Του, γιατί να διαφέρει σε άλλα ζητήματα; Κι όμως αυτός είναι ο κανόνας.

5. Ενώ είδαμε ότι Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος να συμμετέχει στους σκοπούς Του, όπως τον ευαγγελισμό των ψυχών και την οικοδομή της Εκκλησίας, ας ρωτήσουμε: μόνο αυτοί είναι οι σκοποί Του, στους οποίους ο πιστός καλείται να συμμετέχει;

Απάντηση: Όχι. Ο Θεός θέλει να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας. Τόσο απλά. Μα πόσες φορές το έχεις ακούσει αυτό;

Το όλο ζήτημα λοιπόν αφορά… την αγάπη . Θέλει Ο Θεός να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας. Όχι μόνο να τον ευαγγελίσουμε, αλλά να του συμπαρασταθούμε ποικιλότροπα στις ανάγκες του. Μάλιστα, να είμαστε εκεί όχι μόνο για να τον ταΐσουμε όταν πεινάει, όχι μόνο να τον ντύσουμε όταν δεν έχει ρούχα, αλλά και να σταθούμε δίπλα του και να τον υπερασπίσουμε όταν τον ληστεύουν, τον αδικούν. Άραγε το λέει πουθενά η Γραφή; Χρειάζεται και αυτό να το λέει κάπου η Γραφή; Δεν γνωρίζεις Τον Θεό; Δεν εννοείται; Τέλος πάντων, όλη η Γραφή, μιλάει για δικαιοσύνη, για αγάπη, για αλήθεια, για έλεος, αλλά θα επικεντρωθούμε εδώ στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Τι πιο ωραία παραβολή από την παραβολή του Σαμαρείτη να ρίξει φως στο ποια πρέπει να είναι στάση μας σχετικά με αυτές τις διαδηλώσεις. Ας την δούμε:

Λουκ.10:25-37 Και ιδού, νομικός τις εσηκώθη πειράζων αυτόν και λέγων• Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον; 26 Ο δε είπε προς αυτόν• Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις; 27 Ο δε αποκριθείς είπε• Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. 28 Είπε δε προς αυτόν• Ορθώς απεκρίθης• τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει. 29 Αλλ' εκείνος, θέλων να δικαιώση εαυτόν, είπε προς τον Ιησούν• Και τις είναι ο πλησίον μου; 30 Και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν• Άνθρωπος τις κατέβαινεν από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ και περιέπεσεν εις ληστάς• οίτινες και γυμνώσαντες αυτόν και καταπληγώσαντες, ανεχώρησαν αφήσαντες αυτόν ημιθανή. 31 Κατά συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατέβαινε δι' εκείνης της οδού, και ιδών αυτόν επέρασεν από το άλλο μέρος. 32 Ομοίως δε και Λευΐτης, φθάσας εις τον τόπον, ελθών και ιδών επέρασεν από το άλλο μέρος. 33 Σαμαρείτης δε τις οδοιπορών ήλθεν εις τον τόπον όπου ήτο, και ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη, 34 και πλησιάσας έδεσε τας πληγάς αυτού επιχέων έλαιον και οίνον, και επιβιβάσας αυτόν επί το κτήνος αυτού, έφερεν αυτόν εις ξενοδοχείον και επεμελήθη αυτού• 35 και την επαύριον, ότε εξήρχετο, εκβαλών δύο δηνάρια έδωκεν εις τον ξενοδόχον και είπε προς αυτόν• Επιμελήθητι αυτού, και ό,τι συ δαπανήσης περιπλέον, εγώ όταν επανέλθω θέλω σοι αποδώσει. 36 Τις λοιπόν εκ των τριών τούτων σοι φαίνεται ότι έγεινε πλησίον του εμπεσόντος εις τους ληστάς; 37 Ο δε είπεν• Ο ποιήσας το έλεος εις αυτόν• Είπε λοιπόν προς αυτόν ο Ιησούς• Ύπαγε και συ, κάμνε ομοίως.

Ο πληγωμένος εδώ, ονομάζεται γενικά «άνθρωπος τις». Άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος. Όχι μόνο Ισραηλίτης, όχι μόνο Χριστιανός, γενικά «άνθρωπος». Τι έπαθε αυτός ο κακόμοιρος; Μήπως δεν έπαθε αυτό που έπαθε και παθαίνει ο Ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή που μιλάμε; Ακούστε τα λόγια του Κυρίου (εδ.30) για τον ταλαίπωρο αυτόν άνθρωπο:

«…περιέπεσεν εις ληστάς• οίτινες και γυμνώσαντες αυτόν και καταπληγώσαντες, ανεχώρησαν αφήσαντες αυτόν ημιθανή»

Δεν περιγράφει, μα τόσο καλά (και αύριο τέλεια) την γήινη χώρα μας; Κι όμως. Υπάρχει βέβαια μία διαφορά. Εμείς, δεν ήρθαμε στον τόπο του εγκλήματος όπως ο Σαμαρείτης (εδ.33), αλλά ήμασταν ήδη εδώ και σε εμάς τα κάνανε και τα κάνουν όλα αυτά. Το ζήτημα είναι αν θα παραμείνουμε το θύμα που ληστέψανε, γύμνωσαν, καταπληγώσανε και εγκατέλειψαν ημιθανή ή θα… «έρθουμε… στους εαυτούς μας» ώστε να γίνουμε και Σαμαρείτες του εαυτού μας, αλλά και ο ένας του άλλου. Δεν αγαπάς τον εαυτό σου; Δεν αγαπάς τους ανθρώπους γύρω σου που πάσχουν; Αν τους αγαπάς, τότε Ο Κύριος ήδη σου λέει τι πρέπει να κάνεις μέσα από αυτήν την παραβολή. Είναι απλά τα πράγματα.

Τα ίδια λοιπόν συμβαίνουν σήμερα σε μεγέθυνση αν και με διαφορετική μορφή. Υπάρχουν άνθρωποι με 3-4 παιδιά που ζούνε με νοίκι και που βλέπουν τον μισθό τους να μειώνεται δραματικά. Πώς θα ταΐσουν την οικογένειά τους (να μην πούμε για τα φροντιστήρια κτλ.); Υπάρχουν συνταξιούχοι με ελάχιστη σύνταξη που επίσης ζούνε με νοίκι και κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο με τις διάφορες περικοπές. Υπάρχουν άνθρωποι που βάσει του προηγούμενου μισθού, είχαν ρυθμίσει τις δόσεις των στεγαστικών τους δανείων, τι θα γίνει με αυτούς; Υπάρχουν μεγάλοι και νέοι άνθρωποι που θα αναγκαστούν να αφήσουν τις οικογένειές τους και να φύγουν στο εξωτερικό για να βρούνε δουλειά. Αυτά, είναι μόνο ένα δείγμα. Πώς να μην υπάρχει αγανάκτηση, ανησυχία, φόβος; Το ερώτημα είναι, δεν πρέπει να σταθούμε ως Σαμαρείτες δίπλα σε όλους τους αδικημένους τους οποίους «ληστεύουν» σχεδόν κάθε βδομάδα με τα καινούργια μέτρα. Ο Θεός τι θέλει; Ο Θεός που μας ζητάει να αγαπάμε τον πλησίον μας, ακόμα και τον εχθρό μας. Ο Κύριος μας λέει τι θέλει (εδ.37): «Ύπαγε και συ, κάμνε ομοίως.» Διαφορετικά να το πω, με τα δικά μας δεδομένα: Πήγαινε στην πλατεία και στάσου δίπλα τους. Τόσο απλά, χωρίς πολλά-πολλά.

Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να σταθούμε και εμείς δίπλα στα θύματα, εφόσον πράγματι συντελείται αδικία, ώστε να νιώσουν ότι δεν είναι λίγοι και μόνοι και ότι δεν είναι ανίσχυρη η διαμαρτυρία τους, αλλά και να νιώσουν όσοι πρέπει και μπορούν να κάνουν το καλύτερο για τη χώρα, ότι ΠΡΕΠΕΙ να το κάνουν. Ο λαός δικαιούται τα καλύτερα δυνατόν –κάτω από τις περιστάσεις- μέτρα. Μας δίνουν συνεχώς λόγους να πιστεύουμε, ότι αν δεν πιεστούν, δεν θα επιδιώξουν το καλύτερο για το λαό.

«Μα» θα πεις, «έτσι λειτουργεί Ο Θεός; Φοβίζει;!» Που είσαι εσύ αδερφέ μου;… ΒΕΒΑΙΩΣ! Λειτουργεί και έτσι Ο Θεός, αναλόγως τις συνθήκες. Με διαφόρους τρόπους, βάζει τον φόβο του μέσα σε ανθρώπους και πολλές φορές χρησιμοποιεί τον λαό του. Θυμήσου π.χ. τα γεγονότα με τον Μωυσή και τον Φαραώ, δες και τους πολέμους στην Παλαιά Διαθήκη. Αλλά αν το δούμε και διαφορετικά, ας υποθέσουμε ότι η παραβολή είχε τον Σαμαρείτη να εμφανίζεται λίγο πριν στο σενάριο, δηλαδή την στιγμή που οι ληστές άρχισαν να ξυλοκοπούν τον άνθρωπο. Πως λέτε να συνέχιζε η παραβολή; Τι θα έκανε ο καλός, αν και μάλλον μη πιστός, Σαμαρείτης; Θα κοιτούσε από μακριά; Ή θα πήγαινε εκεί να διώξει τους ληστές ή/και να υπερασπίσει τον αθώο με όποιον τρόπο μπορούσε και απαιτούσε η περίσταση; Είμαι σίγουρος για το δεύτερο. Άνθρωπος με τέτοια καρδιά όπως ο Σαμαρείτης (δείτε όλες τις ενέργειες της αγαθοεργίας του), δεν θα άντεχε την αδικία και θα εφήρμοζε την ανάλογη «δικαιοσύνη»... Ο Κύριος, τι λες, δεν θα το ενέκρινε αυτό; Βεβαίως! Εφόσον «ο νόμος» (π.χ. Αστυνομία, στρατός) δεν είναι παρών ως όργανο και εκδικητής τη οργής Του Θεού και σε υπηρεσία των δικαίων και είναι μόνο ένας άνθρωπος, τότε αυτός, εκτελεί κατά συνείδηση, χρέη της έννομης τάξης και υπερασπίζει, προστατεύει τον αδικημένο, γίνεται όργανο στα Χέρια Του Θεού. Αν από την άλλη ήταν εκεί ένας π.χ. αστυνομικός και δικαίως χρειαζότανε να τραβήξει μαχαίρι για την υπεράσπιση του θύματος, τότε Ο Θεός δεν θα τον κατηγορούσε αυτόν, όσο και αν κάτι τέτοιο ηχεί περίεργα σε μερικούς πιστούς που έχουν μάθει διαφορετικά Τον Θεό (σίγουρα όχι από την Γραφή):

Ρωμ.13:3-4 Διότι οι άρχοντες δεν είναι φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν; πράττε το καλόν, και θέλεις έχει έπαινον παρ' αυτής• 4 επειδή ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν. Εάν όμως πράττης το κακόν, φοβού• διότι δεν φορεί ματαίως την μάχαιραν• επειδή του Θεού υπηρέτης είναι, εκδικητής διά να εκτελή την οργήν κατά του πράττοντος το κακόν.

Η ανθρώπινη σάρκα λοιπόν, μόνο από φόβο καταλαβαίνει, κάτι το οποίο φυσικά έχει προβλέψει Ο Θεός. Πολύ σωστά λέει ο λαός: «Και ο άγιος, φοβέρα θέλει!», αν και… σίγουρα –απ’ ότι βλέπουμε- δεν μιλάμε για αγίους!... Ο δε Παύλος το λέει αλλιώς:

Α’Τιμ.5:20 Τους αμαρτάνοντας έλεγχε ενώπιον πάντων, διά να έχωσι φόβον και οι λοιποί.

Ο δε Κύριος από την άλλη, στην γνωστή περίπτωση στον ναό, γιατί το χειρίστηκε έτσι:

Ιωάν.2:13-17 Επλησίαζε δε το πάσχα των Ιουδαίων, και ανέβη εις Ιεροσόλυμα ο Ιησούς. 14 Και εύρεν εν τω ιερώ, τους πωλούντας βόας και πρόβατα και περιστεράς, και τους αργυραμοιβούς καθημένους. 15 Και ποιήσας μάστιγα εκ σχοινίων, εδίωξε πάντας εκ του ιερού και τα πρόβατα και τους βόας, και τα νομίσματα των αργυραμοιβών έχυσε και τας τραπέζας ανέτρεψε, 16 και προς τους πωλούντας τας περιστεράς είπε• Σηκώσατε ταύτα εντεύθεν• μη κάμνετε τον οίκον του Πατρός μου οίκον εμπορίου. 17 Τότε ενεθυμήθησαν οι μαθηταί αυτού ότι είναι γεγραμμένον, Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγεν.

Γιατί δεν περίμενε Τον Πατέρα να το αναλάβει; Γιατί τους τρόμαξε έτσι με τέτοιο βίαιο τρόπο; Απλά, είχε δίκιο, πήρε την πρωτοβουλία και χωρίς πολλά λόγια και χρονοτριβή (καθότι ήταν επείγουσα περίπτωση / ιεροσυλία), καθάρισε τον ναό και έγινε ξανά τόπος θεραπείας (Ματθ.21:14).

Αλλού πάλι βλέπουμε Τον Θεό, να χρησιμοποιεί το μίσος και την άγνοια των ανθρώπων… για το καλό όλων….για να σταυρώσουν Τον Χριστό:

Πράξ.4:24-28 Οι δε ακούσαντες, ομοθυμαδόν ύψωσαν την φωνήν προς τον Θεόν και είπον• Δέσποτα, συ είσαι ο Θεός, όστις έκαμες τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και πάντα τα εν αυτοίς, 25 όστις είπας διά στόματος Δαβίδ του δούλου σου• Διά τι εφρύαξαν τα έθνη και οι λαοί εμελέτησαν μάταια; 26 παρεστάθησαν οι βασιλείς της γης και οι άρχοντες συνήχθησαν ομού κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού αυτού. 27 Διότι συνήχθησαν επ' αληθείας εναντίον του αγίου Παιδός σου Ιησού, τον οποίον έχρισας, και ο Ηρώδης και ο Πόντιος Πιλάτος μετά των εθνών και των λαών του Ισραήλ, 28 διά να κάμωσιν όσα η χειρ σου και η βουλή σου προώρισε να γείνωσι•

Μήπως γνώριζαν αυτοί, ότι η βουλή του Κυρίου ήταν πίσω από αυτούς; Όχι. Μήπως πάλι η βουλή Του Θεού είναι πίσω από αυτό το κίνημα, μπας και μερικοί –εντός και εκτός Ελλάδος- σταματήσουν την αδικία και αυτό υπέρ όλων; Δεν το ξέρω, αν και δεν έχω λόγο να το αποκλείσω, μάλλον προς τα εκεί γέρνω. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι οφείλω («Ύπαγε και συ, κάμνε ομοίως») να είμαι σε όλα τα επίπεδα ο Σαμαρείτης αυτού του τόπου και αυτό φυσικά με φόβο Κυρίου.

Ο Θεός εγκρίνει έναν Σαμαρείτη, μη πιστό, να ευεργετεί τον έχοντα ανάγκη μη πιστό και αυτό γιατί; Επειδή αγαπάει και τον μη πιστό άνθρωπο και μέσα στους σκοπούς Του είναι να τον αγαπάμε και εμείς, ειδικά όταν λέμε ότι είμαστε πιστοί Του, πιστοί ακόλουθοί Του.

Έτσι βλέπουμε με λίγα λόγια (μετά από 17 σελίδες…) ότι Ο Θεός θέλει να είμαστε εκεί στις ανάγκες και των μη πιστών, όχι μόνο για να τους ευαγγελίσουμε, ασχέτως αν θέλουμε και την σωτηρία τους, αλλά για να συμφωνήσουμε μαζί τους, να τους συμπαρασταθούμε όπως αυτοί θα θέλανε (χωρίς όμως συμμετοχή σε αμαρτίες).

Αυτή η συμμετοχή μου, δεν αναιρεί την προσευχή μου (όπως προηγουμένως είπα). Αντιθέτως. Αυτή, πέρα από το σπίτι μου και την εκκλησία, μπορεί χωρίς παιδικούς θεατρινισμούς και προβολή (…που καθιστά την προσευχή νεκρή, ανώφελη / Ματθ.6:5-8) να γίνεται σιωπηλά από κάθε πιστό που θα θελήσει να βρεθεί εκεί, π.χ. στη πλατεία Συντάγματος, ή στο Λευκό Πύργο. Έτσι, αυτός που πράγματι έχει μέσα του βάρος για την προσευχή, μπορεί επίσης να παραβρεθεί στην πράξη δίπλα στον λαό στις διαδηλώσεις. Ο δε Κύριος είπε στους Ισραηλίτες πιστούς:

Ματθ.23:23-25 Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι αποδεκατίζετε το ηδύοσμον και το άνηθον και το κύμινον, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν• ταύτα έπρεπε να πράττητε και εκείνα να μη αφίνητε. 24 Οδηγοί τυφλοί, οίτινες διυλίζετε τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνετε. 25 Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και του πινακίου, έσωθεν όμως γέμουσιν εξ αρπαγής και ακρασίας.

Δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις στο καλό. Δεν μπορούμε να λέμε «Εμείς, θα προσευχόμαστε και θα νηστεύουμε.», όταν χρειάζεται -ανθρωπίνως βλέποντας τα πράγματα- και άλλα που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουν τα πράγματα. Και η προσευχή και η συμμετοχή στις διαδηλώσεις λοιπόν είναι κάτι ωφέλιμο, όχι μόνο απέναντι στους άλλους -και εδώ μπαίνουμε στον επόμενο προβληματισμό μας- αλλά… απέναντι και στους εαυτούς μας.

Μέσα στα πολλά που λέγονται περί της συμμετοχής των πιστών στις ειρηνικές διαδηλώσεις, ξεχνάμε ότι όλη αυτή η κατάσταση της χώρας, αφορά άμεσα και εμάς τους ίδιους, σήμερα και αύριο. Δεν είναι θέμα λοιπόν μόνο συμπαράστασης στους συνανθρώπους μας, αλλά θέμα προσωπικής επιβίωσης. Έτσι ερχόμαστε στην επόμενη ερώτηση.

6. Ως πιστός, φέρω ευθύνη για τον εαυτό μου; Ή μήπως Ο Θεός μόνο θα με φροντίσει;

Θεωρώ ότι οι περισσότεροι πιστοί γνωρίζουν την απάντηση, αλλά πολλές φορές δεν την συνειδητοποιούν όταν και όπως πρέπει, και αυτή η κρίση στη χώρα, δεν επιτρέπει να μην την συνειδητοποιήσουν.

Φέρεις προσωπική ευθύνη για τον εαυτό σου, το αύριο σου. Αλήθεια δεν βλέπεις στην Γραφή ότι υποχρεούσαι να φροντίζεις τον εαυτό σου; Αν μου πεις ότι δεν το βλέπεις, δεν θα σου παραθέσω κατεβατό από περικοπές (!) όπως συνηθίζω, απλά θα σου πω ευθέως (για να μην υποτιμήσω την νοημοσύνη σου…), ότι δεν είσαι ειλικρινής, αλλά και θα σου ζητήσω να μου δώσεις όλα τα υπάρχοντά σου για να μου αποδείξεις ότι πράγματι πιστεύεις ότι Ο Θεός θα σε φροντίσει χωρίς εσύ να κάνεις τίποτα! Ούτε εργασία, ΤΙΠΟΤΑ! Μα, δεν πιστεύεις ότι μόνο Ο Θεός θα σε φροντίσει και εσύ λεβέντη/λεβέντισσά μου θα απολαμβάνεις τις υπηρεσίες Του; Ε, λοιπόν, να το δούμε. Αστεία πράγματα.

Θα πεις, «Τι σχέση έχει το να φροντίζω τον εαυτό μου, με την συμμετοχή μου ως πιστός σε διαδηλώσεις;» Α, έχεις χάσει πολλά επεισόδια J! Δεν έχει σχέση; Αλήθεια; Μα με το να συμμετέχεις στις διαδηλώσεις, φροντίζεις για το μέλλον σου. Τα μέτρα που παίρνονται για την χώρα, δεν σε αφορούν; Ακόμα; Αν έχεις μαγαζί και ο κόσμος δεν έχει να αγοράσει από εσένα και κινδυνέψεις να το κλείσεις, τότε θα σε αφορούν; Αν αναγκαστούν τα αφεντικά σου να σε απολύσουν επειδή δεν βγαίνουν οικονομικά; Αν μειωθεί ο μισθός σου και δεν έχεις να πληρώσεις τα φροντιστήρια των παιδιών σου; Αν το παιδί σου μεθαύριο δεν μπορεί να βρει εργασία στην Ελλάδα, θα χαρείς να τον στείλεις στο εξωτερικό; Θα θέλει;… Θα μπορείς; Και ο κατάλογος συνεχίζει.

Με το να συμμετέχεις στις διαδηλώσεις ουσιαστικά δηλώνεις στον «Καίσαρα» ότι διαφωνείς με την τακτική του (εσύ να πληρώνεις για τα δικά του σπασμένα), μία τακτική που όχι μόνο θα καταστρέψει όσα έχτισες για εσένα και την οικογένειά σου, αν δεν τα έχει ήδη καταστρέψει, ή όσα ήθελες να χτίσεις, αλλά που –απ’ ό,τι φαίνεται- κάποια στιγμή θα σου πάρει και αυτό που δεν είχες!! Τόσο απλή και εύκολη και ειρηνική μπορεί να είναι η συμμετοχή σου. Εφόσον λοιπόν τα βλέπεις αυτά ή έστω τα υποψιάζεσαι ότι θα συμβούν και σε σένα όπου να’ ναι, επειδή τα βλέπεις να συμβαίνουν στον διπλανό σου, τι πρέπει να κάνεις; Τίποτα; Γιατί; Νομίζεις μήπως ότι Ο Θεός σου οφείλει κάτι, όταν εσύ ασκείς μία πίστη σε Αυτόν που δεν προβλέπεται; (Αν προβλέπεται, να μου το δείξεις επειγόντως!) Που το είδες ότι δεν φέρεις ευθύνη για τον εαυτό σου; Όταν Ο Θεός σου λέει να μην «μεριμνάς», δεν σου λέει να μην φροντίζεις για τον εαυτό σου. Άλλο είναι η φροντίδα. Σου λέει μην αγχώνεσαι, είναι εδώ για σένα για να σε φροντίσει, όχι ότι εσύ δεν πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Δεν είναι ωφέλιμο λοιπόν να περάσεις το μήνυμα της αδικίας που συντελείται ή θα συντελεστεί σε βάρος σου, στον «Καίσαρα»; Να του πεις με τον τρόπο αυτό ότι διαφωνείς και ότι ως –εξουσία από τον Θεό- πρέπει δικαίως να λάβει την δυστυχία σου πιο σοβαρά υπόψη; Περιμένεις πρώτα να έρθει η καταστροφή μέσα στο σπίτι σου και μετά να αναρωτηθείς τι πρέπει να κάνεις;

Μετά σκέψου. Είναι δυνατόν άνθρωποι να παλεύουν για τα αυτονόητα δικαιώματά τους στη ζωή και εγώ να θέλω να επωφεληθώ των κόπων τους, χωρίς καμία συμμετοχή; Είναι δυνατόν;

Ρωτώ: Υπάρχει πιστός που συνειδησιακά, στο βάθος, δεν αρέσκεται στην διαμαρτυρία τόσων χιλιάδων ανθρώπων, ως να ελπίζει ότι αυτό θα φέρει μία θετική έκβαση σε κάποιο επίπεδο και στην δική του τη ζωή; Αν με ειλικρίνεια αναγνωρίζεις ότι είσαι από αυτούς, γιατί να περιμένεις άλλοι να γίνουν αιτία για ένα καλύτερο αύριο για σένα και την οικογένειά σου, και εσύ να μην συμμετέχεις σε αυτό; Γιατί; Τι συμβαίνει; Τεμπελιά; Συμφεροντολογία; Αυτός είναι ο Χριστιανισμός σου;

Προσοχή! Δεν αναφέρομαι στον αδερφό που θεωρεί ότι πράγματι αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του και των άλλων με το να προσεύχεται για την χώρα συνεχώς και να νηστεύει, και έτσι δεν βλέπει λόγο να παραβρεθεί στις διαδηλώσεις. Αν και διαφωνώ μαζί του, θεωρώ όμως ότι αυτός ο αδερφός πράγματι συμβάλλει στην αλλαγή του τόπου, από άλλο πόστο (στο οποίο και εγώ συμμετέχω), απλά θα τον ήθελα και δίπλα μου στις διαδηλώσεις. Αυτό, είναι κάτι το οποίο ο ίδιος πρέπει να σκεφτεί. Νομίζω ότι του έδωσα αρκετό υλικό για τον σκοπό.

Αδερφοί πιστεύω ότι κάλυψα αρκετά το ζήτημα, με τρόπο ώστε όλοι να μπορούμε να δούμε πιο σωστά τους εαυτούς μας, τους μη πιστούς, τη κυβέρνηση/εξουσία, τις ειρηνικές διαδηλώσεις, και πιο σπουδαία, Τον Θεό και το θέλημά Του. Προσπάθησα. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην συνείδησή σας και στην γνώση που παρέχει Το Πνεύμα της αληθείας δια της Γραφής.

Κλείνω, καλώντας σας, είτε παραβρεθείτε στις διαδηλώσεις είτε όχι, να θυμόσαστε:

(Λόγια που όλοι πρέπει να σκεφτούμε...)
Κολ.3:23

Και παν ό,τι αν πράττητε, εκ ψυχής εργάζεσθε, ως εις τον Κύριον και ουχί εις ανθρώπους
Εβρ.13:20-21

Ο δε Θεός της ειρήνης, όστις ανεβίβασεν εκ των νεκρών τον μέγαν ποιμένα των προβάτων διά του αίματος της αιωνίου διαθήκης, τον Κύριον ημών Ιησούν, 21 είθε να σας κάμη τελείους εις παν έργον αγαθόν, διά να εκτελήτε το θέλημα αυτού, ενεργών εν υμίν το ευάρεστον ενώπιον αυτού διά του Ιησού Χριστού, εις τον οποίον είη η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων• αμήν.

Εφ.5:6-9

Μηδείς ας μη σας απατά με ματαίους λόγους• επειδή διά ταύτα έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας. 7 Μη γίνεσθε λοιπόν συμμέτοχοι αυτών. 8 Διότι ήσθε ποτέ σκότος, τώρα όμως φως εν Κυρίω• περιπατείτε ως τέκνα φωτός• 9 διότι ο καρπός του Πνεύματος είναι εν πάση αγαθωσύνη και δικαιοσύνη και αληθεία• 10 εξετάζοντες τι είναι ευάρεστον εις τον Κύριον.

Ιάκ.3:17

Η άνωθεν όμως σοφία πρώτον μεν είναι καθαρά, έπειτα ειρηνική,

επιεικής, ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος

Ο Κύριος ας δώσει την αύξησή Του σε όλους μας, αμήν.