ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ
1ον ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ;
Κεφάλαιο Α΄
Ο Παράδεισος
Όταν κάποιος ρωτήθηκε αν βρισκόταν στο δρόμο για τον ουρανό αυτός απάντησε: «Στο δρόμο όχι. Ζω από τώρα εκεί!». Και σαν πιστός αυτό που είπε ήταν αλήθεια. Ναι ο ουρανός είναι το πνευματικό σπίτι κάθε ανθρώπου που έχει πιστέψει κι εμπιστευθεί τη ζωή του στον χριστό. Ο πιστός δεν είναι παρά ένας οδοιπόρος πάνω στη γη περαστικός από δω καθώς πηγαίνει στη δόξα –στη μόνιμη κατοικία του. Στην πραγματικότητα όλοι εκείνοι που τον γνωρίζουν τον Κύριο είναι από τώρα καθισμένοι «εν τοις επουρανίοις δια Ιησού Χριστού»
(Εφεσίους 2:6). Ναι σε σχέση με τη θέση μας εμείς που γνωρίσαμε τον Κύριο βρισκόμαστε από τώρα στον Ουρανό. Και με το θάνατο οι ψυχές μας στην πραγματικότητα θα πάνε στον ουρανό όπου θα απολαύσουν την παρουσία του Θεού και τις πολλές ευλογίες που είναι φυλαγμένες για όλους όσους τον αγαπούν.
Όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι τα πράγματα. Όταν ένας πιστός πέθαινε πριν από την ανάληψη του Χριστού αντί να πάει στον ουρανό η ψυχή του πήγαινε στον «Άδη». (όπως ονομάζεται στην Αγία Γραφή). Κανένας λοιπόν στην Π.Δ. δεν μπορούσε ποτέ να μιλάει όπως ο Παύλος μιλούσε στους Κορίνθιους λέγοντας τους ότι «… επιθυμούμεν μάλλον να αποδημήσομε από του σώματος και να ενδυμήσωμεν προς τον Κύριον»(βλέπε Β΄ Κορινθίους 5:6—8).
Ο Δαβίδ ο άνθρωπος «..κατά την καρδίαν του Θεού» το μόνο που μπορούσε να λέει ήταν: «…έτι δε η σαρξ μου θέλει αναπαυθεί επ’ ελπίδι. Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω Άδη…»(Ψαλμός ιστ:9—10). Και στο κεφάλαιο της Γενέσεως διαβάζουμε ότι όταν ο Ιακώβ έφθασε στο τέλος της επίγειας πορείας του: «…έσυρε τους πόδας αυτού επί την κλίνην και εξέπνευσε και προσετέθη εις τον λαόν αυτού». (Γένεσηςμθ:23).
Αντίθετα με τον Απ. Παύλο που περίμενε με το θάνατο με φανερή
Προσδοκία γιατί θα συναντιόταν προσωπικά με τον Χριστό στον ουρανό ο Δαβίδ ο Ιακώβ και όλοι οι άλλοι άγιοι της Π.Δ. προσδοκούσαν να συγκεντρωθούν μαζί με τον λαό τους στον Άδη. Πράγματι ο πρώτος που πήρε τη διαβεβαίωση ότι θα πήγαινε να συναντήσει προσωπικά τον Χριστό μετά το θάνατο του ήταν ο ληστής που κρεμόταν στο σταυρό δίπλα στον Κύριο. Σ’ αυτόν τον μετανοημένο άνθρωπο ο Χριστός είπε: «σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω»(Λουκάς 23:43). Ναι ο άνθρωπος αυτός –που κρεμάστηκε δίπλα από τον Κύριο μας τον Ιησού Χριστό – θα απολάμβανε την παρουσία του Χριστού εκείνη την ίδια μέρα στον Παράδεισο. Αλλά και σήμερα όταν ένα πιστό παιδί του Θεού πεθαίνει απολαμβάνει αμέσως την ευλογία της προσωπικής παρουσίας του Χριστού.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Τα ΔΥΟ Διαμερίσματα Στον Άδη
Που είναι ο Παράδεισος;
Ο Δρ. Γουίλλιαμ Έβανς σχολιάζοντας τις επιστολές Ρωμαίους και Α΄ Κορινθίους είπε τα εξής: «Ο Παράδεισος ήταν την πρώτη φορά στη
γη—ο κήπος της Εδέμ. Έπειτα ήταν κάτω από τη γη – στα ανώτερα μέρη του Άδη όπου; Όπου κατέβηκε ο Χριστός. Κάποια μέρα θα είναι πάλι στη γη—πιθανόν «η Νέα Ιερουσαλήμ που κατεβαίνει από τον ουρανό πάνω στη γη». Βέβαια είτε συμφωνούμε είτε όχι με όλα όσα λέει ο δρ. Έβανς για ένα πράγμα είμαστε απόλυτα βέβαιοι Παράδεισος η κατοικία του δίκαιου βρίσκεται στον Ουρανό όπου είναι ο Χριστός. Στην(Β΄ Κορινθίους 12:2) ο Απ. Παύλος περιγράφει μια καταπληκτική εμπειρία στη ζωή του όταν λέγει ότι «…ηρπάγει έως τρίτου Ουρανού». Και στο εδάφιο 4 αναφερόμενος σ’ αυτό το ίδιο μέρος λέει «ηρπάγει εις τον Παράδεισον». Είναι φανερό λοιπόν ότι Ουρανός και Παράδεισος είναι ένα και το αυτό. Ο Παράδεισος είναι στον Ουρανό. Ο Παράδεισος όμως δεν ήταν κάποτε στον ουρανό. Όπως ο δρ. Έβανς περιέγραψε παραπάνω ο Παράδεισος κάποτε ήταν «στα ανώτερα μέρη του Άδη». Τοποθετημένος σε μια περιοχή κάτω από την επιφάνεια της γης ήταν ο τόπος όπου οι ψυχές των δικαίων νεκρών περίμεναν την ανάσταση του σώματος. Στο κατώτερο διαμέρισμα του Άδη βρίσκονταν (και εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμα) οι ψυχές των ασεβών νεκρών περιμένοντας την ανάσταση του σώματος τους και την οριστική μετάβαση τους στην τελευταία κατοικία τους που είναι η λίμνη του πυρός.
στην Ιστορία που είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός για τον Λάζαρο και τον Πλούσιο(Λουκάς 16:19—31). Ο Λάζαρος «εφέρθη υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ» (εδάφιο 22). Ο πλούσιος αντίθετα περιγράφεται ότι βρίσκονταν στον Άδη και μάλιστα σε μεγάλα βάσανα(εδάφιο 23). Ο Κύριος λέει κατόπιν ότι υπήρχε μεγάλο χάσμα ανάμεσά τους. και οι δύο όμως ήταν στον Άδη. Ο Λάζαρος βρισκόταν στο ανώτερο διαμέρισμα ενώ ο πλούσιος στο κατώτερο. Το ανώτερο αυτό τμήμα ονομάζεται «κόλπος του Αβραάμ» ή Παράδεισος και ήταν ένας τόπος παρηγοριάς ευλογίας και χαράς. Το κατώτερο μέρος αντίθετα ο Άδης ήταν κι εξακολουθεί να είναι ένας τόπος γεμάτος τύψεις και βάσανα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Η Μετάθεση Του Παράδεισου
Υπήρξε παρ’ όλα αυτά μια σημαντική αλλαγή στο ανώτερο τμήμα του Άδη. Ο Παράδεισος τώρα πια βρίσκεται στον Ουρανό. Ο κάθε πιστός όταν φεύγει από αυτή τη ζωή αντί να πηγαίνει στο ανώτερο τμήμα του Άδη μπαίνει στον Ουρανό όπου απολαμβάνει αμέσως την ίδια ευλογημένη παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Πότε όμως έγινε αυτή η τόσο σπουδαία αλλαγή; Απαντώντας στην ερώτηση αυτή ήθελα αμέσως να πω ότι η αλλαγή αυτή έγινε πριν το θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Κι αυτό φαίνεται όταν συγκρίνουμε τρία μέρη από του Λόγου του Θεού. Ο Δαβίδ γράφοντας τον Ψαλμό ιστ: διακήρυξε: «..έτι και η σαρξ μου θέλει αναπαυθεί επ’ ελπίδι. Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω Άδη…»(Ψαλμός ιστ:9—10). Ο Πέτρος στο β: κεφ. των Πράξεων εξήγησε ότι ο Δαβίδ μιλούσε «περί της Αναστάσεως του Χριστού ότι δεν εγκατελείφθη η ψυχή αυτού εν τω Άδη ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν»(Πράξεις 2:31). Ο Κύριος μας καθώς κρεμόταν στο Σταυρό έδωσε τούτη τη διαβεβαίωση στον ετοιμοθάνατο ληστή που είχε πιστέψει σ’ Εκείνον: «σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω Παραδείσω»(Λουκάς 23:43).
Ας προσέξουμε άλλη μια φορά τα λόγια του εδαφίου (Πράξεις 2:31).
Ο Πέτρος είπε ότι ο Δαβίδ μιλούσε για τον Ιησού Χριστό όταν έλεγε ότι η ψυχή Του (δηλαδή η ψυχή του Χριστού)»δεν εγκατελείφθη στον Άδη μετά το θάνατο Του κι αφού ο Χριστός υποσχέθηκε στον ετοιμοθάνατο ληστή ότι θα ήταν μαζί Του στον Παράδεισο εκείνη την ίδια μέρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Παράδεισος ήταν και τότε ακόμα κάτω από την επιφάνεια της γης σ’ ένα μέρος που λεγόταν Άδης εκείνο τον
Καιρό. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια όμως μετά το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού και ο Απ. Παύλος (στην Β΄
Κορινθίους 12:2—4). Ο Παράδεισος λοιπόν δεν ήταν πια στον Άδη όταν ο απόστολος έγραφε εκείνα τα λόγια αλλά ήταν σ’ ένα καινούργιο τόπο. Αντίθετα λοιπόν με την εποχή της Π.Δ. ο Παράδεισος τώρα βρίσκεται στον Ουρανό. Και ξαναρωτάμε. Πότε έγινε αυτή η αλλαγή; Ο Ιησούς αμέσως μετά την ανάσταση Του είπε στη Μαρία τα εξής: «Μη μου άπτου διότι δεν ανέβην έτι προς τον Πατέρα μου αλλ’ ύπαγε προς τους προς τους αδελφούς μου και ειπέ προς αυτούς αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν μου και Θεόν σας»(Ιωάννης 20:17). Το βραδινό εκείνης της ίδιας ημέρας παρ’ όλα αυτά ακούμε τον Ιησού Χριστό να προσκαλεί τους μαθητές Του να τον αγγίξουν. Να πως μας το περιγράφει ο Λουκάς.
«Και είπε προς αυτούς δια τι είσθε τεταραγμένοι και διατί αναβαίνουσιν εις τας καρδίας σας οι λογισμοί; Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου ότι Αυτός Εγώ είμαι. Ψηλαφίσατε με και ίδετε διότι πνεύμα σάρκα και οστά δεν έχει καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα»(Λουκάς 24:38—39). Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι σε κάποια χρονική στιγμή ανάμεσα από την πρώτη εμφάνιση του Κυρίου μας στην Μαρία και τη συνάντησή Του με τους μαθητές Του εκείνο το βράδυ ο Χριστός είχε ανεβεί στον Πατέρα και επέστρεψε. Και ίσως να ήταν τότε που το ανώτερο τμήμα του Άδη άδειασε από τις ψυχές των δικαίων. Ίσως να ήταν τότε που «ο τρίτος ουρανός» ο τόπος που είναι ο ίδιος ο Θεός έγινε η νέα τοποθεσία του Παραδείσου. Έτσι αντίθετα με εκείνους τους πιστούς που πέθαιναν πριν την σταύρωση το πιστό παιδί του Θεού μπαίνει στην παρουσία του Κυρίου Του στον Ουρανό την ίδια στιγμή που θα πεθάνει. Ίσως αυτή η μεταβίβαση των λυτρωμένων από τον Άδη στον ουρανό να είχε ο Απ. Παύλος στο νου του όταν έγραψε:
«Αναβάς εις ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδωσε χαρίσματα εις τους ανθρώπους». Το δε ανέβη τι είναι ειμί ότι και κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης; Ο καταβάς αυτός είναι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών δια να πληρώσει τα πάντα» (Εφεσίους 4:8—10).
Μερικοί σχολιαστές της βίβλου σχετίζουν το ανάγνωσμα αυτό με τα λόγια του Πέτρου όπου μιλώντας για τον Χριστό είπε ότι «πορευθείς κήρυξε και προς τα πνεύματα τα εν τη φυλακή τα οποία απείθησαν ποτέ οτε η μακροθυμία του Θεού πρόσμενε ποτέ αυτούς εν ταις ημέραις του Νώε» (Α΄ Πέτρου 3:19—20).
