ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ
ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
(Του Χαράλαμπου Μποσταντζόγλου)
Εκδόσεις (Ο Λόγος Αθήναι 1976)
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Μποσταντζόγλου (1885—1916)
Χαρακτηριστικά του Χρίσματος
Ο Χριστός ήταν κεχρισμένος με «έλαιον αγαλλιάσεως» και τούτο είναι το Άγιον Πνεύμα, (Ψαλμός με:7-Εβραίους α:9- Πράξεις ι:38). Με αυτό είναι και οι πιστοί αν είναι πλήρης Πνεύματος Αγίου. Και είναι πλήρεις χαράς. (Γαλάτας ε:32). Όσοι είναι κεχρισμένοι δεν νικώντα από την αμαρτία, (Ψαλμός πθ:20—23) είμαστε λοιπόν κεχρισμένοι και η ζωή μας είναι νικηφόρος.
(Β’ Κορινθίους β: 14).
Επίσης το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος έχει σαν αποτέλεσμα την ενότητα των πιστών. (Ψαλμός ρλγ: και Εφεσίους δ:3).
Οι βασιλείς του Ισραήλ εχρίοντο δια του χριστηρίου ελαίου
(Α΄ Σαμουήλ ι:1). Επίσης οι προφήτες, και οι Ιερείς
(Α΄ βασιλέων κθ:16 και έξοδος κθ:7). Και στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε ότι τόσο οι Απόστολοι όσο και οι εργάτες του λόγου εχρίοντο. (Λουκάς κδ:49 και Πράξεις α:8).
Όσοι δεν είναι κεχρισμένοι δια Αγίου Πνεύματος δεν τυγχάνουν της εγκρίσεως του Θεού. Αυτοί δεν μπορούν να φέρουν ψυχές στο Χριστό ούτε και να κάνουν ότι διακονούν τον Θεό. (Ψαλμός ν:16). Ακόμα και οι προσφορές που δίδονται στον Κύριο έπρεπε να είναι προσμιγμένες με λάδι,(Αριθμοί ιε:4-10).
Αυτό σήμαινε ότι οι πιστοί δεν μπορούν να απευθύνουν στο Θεό ευπρόσδεκτη προσευχή, αν δεν έχουν πνεύμα Άγιο.
(Εφεσίους ς:18 και Ιούδα 20). Η προσευχή είναι έργο του Αγίου Πνεύματος όπως αναφέρεται εις την προς (Εβραίους η:26—27).
Οι προσευχές που γίνονται δια του Πνεύματος είναι ευπρόσδεκτες από τον Κύριο. Άλλο χαρακτηριστικό του χριστηρίου ελαίου ήταν (η ίασις).Ησαϊας α: 6-Λουκάς ι:34-Ιωάννης ε:14—15. «Εν παντί καιρώ ας μη εκλείψη έλαιον από της κεφαλής σου». (Εκκλησιαστής θ:8). Με το εδάφιο τούτο μας υπενθυμίζεται ότι πρέπει να έχουμε πάντοτε συνοχή(δηλ. να είναι η δύναμη που μας συγκρατεί σταθερά μεταξύ μας Το Πνεύμα το Άγιο). με το Άγιον Πνεύμα ώστε να είμαστε ευάρεστοι στο Θεό. Και δεν πρέπει να λησμονούμε την απελπιστική κατάσταση στην οποία ήρθαν κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι πέντε «μωρές Παρθένες» της παραβολής του Χριστού, λόγω ελλείψεως ελαίου. Αλλοίμονο σε όσους δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιο. Και το ίδιο ισχύει για τους πιστούς που δεν είναι τέλεια αφιερωμένοι δι Αγίου Πνεύματος εις τον Κύριο.
(Ρωμαίους ιβ:1—2). Στο (Β΄ Βασιλέων δ:1—6) διαβάζουμε ένα σπουδαίο περιστατικό και ιδιαίτερα στο τρίτο εδάφιο στο οποίο τονίζεται με έμφαση «Ουχί ολίγον». Η σπουδαία διδασκαλία αυτού του εδαφίου, είναι ότι ο πιστός πρέπει να ανοίγει ολόκληρη την καρδιά του για να απολαμβάνει την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος, και να μην ικανοποιείται με τα λίγα. Στο έκτο εδάφιο αναφέρεται ότι το λάδι σταμάτησε, όταν δεν υπήρχε άλλο δοχείο. Η περίπτωση εκείνη ας μας κρατεί σε νηφαλιότητα, ώστε να μην εμποδίζουμε την ενέργεια του Πνεύματος προς πλήρωση μας δι’ Αυτού.
3/. Η νεφέλη και ο στύλος της νεφέλης ήταν τύπος του Αγίου Πνεύματος. Στην (Α΄ Κορινθίους ι:1—2 και ιβ:12—13). Διαβάζουμε ότι «οι πατέρες ημών πάντες εις τον Μωυσή εβαπτίσθησαν εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση». Τα βαθιά ύδατα που αναφέρονται συμβόλιζαν το θάνατο των βαπτισθέντων, (ψαλμός ξθ:1—9).Ο Θεός φανέρωσε πολλές φορές τον Εαυτό Του «εν τη νεφέλη» ( Έξοδος ιγ:21—22).
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
α/. Η δόξα του Κυρίου εφάνη εν τη νεφέλη. (Έξοδος ις:10-και μ: 34-38). Η δόξα αυτή φανερώνεται επίσης εις τους έχοντας το Άγιο Πνεύμα πιστούς, (Β΄ Κορινθίους γ:18). Στην Επιστολή ( Α΄ Πέτρου δ: 14),
αναφέρεται ότι το Άγιο Πνεύμα είναι το Πνεύμα της δόξης. Η νεφέλη ήταν απλώς η συμβολική παράστασης του Αγίου Πνεύματος.
β/. Ο Κύριος κατήλθεν εν νεφέλη και εστάθη πλησίον του Μωυσέως, (Έξοδος λδ:5)και ελάλησε μετ’ αυτού (Αριθμοί ια:25).»Και εκάλεσεν αυτούς» (αριθμούς ιβ:5).
γ/. Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, όπως ο Θεός εστάθη , ελάλησε και εκάλεσε από τη νεφέλη , έτσι γίνεται και στη νέα οικονομία.(Καινή Διαθήκη).Λαλεί και καλεί δι Αγίου Πνεύματος, και το Πνεύμα εκτελεί το θέλημα του Πατρός.
δ/. Οδηγός εις την πορεία του λαού Ισραήλ ήταν ο στύλος της νεφέλης. Την ημέρα σαν νεφέλη και την στήλη πυρός και καθ΄ όλη τη διάρκεια της οδοιπορίας.( Νεεμίαςθ:19και Αριθμοί θ:17—22). Έτσι και το Άγιο Πνεύμα είναι ο οδηγός των πιστών. (Ρωμαίους η:14 και Πράξεις ιγ:4—
ι :19—20 – Πράξεις η: 29—39). Υπάρχουν πολυάριθμοι πιστοί που δεν είναι βέβαιοι για την οδηγία του Πνεύματος. Οφείλουν να ενθυμούνται ότι όταν η νεφέλη εσηκώνετο, τούτο το σημάδι για το λαό Ισραήλ ότι έπρεπε να ξεκινήσουν και να αρχίσουν την πορεία. Όταν πάλι εκάθητο τούτο σήμαινε ότι έπρεπε να σταματήσουν για να αναπαυθούν. Και ο Ισραήλ δεν παρεπονείτο, αν η στάσης ήταν παρατεταμένη,(Αριθμοί θ:17—20).
Συνεπώς και οι πιστοί οφείλουν να ακολουθούν πάντοτε τις οδηγίες του Πνεύματος. Όταν Εκείνος προπορεύεται οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν. Ποτέ να μην κάνουν την αυθαιρεσία να προπορεύονται του Πνεύματος του Θεού.
Πρέπει να είμεθα ευγνώμονες για την έκχυση του Αγίου Πνεύματος πάνω στους πιστούς διότι καθώς η νεφέλη πυρός οδηγούσε τον λαό Ισραήλ και τον προστάτευε από αντιξοότητες και τις δυσκολίες της πορείας των ύστερα από την έξοδο από την Αίγυπτο έτσι και το Άγιο Πνεύμα προστατεύει τους πιστούς από τους ορατούς ή αόρατους κινδύνους και τους φωτίζει καθ’ όλο το διάστημα της χριστιανικής των πορείας μέσα σ’ ένα κόσμο γεμάτο από ματαιότητα, αλλά και τους δίνει «Ύμνους εν νυκτί»
(Ιώβ λε:10και Πράξεις ις:25.
ε/. Η στήλη του πυρός προστάτευε τον Ισραήλ σε περίπτωση που κινδύνευαν από εχθρούς, επειδή μετέτασσε την νεφέλη προς τα πίσω.
Και για μεν τον εχθρό ήταν σκοτάδι αλλά για τον Ισραήλ ήταν φως ανέσπερο, Έξοδος ιδ:19—20. Κατά τον ίδιο τρόπο και το Άγιο Πνεύμα όπως η νεφέλη στο παρελθόν, προστατεύει τους πιστούς και ο Πονηρός δεν τους αγγίζει. (Α΄ Ιωάννου ε:18) Και όπως η πανοπλία προστατεύει τον πολεμιστή, έτσι και το Άγιο Πνεύμα προστατεύει τα παιδιά του Θεού.
( Εφεσίους 10—18). Στο βιβλίο του Προφήτου Ησαϊου διαβάζουμε, ότι το Πνεύμα του Κυρίου θέλει υψώσει σημαίαν εναντίον του Εχθρού με τας ιδίους αυτού δυνάμεις, με την προϋπόθεση, ο πιστός να βασίζεται πάντοτε στο Θεό δια του Αγίου Πνεύματος.
6/. Η νεφέλη ήταν για το Ισραήλ φως, αλλά για τον αλλά για τον εχθρό ήταν σκοτάδι. Αυτή η διαφορά στην κατάσταση που υπήρχε μεταξύ των αντιμαχομένων δεν επέτρεπε την επαφή μεταξύ τους και φυσικά τους εξ’ αυτής κινδύνους και τούτο συνέβαινε καθ’ όλη τη διάρκεια της νύκτας.
(Έξοδος ιδ:19-20).κατά τον ίδιο τρόπο το Άγιο Πνεύμα είναι φως για τους αναγεννημένους χριστιανούς δια του οποίου ανακρίνουν τα πάντα, ενώ για τους αμετανόητους ανθρώπους είναι σκοτάδι.( Α΄ Κορινθίους β:12-15 και ο Απόστολος Παύλος στη Β΄ Κορινθίους β: 15—16)βεβαιώνει ότι το κήρυγμα του Λόγου εις άλλους μεν είναι «οσμή ευωδίας προς ζωήν, εις άλλους δε οσμή θανάτου δια θάνατον». Έτσι ήταν και η νεφέλη. Έτσι είναι και το Πνεύμα το Άγιο.
Ο φυσικός άνθρωπος δεν αρέσκεται στο λόγο του Θεού κατ’ αντίθεση με τον πνευματικό άνθρωπο, που αρέσκεται στα πράγματα του Θεού. Ώστε ο τύπος της νεφέλης αποκαλύπτεται και στο κήρυγμα του Ευαγγελίου καθώς και σε όλες τις πνευματικές δραστηριότητες.
7/. Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε από τον Ουρανό επεσκέφθη το συγκεντρωμένο πλήθος και ενήργησε, ώστε δια του κηρύγματος του Απ. Πέτρου να επιστρέψουν εις τον Χριστό και να σωθούν τρεις χιλιάδες ψυχές μεταξύ του πλήθους ήταν και χλευαστές που έλεγαν ότι οι Απόστολοι ήσαν «μεστοί με οίνον».
Παρ’ όλον ότι είδαν το μεγάλο εκείνο θαύμα εξακολουθούσαν να χλευάζουν. Το ίδιο συμβαίνει και στην εποχή μας. «Των οποίων απίστων όντων ο Θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νουν, ίνα μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του Ευαγγελίου της δόξης του Χριστού»
(Β΄ Κορινθίους δ:4) Και όπως κατά την πορεία του Ισραήλ οι εχθροί δεν μπορούσαν να έλθουν σε επαφή με το λαό ( Ισραήλ)του Θεού, (Έξοδος ιδ: 19—20) έτσι και σήμερα, ενώ η Εκκλησία ζει σε περίοδο σκότους ο εχθρός δεν είναι ικανός να την πλησιάσει και να κατισχύσει εναντίον της και τούτο θα γίνεται μέχρι της ελεύσεως του Χριστού.
Η Εκκλησία των πιστών αποτελείται από «Τέκνα φωτός»
(Α΄ Θεσσαλονικείς ε:5—Φιλιππισίους β:15). Όσοι είναι παιδιά του Θεού πρέπει να αντλούν θάρρος και παρηγοριά από το γεγονός ότι δια της νεφέλης δημιουργείται μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ φωτός και σκότους. Πρέπει λοιπόν σαν τέκνα φωτός να περιπατώμεν στο φως, φυλαττοντες τους εαυτούς μας τους εαυτούς μας από τον κόσμο και να μη δίδωμε τόπο στον διάβολο. (Β΄ Κορινθίους ς:14—17—Ησαϊας νβ:11).
Μια θαυμαστή συμβολική εικόνα για την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος που τύπος Του ήταν η νεφέλη, έχουμε την περίπτωση εκείνη κατά την οποίαν η νεφέλη σκέπασε τη σκηνή του Μαρτυρίου κατά τόσο θαυμαστό τρόπο, ώστε ούτε ο Μωϋσής ούτε οι ιερείς μπορούσαν να εισέλθουν και να εκτελέσουν τη λειτουργική τους διακονία. ( Έξοδος μ:34—35 ). Το ίδιο συνέβη αργότερα και στο ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ.
(Α΄ Βασιλέων η:10—11).
Οι εκδηλώσεις εκείνες του Αγίου Πνεύματος κατά τις οποίες η σκηνή του Μαρτυρίου και ο Ναός εκπληρώθηκαν εκ της παρουσίας Του, επαναλαμβάνονται και στην περίπτωση των πιστών, οι οποίοι σύμφωνα με το λόγο του Θεού είναι ο Ναός του Αγίου Πνεύματος του κατοικούντος εντός αυτών. (Α΄ Κορινθίους γ:16—17 και ς:19).
Καλούνται λοιπόν όλοι οι πιστοί να μένουν υποταγμένοι στο θέλημα του Θεού για να διατηρούν την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος.
(Εφεσίους κεφ.ε:εδαφ. 18)
Καθώς η σκηνή του Μαρτυρίου αποτελούνταν από τρία διαμερίσματα και αργότερα ο Ναός. (Εβραίους κεφ.θ:εδαφ.1-7). Έτσι και ο άνθρωπος έχει ψυχή και σώμα και πνεύμα. (Α΄ Θεσσαλονικείς κεφ. ε: εδάφ.23). Και ας προσευχόμαστε όπως το Άγιο Πνεύμα μας αγιάζει και μας διατηρεί άμεμπτους στην παρουσία του κυρίου μας Ιησού Χριστού και ας είμαστε ευγνώμονες για τη χάρη και τις ευεργεσίες που μας παραχωρεί.
4/. Το ύδωρ είναι τύπος του Αγίου Πνεύματος. Χαρακτηριστικά του ύδατος είναι τα εξής:
α/. καθαρίζει, Ψαλμός κεφ.να:εδαφ.7 και Εφεσίους ε:26
β/. κατασβήνει τη δίψα, Ιωάννης κεφ. δ: εδαφ. 10-14
γ/. Υπερχειλίζει ώστε να ικανοποιηθούν κι’ άλλοι διψασμένοι, Ιωάννης κεφ.ζ: εδαφ. 37—39.
Στο βιβλίο της εξόδου κεφ. ιζ: εδαφ. 4—6 διαβάζουμε ότι ο Θεός διέταξε το Μωϋσή να κτυπήσει το βράχο με τη ράβδο που χρησιμοποίησε για να διασχισθεί η Ερυθρά θάλασσα και από το βράχο ανέβλυσαν ύδατα και κατέσβησε η δίψα του λαού και των κτηνών που είχαν μαζί τους.
Στην Α΄ Κορινθίους κεφ. ι: εδαφ.4 αναφέρεται ότι «έπιναν από της πνευματικής Πέτρας ακολουθούσης…η δε Πέτρα είναι ο Χριστός». Όπως τότε αν δε σχιζόταν η πέτρα δεν θα έβγαινε το νερό, έτσι και αν ο Χριστός δεν θανατωνόταν δεν θα ερχόταν στη γη το Άγιο Πνεύμα.
Πράξεις κεφ. β: εδαφ.33 «Αφού λοιπόν υψώθη δια της δεξιάς του Θεού και έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος και εξέχεε τούτο το οποίον σεις τώρα βλέπετε και ακούετε».
Στο βιβλίο των Αριθμών αναφέρεται ότι ο Κύριος διέταξε τον Μωϋσή να ομιλήσει μόνο προς τον βράχο, για να αναβλύσουν ύδατα και να ξεδιψάσει ο Λαός και τα κτήνη. (Αριθμοί κ:8—11 ). Κατά παράβασιν της εντολής του Θεού, ο Μωϋσής εκτύπησε το βράχο. «Και είπε ο Κύριος προς Μωϋσήν και Ααρόν, επειδή δεν με επιστεύσατε δια να με αγιάσετε έμπροσθεν των υιών Ισραήλ, δια τούτο σεις δεν θέλετε φέρει την συναγωγήν ταύτην εις την γην, την οποίαν έδωκα εις αυτούς» .
Η ποινή που επεβλήθη στους δύο εκείνους ηγέτας του λαού Ισραήλ ήταν πολύ αυστηρή. Ο λόγος ήταν ότι δεν υπάκουσαν, αλλά παρέβηκαν το λόγο του Κυρίου και κτύπησαν το βράχο. Τούτο συμβόλιζε την ανασταύρωση του Ιησού Χριστού. (Εφεσίους ς:6).
Ύστερα από την ικανοποίηση της δίψας των, ο Λαός Ισραήλ συνέχισε την πορεία προς την γη της Εδώμ.
Βεβαίωσαν τους άρχοντας του τόπου ότι δεν θα περάσουν από τα αμπέλια τους ή τους αγρούς του τους, ούτε και θα έπιναν από το νερό τους.
(Αριθμούς κ:8—17).
Αφού βγήκαν από τη γη Εδώμ και ενώ συνέχιζαν την πορεία, ο Θεός διέταξε το Μωϋσή να ανοίξει πηγάδι στην θέση Βηρ. Πράγματι βρέθηκε νερό, και ο λαός ήπιε και άρχισε να δοξολογεί τον Κύριο.
( Αριθμοί κα: 16—17—22). Ας σημειωθεί ότι ο λαός αφού είχε στη διάθεσή του νερά από τους βράχους και ύστερα του πηγαδιού της Βηρ μπορούσε να διακηρύξει με θάρρος προς τους Εδωμίτας και προς κάθε άλλον ότι τα νερά τους ήταν ανεπιθύμητα.
Έτσι και ο πιστός αφού υποταχθεί στο θέλημα του Θεού και πληρωθεί δι Αγίου Πνεύματος, δεν εντυπωσιάζεται πια με τα πράγματα του κόσμου τα οποία θεωρεί σκύβαλα( Φιλιππισίους γ:7—8και Ιωάννης ιδ:27).
Ας λάβουμε στο σημείο αυτό υπ’ όψιν μας ότι πολλοί χριστιανοί, ενώ αρχίζουν τη χριστιανική τους πορεία με ζηλευτή πρόοδο και πνευματική ανάταση, κατόπιν παρασυρόμενοι από τον κόσμο μοιάζουν σαν τα πηγάδια του Ισαάκ που οι Φιλισταίοι, κινούμενοι από φθόνο απέφραξαν. Και οι Φιλισταίοι παρουσιάζονται
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
