25--2--2018--50--- ΣΠΥΡΟΥ ΖΩΔΙΑΤΗ H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

50

--04--Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ

Εις το προηγούμενο κεφάλαιο μελετήσαμε πέντε από τα καλά προτερήματα του νέου που ήλθε στον Χριστό.

Αυτά δε ήσαν η ηθικότης του η εξωτερική του θρησκεία η ευσέβεια του η ορθοδοξία του και η ειλικρίνεια του. Μπορούμε όμως να τον συγχαρούμε και δι’ άλλα πράγματα δια τα οποία δεν ήταν ελλιπής.

1/. Δεν ήταν ελλιπής ζήλου.—Η περιγραφή είναι: «έδραμε τις και γονυπετήσας έμπροσθεν αυτού(του Ιησού)ηρώτα αυτόν Διδάσκαλε αγαθέ τι να κάμω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον».

(Μάρκου 10:17).

17 Και ενώ έβγαινε έξω στον δρόμο, κάποιος έτρεξε, και γονατίζοντας μπροστά του, τον ρωτούσε: Δάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή;

 Ο νέος έδραμε προς τον Χριστό. αυτό είναι χαρακτηριστικό του ζήλου τον οποίο είχε για να συναντήσει και συνομιλήσει με τον Χριστό. Ο Νικόδημος πήγε να δει τον Χριστό τη νύκτα αυτός όμως πήγε την ημέρα

Τρεχάτος. Είδε  τον Χριστό να περπατά στο δρόμο μετά που είχε ευλογήσει τα παιδιά. Δεν ήταν ανάγκη να ρωτήσει ποιος ήταν. Τα μάτια του όχλου αδιάκοπα Τον παρακολουθούσαν. Η ακοή του ονόματος Του έφθανε σε κάθε γωνιά της Παλαιστίνης. Προηγουμένως είχε λάβει χώραν συζήτησης περί του γάμου του διαζυγίου και της επανασυζεύξεως των διαζευγμένων. Όχλοι ήσαν συναθροισμένοι γύρω Του και τους εδίδασκε. Μετά την συζήτησι και προτού απολυθεί ο όχλος έφεραν τα παιδάκια να τα ευλογήσει. Αμέσως κατόπιν παρουσιάζεται περιπατών εις την οδόν όταν τον πλησίασε ο νέος της ιστορίας μας.

Έτρεξε για να Τον προφθάση. Φοβήθηκε μήπως χάσει την ευκαιρία αυτή η οποία ίσως να ήταν μοναδική. Είχε τεράστιο ζήλο! Για φανταστείτε έναν αρχιερέα ένα μέλος του ανώτατου δικαστηρίου να σπρώχνει τον κόσμο για να συναντήσει τον κεκηρυγμένον κατ’ αυτούς εχθρό της οργανωμένης τους θρησκείας. Εχρειαζόταν θάρρος για να κάμει ένα τέτοιο πράγμα. Τα βλέμματα του είχαν προσηλωθεί προς τον Χριστό κι’ έπειτα να Τον συναντήσει αμέσως.

Α! πως και εμείς θα έπρεπε να τον μιμηθούμε τον νέο αυτόν εις το σημείο τούτο. Πόσοι από μας άραγε έχομε τον ίδιο ζήλο; Ποθούμε να συναντήσουμε τον Χριστό με τόση λαχτάρα για να πληροφορηθούμε πως μπορούμε να λάβουμε αιώνια ζωή; Συνήθως τρέχουμε για πολλά άλλα πράγματα σπανίως όμως για να πλησιάσουμε τον Χριστό.

τρέχουμε εις τους χορούς εις τις διασκεδάσεις εις τα χαρτοπαίγνια εις τις εργασίες μας προς απόκτηση των υλικών αγαθών εις την συνάντηση συγγενών και φίλων μας αλλά πόσοι από εμάς τρέχουμε εις τον οίκο του Κυρίου για να προσευχηθούμε για να λατρεύσουμε τον  Θεό εν Πνεύματι και αληθεία; Όλες σχεδόν οι εκκλησίες είναι άδειες. Πόσες φορές ρωτώ γνωστούς «Θα έλθετε εις την εκκλησία αύριο;»

Η απάντηση τις περισσότερες φορές είναι «Αν δεν μου τύχη τίποτε άλλο!» Η βασιλεία του θεού εις την ζωή μας κατάντησε το τελευταίο πράγμα αντί να είναι το πρώτο. Τρέχουμε – τρέχουμε μοχθούμε τόσο για τα υλικά που δεν έχουμε δύναμη για τα πνευματικά. Ο νέος της ιστορίας μας δεν μας έμοιαζε. Ήταν ζηλωτής αλλά παρ’ όλο τον ζήλο του ο Χριστός του είπε: «εν σοι

λείπει».

>>>>>>>