02 Με το
φως της Γραφής
Είναι κακοί όσοι
σκοτώνονται;
Άραγε
εκείνοι που σκοτώθηκαν στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης ήταν οι πιο
αμαρτωλοί από τους άλλους κατοίκους της ίδιας πόλης; Μήπως οι κάτοικοι της Σρι
Λάνκα είναι περισσότερο πόρνοι και μοιχοί από τους Ολλανδούς; Μήπως οι
Ταϊλανδοί είναι περισσότερο ειδωλολάτρες από τους Ιταλούς; Μήπως οι Ινδοί είναι
περισσότερο πλεονέκτες από τους Αμερικανούς; Κάθε άλλο! Σίγουρα ΟΧΙ!
Αντίθετα
θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι περισσότεροι από εκείνους που χάθηκαν ήταν απλά
οι φτωχότεροι και οι πλέον απροστάτευτοι, ενώ όσοι γλίτωσαν την καταστροφή ήταν
οι πλούσιοι τουρίστες (οι περισσότεροι από αυτούς) και, προφανώς, δεν ήταν
καλύτεροι από τα παιδάκια και τα βρέφη που παρέσυρε το τσουνάμι...
Όμως
γνωρίζουμε ότι συχνά υφίστανται τραγικές συνέπειες και άνθρωποι καλοί κι αθώοι
–έχει συμβεί και σε δικούς μας γνωστούς– που είδαν ξαφνικά το άλλο αυτοκίνητο
να φεύγει από την πορεία του και να πέφτει επάνω τους με σοβαρές ζημιές και
συνέπειες στην υγεία και τη ζωή τους. Τότε προκύπτει το ερώτημα: Γιατί δεν τους
φύλαξε ο Θεός;
Υπερφυσική παρέμβαση;
Πριν
μερικές δεκαετίες έγινε ένας σεισμός στην Αιτωλοακαρνανία, που γκρέμισε αρκετά
χωριά. Η αιτία ήταν ένα υδροηλεκτρικό φράγμα που είχε κατασκευάσει η ΔΕΗ στην
περιοχή αλλά οι τεχνικοί δεν είχαν υπολογίσει τις συνέπειες που θα είχε η
συγκέντρωση τόσων τόνων νερού στη λεκάνη που είχαν διαμορφώσει. Όταν όμως αυτό
το βάρος αυξήθηκε, τα γύρω μικρά βουνά μετακινήθηκαν από τη θέση τους με
αποτέλεσμα τη σεισμική δόνηση που κατέστρεψε τα γύρω χωριά.
Συμμετείχε ο Θεός σ’
αυτό το γεγονός;
Υπό
μία έννοια θα λέγαμε ΝΑΙ, αφού οι φυσικοί νόμοι δεν φύτρωσαν από το πουθενά,
αλλά τους έθεσε ο ίδιος ο Δημιουργός. Από την άλλη πλευρά όμως θα λέγαμε ΟΧΙ,
επειδή αν οι άνθρωποι δεν είχαν ενεργήσει με απερισκεψία, μάλλον τα χωριά
εκείνα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη θέση τους μέχρι σήμερα όπως για
εκατοντάδες χρόνια πριν.
Δεν το έκανε ο Θεός!
Οι
άνθρωποι στην πρόσφατη τραγωδία, όπως και σε όλες τις φυσικές καταστροφές, δεν
έχασαν τη ζωή τους επειδή το αποφάσισε και το πρόσταξε ο Θεός, αλλά ως συνέπεια
φυσικών φαινομένων που λειτουργούν σύμφωνα με τους πάγιους και αναλλοίωτους
νόμους της φύσης. Όπως μάλιστα δήλωσε ο Καθηγητής Σεισμολογίας κ. Παπαζάχος:
«Ευτυχώς που γίνονται οι σεισμοί, διαφορετικά η γη μας θα ήταν ένας νεκρός
πλανήτης, επειδή αυτές οι γεωλογικές κινήσεις κατά ένα μέρος συντηρούν τη ζωή
στη γη. Το λάθος δεν ήταν στο σεισμό ή το τσουνάμι. Το λάθος ήταν που οι
άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουν σωστά.»
Αντίθετα
από εμάς, που σαν εκείνους τους μαθητές, εύκολα βλέπουμε φωτιά να πέφτει από
τον ουρανό στους συνανθρώπους μας, ο Χριστός λέει: «Δεν εξεύρετε ποίου
πνεύματος είσθε σεις· διότι ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να απολέση ψυχάς
ανθρώπων, αλλά να σώση» (Λουκ. 9/θ/55). Αφού, λοιπόν, ο Κύριος σκεφτόταν πώς θα
σώσει τους κατοίκους της Σαμάρειας, που μάλιστα αρνήθηκαν να Τον φιλοξενήσουν
επειδή ήταν Ιουδαίος, και ούτε προς στιγμή δεν σκέφτηκε να τους εκδικηθεί, πώς
εμείς λέμε ότι οι μεγάλες καταστροφές είναι “έργο Θεού”;
Επίσης,
δεν σας φαίνεται περίεργο, που σχεδόν όλες οι καταστροφές που συμβαίνουν στον
κόσμο, συνήθως γίνονται σε χώρες υπανάπτυκτες και φτωχές, που δεν έχουν τα μέσα
και την τεχνολογία να προστατευτούν;
Πάντες ομοίως
Αλλά
ο απόηχος της φωνής του Χριστού ακούγεται να λέει: «Οι δεκαοκτώ, επί τους
οποίους έπεσεν ο πύργος εν τω Σιλωάμ και εθανάτωσεν αυτούς, νομίζετε ότι ούτοι
ήσαν αμαρτωλοί υπέρ πάντας τους ανθρώπους τούς κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ;
Ουχί, σας λέγω, αλλ’ εάν δεν μετανοήτε, πάντες ομοίως θέλετε απολεσθή» (Λουκ.
13/ιγ/4-5).
Τι
ήθελε να τονίσει εδώ ο Χριστός; Σίγουρα όχι την αμαρτωλότητα των θυμάτων.
Αντίθετα εξήγησε ότι ο κακός τους θάνατος: (α) ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
ΤΟΥΣ και (β) ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ήταν η κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων,
από την οποία κανείς δε θα μπορούσε να ξεφύγει. Επιτέλους, εκείνοι που άκουγαν
τον Χριστό, και στους οποίους είπε ότι «ομοίως θα απολεσθούν», δεν πέθαναν από
το μαχαίρι του Πιλάτου ούτε έπεσε στο κεφάλι τους κάποιος πύργος...
Άρα
το «ομοίως» δεν αναφέρεται στον τρόπο αλλά στο τέλος, όχι στο πώς θα σκοτωθούμε
αλλά στο ότι όλοι είμαστε υποκείμενοι στην πανανθρώπινη καταδίκη του θανάτου
που ισχύει από την ώρα της πρώτης αμαρτίας, όταν ο Θεός προειδοποίησε: «Καθ’ ην
ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γέν 2/β/17), και από την
οποία μοναδική ελπίδα για να γλιτώσει κάποιος είναι Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ.
SYNEXIZETAI
