H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ (πρόλογος του Δημ. Ι Μαγκριώτη)

Β΄ έκδοσης «Ο ΛΟΓΟΣ»  03

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ

Ήταν νύκτα και ασφαλώς ο Χριστός θα ήταν κουρασμένος από το έργον της ημέρας. Και όμως δεν έδιωξε τον Νικόδημο λέγοντας του να έλθει να τον συναντήσει σε πιο κατάλληλη ώρα. Είναι προσιτός σε όλους και πάντοτε.

Ο Χριστός θα ήταν σε κανένα γνωστό Του σπίτι εκείνο το βράδυ. Το σπίτι είναι κοινό μέρος. Μερικοί νομίζουν πως για να συναντήσουν τον Χριστό πρέπει να πάνε σε κανένα ειδικό εκκλησάκι να κάμουν κάτι ιδιαίτερο δια τον Χριστό. η προσωπική σου συνάντηση με τον Χριστό φίλε αναγνώστα μπορεί να γίνει στο σπίτι σου στο χωράφι στο κατάστημα σου στο δρόμο  στην Εκκλησία οπουδήποτε. Εκεί που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις τις γραμμές αυτές ο Χριστός είναι πρόθυμος να σε δεχθεί και να σε σώσει από τις αμαρτίες σου.

Να ήταν άλλος εκτός του Χριστού ασφαλώς θα εκολακεύετο με τα λόγια που του είπε ο Νικόδημος. Πόσον διάφορος (διαφορετικός)ο Χριστός από εκείνους που υποτίθεται ότι είναι πρέσβεις του Χριστού επί της γης! Για να πας να ειδής τον Πάπα της Ρώμης χρειάζεσαι πολλάς διατυπώσεις φύλακα να σε συνοδεύει! Για να συναντήσεις τον Χριστό ούτε φύλακα χρειάζεσαι ούτε διατυπώσεις.

Ο Χριστός δεν κολακεύεται  από ανθρώπους. Η απόκρισης του Ιησού προς τον Νικόδημο αφορά την βασική ανάγκη κάθε ανθρώπου «Αληθώς –αληθώς σοι λέγω εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού».

(Ιωάννης γ:3). Ο Νικόδημος ήλθε εις τον Χριστό αναγνωρίζων Αυτόν ως Διδάσκαλον αλλ’ αυτός είναι περισσότερον τούτου. Έτσι και ο κοινός λαός σκέπτεται περί του Χριστού. Τον θεωρεί καλόν κοινωνικόν μεταρρυθμιστήν Διδάσκαλον της ηθικής! Αλλ’ ο Χριστός είναι περισσότερον τούτου. Ο αμαρτωλός δεν χρειάζεται τον Χριστόν ως Διδάσκαλον αλλ’ ως ΣΩΤΗΡΑ.

Ο αμαρτωλός δεν χρειάζεται ηθική αγωγή αλλά σωτηρίαν αναγέννησην.  Η Γραφή μας λέγει ότι είμαστε Νεκροί εν ταις παραβάσεσι και ταις αμαρτίαις ημών (Εφεσίους β:1). Προς τι η διδαχή προς ανθρώπους  οι οποίοι είναι νεκροί; Πόσον ανόητοι θα εχαρακτηριζώμεθα εάν εστέλλαμε μερικούς καθηγητές και διδασκάλους δια να διδάξουν εις τα νεκροταφεία! Και όμως ο κόσμος μας είναι μεγάλο πνευματικό νεκροταφείο. Κάπου στην Σκωτία σε μια πόλη υπάρχει ένα ωραίο νεκροταφείο. Στην πόρτα έχει ως εξής επιγραφή:

«Το νεκροταφείο αυτό προορίζετε αποκλειστικά για τους νεκρούς που ζουν στην κοινότητα αυτή». Ωραίος χαρακτηρισμός μιας κοινότητας μέσα στην οποία η αμαρτία βασιλεύει. Στον κόσμο μας σήμερα υπάρχουν περισσότερα σχολεία περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι  περισσότερα κοινωνικά ιδρύματα και μεγαλυτέρα προσπάθεια δια την εξύψωση του λαού από κάθε άλλην εποχή. Και όμως ο κόσμος μας δεν καλυτερεύει ηθικώς. Ούτε θα καλυτερεύσει. Προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να διδάξουμε τους νεκρούς: ο κόσμος μας έχει ανάγκη αναγεννήσεως πνευματικής ζωής.

Προτού διδάξομε τον τρόπο της ζωής πρέπει να βοηθήσουμε τον κόσμο να εύρη την ζωή με τον Χριστό. δεν μπορεί κανείς να ζήσει χριστιανική ζωή χωρίς πρώτα να έχει τον Χριστό στην καρδιά του. ¨Εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν δεν δύναται να ίδει την βασιλείαν του Θεού». Τι είναι η βασιλεία του Θεού;  Εις το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο μόνο δύο φορές αναφέρεται η βασιλεία του Θεού και τις δύο φορές εις το τρίτον κεφάλαιον.

Εδώ δεν πρόκειται περί επιγείου βασιλείας αλλά  περί της πνευματικής βασιλείας του Θεού. Ο Παύλος λέγει: «Η βασιλεία του Θεού δεν είναι βρώσης και πόσης(υλική) αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμαίους ιδ:17). Η βασιλεία του Θεού εδώ έχει πνευματική σημασία.

Εδώ δεν πρόκειται  περί της Μεσσιανικής Βασιλείας του Χριστού.

«Αμήν –Αμήν σοι λέγω  εάν μη τις γεννηθεί άνωθεν ου δύναται ιδείν την βασιλείαν του Θεού». Το ρήμα «ιδείν» εδώ σημαίνει «γνωρίζω». Με άλλα λόγια το εδάφιο αυτό μας λέγει ότι χωρίς αναγέννηση ο  άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την βασιλείαν του Θεού. Ο άνθρωπος που δεν έχει αναγεννηθεί δεν εξεύρει τι είναι δικαιοσύνη ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω. Ο κοσμικός άνθρωπος είναι ξένος προς τα πνευματικά πράγματα. «Ο φυσικός…όμως δεν δέχεται τα του  Πνεύματος του Θεού διότι είναι μωρία εις αυτόν και δεν δύναται να γνωρίσει αυτά διότι πνευματικώς ανακρίνονται».

(Α΄ Κορινθίους β:14). Στρέψατε τα βλέμματά σας στον ταραγμένο μας κόσμο. Η βασιλεία του Θεού λείπει

από τας καρδίας των ανθρώπων. Δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη. Η ειρήνη είναι πόθος διαρκώς απραγματοποίητος. Την ειρήνη δεν μπόρεσε να φέρει η Κοινωνία των Εθνών. Ούτε τα Ηνωμένα Έθνη φαίνονται να πραγματοποιούν την ποθητή ειρήνη του κόσμου. Χαρά  πραγματική δεν υπάρχει! Αυτά  όλα ευρίσκονται μόνο εν τω Χριστώ.

Κοινωνική αναγέννησης δεν είναι δυνατή άνευ ατομικής αναγεννήσεως. Βασιλεία του Θεού εις τον κόσμο δεν μπορεί να υπάρχει εάν προηγουμένως δεν υπάρξει εις τας καρδίας των ανθρώπων. Μόνο αναγέννησης μόνο ο Χριστός μόνο η Σωτηρία Του μπορεί να φυτεύσει μέσα στην καρδιά σου την θείαν δικαιοσύνη ειρήνη χαρά μέσα σε ένα κόσμο που είναι γεμάτος από αδικία πολέμους ταραχές και θλίψεις. Η πραγματοποίησης της ατομικής ευτυχίας γίνεται μόνο δια της αποδοχής του Χριστού ως Σωτήρα σου.

H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ

 (πρόλογος του Δημ. Ι Μαγκριώτη)

Β΄ έκδοσης «Ο ΛΟΓΟΣ»  04

ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Όταν ο Νικόδημος ήκουσε τον Χριστόν να του λέγει: «Αληθώς σοι λέγω εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν δεν δύναται να ίδει την βασιλείαν του Θεού» αμέσως έκπληκτος απεκρίθη: «Πως δύναται άνθρωπος να γεννηθεί γέρων ων; Μήποτε δύναται να εισέλθει δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητρός αυτού και να γεννηθεί;» Με τα λόγια αυτά ο Νικόδημος δείχνει την άγνοια του για τις πνευματικές αλήθειες. Η διδασκαλία του Χριστού είναι τόσο απλή και όμως αυτός αδυνατεί να την καταλάβει. Ο Νικόδημος προσπαθεί να κατεβάσει τα πράγματα που ανάγονται στο βασίλειο του πνεύματος στο βασίλειο της ύλης. Ο Χριστός ομιλεί περί της πνευματικής αναγεννήσεως αλλ’ ο Νικόδημος περιορίζεται μόνο στη φυσική γέννηση. 

Ο καημένος ο Νικόδημος! Αν και από τους ανώτατους θρησκευτικούς ηγέτας της εποχής του εν τούτοις αγνοεί την βασικότερα αλήθειαν της θείας αποκαλύψεως την αναγέννησην. Έχει μόνο φυσικά μάτια. Στερείται πνευματικής οράσεως και γι αυτό κατ’ αρχήν ίσως εξέλαβε τον Χριστό ως ανόητο. Ιδού ο συλλογισμός του: «Μα τι έπαθε ο Χριστός; Δεν βλέπει τα’ άσπρα μαλλιά μου; Δεν βλέπει ότι δεν είμαι μακράν του τάφους έρχεται τώρα να μου πει πως πρέπει να ξαναγεννηθώ; Μ’ αυτή είναι πρώτης τάξεως ανοησία.

Αυτό που μου λέγει είναι αδύνατον κατά τους φυσικούς νόμους!» Έτσι ίσως σκέπτεσαι και συ αγαπητέ αναγνώστα όταν αντιμετωπίζεις τας μεγάλας αληθείας της βίβλου και ειδικά το σπουδαίο ζήτημα της προσωπικής σου σωτηρίας της ψυχικής σου αναγεννήσεως. Υπάρχει μεγάλη αλήθεια στην διακήρυξη του απ. Παύλου: «Ο φυσικός όμως άνθρωπος δεν δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού διότι είναι μωρία εις αυτόν και δεν δύναται να γνωρίσει αυτά διότι πνευματικώς ανακρίνονται»

(Α΄ Κορινθίους β:14).

Με άλλα λόγια για να καταλάβεις τα πνευματικά πράγματα τας αληθείας της Βίβλου χρειάζεσαι πνευματικά μάτια. Μη νομίζεις ότι επειδή κατέχεις θέσην σπουδαία εις τον εκκλησιαστικό κόσμο έχεις κατ’ ανάγκην την ικανότητα να καταλαμβάνεις τα πράγματα του Θεού. Μόλις επιτρέψεις στον Χριστό να σου μιλήσει δια του Λόγου Του αμέσως θ’ αντιληφθείς την άγνοιαν σου. Μη προσπαθήσεις όμως να την κρύψεις. Πρέπει να την εξομολογηθείς και τότε μόνον θα διαφωτισθείς από του αιωνίου Λόγου του Θεού. είχα κάποιος καθηγητή κάποτε που μας έλεγε. «Το να μη εξεύρεις δεν είναι αμάρτημα  αλλά το να μη ρωτάς για να μάθεις είναι θανάσιμο αμάρτημα».

Εάν τούτο είναι αληθές όταν πρόκειται περί εκπαιδευτικών ζητημάτων πόσο μάλλον όταν πρόκειται περί ζητημάτων που αφορούν την αιώνια μας τύχη!

Ο Χριστός αναγκάζεται να εξηγήσει περαιτέρω το θαύμα της αναγεννήσεως και δείχνει στον Νικόδημο τα μέσα αναγεννήσεως. Ιδού τι λέγει: «αληθώς – αληθώς σοι λέγω εάν τις δεν γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλεία του Θεού»

(Ιωάννης γ:5). Ύδωρ και Πνεύμα. Αυτά είναι τα μέσα αναγεννήσεως. Τι σημαίνουν;  Μεταξύ των διαφόρων θεολόγων υπάρχει κάποια διαφορά σχετικώς με την σημασία του «ύδατος» εδώ. Εκείνοι που πιστεύουν ότι το νηπιοβάπτισμα σώζει τον άνθρωπο και τον αναγεννά νομίζουν ότι πρόκειται περί του ύδατος της κολυμπήθρας. Εάν όλοι εκείνοι που βαπτίζονται ως νήπια αναγεννώνται και εισέρχονται εις την βασιλείαν του Θεού τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ούτε κλέπται ούτε φονείς ούτε κακοί άνθρωποι. Και όμως πόσοι που σήμερα πολεμούν υπέρ της κομμουνιστικής αθεΐας κατά της δοξασμένης μας πατρίδος δεν εβαπτίσθησαν ως νήπια!

Τι έγινε η αναγέννησης των εάν πραγματικά την έλαβον με την ενέργειαν του ύδατος; Δια να εννοήσουμε την αλήθεια του εδαφίου αυτού είναι ανάγκη να προσέξουμε εις άλλες διακηρύξεις του Λόγου του Θεού και να δούμε τι συμβολική σημασία έχει το «ύδωρ» εις πολλές περιπτώσεις στη Γραφή. Πως λοιπόν μπορούμε να αποδείξουμε ότι το βάπτισμα είτε νηπίων ήτε μεγαλύτερων δεν είναι αναγκαίο στοιχείον δια την σωτηρίαν του  αμαρτωλού.

1/. Εάν το βάπτισμα ήταν αναγκαίο δια την σωτηρίαν τότε κανείς προ του βαπτίσματος του Ιωάννου του βαπτιστού δεν μπόρεσε να σωθεί διότι η Π.Δ. δεν αναφέρει το βάπτισμα. Δεν θα μπορούσαμε να φθάσουμε σ’ ένα τέτοιο συμπέρασμα διότι η Γραφή διακηρύττει ότι πολλοί από τους άνδρας της Παλαιάς Οικονομίας πραγματικά ευαρέστησαν τον Θεόν και απέθανον εν πίστει.(Εβραίους ια:)

2/. Εάν το βάπτισμα ήτο αναγκαίο δια την σωτηρίαν τότε κάθε πιστός που πέθανε κατά την παρούσα οικονομία της χάρητος αβάπτιστος δεν ανήκει εις την βασιλεία του Θεού και απωλέσθη αιωνίως. Τέτοια διδαχή δεν συμφωνεί με την Γραφή. Ο επί σταυρού ληστής έλαβε την εξής διαβεβαίωση από τον Χριστόν τον ίδιο: «Αληθώς σοι λέγω σήμερον θέλεις είσθε μετ’ εμού εν τω παραδείσω». (Λουκάς κγ:43). Ο ληστής αυτός ποτέ δεν εβαπτίσθει και όμως εισήχθη εις τον παράδεισο. Εδώ ευρισκόμεθα αντιμέτωποι με κάτι σοβαρό. Είτε ο Χριστός εψεύδετο ή –η διδαχή κατά την οποία το βάπτισμα είναι αναγκαίο δια την σωτηρία είναι ψευδής. Δεν μπορούν και τα δύο να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια. Ποιος δε είναι εκείνος που θα τολμήσει ν’ αποκαλέσει τον Ιησούν Χριστόν τον αιώνιο Υιό του Θεού ψεύτην; Ας είναι ο Θεός αληθής πάσα δε ανθρώπινη διδασκαλία ψευδής.

3/. Εάν το βάπτισμα ήτο αναγκαίο δια την αναγέννηση τότε θα έπρεπε να απορρίψομε την αλήθεια της Αγία Γραφής η οποία διακηρύττει: «Δεν δικαιούται  άνθρωπος εξ έργων νόμου ειμή δια πίστεως Ιησού Χριστού και ημείς επιστεύσαμε εις τον Ιησού Χριστό δια να δικαιωθούμε εκ πίστεως Χριστού και ουχί εξ’ έργων νόμου διότι δεν θέλει δικαιωθεί εξ’ έργων νόμου ουδείς άνθρωπος» (Γαλάτας β:16). Εάν το βάπτισμα ήτο αναγκαίο δια την αναγέννηση τότε εφ’ όσον ο Χριστός δεν εμβάπτισε κανέναν (Ιωάννης δ:2) επομένως δεν έσωσε και κανένα. Αυτό όμως είναι απαράδεκτο διότι ο Χριστός ήλθε « δια να σώσει τον λαό Του εκ των αμαρτιών αυτών». Εάν το βάπτισμα ήτο αναγκαίο δια την αναγέννηση τότε γιατί να μην το αναφέρει ο Παύλος όταν ο δεσμοφύλαξ των Φιλίππων  ερώτησε λέγων: «Τι πρέπει να κάμω δια να σωθώ;» (Πράξεις ιστ:30). Η απάντηση του Παύλου ήτο: «πίστευσον εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και θέλεις σωθεί συ και ο οίκος σου».(Πράξεις ιστ:31). Εάν το βάπτισμα ήτο αναγκαίο δια την αναγέννηση τότε διατί ο Παύλος γράφων προς τους Κορινθίους να λέγει: «ευχαριστώ εις τον Θεό ότι ουδένα από σας εβάπτισα ειμή Κρίσπον και Γάϊο»(Α΄ Κορινθίους α:14). Ασφαλώς εις την Κόρινθο θα υπήρχαν περισσότεροι πιστοί οι οποίοι

αναγεννήθηκαν δια της χάρητος του Χριστού.

Αλλά τι σημαίνει το «ύδωρ» λοιπόν εάν δεν σημαίνει το ύδωρ του βαπτίσματος; Πρέπει να δούμε ποια είναι η χρήσης της λέξεως «ύδωρ» εις άλλα μέρη της Γραφής και ιδίως εις το Ευαγγέλιο  του Ιωάννου.

Εις την Σαμαρείτιδα ο Χριστός είπε: «Όστις όμως πίη εκ του ύδατος το οποίον εγώ θέλω δώσει εις αυτόν δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα αλλά το ύδωρ το οποίο θέλω δώσει εις αυτόν θέλει γίνει πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον» (Ιωάννης δ:14). Άραγε εδώ ο Χριστός ομιλούσε για το φυσικό ύδωρ; Πάλιν εις άλλην περίπτωση ο Χριστός  λέγει: «Εάν τις διψά ας έρχεται προς εμέ και ας πίνει. Όστις πιστεύει εις εμέ καθώς είπεν η Γραφή ποταμοί ύδατος θέλουσι ρεύσει εκ της κοιλίας αυτού».(Ιωάννης ζ:37—38). Το ύδωρ εις τας περιπτώσεις αυτάς έχει μεταφορικήν έννοιαν σημαίνει δε τον Λόγον του Θεού του οποίου η ενέργεια είναι απολύτως αναγκαία δια την αναγέννηση του αμαρτωλού. Εις όλα τα άλλα μέρη της Αγίας Γραφής εις τα οποία αναφέρονται τα μέσα της αναγεννήσεως ο Λόγος του Θεού πάντοτε αναφέρεται. Ιδού ολίγα  παραδείγματα: «Ο Λόγος Σου με εζωοποίησεν» (Ψαλμός 119:50). «Εγώ σας εγέννησα εν Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου».  (Α΄ Κορινθίους δ: 15). ¨Εξ ιδίας αυτού θελήσεως εγέννησεν ημάς δια του Λόγου της αληθείας» (Ιάκωβος α: 18). Ιδού τι λέγει ο Πέτρος: «Επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος αλλά αφθάρτου δια του Λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα»

(Α΄ Πέτρου Α: 23).

Ο Λόγος του Θεού δεν συμβολίζεται μόνον ως «ύδωρ» αλλά και ως «λύχνος» και ως «φως» διότι φωτίζει τον αμαρτωλό. «Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου και φως εις τας τρίβους μου». (Ψαλμός 119:105). «Δεν είναι ο Λόγος Μου ως πυρ λέγει ο Κύριος και ως σφύρα κατασυντρίβουσα τον βράχον;» (Ιερεμίας κγ:29). Αι συμβολικαί αυταί παραστάσεις του Λόγου του Θεού μας δεικνύουν την ιδιαιτέρα και εξαγνιστική δύναμίν Του. Ομιλών περί της εκκλησίας ο Απ. Παύλος λέγει: (Καθορίσας(αυτήν) με το λουτρόν  του ύδατος δια του Λόγου. Όθεν ένα από τα δύο μέσα της αναγεννήσεως είναι ο Λόγος του Θεού. Φίλε άραγε μελετάς την Αγίαν Γραφήν; Επέτρεψες εις τον Λόγον του Θεού να σε πλύνει και να σε καθαρίσει; Εάν όχι κάμε το τώρα χωρίς αργοπορία για το συμφέρον της ψυχής σου
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ