46
Κεφάλαιο 12
Το
πρόβλημα της αμαρτίας
Αμαρτία
είναι η λέξης που διαχωρίζει την ευτυχία απ' την δυστυχία την ελευθερία απ' την
δουλεία τον Ουρανό απ' την Κόλαση.
Οι άνθρωποι μπορεί ν' αρνούνται να δεχθούν
την ύπαρξη της ή να μετριάζουν την επίδραση της ή ακόμα να προσπαθούν να
παραβλέπουν τις συνέπειες της. Εντούτοις αυτή παραμένει μια ψυχρή σκληρή
φρικώδεις πραγματικότητας αποχωρίζοντας την ψυχή απ' τον Θεό της.
Το γεγονός της αμαρτίας αποδεικνύεται απ' τις
εξής τρεις πηγές.
Πρώτον,
η ιστορία μαρτυρεί σαφώς (ξεκάθαρα) για την ύπαρξη της και την επίδραση της
επάνω στους ανθρώπους. Καθ' όλον το διάστημα της ιστορίας του ανθρώπου ,πόλεμοι
ταραχές αρρώστιες και θάνατοι πλεονάζουν επί της γης.
Ολόκληρη
η δημιουργία φέρει ανεξίτηλα τα ίχνη του κακού. Οι σελίδες της ιστορίας έχουν
αμαυρωθεί με τα αποτελέσματα του.
Δεύτερον
η συνείδησης του ανθρώπου μαρτυρεί για την αμαρτωλή του κατάσταση. Ουδείς όσο
κι α φαίνεται καλός μπορεί ειλικρινά να ομολογήσει ότι είναι απαλλαγμένος από
φθόνο ή υπερηφάνεια ή ασέλγεια ή απληστία ή κακία ή μίσος. Ένας ειλικρινείς
άνθρωπος χαρακτηρίζει τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα δεν θα διστάζει
να παραδεχθεί την αμαρτωλότητα της φύσεως του και των έργων του.
Τρίτον
οι Γραφές διαρκώς μαρτυρούν για την πραγματικότητα της αμαρτίας που υπάρχει σ'
αυτόν τον κόσμο. Απ' την αρχή ως το τέλος ο Λόγος του θεού αντιμετωπίζει
ρεαλιστικά το πρόβλημα αυτό και δίδει τις κατάλληλες λύσεις του.
Παρακολουθεί
κατά πόδας την πορεία και την εξέλιξη της αμαρτίας ενώ ταυτοχρόνως σκιαγραφεί
και το περί λυτρώσεως σχέδιο του Θεού κατά το οποίο οι άνθρωποι ελευθερώνονται
απ' την κατάρα της αμαρτίας δηλαδή τον θάνατο.
Α΄. ΦΥΣΙΣ
ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
1/. Η αμαρτία είναι αδύνατο
να
συμμορφωθεί με τον νόμο του Θεού που είτε αρνητικώς είτε θετικώς δια
παραλείψεως ή διαπράξεως. Η φύσης της μπορεί να κατανοηθεί μόνο κάτω απ' το φως
του νόμου του Θεού που είναι ένας τέλειος κανόνας περί του καλού και του κακού
και που δόθηκε στην ανθρωπότητα απ' τον Θεό τον Ίδιο. Ο νόμος αυτός καθ' εαυτόν
είναι μια έκφρασης της φύσεως και των ιδιοτήτων του Θεού.
Ώστε
όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να ζήσουν σύμφωνα με αυτόν ή όταν τον καταπατούν
ενεργούν εχθρικά κατά του παντοδυνάμου. Η αμαρτία είναι πράξης αξιόμεμπτος
(αξιοκατάκριτος) και συνεπάγεται τιμωρία.
Η
βιβλική αντίληψης περί αμαρτίας δηλούται με τις λέξεις που αυτή χρησιμοποιεί
για να την περιγράψει. Ο Εβραϊκός όρος σημαίνει: εκτρέπομαι απ' την ευθείαν
οδόν".
Ο Ελληνικός όρος σημαίνει: "αστοχώ"
"αποτυγχάνω εις τι" (σε κάτι). Η ύπαρξης της αμαρτίας αποδεικνύει την
ύπαρξη ενός κανόνος δια του οποίου πρέπει να βαθμολογούνται οι πράξεις των
ανθρώπων. Ο Παύλος το θέτει αποστομωτικά:
Κι ο
Ιωάννης προσδιορίζει την αμαρτία ως ανομία.
Α΄.
Ιωάννου 3:4
4
Καθένας που πράττει την αμαρτία, πράττει και την ανομία· επειδή, η αμαρτία
είναι η ανομία.
Ως
αθέτηση του νόμου.
2/. Η
αμαρτία εμφανίζεται με δύο τρόπους
α/. Ως
ενεργώς πράξης.
Παραδείγματος χάριν κάποιος λέγει ένα
ψέμα, κλέβει κάτι που δεν είναι δικό του εξαπατά κάποιον για προσωπικό όφελος φονεύει από μίσος ή επιδεικνύει υπερηφάνεια.
Αυτές είναι προσωπικές πράξεις που αποχωρίζουν τον άνθρωπο απ' τον Θεό κι απ'
τους συνανθρώπους του.
β/. Ως
αμαρτωλή θέλησης.
Κάτω και πέραν όλων των αμαρτωλών ενεργειών του ανθρώπου υπάρχει μία φύσης κατά
βάση αμαρτωλή που βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο.
Η
καρδιά είναι η πηγή των κακών του πράξεων. Η
ηθική αχρειότητα της καρδιάς του και η διεφθαρμένη του διάθεσης είναι
πηγή απ' την οποία πηγάζουν όλες του οι αμαρτωλές ενέργειες. Η αμαρτία πηγάζει
από μια έμφυτη ροπή που υπάρχει μέσα του. Η αμαρτία "βασιλεύει".
Ρωμαίους
6:12
12
Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε σ' αυτή
σύμφωνα με τις επιθυμίες του·
….
Γαλάτες
5:17
17
Επειδή, η σάρκα επιθυμεί ενάντια στο Πνεύμα, και το Πνεύμα ενάντια στη σάρκα·
αυτά, μάλιστα, αντιμάχονται το ένα προς το άλλο, ώστε εκείνα που θέλετε, να μη
τα πράττετε.
Ο Παύλος
γράφει:
Ρωμαίους
7:23
23
όμως, βλέπω μέσα στα μέλη μου έναν άλλο νόμο, που αντιμάχεται στον νόμο τού νου
μου, και με αιχμαλωτίζει στον νόμο τής αμαρτίας, που είναι μέσα στα μέλη μου.
…………
