ΑΚΟΜΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ TOY 16ου ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
27--ΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η Εκκλησία της Εφέσου το 95 μ.Χ. αναφέρεται εις τα
χωρία Αποκάλυψης
6:1—7. Έφεσος σημαίνει «επιθυμητός».
Εις την επιστολή προς την Εκκλησία της
Εφέσου περιγράφεται η αγάπη του Κυρίου προς την Εκκλησία Του. παράλληλα ο
Κύριος
κατακρίνει την πρώτη αυτήν Εκκλησία διότι άφησε την πρώτη αγάπη και λησμόνησε
την φωνή του Αγίου πνεύματος. Η υπόσχεση του Κυρίου προς την εκκλησία τούτη
είναι: «εις τον νικώντα θέλω δώσει εις αυτόν να φάγει εκ του ξύλου της ζωής το
οποίο είναι εν μέσω του παραδείσου του Θεού».
Η Εκκλησία των Σμυρναίων 95—315 μ.Χ. στην αποκάλυψη β:8—11 αντιπροσωπεύει την
περίοδο των διωγμών υπό την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την οποία χαρακτηρίζουν μεγάλα
παθήματα. Δέκα αυτοκράτορες επεχείρησαν να συντρίψουν την Εκκλησία χωρίς να το
κατορθώσουν. Η υπόσχεσης του Κυρίου προς την Εκκλησία αυτή ήταν: «γίνου πιστός
μέχρι θανάτου και θέλω σοι δώσει το στέφανο της ζωής
Η Εκκλησία της
Περγάμου 315—500 μ.Χ.
Αποκάλυψης
β:12—17
σημαίνει «κοινωνία γάμου» και κοσμική Ανάδειξη. Προηγουμένως η Εκκλησία ήταν στον κόσμο αλλά δεν ήταν εκ του
κόσμου. Αργότερα εισήλθαν εις την Εκκλησία πολλά εκ του Ιουδαϊσμού και ετέθει
αυτή υπό αυτοκρατορική εύνοια. Η υπόσχεσης προς την Εκκλησία της περιόδου αυτής
ήταν: «Εις τον νικώντα θέλω δώσει εις αυτόν ψήφο λευκή και επί την ψήφο όνομα
νέο γεγραμμένον το οποίο ουδείς γνωρίζει ει μη ο λαμβάνων»
Η εκκλησία των Θυατείρων 500—1000 μ.χ. στην Αποκάλυψη β: 24—25—27—28—29 σημαίνει «Θυσίαν και η αγγελία του Κυρίου προς
την εκκλησία αυτή ήταν: «Όσοι δεν έχουσι την διδαχήν ταύτην και οίτινες δεν
εγνώρισαν τα βάθη του Σατανά ως λέγουσι δεν θέλω βάλει εφ’ ημάς άλλο βάρος πλην
εκείνο το οποίον έχετε κρατήσατε εωσού έλθω».
Η Εκκλησία των Σάρδεων 1500—1800 μ.Χ. στην Αποκάλυψη γ: 1—16 περιλαμβάνει την
περίοδο της Αναμορφώσεως κατά την οποία εν τούτοις ολίγοι έμειναν αμόλυντοι. Η
υπόσχεσης του Κυρίου προς την Εκκλησία αυτή είναι: «Ο νικών ούτος θέλει ενδυθή
ιμάτια λευκά και δεν θέλει εξαλείψει το όνομα αυτού εκ του Βιβλίου της ζωής και
θέλω ομολογήσει το όνομα αυτού ενώπιον του Πατρός μου και ενώπιον των αγγέλων
αυτού».
Η Εκκλησία της Φιλαδέλφειας στην
Αποκάλυψη
γ: 7—13
αναφέρεται εις την περίοδον του
19ου αιώνος και σημαίνει «αγάπη προς τους
αδελφούς». Η περίοδος αυτή είναι περίοδος Ιεραποστολών. Η ιστορία των
Χριστιανών Ιεραποστόλων οι σκοποί τους οι θυσίες τους οι περιπέτειες τους οι
νίκες τους η αφοσίωσης τους εις την υπόθεση της Εκκλησίας του Χριστού είναι
πραγματικότητα που ανυψώνουν και εμπνέουν. Κατά την περίοδο αυτή της εξαπλώσεως του
Ευαγγελίου δια των ιεραποστόλων εμφανίζονται άνθρωποι όπως ο Δαβίδ Λίβιγκστον ο
οποίος είχε ο οποίος είχε την μεγαλοψυχία να θυσιαστεί ενώ εξερευνούσε την
μαύρη Ήπειρο της Αφρικής με την ελπίδα της απελευθερώσεως ψυχών που ζούσαν στο
σκότος της αμαρτίας.
Εκεί υπηρέτησαν περιώνυμοι
Ιεραπόστολοι όπως και άλλοι μεταξύ των Ινδικών φυλών μέσα εις τα δάση της
Βορείου Αμερικής. Άλλοι πάλι ταξίδεψαν
προς τις κοραλλιογενείς νήσους Του Ειρηνικού Ωκεανού ενώ ο Χούδσον Ταίηλορ
ίδρυσε την Εσωτερική Ιεραποστολή της Κίνας ένας άνθρωπος πλήρης Πνεύματος Αγίου
και πίστεως με σπάνιας δυνάμεως και προσευχής με θαυμάσιες οργανωτικές
ικανότητες με ενεργητική πρωτοβουλία και με μεγάλη επιρροή επί των ανθρώπων.
Εκατοντάδων τέτοιων ανθρώπων θα μπορούσαμε να αναφέρουμε που υπήρξαν ισχυρής
πίστεως εργάτες εις την υπόθεση της
Χριστιανικής εκκλησίας κατά την περίοδο αυτήν της Ιεραποστολικής δράσεως και οι
οποίοι απέδειξαν ότι ο Θεός δύναται να εργασθεί σε όλες τις εποχές δια της ζωής
ταπεινών αφιερωμένων και αυτοθυσιαζόμενων πιστών ανδρών και γυναικών.
Εις την εκκλησία της ιεραποστολικής δράσεως ο
Κύριος δεν βρίσκει σφάλματα και δίδει εις αυτήν
την υπόσχεση: «Ιδού έθεσα ενώπιον σου θύραν ανεωγμένην και ουδείς
δύναται να κλείσει αυτήν. Όστις νικά θέλω κάμει αυτόν στύλον εν τω ναώ του Θεού
μου».
