15--7--2016------04--ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ Εκδόσεις (Ο Λόγος Αθήναι 1976) ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Μποσταντζόγλου (1885—1916)

04--ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ Εκδόσεις (Ο Λόγος Αθήναι 1976) ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Μποσταντζόγλου (1885—1916)

  β/. Ο άνθρωπος που δεν δέχεται την Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί να ζήσει αγία ζωή.

  Η πνευματική  ζωή ενεργείται δια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου (Α΄ Κορινθίους ς:19—Ρωμαίους η:9—13—Γαλάτας ε: 16—17—22 ). Όταν αρνούμαστε την Προσωπικότητα Του το Άγιο Πνεύμα αδυνατεί να ενεργήσει στη ζωή μας. Μονάχα όταν εισέλθει μέσα στην καρδιά μας μπορούμε να αντιληφθούμε την παρουσία Του.

  Εκείνος που αρνείται την Προσωπικότητα του Πνεύματος δεν διαφέρει σε τίποτα από τους απίστους και τους άθεους. Οι πιστοί δεν μπορεί να έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για ορισμένα σημεία της Χριστιανικής διδασκαλίας και όμως να ζουν σαν παιδιά του Θεού. Αλλά δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζει πνευματική ζωή εκείνος που αρνείται την Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό έχει αποδειχτεί σε όλες τις τέτοιες περιπτώσεις. Επειδή η αγία ζωή είναι καρπός Του Πνεύματος  και δεν υπάρχει στους αρνητές Του. Ο Λόγος του Θεού που επισφραγίζει την αλήθεια ότι το Άγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο είναι αυστηρός στο σημείο αυτό και τονίζει:

 Όποιος βλασφημήσει το Άγιο Πνεύμα δεν συγχωρείται.(Ματθαίος ιβ:32). Όσοι όμως δέχονται το Πνεύμα σαν Πρόσωπο ευλογούνται αισθάνονται την παρουσία Του στην καρδιά τους και ζουν μια ζωή αγία ώστε να μην Το λυπήσουν. Αισθάνονται και ζουν και βαδίζουν σύμφωνα με την οδηγία του Πνεύματος και είναι Αυτός που ελέγχει και ρυθμίζει τα αισθήματα και τις πράξεις τους. Και ερωτώ: «Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος είναι αισθητή στη ζωή σου κάθε στιγμή; Είσαι πάντοτε κάτω από την οδηγία Του και εκτελείς το θέλημα Του;

  Όταν αναγνωρίζουμε την Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος τότε παραχωρούμε τότε παραχωρούμεθα τελείως εις Αυτόν και ζούμε μία ζωή σταυρωμένη με τον Χριστό(Γαλάτας β:20). Γινόμαστε δούλοι του Κυρίου(Ρωμαίους ς:16). Και η δουλεία αυτή είναι θεληματική και δεν μας επιβάλλεται αναγκαστικά. Έτσι θα ακολουθούμε πάντοτε τις οδηγίες του Πνεύματος και δεν θα πράττουμε τα αντίθετα

  γ/. Όποιος δέχεται την Προσωπικότητα του Αγίου πνεύματος Τον τιμά και τον λατρεύει.

  Αν το Άγιο Πνεύμα ήταν απλώς μία δύναμης κανένας δεν θα τη σεβόταν και δεν θα την τιμούσε. Γνωρίζω ότι μερικοί ιεραπόστολοι δεν μπορούσαν να ψάλλουν την δοξολογία: «Προσφέρεται ομοθυμαδόν» επειδή αναφέρεται στη λατρεία του Αγίου Πνεύματος που αυτοί δεν πίστευαν ότι ήταν Πρόσωπο.

  Αν είμαστε πιστοί πρέπει να δίνουμε εις Αυτόν την πρέπουσα δοξολογία την τιμή και λατρεία ώστε να μας οδηγεί να μας προτρέπει ζώντας μέσα στην καρδιά μας. Ασπίδα και δύναμης για μας είναι η πίστης στην Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος.

  Είθε να είμαστε πλήρης Πνεύματος Αγίου ώστε να οδηγούμαστε από Αυτό.

………………………………………

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η ΘΕΟΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

  Η μελέτη επί της Θεότητος του Αγίου Πνεύματος είναι μια πιο σπουδαία από τη μελέτη την αναφερόμενη στην Προσωπικότητα

Του. Τα δύο αυτά θέματα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και δεν μπορούν να χωριστούν. Είναι αλληλοεξαρτημένα. Όσοι λοιπόν δεν δέχονται την Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος θα απορρίπτουν και την Θεότητα Του. Ας μελετήσουμε το θέμα τούτο με τις λεπτομέρειες που απαιτούνται:

 1/. Το έργο Ελέγχου του Πνεύματος

.(Ιωάννης ις:9—11).

   Το έργο του ελέγχου μονάχα ο Θεός είναι ικανός να το κάνει. Το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου ο Θεός δεν μπορούσε να το εμπιστευθεί σε κανέναν ακόμα και σε αρχαγγέλους. Γι’ αυτό και χάριν της σωτηρίας μας θυσίασε πάνω στο Σταυρό τον Ιησού Χριστό. κατά τον ίδιο τρόπο και τον έλεγχο για την αμαρτωλότητα μας κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει εκτός από το Άγιο Πνεύμα.

  Αν ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός δεν θα μπορούσε με τη θυσία Του να σώσει τον άνθρωπο. Και όσοι αρνούνται το εξιλαστήριο έργο του Χριστού αρνούνται τη Θεότητα Του να σώσει τον άνθρωπο. Και όσοι αρνούνται το εξιλαστήριο έργο του Χριστού αρνούνται τη Θεότητα Του και δεν δέχονται το νόμο του Θεού που αφορά τη συνέπεια της αμαρτίας(Ιεζεκιήλ ιη:4—Ρωμαίους γ:9—10). ¨Δεν υπάρχει δίκαιος ουδέ εις». και είναι γνωστό «Χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσης αμαρτίας» (Εβραίους θ:22). Ο θάνατος του Χριστού εξασφαλίζει τη σωτηρία εις Αυτόν.

…………………………….