Η ΤΕΛΕΙΑ ΛΥΤΡΩΣΗΣ
ΤΕΛΕΙΑ
ΛΥΤΡΩΣΗ
(Του Κώστα Κουνάδη=1988
18
-Α/.—Μια θαυμαστή ομολογία.
-Αν
και περνά μια περίοδο πόνων και τελείας εγκατάλειψης όμως έχει τη δύναμη να
στραφεί κατά ιδιαίτερο τρόπο στον Πατέρα Του και να πει «Θεέ μου Θεέ μου». Με
τα λόγια αυτά ο Κύριος μας εκφράζει.
-α/.—Την υπακοή Του. αυτός μας λέγει η
Αγία Γραφή έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου – θανάτου δε σταυρού. Αν βρίσκεται
κρεμασμένος μεταξύ γης και Ουρανού τούτο ήταν το αποτέλεσμα της υπακοής Του στην ουράνια εντολή
που είχε πάρει για να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Δες λοιπόν φίλε μου πως ο
Χριστός ξεπλήρωσε την αποστολή Του όταν αντιμετωπίζοντας τη δικαιοσύνη του Θεού
ως ο μοναδικός αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας έκραξε «Θεέ μου Θεέ μου». Δεν
είναι αλήθεια θαυμαστός στην υπακοή Του στο θείο θέλημα;
Με
τα λόγια αυτά ο Κύριος μας εκφράζει και.
-β/.—Την αληθινή Του πίστη.
-Ο
Χριστός την ώρα αυτή που λέει τα λόγια αυτά αισθάνεται εγκαταλελειμμένος. Δεν
βλέπει το Θεό να είναι κοντά Του. Νιώθει ότι έχει απομακρυνθεί. Βρίσκεται
ο Χριστός μέσα στο σκοτάδι της κολάσεως.
Κι’ όμως πίστευε στο Λόγο του
Θεού που είχε πει: «Δεν θα αφήσεις
την ψυχήν μου στον άδη». Δεν αισθανόταν τον Θεό Πατέρα Του κοντά Του.
Δεν τον έβλεπε. Το πίστευε
όμως. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθυνόμενος λέει μέσα στην αγωνία του σταυρού. «Θεέ μου
Θεέ μου»! Δεν είναι θαυμαστή η πίστη Του αυτή; Πόσο ανάγκη την έχουμε κι’
εμείς. Βέβαια όταν όλα είναι λαμπερά και ρόδινα εύκολα λέει ένας ότι πιστεύει.
Μα αν όλα είναι μαύρα και ανάποδα όπως συνέβη εκεί στο Γολγοθά κι’ εξακολουθείς
να εμπιστεύεσαι στο Θεό αυτό θα πει ότι έχεις μια ανώτερη πίστη. Και αυτήν
ακριβώς είχε ο Κύριος μας καθώς έλεγε «Θεέ μου
Θεέ μου γιατί με εγκατέλειπες».
Στα
λόγια όμως αυτά δεν παρατηρούμε μόνο ομολογία έχουμε και.
