"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
01
Αυτό
είναι ένα από τα κρισιμότερα ερωτήματα που θα μπορούσε να θέσει κάποιος. Έχω
όμως την εντύπωση ότι οι περισσότεροι χριστιανοί έχουν στο νου τους λανθασμένες
ιδέες για το ερώτημα αυτό.
•
Πάρα πολλοί στην εποχή μας νομίζουν ότι η πίστη είναι απλά ένα ορθό δόγμα. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό είναι σωστό, αλλά πολλοί, οι περισσότεροι θα έλεγα,
διχοτομούν τη ζωή τους και από το ένα μέρος βάζουν τα δόγματα και από το άλλο
τα καθημερινά βιώματα, επειδή νομίζουν ότι τα δόγματα δεν έχουν καμία σχέση με
τα βιώματα. Άλλο τι πιστεύεις και άλλο τι ζεις, λένε.
Το
βλέπουμε αυτό στην πιο εξτρεμιστική του μορφή στους ανθρώπους που πηγαίνουν την
Κυριακή στις Εκκλησίες, απαγγέλλουν το "Πιστεύω" [δηλαδή το δόγμα
τους] αλλά την επόμενη ημέρα, στην εργασία τους, βρίζουν εκείνο το οποίο έλεγαν
ότι πιστεύουν.
Υπάρχουν
και ηπιότερες μορφές αυτή ς της νοοτροπίας, όπως για παράδειγμα όταν λέμε ότι οι
άνθρωποι χρειάζονται τον Ιησού Χριστό και τη σωτηρία, και πρέπει να τους
μιλήσουμε για το σωστό δρόμο, όμως αν ένας από αυτούς μάς κλείσει το δρόμο
καθώς θέλουμε να στρίψουμε, τότε ακούει το κορνάρισμά μας και τις φωνές μας...
•
Μια άλλη ιδέα για την πίστη, είναι ότι σημαίνει μια θρησκευτική ευσέβεια, ένα
θρησκευτικό τρόπο ζωής, με ιδιαίτερη έμφαση στην τελετουργία. Έτσι οι άνθρωποι
χωρίζονται ανάμεσα στους θρησκευόμενους, που λέμε ότι είναι οι πιστοί, και τους
μη θρησκευόμενους, που λέμε ότι δεν πιστεύουν. Το παράξενο είναι ότι ο Κύριος
Ιησούς Χριστός, όταν ήταν εδώ στη γη, βρήκε πιο πολλά στραβά στην παρέα των
θρήσκων παρά στην παρέα των μη θρησκευόμενων.
•
Άλλη ιδέα για την πίστη, αρκετά διαδομένη στην εποχή μας, είναι μία ασαφής και
νεφελώδης ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα από ό,τι είναι
τώρα, αρκεί να έχεις πίστη. Σε κάποιες πιο ανεπτυγμένες μορφές αυτή η σκέψη
λέει ότι αν πιστεύεις, ο Θεός θα σου δώσει οτιδήποτε Του ζητάς. Αν ζητάς υγεία,
θα σου δώσει υγεία. Αν ζητάς ευημερία, θα σου δώσει ευημερία. Αρκεί να ζητάς με
πραγματική πίστη. (Εδώ, βέβαια, ταιριάζει το ερώτημα, αν δεν ξέρουμε τι είναι
πίστη, πώς ξέρουμε τι είναι πραγματική πίστη;)
*
*
Για
να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα της πίστης, ασφαλώς πρέπει να μελετηθούν πολλές
περικοπές της Βίβλου, πιστεύω όμως ότι η επιστολή του Χριστού προς την Εκκλησία
των Σμυρναίων (Αποκ. 2/β/8-11), μπορεί να μας βοηθήσει να συλλάβουμε κάποιες
διαστάσεις της.
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
02
Ας
ξεκινήσουμε πρώτα απ’ όλα από αυτό που λέμε "δόγμα" της πίστης. Αλλά
τι είναι δόγμα; Μερικοί άνθρωποι μόλις ακούνε τη λέξη δόγμα, σκέφτονται
αρνητικά και όταν λένε ότι κάποιος δογματίζει, θεωρούν ότι κάνει κάτι κακό.
Όμως δόγμα είναι κάτι που πιστεύουμε ότι είναι έτσι και δεν πιστεύουμε ότι
είναι αλλιώς. Αυτό ισχύει για όλη τη ζωή μας. Αν για παράδειγμα λέμε ότι αυτό
το αντικείμενο είναι μια καρέκλα, το πιστεύουμε ότι είναι πράγματι μία καρέκλα
και δε μπορεί να είναι κάτι που δεν είναι καρέκλα. Το ίδιο ισχύει και για την
χριστιανική πίστη. [Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο Παύλος μαζί με τον
Τιμόθεο, στις περιοδίες τους "παρέδιδον εις αυτούς διαταγάς να φυλάττωσι
τα δόγματα τα εγκεκριμένα υπό των αποστόλων και των πρεσβυτέρων των εν
Ιερουσαλήμ" (Πράξ. 16/ις/1-4).]
Τα
δόγματα, συνεπώς, είναι πολύ χρήσιμα επειδή μας βοηθούν να δούμε πού να
βασίσουμε την πίστη μας, και όλοι θέλουμε να βασίζουμε την πίστη μας σε κάτι
που όντως είναι αλήθεια, κάτι που ισχύει! Τα δόγματα, λοιπόν, μας λένε ποια
είναι η αλήθεια, ώστε να μην δεχόμαστε, να μην εμπιστευόμαστε και να μη
βασίζουμε τη ζωή μας πάνω στο αντίθετο, επειδή κάθε τι που δεν είναι αλήθεια θα
μας απογοητεύσει. Γι’ αυτό η χριστιανοσύνη έχει δόγματα και γι’ αυτό η εκκλησία
αγωνίζεται να τα διατηρήσει, ώστε οι πιστοί να πιστεύουν μόνο σε αλήθειες
ασάλευτες και ασφαλείς.
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
03
Καταγράφοντας
ο απόστολος Ιωάννης με έμπνευση Αγίου Πνεύματος το λόγο του Χριστού προς την
Εκκλησία των Σμυρναίων, και κατ’ επέκταση σ’ εμάς, αρχίζει με τα εξής:
"Ταύτα λέγει ο πρώτος και ο έσχατος" (εδ. 8). Βλέπουμε εδώ κάποιες
αλήθειες για τον Χριστό -ο Χριστός αυτοχαρακτηρίζεται- που είναι δόγματα της
χριστιανικής πίστης.
Αυτό
το χωρίο, λοιπόν, λέει ότι ο Χριστός είναι "ο πρώτος και ο έσχατος"
κι εμείς δεχόμαστε ότι έτσι είναι. Το δεχόμαστε δε με τέτοιο τρόπο ώστε, αν
έρθει κάποιος και μας πει ότι ο Χριστός είναι ``ο δεύτερος και ο
προτελευταίος’’, να μπορούμε να του πούμε ότι αυτό δε γίνεται, επειδή, σύμφωνα
με το δόγμα που πηγάζει από την Αγία Γραφή, ο Χριστός δε μπορεί να είναι ο
``δεύτερος’’ επειδή είναι "ο πρώτος", και δε μπορεί να είναι ο
``προτελευταίος’’ επειδή είναι "ο έσχατος", ο τελευταίος! Ασφαλώς
αυτός είναι ένας τρόπος έκφρασης, που όμως περικλείει μέσα του μια βαθύτερη
αλήθεια. Τι λοιπόν εννοεί το δόγμα που λέει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι "ο
πρώτος και ο έσχατος";
Στην
Παλαιά Διαθήκη βρίσκουμε ορισμένες περικοπές, όπως για παράδειγμα στην
Προφητεία του Ησαΐα, όπου διαβάζουμε: "Ούτω λέγει Κύριος ο Βασιλεύς του
Ισραήλ, και ο Λυτρωτής αυτού, ο Κύριος των δυνάμεων. Εγώ είμαι ο πρώτος, και
εγώ ο έσχατος^ και εκτός εμού δεν υπάρχει Θεός". Εκτός από εμένα, λέει ο
Ύψιστος, δεν υπάρχει άλλος Θεός^ είμαι ο πρώτος, άρα δεν υπάρχει και δε θα
βρεις τίποτα άλλο και κανέναν πριν από εμένα, και είμαι ο έσχατος, ο
τελευταίος, άρα δε θα βρεις τίποτα άλλο και κανέναν μετά από εμένα. Σε άλλο
σημείο πάλι ο Πατέρας Θεός λέει: "Εγώ αυτός είμαι^ εγώ ο πρώτος, εγώ και ο
έσχατος. Και η χείρ μου εθεμελίωσε την γην" (48/μη/12-13). Εγώ είμαι ο
Θεός που δημιούργησα το Σύμπαν. Δεν υπάρχει τίποτα πριν από εμένα και μετά από
εμένα, άρα δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από εμένα! Είμαι πριν από κάθε τι και
μετά από κάθε τι.
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
04
Αυτά
έλεγε ο Θεός για τον εαυτό Του στη Παλαιά Διαθήκη. Αλλά και στην Καινή Διαθήκη,
στο ίδιο το βιβλίο της Αποκάλυψης, ακούμε τον Πατέρα Θεό να λέει: "Εγώ
είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος, ο Ων και ο Ην και ο
Ερχόμενος" (1/α/8). Έχουμε, λοιπόν, στο πρώτο κεφάλαιο τον Πατέρα Θεό να
λέει για τον εαυτό Του ότι είναι "το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το
τέλος", και στο δεύτερο κεφάλαιο ακούμε τον Ιησού Χριστό να λέει κι
Εκείνος επίσης για τον εαυτό Του ότι είναι "ο πρώτος και ο έσχατος".
Συνεπώς ένας χαρακτηρισμός που στην Παλαιά Διαθήκη αναφερόταν αποκλειστικά στον
Πατέρα Θεό, εφαρμόζεται τώρα και στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το συμπέρασμα,
λοιπόν, είναι αναπόφευκτο: Ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός [και μάλιστα το λέει ο
ίδιος]!
Αυτό
είναι ένα δόγμα για τον Ιησού Χριστό και με βάση αυτό πιστεύουμε στη θεία Του
φύση και απορρίπτουμε οποιαδήποτε διδασκαλία που ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς
Χριστός δεν είναι Θεός, επειδή όταν ισχύει το ένα δε μπορεί να ισχύει το άλλο!
[Αλλά
αυτό το δόγμα δε μπορεί να σταθεί στην εικόνα που παρουσίασε ο Ιησούς Χριστός
τα χρόνια που έζησε στη γη μας.] Έκανε βέβαια θαύματα και είπε κάποια ωραία
λόγια, αλλά υπήρξαν και άλλοι εντυπωσιακοί δάσκαλοι και θαυματοποιοί. Μάλιστα,
όταν οι Φαρισαίοι είδαν τα θαύματα του Χριστού, όχι μόνο δεν συμπέραναν ότι ο
Ιησούς ήταν Θεός, αλλά αντίθετα έβγαλαν το συμπέρασμα ότι με τη δύναμη του
Διαβόλου ενεργούσε τα έργα Του...
Μόνο
το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει στα παιδιά του Θεού την πραγματική ταυτότητα του
Ιησού Χριστού. [Σύμφωνα και με το λόγο Εκείνου, ότι "το Πνεύμα της
αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν (...) θέλει δοξάσει εμέ,
διότι εκ του εμού θέλει λάβει, και αναγγείλει προς εσάς"]. Η δική μας
πίστη δεν είναι παρά η ανταπόκριση της καρδιάς μας στην πρόσκληση αυτή του
Πνεύματος, ώστε να Τον δεχτούμε ως "Κύριό μας και Θεό μας" (Ιωάν.
20/κ/28). Έτσι η πίστη δέχεται τις αποκαλύψεις του Αγίου Πνεύματος μέσα από τη
διδαχή των Αγίων Γραφών.
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη; 05
Επιπλέον
η πίστη δεν περιορίζεται από τα πράγματα όπως αυτά φαίνονται εκ πρώτης όψεως
και βλέπει πέρα από τα φαινόμενα. Ας προσέξουμε τη συνέχεια των λόγων του
Χριστού: "Έγεινε νεκρός και έζησεν". Ας φανταστούμε τον εαυτό μας ότι
βρισκόμαστε κάτω από το σταυρό και κάποιος μας έλεγε: ``Αυτός εκεί πάνω είναι
Θεός’’. Θα μπορούσαμε να τον πιστέψουμε, πηγαίνοντας αντίθετα από εκείνο που τα
μάτια μας έβλεπαν; Ας το σκεφτούμε αυτό για μια στιγμή. Εκείνος που δημιούργησε
το Σύμπαν, να βρίσκεται καρφωμένος πάνω στο σταυρό; Η πίστη, όμως, ξέρει ότι τα
φαινόμενα απατούν και βλέπει πέρα από αυτά.
Λογικά
η φράση "ο πρώτος και ο έσχατος" δεν ταιριάζει δίπλα στη φράση
"έγεινε νεκρός και έζησεν". Η λογική και η νοοτροπία που λειτουργεί
σύμφωνα με τα επίγεια δε μπορεί να το δεχτεί. Αλλά η πίστη μπορεί να το δεχτεί,
επειδή η πίστη βλέπει πέρα από τον τάφο, βλέπει στην επόμενη φράση, που λέει:
"έγεινε νεκρός και έζησεν".
Το
χριστιανικό δόγμα για την Ανάσταση αφορά μια αλήθεια που δεν εξηγείται από όσα
βλέπουμε. Τα μάτια των ανθρώπων κοιτούν τον Ιησού και λένε: ``Να ένας νεκρός’’,
αλλά τα μάτια της πίστης λένε, ``Να ο πρώτος και έσχατος, όστις έγινε νεκρός
και έζησεν’’ και ζει στους αιώνες των αιώνων.
Θα
πει όμως κάποιος, ``Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το δόγμα με τα δικά μου
καθημερινά βιώματα;’’ Κάποιοι αναγνώστες μάλιστα, ίσως αναρωτιούνται γιατί
αναφερόμαστε σε αυτές τις διδασκαλίες, που οι περισσότεροι γνωρίζουν από το
κατηχητικό και, όπως όλοι οι καλοί χριστιανοί, δεν έχουν κανένα λόγο να
αρνηθούν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Γιος του Θεού.
Εδώ
χρειάζεται να στραφούμε στη νοοτροπία που ήδη αναφέραμε, η οποία ξεχωρίζει το
δόγμα από τη ζωή. Αυτό είναι μεγάλο λάθος επειδή, τελικά, το δόγμα που
πιστεύουμε είναι η ίδια μας η ζωή. Εάν αληθινά πιστεύουμε, τότε ζούμε για την
αλήθεια που πιστεύουμε και πεθαίνουμε για την αλήθεια που πιστεύουμε, επειδή
έξω από την αλήθεια αυτή δεν υπάρχει για μας ζωή. Να, λοιπόν, μια ακόμη πτυχή
της πίστης, επειδή, εάν πραγματικά πιστεύω σε ένα δόγμα που δεν είναι όπως
φαίνεται, τότε ζω και ένα βίωμα που δεν είναι όπως φαίνεται και, συνεπώς, ολόκληρη
η ζωή μου δεν είναι όπως φαίνεται.
Έχουμε
μια εφαρμογή στο πρώτο μέρος από το χωρίο 9, όπου ο Χριστός λέει στους
χριστιανούς της Σμύρνης: "Εξεύρω τα έργα σου και την θλίψιν και την
πτωχείαν". Κάποιος κοντόφθαλμος θα μπορούσε να πει: ``Νάτο το δόγμα που
δεν ωφελεί. Πιστεύεις άνθρωπε της εκκλησίας της Σμύρνης ότι ο Χριστός είναι
"ο πρώτος και ο έσχατος" αλλά εσύ βρίσκεσαι στη θλίψη και στη
φτώχεια! Τι σε ωφέλησε λοιπόν ο Χριστός;’’
Παράλληλα
έρχεται η άλλη άποψη για την πίστη που λέει: ``Αν πιστέψεις με πραγματική
πίστη, η θλίψη και η φτώχεια θα φύγουν!’’ Αλλά και αυτό δεν είναι αληθινό. Και
οι δύο απόψεις είναι λάθος! Επειδή το δόγμα έχει άμεση σχέση με το βίωμα.
Ομολογήσαμε
πριν λίγο την πίστη μας ότι Εκείνος που "έγεινε νεκρός" είναι "ο
πρώτος και ο έσχατος ... και έζησεν". Αυτό όμως δεν είναι κάτι που το
πιστεύουμε μόνο για τον Χριστό. Το πιστεύουμε και για εμάς. Πιστεύουμε ότι αν
και έχουμε θλίψη και φτώχεια και μύρια προβλήματα στη ζωή μας, υπάρχει κάτι
βαθύτερο που μας χαρακτηρίζει που το διαβάζουμε στη συνέχεια του εδαφίου:
"Είσαι όμως πλούσιος".
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
06
Να
μια δήλωση που απαιτεί πίστη. Όπως πιστεύουμε ότι ο Χριστός, παρόλο που έγεινε
νεκρός έζησε ξανά, παρόλο που ο Ίδιος ήταν άνθρωπος θλίψεως, που γεννήθηκε στην
ταπεινή φάτνη, επίσης πιστεύουμε ότι είναι Εκείνος που έπλασε τον κόσμο και που
κρατά στα χέρια Του όλα τα πλούτη του ουρανού. Έτσι, για τον πιστό έχουν
ανατραπεί οι αξίες και δεν λογαριάζει πια τον πλούτο της γης ως πλούτο
πραγματικό, επειδή έχει ανακαλύψει έναν άλλο πλούτο, που μπορεί να τον έχει
μέσα στη φτώχια και έχει ανακαλύψει μια άλλη χαρά, που μπορεί να την έχει μέσα
στη θλίψη. Αντίθετα, χωρίς τον Χριστό, μπορεί να έχουμε όλα τα πλούτη, όπως η
εκκλησία της Λαοδίκειας, όμως ο Χριστός της είπε: "Λέγεις, Ότι πλούσιος
είμαι, και επλούτησα, και δεν έχω χρείαν ουδενός, και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι
ο ταλαίπωρος, και ελεεινός, και πτωχός, και τυφλός, και γυμνός" (Αποκ. 3/γ/17).
Έτσι κι εμείς, στην πραγματικότητα μπορεί να είμαστε φτωχοί και τυφλοί και
γυμνοί...
Αλλά είπαμε ότι υπάρχουν κάποιοι που
υποστηρίζουν πως αν γεύεσαι θλίψη και φτώχεια στη ζωή σου, κάτι δεν πάει καλά
στη σχέση σου με τον Θεό, κάτι δεν πάει καλά με την πίστη σου. ``Αν είχες
αρκετή πίστη, η φτώχια και η θλίψη θα έδιναν τη θέση τους στον πλούτο και τη
χαρά’‘, λένε. Θα επιστρέψουμε σ’ αυτή τη λαθεμένη σκέψη λίγο παρακάτω, αλλά για
την ώρα επισημάναμε ότι το χωρίο που μελετούμε δεν λέει ``Είσαι φτωχός, λοιπόν
πίστεψε για να γίνεις πλούσιος’’, αλλά λέει ``Είσαι φτωχός, ΟΜΩΣ είσαι
πλούσιος’’! Πίστη, λοιπόν, σημαίνει εμπιστοσύνη σ’ ένα δόγμα το οποίο δεν
φαίνεται, και απόλαυση μιας ζωής που δεν είναι όπως φαίνεται.
Πίστη
όμως σημαίνει και κάτι άλλο, ότι και οι εχθροί μου δεν είναι όπως φαίνονται.
Στο δεύτερο μέρος του χωρίου 9 ο Χριστός βεβαιώνει ότι γνωρίζει πως η εκκλησία
στη Σμύρνη αντιμετώπιζε "την βλασφημίαν των λεγόντων εαυτούς ότι είναι
Ιουδαίοι, και δεν είναι, αλλά συναγωγή του Σατανά".
Σημειώσαμε
στην αρχή ότι μια από τις εκδοχές για την πίστη υποστηρίζει ότι πρέπει να είσαι
θρήσκος άνθρωπος, με σεβασμό στις τελετουργίες της θρησκείας σου. Να εδώ μια
ομάδα θρήσκων ανθρώπων, που όμως βλασφημούσαν την εκκλησία της Σμύρνης. Γενικά
είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς όταν βλέπεις τη θρησκευτικότητα και την
ευλάβεια που συνήθως υπάρχει σ’ εκείνους που προσηλώνονται στα τυπικά της
θρησκείας, και λες: ``Αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι πραγματικά κοντά στον
Θεό’’. Εντούτοις, όπως προαναφέραμε, όταν ο Χριστός ήρθε στη γη δεν
εντυπωσιάστηκε ούτε στο ελάχιστο από τη θρησκευτικότητα των Φαρισαίων, από τις
μεγάλες προσευχές ή τις έντονες νηστείες τους. Αντίθετα, εξαπέλυσε δριμύτατη
επίθεση ενάντια σ’ αυτό το πνεύμα που έδινε την έμφαση σε ό,τι φαίνεται.
Η
πίστη βλέπει πέρα από αυτό που φαίνεται^ ξεπερνά το φαινόμενο για να φτάσει στο
ζητούμενο! Ο Παύλος έγραψε ότι "Ιουδαίος δεν είναι ο εν τω φανερώ Ιουδαίος
(...) αλλ’ ο εν τω κρυπτώ" (Ρωμ. 2/β/28-29). Σε κάποιο διάλογο που είχαν
με τον Χριστό, είπαν οι Φαρισαίοι: "Ο πατήρ ημών είναι ο Αβραάμ"
(Ιωάν. 8/η/39), αλλά ο Κύριος τούς διέψευσε: "Σεις είσθε εκ πατρός του
διαβόλου, και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττητε" (εδ. 44).
Κάτι ανάλογο βρίσκουμε και στο χωρίο που μελετούμε, επειδή αναφέρει ότι ενώ έλεγαν
για τους εαυτούς τους ότι ήταν Ιουδαίοι, αλλά δεν ήταν παρά "συναγωγή του
Σατανά".
Τι
έκαναν αυτοί οι Ιουδαίοι όταν πήγαιναν στη Συναγωγή; Προφανώς μελετούσαν την
Παλαιά Διαθήκη και έψελναν ύμνους στον Θεό... Κανονικά θα έπρεπε να είναι
"συναγωγή του Κυρίου", όμως πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί ο στόχος.
Έτσι κι αυτών όλη η θρησκευτική τους ευλάβεια πήγε χαμένη και ο Χριστός τούς
ονομάζει "συναγωγή του Σατανά"! Αναφερόμενος ο Κύριος στον χριστιανό,
λέει: ``Είσαι φτωχός αλλά είσαι πλούσιος!’’ Αντίθετα για εκείνους τους
Ιουδαίους, λέει: ``Είναι θρήσκοι αλλά είναι συναγωγή του Σατανά’’.
Έτσι
η αληθινή πίστη κατανοεί ότι ο κόσμος δεν είναι όπως φαίνεται. Πιστεύουμε σε
αλήθειες που δεν είναι όπως φαίνονται, και έχουμε ένα βίωμα που δεν είναι όπως
φαίνεται. Έτσι και οι εχθροί μας δεν είναι όπως φαίνονται.
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
07
Αλλά
τι συμβαίνει με τα προβλήματα; Στο δέκατο εδάφιο ο Χριστός λέει: "Μη φοβού
μηδέν εκ των όσα μέλλεις να πάθης^ ιδού, ο διάβολος μέλλει να βάλη τινάς εξ
υμών εις φυλακήν, διά να δοκιμασθήτε^ και θέλετε έχει θλίψιν δέκα ημερών".
Πολλοί
χριστιανοί έχουν ιδιαίτερη αγάπη για τις υποσχέσεις του Θεού, και αυτό βέβαια
είναι πολύ καλό και θεμιτό. Όμως μερικές υποσχέσεις του Θεού, όπως αυτή εδώ,
τις προσπερνούν. Αλλά εδώ ο Χριστός λέει: ``Μη φοβάσαι τίποτα από αυτά που
πρόκειται να πάθεις!’’ Δεν λέει ``Μη φοβάσαι επειδή δεν πρόκειται να πάθεις
τίποτα’’, αλλά λέει ``Μη φοβάσαι τίποτα από αυτά που θα πάθεις!’’
Αυτός
ο λόγος μάς επαναφέρει στο θέμα που αφήσαμε παραπάνω ημιτελές. Ο απλός άνθρωπος
όταν βλέπει τη φτώχια λέει: ``Εδώ είναι η κατάρα του Θεού’’ και όταν βλέπει τον
πλούτο λέει: ``Εδώ είναι η ευλογία του Θεού’’. Όμως εκείνος που πιστεύει στον
Ιησού Χριστό έχει διαφορετικό δόγμα. Πιστεύει στον Σταυρωμένο, Εκείνον που, ενώ
είχε απορριφτεί από όλους και σήκωνε πάνω του την κατάρα για την αμαρτία όλων
μας, παρόλα αυτά έφερνε την ευλογία του Θεού στον κόσμο.
Αναφερθήκαμε
πρωτύτερα σ’ εκείνους τους χριστιανούς που λένε: ``Πιστεύω στον Θεό που θα με
βγάλει από τις δύσκολες συνθήκες, θα με βγάλει από τη θλίψη και τη φτώχια’’.
Εδώ όμως ο Χριστός λέει: ``Μέλλεις να πάθεις!’’ Κι είναι κι αυτά λόγια από το
στόμα του Χριστού! Η πίστη πρέπει να δέχεται κάθε λόγο του Θεού.
Μήπως,
όμως, αυτά αναφέρονταν ειδικά για την εκκλησία της Σμύρνης; Όχι, βέβαια, επειδή
και άλλες εκκλησίες στην ίδια περικοπή πήρανε ανάλογες προειδοποιήσεις.
Επιπλέον, σε πάρα πολλά σημεία οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης κάνουν λόγο
για την υπομονή που πρέπει να έχουν οι χριστιανοί στην ώρα της θλίψης. Τέλος ο
Παύλος δηλώνει με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο, ότι "πάντες οι
θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού, θέλουσι διωχθή" (Β' Τιμ.
3/γ/12).
Λόγος
του Θεού κι αυτός, λοιπόν, που δίνεται στους χριστιανούς της Σμύρνης, ότι
πολλοί από ανάμεσά τους θα υποφέρουν, κάποιοι θα μπουν στη φυλακή για να
δοκιμαστούν και ακόμη θα έχουν θλίψη δέκα ημερών. Θα βιαζόταν ίσως κάποιος να
πει ότι αν όλα αυτά ήταν προσωρινά, που θα τελείωναν σε "δέκα μέρες"
(δηλαδή κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα), και μετά θα ακολουθούσε η
ελευθερία, θα δεχόταν να υποστεί την πρόσκαιρη αυτή δοκιμασία... Όμως η Γραφή
δεν λέει αυτό. Αντίθετα, μάλιστα, στο δεύτερο μέρος του χωρίου 10, φτάνει στο
κορύφωμα της θείας απαίτησης από τους χριστιανούς λέγοντας: "Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου".
``Τι
είναι η πίστη;’’ ρωτήσαμε στην αρχή αυτού του άρθρου. Να η απάντηση από το
στόμα του Χριστού! Πίστη δεν είναι ένα άψυχο δόγμα, επειδή για το δόγμα που
πιστεύουμε είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ακόμη και τη ζωή μας. Ούτε είναι κάποια
γελοία πεποίθηση που μας παραπλανά ότι όλα θα πάνε καλά και τα πράγματα θα
βελτιωθούν αν πιστεύουμε αρκετά. Πίστη είναι η πιστότητα των μαρτύρων του Ιησού
Χριστού, που πιστεύουν ολοκληρωτικά στα λόγια του Θεού και θυσιάζουν κάθε τι
άλλο. Πίστη είναι να στέκεσαι μπροστά στο θάνατο και να συνεχίζεις να λες
``Πιστεύω!’’
Από
την πρώτη στιγμή της πίστης μας μέχρι την έσχατη στιγμή της ζωής μας,
καλούμαστε να πιστεύουμε ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΧΑΤΟ! Καλούμαστε να πιστεύουμε
στο δόγμα ότι αφού ο Χριστός είναι "ο πρώτος και ο έσχατος", ΑΡΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ!
Αν
συμβιβαστούμε την ώρα που η πίστη μάς κοστίζει, τότε ο Χριστός δε θα είναι
ΠΡΩΤΟΣ στη ζωή μας. Μπορεί να είναι δεύτερος αλλά δε θα είναι ΠΡΩΤΟΣ, επειδή πρώτο
στη σκέψη μας θα είναι το ΕΓΩ! Εγώ και η ασφάλειά μου, εγώ και η άνεσή μου, εγώ
και η ζωή μου!
…………………………………..
02--ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΊΛΙΟΣ--2000
"Γίνου πιστός
μέχρι θανάτου"
Τι είναι η πίστη;
08
Το
δόγμα της Αγίας Γραφής, όμως, λέει ότι ο Χριστός είναι Ο ΠΡΩΤΟΣ! Και το δόγμα
αυτό δεν είναι θεωρία, αλλά είναι το βίωμα που πρέπει να ζούμε ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!
Και,
τελευταίο, περιμένουμε ένα θάνατο, που δεν είναι όπως φαίνεται. Οι αληθινοί
πιστοί δεν φοβούνται το θάνατο, επειδή το χριστιανικό δόγμα δεν τελειώνει εκεί!
Λέει επίσης ότι ο Χριστός είναι Ο ΕΣΧΑΤΟΣ! Ακόμη και αν πεθάνουμε, λοιπόν, -κι
ο θάνατος είναι αυτό που εμείς οι άνθρωποι θεωρούμε το έσχατο- το τελευταίο στη
ζωή μας δε θα είναι ο θάνατος, αλλά Ο ΕΣΧΑΤΟΣ, δηλαδή ο Αναστημένος Χριστός,
που πριν από εμάς έχει περάσει από την εμπειρία του θανάτου και "έγεινε
νεκρός και έζησεν". Παρόμοια κι εμείς, λοιπόν, αν πεθάνουμε θα ζήσουμε.
Αυτή
είναι η υπόσχεση του εδαφίου 10, που λέει: "Θέλω σοι δώσει τον στέφανον
της ζωής". Δηλαδή, να κάτι ακόμα που δεν φαίνεται. Θα βασιλεύσουμε μέσα
στη ζωή. Ακόμη και αν φαινόμαστε κατατρεγμένοι και υποτελείς εδώ στη γη, εμείς
θα ζήσουμε μαζί με τον Ζωντανό Κύριο και θα έχουμε στεφάνι νίκης και εξουσίας
πάνω από το θάνατο. Και επειδή αψηφήσαμε το θάνατο που φαίνεται, θα αποφύγουμε
το θάνατο που δεν φαίνεται, τον μόνο θάνατο που θα έπρεπε να φοβούνται οι
άνθρωποι, τον δεύτερο θάνατο.
"Όστις
έχει ωτίον, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας^ Ο νικών δεν θέλει
αδικηθή εκ του θανάτου του δευτέρου." Να μέχρι που μας οδηγεί το δόγμα που
πιστεύουμε. Και όπως έγινε με τους πιστούς της αρχαίας εκκλησίας της Σμύρνης,
που πίστεψαν μέσα στα βάθη των δυσκολιών και των διωγμών, το ίδιο και οι πιστοί
όλων των εποχών και περιοχών, η αλήθεια που πιστέψαμε θα μας διατηρήσει σε όλη
την αιωνιότητα!
Από
συνεργάτη
………………………………………………….
02-ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
"...δος τον
λογαριασμόν της οικονομίας σου..."
Υπάρχει και το
Χρηματιστήριο...
Xrhma0
Αρκετοί
χριστιανοί αντιμετώπισαν τελευταία το δίλημμα αν ήταν φρόνιμο -αλλά και θεμιτό-
να πάρουν τα όποια λίγα χρήματα είχαν σε τράπεζες, για να τα επενδύσουν στο ναό
του τζόγου. Κάτι μέσα τους έλεγε ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, γι’ αυτό
και ρωτούσαν αν ήταν σωστό να το κάνουν. Στην προσπάθειά του να είναι
"κοντά στη ζωή", ο "Τ" προσπαθεί με το παρόν άρθρο (και
κάποια ακόμη που θα ακολουθήσουν σε επόμενα τεύχη) μα διατυπώσει τη θέση του,
με την ευχή να είναι άλλη μια φορά επωφελής στους αναγνώστες του.
Στις
μέρες που ζούμε ο Ναός που απολαμβάνει τη μεγαλύτερη προσοχή στη χώρα μας δεν
ανήκει στο ορθόδοξο ή το καθολικό δόγμα, αλλά ούτε καν στο χριστιανισμό. Ο Ναός
στον οποίο αποβλέπουν οι περισσότεροι "πιστοί" είναι το
Χρηματιστήριο. Όσο δε και αν τα παραπάνω ακούγονται αστεία, οι συμπατριώτες
μας, που στην πλειοψηφία τους λατρεύουν τον αρχαίο θεό Μαμωνά, έχουν αποκτήσει
πρόσβαση και στο Ναό του Χρήματος. Ως και η Ιερά Σύνοδος της ελλαδικής
εκκλησίας συζήτησε το θέμα, εξετάζοντας κατά πόσον θα έπρεπε να επενδύσει
χρήματα στο Χρηματιστήριο, και μάλλον θα είχε προχωρήσει αν δεν γινόταν θόρυβος
από τον Τύπο.
Στο
άρθρο αυτό πλησιάζουμε το θέμα με σκοπό να συνάξουμε κυρίως πρακτικά οφέλη. Σε
άλλα που θα ακολουθήσουν θα δούμε και αρκετά πνευματικά.
(Ι)
Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ
Ο
άνθρωπος θέλει πάντα να κερδίζει κι αυτό δεν είναι κακό. Ο γεωργός σπέρνει για
να συνάξει πολλαπλάσιους καρπούς. Ο κτηνοτρόφος φροντίζει το κοπάδι του για να
κερδίσει από τα νεογέννητα. Ο τεχνίτης κοπιάζει στην κατασκευή κάποιου
αντικειμένου προσδοκώντας να εισπράξει κάποια τιμή σε αντάλλαγμα του κόπου του.
Ο έμπορος αποθηκεύει και εμπορεύεται τα διάφορα είδη με σκοπό να μετατρέψει σε
κέρδος την επένδυσή του. Το ίδιο και εκείνος που επενδύει κάποια κεφάλαια σε
μια επιχείρηση το κάνει για να εισπράξει οφέλη.
Η
λέξη "κέρδος" και οι συγγενικές της δεν είναι σπάνιες στις σελίδες
των Αγίων Γραφών. (Ακόμη και ο αμαρτωλός έρχεται στον Χριστό για να κερδίσει,
όμως αυτή τη φορά σε αξίες πνευματικές, αλλά γι’ αυτά θα μιλήσουμε παρακάτω).
Όταν
κάποιος ιδρύει ή συμμετέχει σε μια επιχείρηση, έχει τρία ενδεχόμενα: (1) Να
κερδίσει, (2) Να χάσει, ή (3) Να μείνει με το αρχικό του κεφάλαιο. (Αυτό το
τρίτο είναι επίσης χάσιμο, αφού δεν υπήρξε κέρδος, πάντως είναι το λιγότερο
κακό).
Mε
το Χρηματιστήριο ασχολούνται:
"Ιερείς,
αρχιερείς, δικαστικοί, ταχυδρόμοι,
ο
οδοκαθαριστής και ο περιπτεράς
της
γειτονιάς μου!"
Δ.
Καραγκούνης, Πρόεδρος ΕΜΕΧ
Περιοδικό
"Budget"
Η
λειτουργία της οικονομίας με μετοχές δεν είναι κάτι καινούργιο. Πάντα οι
άνθρωποι, όταν έφτιαχναν ένα εταιρικό ή κάποιο συνεταιρισμό, είτε το έλεγαν
είτε όχι, στην πραγματικότητα μετοχές μοιράζανε, είτε ήταν μέτοχοι εξίσου, είτε
ο ένας είχε περισσότερο μερίδιο από τον άλλο ή τους άλλους συνεταίρους, και στη
συνέχεια μπορούσε κάποιος να αγοράσει το μερίδιο ενός άλλου μετόχου για ν’ αυξήσει
το δικό του κ.ο.κ. Οι μετοχές αποκτώνται επίσης είτε με αγορά μεριδίου είτε με
κληρονομιά ή δωρεά από τον προηγούμενο κάτοχό τους.
Το
Χρηματιστήριο στην ουσία είναι μια κρατική υπηρεσία μέσω της οποίας μπορεί
κάποιος να επενδύσει σε μεγάλες επιχειρήσεις αλλά και οι τελευταίες να
εξασφαλίσουν κεφάλαια για την επέκταση των δραστηριοτήτων τους. Με τον τρόπο
αυτό εξυπηρετείται η οικονομία αλλά και το Κράτος, που λειτουργεί ως μεσάζων,
εξασφαλίζει κέρδη από τη σχετική φορολογία.
Οι
Έλληνες απόκτησαν ενδιαφέρον για το Χρηματιστήριο μόλις το τελευταίο διάστημα,
είτε επειδή δεν υπήρχαν χρήματα είτε επειδή δεν γνώριζαν την πόρτα του. Σήμερα,
όμως, όχι μόνο έγινε της μόδας αλλά και πολλοί το είδαν σαν ένα άλλο
"καζίνο", σαν ένα τυχερό παιχνίδι που θα μπορούσε να τους αποφέρει
γρήγορο και εύκολο κέρδος. Όπως στο παραμύθι, που κάποιος έπαιζε με το μαγικό
αυλό και μάγευε τα παιδιά του κόσμου ώστε να τον ακολουθήσουν, τώρα
"κάποιος" παίζει τη "φλογέρα" τού εύκολου κέρδους
παρασύροντας πλούσιους και φτωχούς.
Βλέπετε,
δίπλα στην υγειά λειτουργία της οικονομίας, υπάρχει και εκείνη του τζόγου, όπου
οι "επενδυτές" δεν αποβλέπουν στο κέρδος που μπορεί να αποφέρει μια
τίμια αξιοποίηση των κεφαλαίων τους, που με αποδοτική εργασία και σωστή
στρατηγική θα μπορέσουν να αποφέρουν ένα λογικό κέρδος, αλλά επιδιώκουν να
κερδίσουν γρήγορα.
Για
το σκοπό αυτό αλλάζουν συνεχώς μετοχές, προσπαθώντας να αγοράσουν φτηνά
(συνήθως εκμεταλλευόμενοι την επείγουσα ανάγκη κάποιου για μετρητά). Το ίδιο
κάνουν για να περιορίσουν τις ζημιές τους, όταν βιάζονται να
"ξεφορτωθούν" μη παραγωγικές μετοχές που έχουν, σε κάποιο κορόιδο
που, χωρίς να γνωρίζει την πραγματική τους αξία, αγοράζει "άδεια
χαρτιά", δηλαδή μετοχές χωρίς αντίκρισμα.
Συνεπώς,
στις περισσότερες φορές, για να υπάρξει κέρδος πρέπει να βρεθεί ένα
"θύμα", όμως αυτό, δυστυχώς, δεν φαίνεται να συγκινεί τους
"παίχτες" του Χρηματιστηρίου. "Ας πρόσεχε!" θα σου πουν,
χωρίς ντροπή.
Ποιο
είναι το λειτούργημα που επιτελεί αυτή την εποχή το Χρηματιστήριο στην Ελλάδα;
Προς το παρόν κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και μερικούς πλούσιους
πλουσιότερους. Το ανέκδοτο των ημερών λέει: "Μπορείς να κάνεις μια μεγάλη
περιουσία μικρή αν την παίξεις στο χρηματιστήριο!.."
Ύστερα
από τα παραπάνω θα τολμούσαμε να πούμε ότι όσοι παίζουν στο Χρηματιστήριο με αυτό
τον τρόπο, είναι "νόμιμοι κακοποιοί" και, φυσικά, δεν μπορεί να έχουν
αγαθές σχέσεις με τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Το λέμε αν και γνωρίζουμε
εξαρχής, ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που θα θιγούν από αυτή τη θέση μας,
όμως η αλήθεια είναι τόσο φανερή, που καλά θα κάνουν, αν δεν το έχουν
καταλάβει, να εγκαταλείψουν αυτά τα "παιχνίδια του Μαμωνά", που
αποβλέπουν να οδηγήσουν ανθρώπους σε παγίδα και καταστροφή και αυτοκτονίες.
*
* *
Βέβαια
ο λόγος του Θεού έχει μιλήσει γι’ αυτά τα πράγματα από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο
Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο πως, "όσοι θέλουσι να πλουτώσι, πίπτουσιν εις
πειρασμόν και παγίδα, και εις επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες
βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν. Διότι ρίζα πάντων των κακών
είναι η φιλαργυρία^ την οποίαν τινές ορεγόμενοι, απεπλανήθησαν από της πίστεως,
και διεπέρασαν εαυτούς με οδύνας πολλάς". Και στη συνέχεια πρότεινε τη
χριστιανική πρακτική που λέει: "Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας
αρκώμεθα εις ταύτα" (Α' Τιμ. 6/ς/8-10), αλλά πόσοι τα προσέχουν;
Μας
προειδοποιεί, λοιπόν, ο λόγος του Θεού, γι’ αυτό δεν δικαιολογούμαστε αν
πέφτουμε σε τέτοιες παγίδες, όπως πολλοί συμπατριώτες μας, αυτούς που ο Τύπος
αποκαλεί ήδη "εγκλωβισμένους", επειδή παρασύρθηκαν αφελώς στο
παιχνίδι του εύκολου κέρδους με αποτέλεσμα τώρα όχι μόνο να μην μπορούν να
πάρουν πίσω τα χρήματά τους, αλλά και να μην ξέρουν αν τα "χαρτιά"
που αγόρασαν θα αποκτήσουν στο μέλλον κάποια αξία...
Άλλου
είδους "αρρώστια"...
"Η
πλέον δημοφιλής εκπομπή της τηλεόρασης
μεταξύ
των αρρώστων μας είναι η απευθείας μετάδοση
του
χρηματιστηρίου της οδού Σοφοκλέους"
Χρ.
Πιτσαβός, Καθηγητής Καρδιολογίας
Περιοδικό
"Στους Ρυθμούς της Καρδιάς"
***
"Εν
παντί κόπω υπάρχει κέρδος", γράφει ο σοφός Παροιμιαστής (Παρ. 14/ιδ/23),
Έτσι συμβαίνει και με τα χρήματα που επενδύονται στις επιχειρήσεις. Κάποιοι
πρέπει να τα αξιοποιήσουν σε εξοπλισμούς, πρώτες ύλες και εργασία. Ύστερα, όταν
όλα αυτά αποδώσουν τον καρπό τους, που μπορεί να είναι αγαθά ή υπηρεσίες, θα
προκύψουν τα κέρδη.
Πολλοί
από τους σύγχρονους "επενδυτές", εντούτοις -και δυστυχώς γι΄ αυτούς-,
νομίζουν ότι μπορούν να "κερδίζουν" χωρίς να κοπιάζουν. Ακόμη και αν
αυτό συμβεί μερικές φορές, δεν είναι δυνατόν να γίνεται παντοτινά. Σαν
αποτέλεσμα και τα "χαρτιά" που αλλάζουν χέρια στο Χρηματιστήριο, δεν
είναι δυνατό να αποκτούν αξία από τη μία μέρα στην άλλη. Οι μεταβολές στις
τιμές που προκύπτουν, λοιπόν, τις περισσότερες φορές είναι πλαστές, τεχνητά
διαμορφωμένες, ώστε κάθε λίγο να χρειάζονται "διορθώσεις" που
συμβαίνουν σε βάρος των πλεονεκτών.
Υπάρχουν
επίσης και πολλοί άνθρωποι που όχι μόνο έχουν μεγάλη ιδέα για τα χρήματα, αλλά
κατάντησαν στη ζωή τους, "αδηφάγοι, οίτινες δεν γνωρίζουσι χορτασμόν (...)
οίτινες δεν γνωρίζουσι σύνεσιν (...) είναι εστραμμένοι προς την οδόν αυτών,
έκαστος εις το μέρος αυτού, διά το κέρδος αυτών" (Ησ. 56/νς/11). Αλλά
είναι ο άνθρωπος πράγματι "αδηφάγος"; Όχι μόνο δε μπορεί να τρώει τα
πάντα αλλά συχνά, λόγω ασθένειας ή παχυσαρκίας, δεν μπορεί να φάει και όσα οι
άλλοι συνάνθρωποί του. Δεν ενδιαφέρονται συνεπώς να κερδίσουν για να καλύψουν
ανάγκες τους, αλλά για την ηδονή του κέρδους.
Απέναντι
στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το υλικό κέρδος, ο Ιάκωβος θα γράψει:
"Έλθετε τώρα οι λέγοντες, Σήμερον ή αύριον θέλομεν υπάγει εις ταύτην την
πόλιν, και θέλομεν κάμει εκεί ένα χρόνον, και θέλομεν εμπορευθή και κερδήσει^
οίτινες δεν εξεύρετε το μέλλον της αύριον^ διότι ποία είναι η ζωή σας; είναι
τωόντι ατμός όστις φαίνεται προς ολίγον, και έπειτα αφανίζεται" (Ιακ.
4/δ/13-14). Σύντομη είναι η ζωή μας, αγαπητοί. Ποιος γνωρίζει το αύριο; Ένα
σύννεφο είναι που φαίνεται για λίγο και ύστερα "αφανίζεται".
Θα
μπορούσαμε προφανώς να γεμίσουμε αρκετές ακόμη σελίδες αναφέροντας τις
οικονομικές συμβουλές της Αγίας Γραφής. Έτσι όμως θα ξεφεύγαμε από το σκοπό
αυτού του περιοδικού.
Αν
είχαν προσέξει οι νεόκοποι "επενδυτές" τις γενικές συμβουλές οι
οποίες υπάρχουν στις Άγιες Γραφές θα είχαν προστατευτεί ώστε να μην πέσουν στις
παγίδες που με "ευγενικό τρόπο" τους έκλεψαν τα χρήματα.
Κυρίως
όμως οι Γραφές προσφέρουν συμβουλές και κατευθύνσεις για μόνιμα και παντοτινά
κέρδη. Κέρδη που δεν κινδυνεύουν ούτε από κλέφτες, ούτε από τα "κραχ"
των Χρηματιστηρίων. Σ’ αυτά τα κέρδη θα αναφερθούμε στο επόμενο τεύχος, εφόσον
ο Θεός το επιτρέψει.
Συνεχίζεται στο
επόμενο
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 01
Υποταγή ή Καταπίεση;
"Προς
τον άνδρα σου θέλει είσθαι η επιθυμία σου, και αυτός θέλει σε εξουσιάζει"
(Γέν. 3/γ/16).
"Αι
γυναίκες, υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας ως εις τον Κύριον" (Εφεσ.
5/ε/22, Κολ. 3/γ/18).
Όταν
διαβαστούν για πρώτη φορά από κάποιο σύγχρονο άτομο και αφεθούν απομονωμένες,
οι παραπάνω δηλώσεις μπορεί να απορριφθούν σαν μεγαλοστομίες κάποιου σοβινιστή
άντρα, σαν υποβιβασμός της γυναίκας, ένα μανιφέστο σχεδιασμένο να καταπιέσει τη
γυναίκα μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο κόσμο.
Ίσως
ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στον παραδοσιακό γάμο είναι ότι αυτές οι
δηλώσεις εξετάζονται μεμονωμένες και χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν μια
παράλογη ανισότητα ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες.
Υπάρχουν
ακόμα κάποιοι άντρες που τρέφουν περιφρόνηση για τις γυναίκες. Σ’ αυτούς
χρειάζεται να τονιστεί ότι οι γραφές σαν σύνολο ζωγραφίζουν μια εικόνα
ισοτιμίας ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Είναι και οι δύο ιδιαίτερα
δημιουργήματα, το σχέδιο της λύτρωσης ισχύει και για τους δύο, και οι δύο είναι
παιδιά του Θεού. Δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό, γιατί όλοι είναι ένα μέσα στο
Χριστό (Γαλ. 3/γ/28).
Και
στους δύο δόθηκε η ευθύνη να υποτάξουν τη γη και να την κυβερνήσουν, όπως και
κάθε τι ζωντανό (Γεν. 2/ 28). Οι γυναίκες δε μπορούν ν’ αποκλειστούν από κανένα
τομέα τής ανθρώπινης δραστηριότητας -ίσως σε κάποιους τομείς να είναι
καλύτερες- αλλά έχουν κάποιο ρόλο να παίξουν σε όλα.
……………………………………
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 02
Υποταγή ή Καταπίεση;
Υποταγή, όχι καταπίεση
Η
λέξη υποταγή, συχνά ερμηνεύεται ως καταπίεση, όμως αυτές οι δύο λέξεις απέχουν
μεταξύ τους σε σημασία, όσο ο Βόρειος Πόλος από το Νότιο. Οι γυναίκες δε
φοβούνται την υποταγή^ φοβούνται την καταπίεση.
Πολλή
από την τωρινή δυσαρέσκεια, απογοήτευση και σύγχυση πάνω στον ανδρικό και το
γυναικείο ρόλο μέσα στο γάμο, θα είχε αποφευχθεί αν οι δύο σύζυγοι κατανοούσαν
την υποταγή και οι άντρες αρνιόντουσαν κάθε ευκαιρία για καταπίεση.
Είτε
θεληματικά είτε λόγω άγνοιας, πολλές από τις σημερινές συζητήσεις πάνω στην
απελευθέρωση, επικεντρώνονται στην αντίληψη ότι η ηγεσία είναι τυραννία, η
υποταγή καταπίεση και ότι πραγματική ελευθερία είναι η δυνατότητα να κάνει
κανείς το δικό του, ν’ ακολουθεί τα συναισθήματά του, αδιαφορώντας για οποιαδήποτε
εξουσία ανώτερη του εαυτού του.
Όταν
όμως επεκτείνεις την κοινωνία σου για να συμπεριλάβει ένα σύντροφο και, πιο
πέρα, τους απογόνους σου, η αντίληψή σου για την ηγεσία, την υποταγή και την
ελευθερία θα πρέπει ν’ αλλάξει, εκτός κι αν πιστεύεις ότι σε μια πολλαπλή
κοινωνία, υπάρχει μόνο ένα άτομο που μετράει. Δηλαδή αν πιστεύεις στην ιδέα:
"Εγώ θα κάνω το δικό μου και άσε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα όπως
μπορούν καλύτερα."
Όταν
μιλάμε για την υποταγή των γυναικών στους άντρες τους, αυτόματα η λέξη φέρνει
στο νου των περισσότερων ανθρώπων μια εικόνα εντελώς διαφορετική: την εικόνα
μιας φοβισμένης γυναίκας, ενός πλάσματος αξιολύπητου, χωρίς προσωπικότητα ή
ατομικότητα, με τη δημιουργικότητά της καταπνιγμένη, με αλυσοδεμένη κάθε
ιδιαιτερότητα της προσωπικότητάς της, με φιμωμένη φωνή, μια γυναίκα που δεν
είναι παρά ένα χαλί κάτω από τις μπότες κάποιου άντρα.
Αναγνωρίζω
ότι αυτή η κατάσταση αποτελεί πραγματικότητα σε κάποια σπίτια, είναι μια εικόνα
καταπίεσης και δεν ανήκει σε μια υποταγμένη γυναίκα. Η διαφορά εξαρτάται κυρίως
από το σύζυγο και από τον τρόπο που χειρίζεται τη θέση εξουσίας που κατέχει.
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 03
Υποταγή ή Καταπίεση;
Δύναμη ντυμένη με
αβρότητα
Ένα
απλό αεράκι φουσκώνει τα πανιά και σπρώχνει το πλοίο προς τον προορισμό του.
Πολύ δυνατός άνεμος καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του.
Η
ηλεκτρική ενέργεια που ελέγχεται από μετασχηματιστές και διακόπτες, φωτίζει με
ασφάλεια τα περισσότερα σπίτια στη γη. Χωρίς αυτό τον έλεγχο, η ηλεκτρική
ενέργεια θα κατέστρεφε οποιονδήποτε ερχόταν σ’ επαφή μαζί της.
Μικρή
ποσότητα πυρηνικού καυσίμου με ελεγχόμενη ροή ενέργειας, θερμαίνει καυστήρες
και ενεργοποιεί γεννήτριες και μηχανές με μεγάλα οφέλη, όμως η έκρηξη του
καυσίμου αυτού, θα μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρες πόλεις.
Ποιος
δε θα φοβόταν να βρεθεί στο επίκεντρο ενός σεισμού ή στο δρόμο ενός παλιρροϊκού
κύματος; Κανείς δεν θέλει να υποστεί τα αποτελέσματα μιας ανεξέλεγκτης δύναμης.
Η αβρότητα, το γεμάτο αγάπη ενδιαφέρον, η καλοσύνη, αποτελούν για το σύζυγο
μέσα που τον βοηθούν να ελέγχει την εξουσία που ασκεί. Οδηγεί, δεν καταπιέζει^
και η σύζυγος υποτάσσεται, δεν εξολοθρεύεται.
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 04
Υποταγή ή Καταπίεση;
Η υποταγή γίνεται με
προθυμία
Δεν
υπάρχει ηγέτης χωρίς οπαδούς. Υποτάσσεται εκείνος που προθυμοποιείται ν’
ακολουθήσει αυτόν που ηγείται. Είναι μια πράξη επιλογής και ελεύθερης βούλησης.
Είναι αποτέλεσμα δύναμης και ελευθερίας. Η αληθινή υποταγή απαιτεί περισσότερο
κουράγιο και δύναμη χαρακτήρα, απ’ όσο μπορεί να φανταστεί ο αντάρτης. Ανταρσία
μπορούμε να συναντήσουμε ακόμα και στο πιο μικρό παιδί που υπερασπίζεται το εγώ
του.
Η
υποταγή είναι κατάσταση ζωής, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από διαδικασία
ανάπτυξης και ωρίμανσης. Εφαρμόζεται στο σπίτι, στο σχολείο, στην κοινωνία και
στο έθνος.
Όχι εξαναγκασμός
Επανειλημμένα
οι Άγιες Γραφές αναφέρουν ότι ο άντρας είναι το κεφάλι της γυναίκας, όμως
πουθενά δεν υπάρχει η εντολή να την αναγκάσει να υποταχτεί. Η εντολή γι’ αυτόν
είναι να την αγαπήσει.
Η
απελευθέρωση, όμως, απαιτεί κάτι παραπάνω από την άρση της καταπίεσης.
Αφαίρεσε
την καταπίεση και ίσως φέρεις ελευθερία στους ανθρώπους, όχι όμως απαραίτητα,
γιατί η ελευθερία δεν υφίσταται από μόνη της. Για τον καθένα από μας, η
ελευθερία υφίσταται μόνο σε εξάρτηση με ό,τι είναι σωστό και δίκαιο. Ελευθερία
δεν είναι το δικαίωμα να κάνω ό,τι μου αρέσει. Είναι η δύναμη να κάνω ό,τι
είναι σωστό!
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 05
Υποταγή ή Καταπίεση;
Μαθαίνεται, δεν
έρχεται αυτόματα
Η
υποταγή είναι κάτι που μαθαίνεται και ο καλύτερος τρόπος για να τη μάθει κανείς
είναι να ακολουθεί το παράδειγμα κάποιου άλλου. Η ανταρσία έρχεται αυτόματα. Μη
έχοντας κάποιο παράδειγμα ν’ ακολουθήσουν, τα παιδιά δε μαθαίνουν τίποτα για
την υποταγή. Δεν είναι απελευθερωμένα. Απομακρυνόμενα από την εξουσία που
μπορεί να τα γλιτώσει από τον εαυτό τους, γίνονται τα ίδια οι χειρότεροι εχθροί
του εαυτού τους.
Πολλοί άνθρωποι έχασαν την ελευθερία τους,
όχι όταν βρέθηκαν μπροστά στο δικαστή, αλλά όταν έχασαν το κίνητρο να δεχτούν
την εξουσία^ όταν έχασαν το κουράγιο να υποταχτούν σε ό,τι είναι σωστό και
δίκαιο.
Καθώς το κάθε άτομο παίρνει το δικό του
δρόμο, φτιάχνει το δικό του νόμο και κάνει ό,τι του αρέσει, αρνούμενο κάθε
εξουσία, δεν είναι πια χρήσιμο στην οικογενειακή ομάδα και, το πιο τραγικό, δεν
είναι πια χρήσιμο ούτε στον ίδιο τον εαυτό του.
Θυμάμαι κάποιο γεγονός στην οικογένειά μας,
όταν ένιωσα ότι έπρεπε να πω όχι στις επιθυμίες της συζύγου μου και των
παιδιών. Τότε ήταν που ο γιος μου με πληροφόρησε: "Με ποιο δικαίωμα λες
όχι; Δεν είσαι το αφεντικό εδώ!"
Η κόρη μας δεν είπε τίποτα. Περίμενε να δει
τι θα συμβεί. Όταν επέστρεψε από το σχολείο εκείνη την ημέρα, η σύζυγός μου της
είπε: "Θα κάνουμε αυτό που ο πατέρας σου νομίζει ότι είναι καλύτερο".
Η απάντηση της κόρης μου ήταν γεμάτη
κατηγόρια: "Υποχώρησες σ’ αυτόν; Δεν ξέρεις ότι δικαιούσαι να έχεις τη
δική σου γνώμη; Δεν ξέρεις ότι ο Θεός έφτιαξε τη γυναίκα από το πλευρό του
άντρα για να είναι ίση με εκείνον, και όχι απ’ το πόδι του για να την
πατάει;"
Είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι το να
ενδίδεις σε κάποιον, είναι σα να σε τραβάνε από τη μύτη^ ότι η υποταγή είναι
καταπίεση. Είσαι άτομο με δικαιώματα. Αυτό είναι σωστό! Αλλά το συμπέρασμα ότι
δικαιούσαι να κάνεις ό,τι σου αρέσει, είναι λάθος.
Ως
οδηγός που χρησιμοποιεί τον αυτοκινητόδρομο, κατανοώ την εξουσία της Τροχαίας και
τα οφέλη της υποταγής σ’ αυτήν. Στη χρήση του αυτοκινητόδρομου, για παράδειγμα,
έχουμε ελευθερία όσο όλοι υπακούμε τους κανονισμούς της οδήγησης. Ο οδηγός που
κάνει ό,τι του αρέσει, βάζει σε κίνδυνο την ελευθερία όλων. Αν όλοι κάνουν ό,τι
τους αρέσει, δεν υπάρχει πια ελευθερία στον αυτοκινητόδρομο, αλλά σύγχυση και
καταστροφή.
Έχετε προσέξει ότι οι άνθρωποι ελέγχουν
προσεκτικά τη φωτιά στους φούρνους και τον ηλεκτρισμό που έρχεται στα σπίτια
τους, οδηγούν τα αυτοκίνητά τους με προσοχή; Και όμως, ζουν τη ζωή τους
απρόσεκτα!
Τι περίεργη αντίληψη του υλισμού! Τα υλικά
πράγματα είναι σημαντικά κι έτσι τα προστατεύουμε με διακόπτες και ελέγχους,
αλλά οι άνθρωποι είναι ασήμαντοι, κι έτσι ενθαρρύνουμε την αφαίρεση κάθε
ελέγχου.
Τους φορτώνουμε σ’ ένα λεωφορείο που έχει την
παραπλανητική επιγραφή "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", και τους στέλνουμε σε σίγουρη
καταστροφή.
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 06
Υποταγή ή Καταπίεση;
Αρμονία μέσα στη
διαφορετικότητα
Η
καταπίεση θα φόβιζε τη γυναίκα και θα την έκανε ανίκανη να σκεφτεί ή να
εκφραστεί σαν άτομο. Η υποταγή, όμως, της δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί
το νου της, να διαμορφώνει δικές της απόψεις και την ελευθερία να τις εκφράζει.
Όμως, όταν δεν ακολουθείται η δική της γνώμη και η πορεία τελικά καθορίζεται σε
διαφορετική κατεύθυνση απ’ αυτήν που εκείνη θ’ ακολουθούσε, με βάση την υποταγή
στηρίζει αυτή την απόφαση με τον ίδιο ενθουσιασμό όσο κι αν ήταν δική της.
Γνωρίζει ότι το πλοίο έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει αν γίνει μια
λανθασμένη κίνηση, παρά μέσα σε μια ανταρσία.
Τι
συμβαίνει όταν αποδειχτεί τελικά ότι εκείνη είχε δίκιο και ο καπετάνιος έχει
κάνει λάθος; Κλείνει το στόμα της διακριτικά, παίρνει ήρεμα το κουπί της και
βοηθάει να τραβήξουν το πλοίο από τα βράχια.
Τι
γίνεται όταν ο καπετάνιος ακολουθήσει τη συμβουλή του υποπλοίαρχου και το πλοίο
προσαράξει; Αναγνωρίζει ότι η γνώμη της συζύγου του δόθηκε μέσα από την
ειλικρινή της επιθυμία για το καλό της οικογένειας. Θυμάται με ταπείνωση ότι
όποια κι αν είναι η προέλευση μιας συμβουλής, η τελική απόφαση είναι δική του
ευθύνη. Επαινεί μεγαλόφωνα τα κίνητρά της και ψιθυριστά διορθώνει το λάθος της.
Η
εικόνα μιας σωστά υποταγμένης γυναίκας βρίσκεται στο βιβλίο των Παροιμιών
(31/λα/10-31). Δεν πρόκειται για την εικόνα μιας γυναίκας, της οποίας ο ρόλος
μέσα στο γάμο την έχει εξευτελίσει και υποβιβάσει σε ένα άψυχο κουφάρι. Δεν
πρόκειται για την εικόνα μιας μη οντότητας, ποδοπατημένης στο χώμα. Είναι η
εικόνα ενός ζωντανού και ικανού ατόμου, που διατηρεί τη σχέση του με τη πραγματικότητα
και διαθέτει αυτόνομη προσωπικότητα.
Περιγράφει
έναν αξιόπιστο, εργατικό και ικανό διαχειριστή. Στις αγορές είναι ειδική.
Αναλαμβάνει μεταβιβάσεις ακινήτων. Είναι επιδέξια στην εκτέλεση των καθηκόντων
που κάνουν ένα σπίτι να λειτουργεί και στο να εκπαιδεύει τα παιδιά στα δικά
τους καθήκοντα.
Είναι
γεμάτη χαρά και απολαμβάνει τις ευλογίες που προσφέρει στην οικογένεια της.
Μοιράζει έλεος και φιλοξενία. Το στόμα της είναι γεμάτο σοφία. Τα λόγια της
αντανακλούν πνεύμα γεμάτο χάρη.
Ως
τώρα, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης πάνω στην υποταγή, αφιερώθηκε στην
αναγνώριση της εξουσίας, κυρίως επειδή αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα στις μέρες
μας. Όμως η υπακοή στην εξουσία είναι μόνο ένα μέρος της έννοιας της υποταγής.
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ –ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 07
Υποταγή ή Καταπίεση;
Για το όφελος κάποιου
άλλου
Η
πραγματική έννοια της υποταγής φαίνεται όταν κάποιος θεληματικά αφιερώνει τον
εαυτό του και τις ικανότητές του για το καλό κάποιου άλλου.
Οι
γνήσιοι Χριστιανοί δε θα έπρεπε να δυσκολεύονται ν’ αντιληφθούν την έννοια του
να υποτάξει κάποιος τη ζωή του για να δοξάσει κάποιον άλλο.
Ας
δούμε πάλι την ιδανική γυναίκα. Η έμφαση δε δίνεται στην καθυπόταξή της στην
εξουσία του συζύγου της. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό το θέμα υποταγής και
εξουσίας λειτουργεί καλύτερα όταν λειτουργεί ήσυχα και διακριτικά. Ο
τελειότερος ηγέτης εργάζεται χωρίς να τραβά την προσοχή επάνω του. Η πιο
ευγενική υποταγή είναι αυτή που γίνεται χωρίς κολακείες.
Στ’
αλήθεια, αντί να υπογραμμίζεται η υποταγή της στην εξουσία, αυτή η γυναίκα
απεικονίζεται σαν ένα άτομο που έχει επιρροή. Ο σύζυγός της είναι έξυπνος.
Γνώριζε τα οφέλη που θα είχε επενδύοντας εξουσία πάνω της. Πιο πέρα ακόμα,
εξασφάλισε την επένδυσή του, υψώνοντάς την σε μια θέση που της άξιζε ως έξυπνη
και ικανή γυναίκα.
Η
έμφαση δίνεται στο σκοπό στον οποίο κατευθύνει τις προσπάθειές της. Σημειώστε
τις εκφράσεις (εδ. 12 και 23):
Θα
φέρει καλό στο σύζυγό της όλες τις ημέρες της ζωής της.
Ο
άνδρας της γνωρίζεται στις πύλες, όταν κάθεται ανάμεσα στους άρχοντες του
τόπου.
Το
κύριο κίνητρό της, ταυτόχρονα και η ανταμοιβή της, είναι το αυξανόμενο γόητρο
που φέρνει στο σύζυγο και το σπιτικό της. Ικανότητες που θα μπορούσε να τις
είχε χρησιμοποιήσει για ν’ αποκτήσει δικό της όνομα, τις κατευθύνει προς όφελος
του συζύγου της.
Τα
φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω στο σύζυγο της, δε θα ήταν όμως τόσο λαμπρά
αυτά τα φώτα αν εκείνος ήταν μόνος του. Εκείνη το γνωρίζει. Το γνωρίζουν και
όλοι οι άλλοι. Αυτό που τελικά φαίνεται, είναι δικό της επίτευγμα. Ο έπαινος
της ανήκει και δεν υπάρχει καλλιτέχνης που αισθάνεται μειωμένος επειδή τα φώτα
πέφτουν πάνω στο έργο του και όχι στον ίδιο.
……………………………………..
02—ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ
–ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Για τη Γυναίκα 08
Υποταγή ή Καταπίεση;
Ανταμοιβή
Υπάρχει
και ένα τρίτο στοιχείο στην έννοια της υποταγής, που τη διαχωρίζει ακόμα
περισσότερο από την καταπίεση. Είναι η έννοια της ανταμοιβής. Η καταπίεση είναι
συγγενής με τη σκλαβιά, μια σχέση στην οποία το άτομο δεν έχει δικαίωμα να
περιμένει κάποια ανταμοιβή. Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα για κάποιον που
προσφέρεται να υπηρετήσει, επειδή είναι υποχρέωση εκείνου που δέχεται την
υποταγή, να ανταμείψει αυτόν που την προσφέρει.
Ας
εφαρμόσουμε αυτές τις αρχές στις εργασιακές σχέσεις. Κάθε εργαζόμενος
προσφέρεται να εργαστεί με πρωταρχικό στόχο το όφελος του εργοδότη του, αλλά
και κάθε εργοδότης εγγυάται την πληρωμή δίκαιης και σωστής ανταμοιβής.
Στο σπίτι
Ας παρατηρήσουμε ξανά
το υπόδειγμά μας (εδ. 28 και 31):
Τα
παιδιά της σηκώνονται και τη μακαρίζουν, ο άνδρας της και την επαινεί.
Δώστε
της από τον καρπό των χεριών της, και τα έργα της ας την επαινούν στις πόλεις.
Αυτή
η γυναίκα δε βρίσκεται μόνο στην εβραϊκή λογοτεχνία, βρίσκεται παντού. Παρά τις
προσπάθειες των ηγετών τού γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος να τις αποθαρρύνουν,
οι περισσότερες γυναίκες θα ήθελαν -μέσα στα όρια των προσωπικών τους
ικανοτήτων- να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες στους συζύγους τους σήμερα και να
νιώσουν πλήρεις κάνοντάς το, αν οι σύζυγοί τους, τους επέτρεπαν να προσπαθήσουν
και μετά τις αντάμειβαν με την αγάπη και τον έπαινο που τους αξίζει. Αν και η
κύρια ανταμοιβή δεν είναι χρηματική, η γυναίκα θα πρέπει να μοιράζεται με το
σύζυγό της τα οφέλη της όποιας ευημερίας του.
Ένας
αλάνθαστος άντρας, θα περιμένει βέβαια αλάνθαστη υπηρεσία. Ένας καλός άντρας,
όμως, θα εκτιμήσει την πρόθυμη υπηρεσία. Θα επιβραβεύσει το κίνητρο μάλλον παρά
θα κατακρίνει την αποτυχία.
Στο
γάμο, ο άντρας και η γυναίκα ενώνονται σαν δύο ενωμένα χέρια, που τα δάχτυλα
του ενός πλέκονται με τα δάχτυλα του άλλου, και όχι σαν δύο σφιγμένες γροθιές
που χτυπούν και εξουδετερώνουν η μία την άλλη.
Στους
περισσότερους ανθρώπους, το ένα χέρι υπερτερεί. Το ένα χέρι κρατά το σφυρί. Το
άλλο το καρφί. Ανόητος είναι ο άνθρωπος εκείνος που χτυπά με το σφυρί το χέρι
που τον βοηθά.
•
Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται σε σύντμηση ως συνέχεια στη σειρά άρθρων μας
"Για τη γυναίκα", λόγω του περιεχομένου του. Προέρχεται από το βιβλίο
του Daglas Roberts, "Στον Αδάμ με αγάπη!", το οποίο συστήνουμε
ολόθερμα σε άντρες και γυναίκες. Διάθεση: Εκδόσεις "ΑΝΩΓΕΙΟ", τηλ.
82.31.328.
………………………………………..
ΤΥΧΙΚΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ-
ΑΠΡΙΛΙΟΣ--2000
"...διά
πολλών μαρτύρων"
Ο
Χριστός δεν είναι
μονοπώλιο
κανενός
Kampanes
Το
κείμενο που ακολουθεί παρουσιάζει πολύ σωστά την πραγματικότητα ότι ο Χριστός
δεν ανήκει σε κανέναν ούτε σε καμιά εκκλησία. Είμαστε εμείς που πρέπει να
ανήκουμε σ’ Αυτόν και καλά θα κάνουμε, επιτέλους, να το αποφασίσουμε, επειδή
είναι ο ΜΟΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ.
Περάσαμε
από την παλιά στη νέα χρονιά, όπως πάντα: χωρίς να το πάρουμε είδηση. Ο χρόνος
κυλά αδιάφορος, αμείλικτος με "το πάσο του". Κοιτάζουμε με δέος το
σκοτεινό μέλλον για τον εαυτό μας και για το σύνολο της ανθρωπότητας. "Πώς
θα είναι; Τι θα συμβεί; Πώς θα τα πάμε;"
Εδώ
ταιριάζει αυτό που λέμε συχνά: "Όπως στρώνουμε θα κοιμηθούμε!". Το
μέλλον εξαρτάται, κατά πολύ, από αυτό που θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αν
επικρατήσουν στη ζωή μας οι εγωισμοί, οι συμφεροντολογισμοί, η υποκρισία... και
εξοριστούν η αγάπη και ο αλτρουισμός..., ε, τότε θα μας φάνε τα σκοτάδια.
Τα
φώτα έσβησαν, οι γιορτασμοί, σιγά-σιγά ξεχνιούνται και η ρουτίνα της ζωής είναι
ίδια και για το έτος 2000.
*
*
Ωστόσο
για μας τους χριστιανούς, όλους τους χριστιανούς χωρίς εξαίρεση, το έτος 2000
έχει μια μοναδική ιδιαιτερότητα. Γιορτάζουμε τη δισχιλιοστή επέτειο της Ενσάρκωσης
του Κυρίου. "Ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας". Το
συνταρακτικό αυτό γεγονός μάς αφορά και μας ενδιαφέρει ζωτικά και υπαρξιακά.
Μονάχα
εμείς οι χριστιανοί αποδεχόμαστε και πιστεύουμε ότι ο Θεός έγινε σύντροφος και
συνοδοιπόρος του ανθρώπου στην περιπέτεια της ζωής του, με τα παράδοξα και τις
αντιθέσεις της. Ο Θεός "παίρνει πάνω του" την "κακόμοιρη"
ανθρώπινη φύση μας και την μετουσιώνει στην αθανασία. Τρελά πράγματα αυτά για
τους "σοφούς του κόσμου τούτου", λέει ο Παύλος, αλλά αλήθεια,
χαρούμενη αλήθεια, "για τους μικρούς".
Η
επέτειος της Ενσάρκωσης οδηγεί όλους τους χριστιανούς στο ίδιο επίκεντρο: τον
Ιησού Χριστό, Σωτήρα του κόσμου, με το θάνατό Του και την Ανάστασή Του. Εδώ
συναντιόμαστε, ενωνόμαστε και αδελφοποιούμαστε. Το ίδιο "θεϊκό αίμα ρέει
στις φλέβες μας, χάρη στο βάπτισμα" που μας κάνει παιδιά του Θεού και
αδέλφια μεταξύ μας. Οι χωρισμοί μας, οι διαφορές μας, οι αντιθέσεις μας...
(προϊόν ατυχών συγκυριών, παρεξηγήσεων και κυρίως των αδυναμιών και της
αμαρτωλότητας, που φέρνουν δυσκαμψία στο πνεύμα), φωτίζονται με το φως του
Ενσαρκωμένου.
Οι
χριστιανοί έχουμε πια ωριμάσει και πρέπει να κοιτάζουμε την πραγματικότητά μας
από την οπτική γωνία του Ενός και Μοναδικού Σωτήρα και Λυτρωτή όλων: του Ιησού
Χριστού. Διότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι "κτήμα", κατ’
αποκλειστικότητα, κανενός. Είναι ΟΛΩΝ. Δεν μπορεί να Τον ιδιοποιηθεί κανένας.
Δε μονοπωλείται από κανένα. Και, ας το πούμε πιο απλά και ρεαλιστικά, ο Χριστός
δεν είναι ούτε "Καθολικός", ούτε "Ορθόδοξος", ούτε
"Διαμαρτυρόμενος". Δεν ανήκει, κατ’ αποκλειστικότητα, σε καμιά
χριστιανική ομολογία. Το ίδιο και οι γιορτές που αφορούν στιγμές και γεγονότα
της ζωής του Χριστού, όπως Χριστούγεννα, Πάσχα, Ανάληψη..., δεν είναι γιορτές
του "Καθολικισμού", ή της "Ορθοδοξίας" (αυτό λέχθηκε στην
τηλεόραση πολύ βεβιασμένα, από σχολιαστές), ούτε των
"Διαμαρτυρομένων". Είναι γιορτές παν-χριστιανικές.
*
*
Για
μας τους χριστιανούς το έτος 2000, Επέτειος της Ενσάρκωσης του Κυρίου είναι
πρόκληση και κάλεσμα να "πούμε στον κόσμο το λόγο για τον οποίο
πιστεύουμε". Ταυτόχρονα όμως η επέτειος μας "στριμώχνει" και μας
αναγκάζει να αναρωτηθούμε: Τι σόι πράγμα είναι η πίστη μας; Ποιον Χριστό
πιστεύουμε, πώς Τον πιστεύουμε; Βιώνουμε τα μηνύματα και τις αξίες του
Ευαγγελίου του Χριστού;
Ας
μην αυταπατόμαστε. Πολλοί χριστιανοί, και Καθολικοί και Ορθόδοξοι παρασυρμένοι
από τον καταναλωτικό και τον ηδονιστικό υλισμό, αποσκιρτούν οπό τον έμπρακτο
χριστιανισμό, και ζούνε στην αδιαφορία, κουβαλώντας παιδαριώδεις και
διαστρεβλωμένες αντιλήψεις, με στοιχειώδεις μόνο γνώσεις, για «το χριστιανισμό
του Χριστού»
Πρέπει
επιτέλους "να ξεμπερδεύουμε" μ’ ένα χριστιανισμό παθητικό, της
τυπολατρίας και των τύπων, της εξωτερικότητας και του φολκλόρ, των έκτακτων
περιστάσεων και της κοινωνικοεθνικιστικής επιταγής. Τέτοιος χριστιανισμός,
άδειος από Χριστό, σαν κονκάρδα στο στήθος για έκτακτες περιστάσεις, είναι
άχρηστος. Δεν ωφελεί κανένα. Δεν παράγει και ούτε προσφέρει ζωή. Δεν κτίζει
τίποτα μέσα στον κόσμο. Μονάχα σκανδαλίζει τον κόσμο και ρεζιλεύει τον
χριστιανισμό.
***
Εμάς
τους Καθολικούς μάς καλεί η Εκκλησία, να γιορτάσουμε την Επέτειο της
Ενσάρκωσης, όχι βέβαια με βεγγαλικά και πυροτεχνήματα, με φωταψίες, με φανφάρες
και κωδωνοκρουσίες, αλλά με αυτοσυγκέντρωση και με περισυλλογή. Όλη αυτή τη
χρονιά θα έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε την πίστη μας, με τη μελέτη και με
την προσευχή:
-Ποιος
είναι ο Χριστός;
-Τι
έκανε για μας;
-Ποιοι
είμαστε εμείς και τι κάναμε για το Χριστό;
-Πού
μας φέρνει η ζωή χωρίς Χριστό;...
Θα
συνειδητοποιήσουμε και θ’ αποφασίσουμε υπεύθυνα για μια σωστή στροφή - πορεία
στη ζωή μας, μαζί με το Χριστό. "Όποιος θέλει ας έλθει πίσω μου...".
Όποιος δε θέλει, ε, ας τα βγάλει πέρα (που δεν τα βγάζει) μόνος του.
Μ.Μ.
Από
την εφημερίδα "Ενοριακές Καμπάνες", 3 Φεβρουαρίου 2000
………………………………………
ΤΥΧΙΚΟΣ -ΜΑΡΤΙΟΣ
-ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
Μέγα
και επίκαιρον θέμα
Θεσμός
και σκοπός του γάμου
Με
τον παραπάνω τίτλο και επίτιτλο δημοσιεύθηκε άρθρο του Θεολόγου κ. Μ. Ε.
Μιχαηλίδη, στην εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" (11-2-2000) με αφορμή
πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστόδουλου, σχετικά με το γάμο
και τη γαμήλια σχέση. Γνωρίζαμε βέβαια ότι ο Παύλος αναφερόμενος στις έσχατες
ημέρες (άρχισαν από την Πεντηκοστή και διαρκούν μέχρι σήμερα), προειδοποίησε
ότι,
"Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει, ότι εν υστέροις καιροίς θέλουσιν
αποστατήσει τινές από της πίστεως, προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης, και εις
διδασκαλίας δαιμονίων, διά της υποκρίσεως ψευδολόγων, εχόντων την εαυτών
συνείδησιν κεκαυτηριασμένην, εμποδιζόντων τον γάμον, προσταζόντων αποχήν
βρωμάτων, τα οποία ο Θεός έκτισε διά να μεταλαμβάνωσι μετά ευχαριστίας οι
πιστοί και οι γνωρίσαντες την αλήθειαν" (Α' Τιμ. 4/δ/1-3). Πέρα του
γεγονότος ότι ο εν λόγω "ορθόδοξος" θεολόγος, ούτε λίγο ούτε πολύ
"ανακαλεί στην τάξη" τον Αρχιεπίσκοπο, τον οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ
καταγγέλλει επί αιρέσει, αποτελεί απορίας άξιο σε ποια διαστροφή λογικής και
επιστήμης θα μπορούσαν να φτάσουν ακόμη και άνθρωποι που μελετούν τις Άγιες
Γραφές, όταν αφήνονται να παρασυρθούν από εξωβιβλικές διδασκαλίες!
Αναδημοσιεύουμε το εν λόγω κείμενο για ενημέρωση των αναγνωστών μας,
παραθέτοντας στο τέλος δικά μας σχόλια. (Προσπαθήσαμε να τηρήσουμε τη γλώσσα
και ορθογραφία του πρωτότυπου, όμως για τεχνικούς λόγους χρησιμοποιούμε
μονοτονικό. Τα μαύρα γράμματα δικά μας).
"Πολλαί
παρεξηγήσεις και συζητήσεις έγιναν τελευταίως εξ αφορμής κηρύγματος του
Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου περί του σκοπού του γάμου, και
ειδικώτερον, περί του ρόλου της ηδονής και συνουσίας μέσα εις τον γάμον.
Συγκεκριμένως, ελέχθησαν μεταξύ άλλων, δύο τινά, τα οποία ευκόλως δύνανται να
παρερμηνευθούν υπό των ακροατών. Το ένα, ότι "η ευχαρίστησι και η ηδονή
-το σεξ- είναι το ευλογημένο στοιχείο του γάμου, το οποίον εδόθη από τον
Θεόν" και το δεύτερον ότι, "αυτή η ένωση μέσα στον γάμο πρέπει να
γίνεται ανεξάρτητα με το αν γεννιούνται παιδιά, ή όχι".
Το
ότι ο γάμος είναι θεσμός θείος και Μυστήριον θεοσύστατον, ουδείς αμφιβάλλει.
Είναι βασική αλήθεια της Θείας Αποκαλύψεως, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
Ιδιαιτέρως κατά τους χρόνους της Καινής Διαθήκης "ο γαμικός δεσμός ευλογούμενος,
εξυψούται κατ’ εικόνα της μυστηριώδους συνενώσεως του Χριστού μετά της
Εκκλησίας, εις αδιάλυτον και αγίαν ένωσιν" (Παν. Τρεμπέλας). Ως προς την
ηδονήν και την συνουσίαν εις τον γάμον, ο ιερός Χρυσόστομος διδάσκει ότι:
"Μετά την παράβασιν τα της συνουσίας γέγονεν^ επεί μέχρις εκείνου καθάπερ
άγγελοι ούτω διητώντο εν τω παραδείσω, ουχ υπό επιθυμίας φλεγόμενοι, ουχ υπό
ετέρων παθών πολιορκούμενοι, ου ταις ανάγκαις της φύσεως υποκείμενοι, αλλά δι’
όλου άφθαρτοι κτισθέντες και αθάνατοι" (ΙΕ' Ομιλία εις την Γένεσιν). Εις
δε τας αποκρίσεις Ιερεμίου σημειούται ότι: "Ου γαρ εβούλετο ο Θεός την
άλογον εν ημίν και από ροής και ρυπαράν σύστασιν είναι, αλλ’ επεί απεθάνομεν
εκουσίως, αφήκε την διαδοχήν ούτω του γένους ενεργείν, ως και τοις αλόγοις, ίνα
γνώμεν εις τι καθέστημεν".
Επομένως,
ο γάμος και το γενετήσιον ένστικτον είναι καταστάσεις μεταπτωτικαί. Προ της
πτώσεως οι άνθρωποι ήσαν απηλλαγμένοι της γενετησίου ορμής. Τα της γενετησίου
ηδονής είναι συνέπειαι της πτώσεως και ουχί του Θεού δώρημα. Και διατί υπεισήλθεν
η ηδονή και τα της συνουσίας; Την απάντησιν την δίδει ο ίδιος μέγας πατήρ και
ιεράρχης, ο χρυσορρήμων Ιωάννης: "Ου γαρ ήνεγκεν ο πονηρός δαίμων ορών εν
σώματι ανθρωπίνω αγγελικήν διαγωγήν".
Ως
προς το λεχθέν, ότι "αυτή η ένωση μέσα στον γάμο πρέπει να γίνεται
ανεξάρτητα με το αν γεννιούνται παιδιά ή όχι", είναι διφορούμενον και
επιδέχεται διπλήν ερμηνείαν. Κατά τον Παύλον: "Διά δε τας πορνείας έκαστος
την εαυτού γυναίκα εχέτω... ίνα μη πειράζη υμάς ο Σατανάς". Και ο ιερός
Χρυσόστομος προσθέτει: "Ου διά τας παιδοποιίας". Ασφαλώς, ο γάμος
θεσμοθετείται και ιερολογείται, και όχι η πορνεία. Ο άνθρωπος έρχεται εις γάμου
κοινωνίαν διά να αποφύγη την πορνείαν, δηλαδή τας προγαμιαίας σχέσεις, κατά την
νεωτέραν έκφρασιν. Παρανόμους σχέσεις, τας οποίας, δυστυχώς, θλιβερός Έλλην
Ορθόδοξος ιεράρχης τας επεκρότησε και εσκανδάλισε το Πανελλήνιον. "Είναι
εν τούτοις προφανές, ότι η παιδοποιία και η κατά Χριστόν παίδευσις και ανατροφή
των γεννωμένων εκ του γάμου παίδων αποτελεί τον υψηλότερον σκοπόν αυτού"
(Παν. Τρεμπέλας). Εξαιρείται, βεβαίως, η ακούσια ατεκνία.
Καταδικαστέα
είναι πάσα αυτονόμησις της ηδονής εντός του γάμου, οπότε μεταβάλλεται ο γάμος
εις μίαν "νόμιμον" πορνείαν. Δι’ αυτό και απορρίπτεται η διά διαφόρων
μέσων εκουσία αποφυγή της τεκνογονίας. "Τοις γεγαμηκόσι σκοπός η
παιδοποιία, τέλος δε η ευτεκνία", λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς. Και
προσθέτει: "Το δε μη εις παίδων γονήν συνιέναι ενυβρίζειν εστί τη
φύσει".
Δυστυχώς,
ο πανσεξουαλισμός της εποχής μας, όχι μόνον αυτονομεί το σεξ, αλλά εφευρίσκει
τρόπους και μεθόδους μεγαλυτέρας και διαρκεστέρας ηδονής. Η εν Χριστώ ζωή,
ωστόσο, είναι και ζωή νήψεως και ασκήσεως και εγκρατείας. Στοιχεία άγνωστα εν
πολλοίς εις τους εν κόσμω. Ο εν Χριστώ έγγαμος βίος, είναι βίος αγάπης,
προσφοράς, θυσίας, προσευχής, αγιότητος. "Τα πάντα και εν πάσι
Χριστός" (Κολ. γ' 11). "Ο καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν εστιν, ίνα
και οι έχοντες γυναίκας ως μη έχοντες" (Α' Κορ. ζ' 29). Σκοπός του
γενετησίου ενστίκτου -επομένως και της ηδονής- είναι ο έννομος γάμος, σκοπός δε
του γάμου η τεκνοποιία, η αγάπη και ο εν Χριστώ αγιασμός.
"Σοφόν
το σαφές". Ομιληταί και ακροαταί, ας είμεθα σαφέστεροι εις τοιαύτα σοβαρά
θέματα, ώστε να οικοδομούμεν εις Χριστόν.
***
Αυτά
τα "ωραία" έγραψε ο κ. Μ. προσπαθώντας να διορθώσει τον Αρχιεπίσκοπο,
ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του θεολόγου, δεν ήταν σαφής με αποτέλεσμα να
μην οικοδομεί εις Χριστόν...
Ούτε
λίγο ούτε πολύ ο κ. Μ. θέλει να παραδεχτούμε τους αυθαίρετους ισχυρισμούς του,
τους οποίους μεν "στηρίζει" σε εκκλησιαστικούς πατέρες, όμως ούτε σε
ένα τουλάχιστον αγιογραφικό χωρίο υπέρ αυτών.
Ας
μας συγχωρέσει, λοιπόν, που θα προτιμήσουμε να πιστεύουμε στην αποκάλυψη των
Αγίων Γραφών, η οποία και μόνη είναι ιερά και, επιπλέον, δεν αντιφάσκει με τον
εαυτό της. Αλλά ας γίνουμε συγκεκριμένοι!
Ερωτάται
ο κ. Μ., και όποιος άλλος θα είχε τη διάθεση να μας πληροφορήσει, πού λέει η
Αγία Γραφή ότι οι άνθρωποι στον παράδεισο ήταν "δι’ όλου άφθαρτοι
κτισθέντες και αθάνατοι"; Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο ο Θεός "μόνος
έχει την αθανασίαν" (Α' Τιμ. 6/ς/16). Αν ο άνθρωπος ήταν αθάνατος στον
παράδεισο, πώς ο Θεός τον προειδοποίησε ότι "καθ’ ην ημέραν φάγης απ’
αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει"; (Γεν. 2/β/17) Αθάνατος δεν είναι
εκείνος που δεν πέθανε ακόμη αλλά εκείνος που ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ και επειδή
οι πρωτόπλαστοι μπορούσαν να πεθάνουν, ακριβώς γι’ αυτό δεν ήταν αθάνατοι.
Αν
τελικά ο Θεός θα τους χάριζε την αθανασία, αυτό ήταν δική Του υπόθεση και,
προφανώς, έτσι θα συνέβαινε αν οι πρωτόπλαστοι δεν έπεφταν στην αμαρτία, όμως ο
αρχικός σκοπός του Θεού αναβλήθηκε εξαιτίας της παράβασής τους. Ήταν γι’ αυτό
ακριβώς που ο Ύψιστος είπε: "Ιδού, έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών, εις το
γινώσκειν το καλόν και το κακόν. και τώρα μήπως εκτείνη την χείρα αυτού, και
λάβη και από του ξύλου της ζωής, και φάγη, και ζήση αιωνίως" (Γεν.
3/γ/22). Τα λόγια αυτά του Θεού θα ήταν χωρίς νόημα αν ο Αδάμ ήταν
"άφθαρτος" και "αθάνατος", όπως υποστηρίζει ο κ. Μ.
Αντίθετα
εμείς γνωρίζουμε ότι, σύμφωνα με την αποστολική διδασκαλία ο Θεός πρόκειται να
δώσει "εις έκαστον κατά τα έργα αυτού^ εις μεν τους ζητούντας δι’ υπομονής
έργου αγαθού δόξαν και τιμήν και αφθαρσίαν, ζωήν αιώνιον" (Ρωμ. 2/β/5-10).
Επίσης, όπως θα εξηγήσει ο Παύλος μιλώντας για την ανάσταση του σώματος των
πιστών "σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθαρσία^ σπείρεται εν ατιμία,
ανίσταται εν δόξη^ σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει^ σπείρεται σώμα
ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν" και επίσης "σαρξ και αίμα
βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν, ουδέ η φθορά κληρονομεί την
αφθαρσίαν (...) θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και
ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν,
και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν. Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή
αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο
γεγραμμένος ``Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη’’." (Α' Κορ. 15/ιε/42-44, 50-54).
Τι
έχει να πει απέναντι σ’ αυτά ο αρθρογράφος; Μήπως εκείνος γνωρίζει καλύτερα από
τον θεόπνευστο Παύλο; Όχι, ασφαλώς!
Ο
λόγος του Θεού δεν λέει πουθενά ότι ο άνθρωπος ήταν "άφθαρτος και
αθάνατος" στον Παράδεισο πριν από την δοκιμασία του. Το δώρο της αφθαρσίας
και αθανασίας εκ φύσεως το έχει μόνον ο Θεός! Σε ό,τι αφορά εμάς τους
ανθρώπους, και πάλι ο Παύλος θα γράψει: ότι ο Θεός, "διά της επιφανείας του
Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, όστις κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως
την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου" (Β' Τιμ. 1/α/8-10). Μόνον
Εκείνος, "ο μακάριος και μόνος Δεσπότης, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων, και
Κύριος των κυριευόντων", Εκείνος "μόνος έχει την αθανασίαν, κατοικών
φως απρόσιτον, τον οποίον ουδείς των ανθρώπων είδεν, ουδέ δύναται να ίδη^ εις
τον οποίον έστω τιμή και κράτος αιώνιον." (Α' Τιμ. 6/ς/15-16).
***
Όσον
αφορά τα της συνουσίας —στα οποία αναφέρεται ο κ. Μ. με μεγάλη περιφρόνηση—,
αυτά αποτελούν μέρος από τα μεγαλύτερα ΘΑΥΜΑΤΑ του Θεού, τα οποία από μόνα τους
αποτελούν ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ καταπληκτική και θαυμαστή. Όσο περισσότερο προχωρεί η
επιστήμη και όσο περισσότερα αποκαλύπτονται από τα μυστήρια της αναπαραγωγής,
τόσο περισσότερο υποκλινόμαστε στη σοφία και μεγαλειότητα του Θεού. Αυτό,
λοιπόν το θαύμα, το κρινόμενο άρθρο προσπαθεί να το υποτιμήσει και να το
παρουσιάσει ως συνέπεια τιμωρίας... Για όνομα του Θεού!
Όταν
πηγαίναμε στο Γυμνάσιο, οι καθηγητές μας δίδασκαν μεταξύ άλλων και την
"τελεολογική" απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Όλα έχουν ένα σκοπό,
έλεγαν, και τίποτα δεν υπάρχει στην τύχη. Άρα κάποιος τα έφτιαξε όλα αυτά και
αυτός είναι ο Θεός. Χρησιμοποιώντας την ίδια ακριβώς λογική, μήπως θα μπορούσε
να μας εξηγηθεί, για ποιο σκοπό ο Θεός συνδύασε την γαμήλια σχέση με την ηδονή,
στην οποία αναφέρθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος; Αντίθετα παρακολουθούμε ότι συνδύασε
με πόνο και θλίψη τη γέννηση του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδεις
εγκυκλοπαιδικές γνώσεις γνωρίζει ότι τα όργανα αναπαραγωγής του ανθρώπινου
σώματος είναι κατασκευασμένα (δημιουργημένα) με ιδιαίτερη σοφία και τελειότητα
ώστε ν’ ανταποκρίνονται στον σκοπό τους. Τα όργανα αυτά, λοιπόν, πέρα από τον
εξοπλισμό που θα ήταν απαραίτητος για τη μηχανική τους λειτουργία, διαθέτουν
τεράστιο εξοπλισμό που μόνος του προορισμός είναι η δημιουργία και η απόλαυση
της γενετήσιας ηδονής.
Είναι,
όμως, δυνατό να αγνοεί ο αρθρογράφος, πως όταν ο Ύψιστος έπλασε για τον Αδάμ τη
γυναίκα του Εύα, ενώ ήταν ακόμη στον Παράδεισο και πριν από κάθε σκιά αμαρτίας,
τους ευλόγησε και είπε τη φράση τη γνωστή και σε όλους τους χριστιανικούς
γάμους επαναλαμβανόμενη: "Διά τούτο θέλει αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα
αυτού και την μητέρα αυτού, και θέλει προσκολληθή εις την γυναίκα αυτού^ και
θέλουσιν είσθαι οι δύο εις σάρκα μίαν" (Γεν. 2/β/24);
Ο
λόγος εδώ βγαίνει από το ίδιο το στόμα του Θεού κατά τον πρώτο γάμο που
ευλόγησε ο Ύψιστος μέσα στον παράδεισο, και είναι ο ίδιος ο Πλάστης που
παρουσιάζει στον Αδάμ την γυναίκα, και είναι ο Ίδιος που ορίζει ότι άντρας και
γυναίκα "θέλουσιν είσθαι οι δύο εις σάρκα μίαν", αναφερόμενος
προφανώς στην γαμήλια ένωση και συνουσία.
Αλλά
και αν ακόμη δεν θέλει να δεχτεί τα παραπάνω ο κ. Μ., είναι υποχρεωμένος,
ελπίζουμε, να αποδεχτεί την ετυμηγορία του Παύλου που, αναφερόμενος στο ίδιο
χωρίο, γράφει στους Κορίνθιους: "Δεν εξεύρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη
του Χριστού; Να λάβω λοιπόν τα μέλη του Χριστού, και να κάμω αυτά μέλη πόρνης;
Μη γένοιτο! Ή δεν εξεύρετε ότι ο προσκολλώμενος με την πόρνην, είναι εν σώμα;
διότι `θέλουσιν είσθαι’, λέγει, `οι δύο εις σάρκα μίαν’" (Α' Κορ.
6/ς/15-16). Συνεπώς η φράση "οι δύο εις σάρκα μίαν" αναφέρεται σε
κάθε μορφής συνουσία, είτε αφορά το γάμο είτε τις παράνομες προγαμιαίες και
εξώγαμες σχέσεις.
Ως
φαίνεται, δυστυχώς, ο αρθρογράφος του "Ο.Τ." αποσιώπησε τις αλήθειες
αυτές, προκειμένου να υποστηρίξει την αντιγραφική του θέση.
Από
τα παραπάνω προκύπτει σαφέστατα ότι δεν έχει δίκιο ο Χρυσόστομος -αν πράγματι
είναι δικά του τα αποδιδόμενα κείμενα- όταν γράφει ότι "μετά την παράβασιν
τα της συνουσίας γέγονεν".
Επίσης
δεν έχει δίκιο όταν γράφει ότι "καθάπερ άγγελοι ούτω διητώντο εν τω
παραδείσω, ουχ υπό επιθυμίας φλεγόμενοι". Προφανώς, οι άγγελοι δεν
ενδιαφέρονταν ούτε είχαν ανάγκη να τρώνε "από παντός δένδρου του
παραδείσου" οι δε πρωτόπλαστοι, ως φυσιολογικοί άνθρωποι, ένιωθαν
επιθυμίες. Πώς διαφορετικά θα έλεγε η Γραφή ότι το δέντρο της γνώσης του καλού
και του κακού ήταν "καλόν εις βρώσιν, και ότι ήτο αρεστόν εις τους
οφθαλμούς, και επιθυμητόν το δένδρον ως δίδον γνώσιν" (Γεν. 3/γ/6); Και
βέβαια οι πρωτόπλαστοι ήταν "ταις ανάγκαις της φύσεως υποκείμενοι".
Εκτός αν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο Αδάμ ήταν άνθρωπος "χοικός"...
Μόνη διαφορά του Αδάμ από τους υπόλοιπους ανθρώπους, και εμάς, ήταν η απουσία
της αμαρτίας και η απουσία των συνεπειών της φθοράς.
**
Γράφει
ο κ. Μ. ότι "προ της πτώσεως οι άνθρωποι ήσαν απηλλαγμένοι της γενετησίου
ορμής. Τα της γενετησίου ηδονής είναι συνέπειαι της πτώσεως και ουχί του Θεού
δώρημα." Ούτε ίχνος αλήθειας δεν έχουν οι θέσεις του αυτές, διότι με όσα
γράφει αφενός αναιρεί την αλήθεια ότι ο Θεός "ΑΡΣΕΝ ΚΑΙ ΘΗΛΥ" έπλασε
τον άνθρωπο, και επιπλέον Τον παρουσιάζει "συνυπεύθυνο" για όλα τα
σχετικά "αμαρτήματα", αφού ο άνθρωπος ποτέ δε θα μπορούσε να τα
πραγματοποιήσει αν δεν ήταν από την πλάση του εξοπλισμένος με τα σχετικά μέλη.
Αλλά
ούτε η άποψη ότι "ου γαρ ήνεγκεν ο πονηρός δαίμων ορών εν σώματι ανθρωπίνω
αγγελικήν διαγωγήν" δεν είναι ορθή, επειδή στο προκείμενο η ανθρώπινη
"διαγωγή", όταν συντελείται κάτω από τις οδηγίες και την ευλογία του
Θεού είναι ΠΟΛΥ ΑΝΩΤΕΡΗ των αγγέλων. Για τούτο ακριβώς ο Παύλος σημειώνει ότι
τα τέκνα των πιστών γονέων ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΑ (Α' Κορ. 7/ζ/14).
**
"
`Σοφόν το σαφές’. Ομιληταί και ακροαταί, ας είμεθα σαφέστεροι εις τοιαύτα
σοβαρά θέματα, ώστε να οικοδομούμεν εις Χριστόν", γράφει ο κ. Μηχαηλίδης
και θα συμφωνούσαμε μαζί του αν όντως ήταν σαφής σε όσα έγραψε. Όμως -δυστυχώς
για τους αναγνώστες του- ούτε σαφή ήταν ούτε σοφά. Αν όσα γράφουν αυτός και οι
ομοϊδεάτες του, έχουν ίχνος αλήθειας, παρουσιάζουν τον Θεό, ότι δήθεν έκανε μια
"δεύτερη" δημιουργία ή ανάπλαση στο ανθρώπινο σώμα, για να το
καταστήσει ικανό ν’ ανταποκρίνεται σε "ζωώδεις" λειτουργίες, που θα
εξυπηρετούσαν την αμαρτία... Ήμαρτον Θεέ μου!
**
Πολλά
ακόμη θα μπορούσαν να σχολιαστούν, όμως ο χώρος δεν επαρκεί. Αρκούμαστε να
επαναλάβουμε τον αποστολικό λόγο: "Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει, ότι εν
υστέροις καιροίς θέλουσιν αποστατήσει τινές από της πίστεως, προσέχοντες εις
πνεύματα πλάνης, και εις διδασκαλίας δαιμονίων, διά της υποκρίσεως ψευδολόγων,
εχόντων την εαυτών συνείδησιν κεκαυτηριασμένην, εμποδιζόντων τον γάμον,
προσταζόντων αποχήν βρωμάτων, τα οποία ο Θεός έκτισε διά να μεταλαμβάνωσι μετά
ευχαριστίας οι πιστοί και οι γνωρίσαντες την αλήθειαν" (Α' Τιμ. 4/δ/1-3),
και στην προσευχή ο Θεός να μας φυλάξει από τέτοιους "θεολόγους". Και
για να επικαλεστούμε το του Κλήμη Αλεξανδρείας, εάν "το μη εις παίδων
γονήν συνιέναι ενυβρίζειν εστί τη φύσει" το να παρουσιάζεις ως δήθεν
χριστιανικές αυτές τις πλάνες "ενυβρίζειν εστί τω Θεώ"...
………………………………………………..
ΤΥΧΙΚΟΣ
–ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ-2000
ΕΡΓΑ
ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ "ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ"
Με
λύπη και αποτροπιασμό πληροφορηθήκαμε την τρομοκρατική ενέργεια που έγινε τα
χαράματα της 15 Μαρτίου σε βάρος των εγκαταστάσεων του ραδιοφωνικού σταθμού της
"Πειραϊκής Εκκλησίας".
Μέσα
σε μια χώρα δήθεν "χριστιανική", όπου όλα σχεδόν τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης ανταγωνίζονται ποιο θα πρωτοστατήσει σε αισχρολογίες, σατανολογίες,
πορνογραφία και όλα τα λουλούδια του κακού, και όπου όλα με μια φωνή έσπευσαν
να υπερασπιστούν το αντίχριστο ρυπαρογράφημα κάποιου αποτυχημένου πολιτικού, δήθεν
στο όνομα της ελευθερίας του λόγου (βλέπε παρακάτω σχετικό σχόλιο), ο
ραδιοφωνικός σταθμός της Πειραϊκής Εκκλησίας ανήκει στις ελάχιστες εξαιρέσεις
όπου μπορεί κάποιος να στρέψει τον δέκτη του για να ακούσει "κάτι
καλό".
"Είναι
θλιβερό να γινόμαστε στόχος τρομοκρατικών ενεργειών. Δεν βλάπτουμε κανένα,
υπηρετούμε το συμφέρον του λαού, υπηρετούμε τον Χριστόν, που άλλοι τον
μισούν",
δήλωσε
ο Μητροπολίτης κ. Καλλίνικος.
Αλλά
είναι ολοφάνερο ότι γι’ αυτό ακριβώς έγινε η επίθεση, επειδή κάποιοι
"χριστιανοί" της ταυτότητας (βλέπε πιο κάτω άλλο σχόλιο), όχι μόνο
μισούν τον Χριστό αλλά και φροντίζουν να το δείχνουν έμπρακτα.
Σ’
αυτούς ανήκουν και όσοι φρόντισαν να φιμώσουν -ευτυχώς μόνον προσωρινά- τον
άλλο χριστιανικό ραδιοφωνικό σταθμό, το "Κανάλι 2000", ιδιοκτησίας
μιας ομάδας Ευαγγελικών. Και οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία εκείνου του σταθμού
θα μπορούσαν επίσης να πουν τα ίδια λόγια: "Δεν βλάπτουμε κανένα,
υπηρετούμε το συμφέρον του λαού, υπηρετούμε τον Χριστόν, που άλλοι τον
μισούν". Μόνο που αυτή τη φορά εκείνοι που μισούν τον Χριστό υπηρετούν
μέσα στον κρατικό μηχανισμό...
Παρόλο
που δεν συμφωνούμε με όλες τις εκπομπές των θρησκευτικών ραδιοσταθμών -πολλές
από τις οποίες δεν ανταποκρίνονται στον κύριο σκοπό τους, κάποτε μάλιστα
ξεφεύγουν και από τα όρια της σοβαρότητας- οπωσδήποτε οι άνθρωποι χριστιανικής
συνείδησης δικαιούμαστε, μέσα στη θάλασσα της λάσπης των άλλων ερτζιανών, να
ακούμε ένα λόγο ελεύθερο από την ηθική ρυπαρότητα των καιρών μας, στα σύνορα
της Ελλάδας των "Ελλήνων Χριστιανών"(!)
ΠΙΣΤΗ
ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ Ή ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ;
Σε
συνέντευξη Τύπου στην Ένωση Ξένων Ανταποκριτών, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γ.
Παπανδρέου δήλωσε:
"Είμαι
εναντίον της αναγραφής τού θρησκεύματος στις ταυτότητες. Άλλοι στην Εκκλησία το
βλέπουν με άλλο μάτι, αλλά πιστεύω ότι δεν χρειάζεται βούλα για να υποδηλώνει
τα θρησκευτικά πιστεύω σου. Η μη αναγραφή του θρησκεύματος είναι θέμα
δημοκρατίας". (Εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ" 3-3-2000).
Το
γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου διευκρίνισε ότι δεν γνωρίζει αν και πότε θα τεθεί
το θέμα προς συζήτηση στο υπουργικό συμβούλιο που θα προκύψει μετά τις εκλογές,
υποβαθμίζει τη σημασία της δήλωσής του, είναι εντούτοις ενδεικτικό της
κατεύθυνσης που παίρνει το ζήτημα, που έχει απασχολήσει πολλούς τα χρόνια μετά
τη δικτατορία, όμως η ηγεσία της κρατικής Εκκλησίας (που είναι και η μόνη που
αντιτίθεται στην αλλαγή) δε μπόρεσε ακόμη να πεισθεί ότι ο αριθμός του ποιμνίου
του Χριστού δεν είναι ζήτημα στατιστικής αλλά αλήθειας και ζωής.
Θεωρούμε
ορθότερο να χαρακτηρίζεται κάποιος ως πιστός ή άπιστος από τις πράξεις του και
όχι από το γενεαλογικό του δέντρο... Δεν γεννιόμαστε χριστιανοί αλλά γινόμαστε
ύστερα από μετάνοια και προσωπική πίστη στον Χριστό και συμμόρφωση με το θείο
θέλημα.
Επιτέλους,
κανείς δεν εμποδίστηκε να κάνει τα χειρότερα εγκλήματα εξαιτίας του θρησκεύματος
που έγραφε η ταυτότητά του ούτε για τον ίδιο λόγο κάποιος έγινε καλύτερος
άνθρωπος!
"Μ
ΣΤΗ ΝΙΟΣΤΗ" Ή Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ
Το
ρυπαρογράφημα με τίτλο τον εντός εισαγωγικών "τύπο" της επικεφαλίδας
μας, για το οποίο πολύς ντόρος έγινε από τα ΜΜΕ, ούτε το διαβάσαμε ούτε
πρόκειται. Όπως είπε σε δίκη που έγινε στη Θεσσαλονίκη ο συνήγορος υπεράσπισης
του συγγραφέα, τα λόγια που περιέχει δεν πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά επειδή
είναι "φανταστικά". Επειδή, λοιπόν, κάποιος έγραψε ένα βιβλίο για να
βρίζει "φανταστικά", θα έπρεπε εμείς να πληρώσουμε για να διαβάσουμε
πώς μας βρίζει;..
Ματαιότητα
στη νιοστή δύναμη, λοιπόν, και άνθρακες ο θησαυρός που θα βρουν οι αναγνώστες
του βιβλίου, όχι όμως και οι εισπράξεις που θα κάνουν ο εκδότης και ο
συγγραφέας του, από τους "χριστιανούς" συνέλληνες που ενδιαφέρονται
να το αγοράσουν.
Παραμένει
ωστόσο άξιο απορίας πώς η Εκκλησία, που έσπευσε να αφορίσει τον Ορθόδοξο
θεολόγο κ. Σωτηρόπουλο και αδιαφορεί να τον απαλάξει από την άδικη καταδίκη,
όχι μόνο παρακολουθεί αμέριμνη τα τεκταινόμενα αλλά και, μάλλον ή βέβαιο, όταν
χρειαστεί, θα σπεύσει να κηδεύσει με ιεραρχική κηδεία τον δράστη της ύβρης,
όπως συνηθίζει να κάνει με όλους τους κουλτουριάρηδες της κατηγορίας του...
Στο
φετινό καρναβάλι έπεσαν οι μάσκες από πολλούς δήθεν "Ορθόδοξους" και
δήθεν "χριστιανούς", τόσο στην πολιτική όσο και στους λεγόμενους
"πνευματικούς" κύκλους, που αποδείχθηκαν έμπρακτα ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!
Ο
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ...
Πολύς
λόγος γίνεται κάθε τέτοια εποχή για τη νηστεία, στην οποία μάλιστα αναφέρθηκε
και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, προβάλλοντάς την ως "μέσο
αδυνατίσματος" καλύτερο παρά τις προτεινόμενες από τις ειδικές
επιχειρήσεις μεθόδους.
Στο
τεύχος Φεβρουαρίου του περιοδικού "Εκκλησιαστική Διακονία και
Μαρτυρία" (ΕΔΜ), που είναι έκδοση της Μητροπόλεως Καλαβρύτων και
Αιγιαλείας, ο συντάκτης του κ. Μπιλάλης διαθέτει τέσσερις σελίδες αναφερόμενος
στο επίκαιρο αυτό θέμα, και πρώτα απ’ όλα σημειώνει την απόσταση που υπάρχει
ανάμεσα σε όσα η Ορθόδοξη Εκκλησία προστάζει και εκείνα που ο
"χριστεπώνυμος" λαός μας πράττει. Έτσι, όπως σημειώνει για την
περίοδο του Τριωδίου:
Όλο
αυτό το χρονικό διάστημα κατακλύζονται τα διάφορα κέντρα με συνεστιάσεις, ενώ
μπορούν να τις κάνουν ενωρίτερα. Οι καρναβαλικές διοργανώσεις δίνουν και
παίρνουν. Κι έτσι αντί περιόδου Τριωδίου -πνευματικής κάθαρσης και ανάβασης-
γίνεται περίοδος μόλυνσης και κατάβασης-πτώσης...
Στη
συνέχεια η ΕΔΜ παραδέχεται ότι:
Τη
Νηστεία δεν την έχουμε μόνο εμείς οι χριστιανοί. Όλοι οι λαοί, ανεξάρτητα
θρησκείας, κατά περιόδους απείχον και απέχουν από ωρισμένες τροφές. Οι
Αιγύπτιοι επί εβδομάδες δεν έτρωγαν κρέας και ψάρια για να προετοιμαστούν για
τις εορτές της θεάς τους Ίσιδος. Οι Εβραίοι είχαν πολλές νηστείες, με τις
οποίες εξέφραζαν την λύπη τους, για τις αμαρτίες, για τις εθνικές συμφορές, για
την εθνική ή προσωπική τους κάθαρση. Οι Σπαρτιάτες, όταν ήθελαν να έχουν την
εύνοια των θεών, σ’ ένα πόλεμο και για να εξοικονομήσουν τροφές, επέβαλον την
νηστεία σ’ όλο το λαό. Οι Αθηναίοι δεν έτρωγαν ωρισμένα φαγητά κατά την εορτή των
Ελευσινίων. Νηστεία έχουν οι Βουδδιστές, οι Μωαμεθανοί κ.ά.
Από
τα παραπάνω στοιχεία γίνεται φανερή η εντελώς διαφορετική αντίληψη περί
νηστείας των Εβραίων, που περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, και των
ειδωλολατρικών λαών, και εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι εκείνοι που
εισήγαγαν τους ατέλειωτους κανόνες των νηστειών, μιμήθηκαν σε όλα τους
ειδωλολάτρες...
Από
την προφητεία του Ησαΐα (κεφ. 58/νη) μαθαίνουμε την κακή γνώμη του Θεού για τις
νηστείες των Εβραίων - τουλάχιστον έτσι όπως τις εφάρμοζαν. Φανταζόμαστε,
λοιπόν, πόσο περισσότερο αντίθετος είναι ο Κύριος απέναντι στις σημερινές
εκκλησιαστικές νηστείες...
Έγραψε
βέβαια ο Μ. Βασίλειος, ότι
"η
των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός,
καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας, η των τοιούτων ένδεια, νηστεία εστίν αληθής
και ευπρόσδεκτος",
όμως
πόσοι από εκείνους που "νηστεύουν" τις εκκλησιαστικές νηστείες, έχουν
αντίληψη αυτών των αληθειών; Οπωσδήποτε ελάχιστοι. Σαν αποτέλεσμα η νηστεία
τους είναι χωρίς αντίκρισμα πνευματικό (εκτός και αν περιοριστούμε στο
αισθητικό αποτέλεσμα της λεπτής σιλουέτας...).
………………………………………………
ΤΥΧΙΚΟΣ –ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ--2000
ΜΙΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ
Όλοι
άρχισαν να ζητούν συγγνώμη...
Ο
Πάπας της Ρώμης Παύλος - Ιωάννης Β', σε μια πράξη την οποία κάποιοι
χαρακτήρισαν ως την πλέον σημαντική της θητείας του, αναγνώρισε την εχθρότητα,
τον ανταγωνισμό, τη μισαλλοδοξία και τις παραλήψεις της Ρωμαιοκαθολικής
Εκκλησίας. Μνημόνευσε, αν και όχι λεπτομερώς, αμαρτίες του παρελθόντος σε βάρος
των Ιουδαίων, των Χριστιανών άλλων εκκλησιών, των φτωχών, των γυναικών και των
μειονοτήτων, και ζήτησε από τον Θεό να καθαρίσει τις συνειδήσεις των
Ρωμαιοκαθολικών καθώς η Εκκλησία της οποίας ηγείται εισέρχεται στη νέα
χιλιετία.
***
Ο
Πρόεδρος της Γερμανίας, κ. Johannes Rau στην πρόσφατη επίσκεψή του στα
Καλάβρυτα, όπου 1300 άντρες εκτελέστηκαν κατά την κατοχή το Δεκέμβριο του 1943,
ζήτησε συγγνώμη για τις ενέργειες των γερμανικών στρατευμάτων, εκφράζοντας τη
λύπη και την ντροπή του για τα "κατορθώματα" των δυνάμεων του άξονα.
Ο Γερμανός Πρόεδρος είπε στο λόγο του:
"Ήρθα
εδώ για να διατηρήσω ζωντανή στη Γερμανία τη μνήμη αυτού του γεγονότος. Εδώ, σ’
αυτό τον τόπο, αισθάνομαι τεράστια λύπη και ντροπή. Μόνο εκείνος που γνωρίζει
και αποδέχεται το παρελθόν του μπορεί να βρει το δρόμο για ένα καλύτερο
μέλλον".
***
Ο
Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, μιλώντας τις παραμονές του Πάσχα στο προσωπικό
κεντρικού νοσοκομείου της Αθήνας, παραδέχτηκε λάθη της εκκλησίας:
"Kαι
η εκκλησία έχει κάνει λάθη και
***
Δεν
γνωρίζουμε πόσες από αυτές τις αιτήσεις συγγνώμης είναι ειλικρινείς ή πηγάζουν
από άλλες σκοπιμότητες -επιπλέον αφορούν λάθη που διέπραξαν όχι οι ίδιοι αλλά
προκάτοχοί τους-, οπωσδήποτε όμως ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ σε πολλούς ακόμη
εκκλησιαστικούς "ηγετίσκους", που με τις ενέργειές τους γεμίζουν πόνο
και ντροπιάζουν τις εκκλησίες τους.
Για
το μεγάλο και ενδιαφέρον αυτό θέμα της συγγνώμης,θα δημοσιεύσουμε στο επόμενο
τεύχος σχετικό άρθρο του Martin De Haan. Μην το χάσετε!
ΑΜΗΝ
...................................................................................
