ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΡΟΤΣΑΚΗΣ
01
Stavros Barotsakis--------28-5-2015---ΠΕΜΠΤΗ
·
"Πάντα όσα εύρη η χειρ σου να κάμη, κάμε κατά την δύναμίν σου· διότι δεν είναι πράξις ούτε λογισμός ούτε γνώσις ούτε σοφία εν τω άδη όπου υπάγεις". Εκκλησ. 9:10.
Αν αυτό τον καιρό το ποτήρι σου σ αυτή τη ζωή είναι γλυκό, πιες το με την καρδιά σου γεμάτη ευγνωμοσύνη, για όλα όσα σου χαρίζει ο Θεός, μέσα από την καρδιά της αστείρευτης γενναιοδωρίας Του. Αν πάλι το ποτήρι της ζωής σου αυτή την περίοδο είναι πικρό, πιες το σε κοινωνία μαζί Του, για να λάβεις από Εκείνον τη δύναμη να σταθείς με πίστη απέναντι σε όλες τις θύελλες και τις καταιγίδες της ζωής σου. Μπορεί ίσως να μην υπάρχει δυνατότητα για δεύτερη ευκαιρία, όμως αξίζει να Τον δοξάζεις, γιατί η πρόνοιά Του έχει φροντίσει να είναι η ζωή σου πρωτόγνωρη και μοναδική, να είναι μια συνεχής περιπέτεια, μια ευλογημένη αποκάλυψη, μια ασύγκριτη εκπαίδευση, μέσα από την οποία καλείσαι να κατανοήσεις ότι εκείνο που τελικά έχει σημασία είναι ο τελικός στόχος. Και ο στόχος είναι να βιώνεις, δίχως όρια, την αγάπη, την ελευθερία, και την ομορφιά της σχέσης σου με τον Θεό, μια σχέση που ήδη χτίζεις με τη θέλησή σου εδώ στη γη. Έτσι ποτέ να μην ξεχνάς, πως όταν επιλέξεις να πορευτείς με τον Ιησού Χριστό, η ζωή σου θα γίνεται καθημερινά, η πιο συναρπαστική πορεία που έχεις δοκιμάσει ποτέ.
Γι αυτό: "Θέλω αινεί τον Κύριον ενόσω ζώ· θέλω ψαλμωδεί εις τον Θεόν μου ενόσω υπάρχω". Ψαλμοί 146:2...
………………………………….
Stavros Barotsakis 02
ΠΑΛΙΑ ΓΡΑΦΤΑ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΑΣ Από Stavros
Barotsakis-
"και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν
εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.
Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις
αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα". Φιλιππησίους 2:8-9
Πολλές φορές προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την αμαρτία
μας, πείθοντας τους εαυτούς μας, πως μερικά πράγματα που μας ζητάει ο Λόγος του
Θεού δεν γίνονται, και ότι είναι παράλογα. Όμως η Αγία Γραφή δεν μας ζητάει
πράγματα που δεν γίνονται, επειδή με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, μπορούμε
να είμαστε υπάκουοι σε ότι μας ζητάει ο Θεός. Αν δεν γινόταν αυτό που μας
ζητάει, τότε ο Θεός θα μας έλεγε ψέμματα.
Ο Χριστός διάλεξε να υπακούσει, εκεί που δεν του ήταν
ευχάριστο. Λουκάς 22:41-44.
Υπακούμε κι εμείς όταν δεν μας είναι κάτι εύκολο ή
ευχάριστο; Αυτό διάλεξε ο Χριστός. Γιατί κοιτούσε στην χαρά του ουρανού, και
περιφρόνησε την ντροπή του σταυρού. Αν είμαι του Χριστού, θα διαλέγω να υπακούω
σε ότι διάλεγε Εκείνος. Και Εκείνος διάλεξε τη δόξα του Πατέρα, παρόλο που στην
επίγεια ζωή Του αυτό σήμαινε ντροπή. Ο Χριστός λοιπόν, δεν υπάκουε σε αυτό που
Του ήταν εύκολο, αλλά σε αυτό που ήταν αρεστό στον Πατέρα.
Πρακτικά όμως πως μεταφράζεται το να μην αρέσω στον εαυτό
μου; Σημαίνει να μην είμαι εγωιστής. Όχι να μην φροντίζω τον εαυτό μου, αλλά να
μην ζω για μένα, αλλά να ζω για τον Κύριό μου. Να θυμάμαι πως έχω πεθάνει ως
προς τον παλαιό άνθρωπο, και την παλιά μου ζωή, και τώρα ζω αναστημένος εν
Χριστώ Ιησού. Άρα λοιπόν τώρα ο Χριστός διάλεξε το δικό μου μέλλον, όπως
Εκείνος διάλεξε να μην κάνει αυτό που θα ήταν εύκολο ή πιο ευχάριστο στον ίδιο.
Υπάρχουν πράγματα που μας αρέσουν. Κάποια από αυτά όμως
επειδή είμαστε αμαρτωλοί, δεν είναι αρεστά στο Θεό. Μας αρέσει ίσως να πούμε
ένα ψέμα, για να ξεφύγουμε από μια δύσκολη κατάσταση. Μας αρέσει ίσως να μας
λένε μπράβο, και να είμαστε στο κέντρο της προσοχής όλων. Ο Χριστός όμως,
"δεν ήρεσε εις εαυτόν". Ρωμαίους 15:3
Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, ότι ο κίνδυνος
υπάρχει σε όλους μας. Όλοι μας κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε παραδόσεις, που
να νομίζουμε ότι έχουν ίση αξία με τον Λόγο του Θεού. Ο δικός μας τρόπος
υπακοής, και οι δικές μας μέθοδοι μπορούν να εξαγιαστούν, και αλίμονο σε όποιον
μας τα αγγίξει.
Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Πολλές φορές δεν θέλουμε τον
τύπο, επειδή κατά βάθος δεν θέλουμε την ουσία. Έχουμε ακούσει ίσως κάποιους να
λένε δεν πάμε εκκλησία, επειδή αυτό είναι τυπικό, ενώ η αλήθεια είναι πως δεν
υπάρχει πείνα για τον Θεό. Ο Χριστός όμως πήγε κόντρα στην ανθρώπινη παράδοση,
όχι για να δικαιολογήσει την ανυπακοή στο νόμο, αλλά γιατί είχε γίνει εμπόδιο
στην αληθινή κοινωνία με τον Θεό.
Οφείλομεν δε ημείς οι δυνατοί να βαστάζωμεν τα ασθενήματα
των αδυνάτων, και να μη αρέσκωμεν εις εαυτούς.
Αλλ' έκαστος ημών ας αρέσκη εις τον πλησίον δια το καλόν
προς οικοδομήν•
επειδή και ο Χριστός δεν ήρεσεν εις εαυτόν, αλλά καθώς
είναι γεγραμμένον, Οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων σε επέπεσον επ' εμέ".
Ρωμαίους 15:1-3
Stavros Barotsakis--03
"Μοιχοί και
μοιχαλίδες, δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις
λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται".
Ιάκωβος 4:4
Θα πρέπει φίλοι μου να
εξετάσουμε τη ζωή μας, να είμαστε ανελέητα ειλικρινείς με τις καθημερινές
επιλογές μας, και να σκεφτούμε με ποιο τρόπο γίνεται κάποιος φίλος του κόσμου.
Άραγε πως φανερώνεται η φιλία και η αγάπη μας πολλές φορές για τον κόσμο, που
ισοδυναμεί με μοιχεία και έχθρα με τον Θεό; Πως νοιώθει ο Θεός, όταν μας έχει
δώσει τα πάντα, κι εμείς του λέμε από τη μία ότι Τον αγαπούμε και του ψάλλουμε
ότι είμαστε πιστοί, αλλά από την άλλη ερωτοτροπούμε με τον κόσμο; Ενώ μας έχει
δώσει τα πάντα, κι εμείς Τον προδίδουμε τελικά με τις επιλογές μας.
Το να αγαπώ τον κόσμο,
αυτό σημαίνει ότι είμαι φίλος με τον κόσμο, και όταν λέει κόσμο δεν εννοεί τους
ανθρώπους, αλλά με τον τρόπο που σκέφτονται και ενεργούν χωρίς τον Θεό.
Όταν λοιπόν αγαπώ τον
κόσμο, σύμφωνα με το παραπάνω εδάφιο, αυτό είναι μοιχεία, και κατ επέκταση
είναι έχθρα προς τον Θεό.
Το να αγαπώ, να
φέρομαι, να σκέπτομαι, να επιθυμώ, και να ενεργώ όπως οι άνθρωποι χωρίς τον
Θεό, αυτό με βάζει αυτόματα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Κάθε φορά που με περηφάνια
μέσα μου αψηφώ τον Θεό, και κάνω αυτό που ξέρω ότι δεν θέλει Εκείνος, αγαπώ τον
κόσμο και εχθρεύομαι το Θεό. Κάθε φορά που όταν έρχεται η ώρα να επιλέξω αυτό
που δεν θέλει ο Θεός, φέρομαι ως εχθρός Του, και γίνομαι μοιχός.
Γιατί όμως γινόμαστε
φίλοι με τον κόσμο, και μοιχοί στη σχέση μας με το Θεό; Μήπως ο Θεός δεν μας
φτάνει; Μήπως επειδή δεν έχουμε επενδύσει ίσως αρκετά μαζί Του, ώστε η ψυχή μας
να είναι χορτάτη από Αυτόν; Μήπως γιατί μέσα μας πιστεύουμε πως η απόλαυση που
θα πάρουμε αμαρτάνοντας με το τρόπο αυτό, είναι μεγαλύτερη από το να μείνουμε
πιστοί στο Θεό; Μήπως δεν έχουμε μάθει να απολαμβάνουμε τον Θεό, και η αίσθηση
του καθήκοντος από μόνη της δεν φτάνει να μας αποτρέψει από την αμαρτία; Όμως
το καθήκον κάπου τελειώνει.
Ποια είναι η λύση; Να
ταπεινωθούμε ζητώντας Του συγχώρηση, και να πάψουμε με περηφάνια να παίζουμε
κρυφτούλι, λες κι ο Θεός δεν ξέρει τις διαθέσεις της καρδιάς μας καλύτερα από
εμάς τους ίδιους.
Να ταπεινωθούμε
μπροστά στο Θεό, να παραδεχτούμε την αγάπη μας για τον κόσμο, και να
επιστρέψουμε σ Αυτόν, ζητώντας Εκείνος να γεμίσει το κενό που νοιώθουμε μέσα
μας, γιατί οι μέρες που διανύουμε, είναι πονηρές.
Επειδή, "Ο Θεός
εις τους υπερηφάνους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν".
Ιάκωβος 4:6β...
.........................................
