ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005 Διά πολλών μαρτύρων Μήπως θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας;

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

       Διά πολλών μαρτύρων  

       Μήπως θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας;    

(Λουκάς 24/κδ/17-21) ________________________________________

Λέει αλήθειες το παρακάτω κείμενο του κ. Π. Χατζή, γι’ αυτό και το αναδημοσιεύουμε από τη χριστιανική εφημερίδα «Οι Νικητές» (Μάρτ.-Απρ. 2005). Παρ’ όλο που ομολογούμε τον Χριστό ως Κύριο και Αρχηγό μας, όχι σπάνια αντιστρέφουμε τους όρους και στην πραγματικότητα λειτουργούμε ωσάν να είμαστε εμείς οι “αφέντες” και “ηγέτες”, ο δε Θεός αντιμετωπίζεται ως “ο καλός μας υπηρέτης”. Πρόκειται για μεγάλο λάθος, γι’ αυτό και μεγάλες οι αδικαιολόγητες απογοητεύσεις μας.

 Άρχισε να σκοτεινιάζει και οι δυο, ο Κλεόπας και ο άλλος, επέστρεφαν στην πόλη τους, στους Εμμαούς, με κομμένα τα φτερά και κατάπικρες τις καρδιές, γιατί τίποτα δεν έγινε έτσι που έλπιζαν.

Λάθος !

Ό,τι είχαν πιστέψει, βγήκε λάθος.

Ό,τι είχαν κηρύξει, στράβωσε.

Ό,τι είχαν υπερασπιστεί, κατέρρευσε.

Ό,τι προσδοκούσαν, ήταν φούσκα που ξεφούσκωσε.

Τώρα πώς ;

Τώρα πώς να αντικρίσουν, και τι θα πουν στα παιδιά τους;

Τώρα πώς θα δικαιολογηθούν στους γείτονες για ένα Χριστό μέσα σε ένα τάφο;

Τώρα πώς και με τι επιχειρήματα, θα αντιμετωπίσουν τους ενάντιους;

Αυτοί νόμιζαν !

Μέσα στην καρδιά τους, είχαν σχεδιάσει το δρόμο και τον τρόπο που ΕΚΕΙΝΟΣ, ο Ιησούς έπρεπε να ακολουθήσει, για να κάνει ό,τι και όπως οι δυο αυτοί ήλπιζαν.

Όπως αυτοί νόμιζαν. Όπως αυτοί καταλάβαιναν.

Όπως αυτοί το είχαν σχεδιάσει στο μυαλό τους.

Εμείς νομίζουμε !

Για ό,τι μας απασχολεί. Για ό,τι μας προβληματίζει.

Για ό,τι μας ταλαιπωρεί. Για ό,τι προσευχόμαστε στον Θεό.

Ο Θεός πρέπει να απαντάει μέσα από δικά μας σχέδια...

Και !

Θέλουμε ο Θεός να λειτουργεί και να ακολουθεί το δικό μας τρόπο στις επεμβάσεις Του.

Θέλουμε και επιμένουμε ο Θεός μας, να περνά μέσα από τη δική μας λογική και, όταν δεν το κάνει, κυκλοφορούμε σκυθρωποί.

Κάνουμε λάθος, αν...

Κάθε παρέμβαση του Θεού. Κάθε λύση στο πρόβλημα μας.

Κάθε απάντηση στην προσευχή μας, νομίζουμε ότι πρέπει να περνά μέσα από τη δική μας λογική και να συμφωνεί με τη δική μας μεθόδευση. Και όταν δεν περνάει και δεν συμφωνεί, θυμώνουμε και “κλοτσάμε”.

Ξεχνάμε ότι :

Ο Θεός δεν μας κάλεσε να Τον αναλύσουμε, να Τον ερμηνεύσουμε.

Ο Θεός δεν μας κάλεσε να Τον αξιολογήσουμε. Αλλά να Τον εμπιστευθούμε.

Κατάλαβαν όταν...

Εκείνοι οι δυο, ο Κλεόπας και ο άλλος, κατάλαβαν ότι ερμήνευαν και ήλπιζαν λάθος, μόνο όταν άφησαν Εκείνον να τους ξεκαθαρίσει το μπέρδεμα που είχαν στο νου και στην καρδιά. Μακάρι να το κάνουμε κι εμείς. Και μακάρι να καταλάβουμε, ότι ο Θεός δεν μας κάλεσε να Τον ερμηνεύσουμε για να Τον εμπιστευθούμε, αλλά να Τον εμπιστευθούμε για να Τον απολαύσουμε.

Και το “πως”, το “αν”, το “πότε” και “με ποιο τρόπο”, δεν ανήκει σε μας, αλλά στο σχεδιασμό τού Θεού μας, για την προσωπική μας πορεία προς τας αιωνίους μονάς.

Είναι ένα ζήτημα αυτό που σχολιάζεται με τις παραπάνω σκέψεις, που αφορά τους χριστιανούς όλων των δογμάτων. Η διαφορά μεταξύ τους δεν είναι στην αντίληψη για έναν Θεό “στα μέτρα τους” –αυτό είναι κοινό σε όλους σχεδόν– αλλά στον τρόπο προσέγγισης και απαίτησης/διεκδίκησης των αιτημάτων τους: Μία ομάδα θεωρεί τον Θεό ως υποκείμενο σε “λάδωμα” και προσπαθεί να εξαγοράσει τις “υπηρεσίες” Του με διάφορα “τάματα και χρήση μεσαζόντων”. Μία άλλη ομάδα θεωρεί ότι ο Θεός “δε μπορεί να αρνηθεί μια χάρη” στα παιδιά Του. Ενώ μια τρίτη –πιο σύγχρονη– αντίληψη, περισσότερο αυθάδης από τις άλλες, υποστηρίζει ότι ο Θεός “είναι υποχρεωμένος να κάνει όσα οι άνθρωποι ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ, επειδή είναι “δεσμευμένος” από δήθεν υποσχέσεις Του.

ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ αυτές προσεγγίσεις είναι ΛΑΘΟΣ, και πρέπει να εγκαταλειφθούν από εκείνους που τις “πιστεύουν”^ διαφορετικά θα τους ακολουθούν η απογοήτευση και η σκυθρωπότητα που βασάνιζε τους οδοιπόρους προς Εμμαούς!

|……………………………….

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005
|“Αναζωπύρωση” – Λύση  ή Πρόβλημα
Αναζωπύρωση σημαίνει ώρα για μετάνοια
           Αρχίσαμε προ καιρού –και θα συνεχίσουμε εν καιρώ– μια προσπάθεια ανάλυσης του κινήματος της «Αναζωπύρωσης», με σκοπό να φωτίσουμε πού σ' αυτό υπάρχει το σωστό και πού το λάθος. Το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Έσχατη Σάλπιγγα» που εκδίδεται από την Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Κατερίνης (Μάιος-Ιούνιος 2005) παρουσιάζεται ως συνέχεια εκείνης της σειράς, κάλλιστα όμως θα μπορούσε να καταχωρηθεί και κάτω από τη γενική επικεφαλίδα «Εξομολογήσεις Διαμαρτυρομένων».
    Το θαυμαστό έργο της αναζωπύρωσης πραγματοποιείται μόνο όταν ο λαός του Θεού συνειδητοποιήσει τις αμαρτίες του και με συντριβή καρδιάς τις αποκηρύξει. Χωρίς αυτό το συναίσθημα δεν μπορεί να υπάρξει αναζωπύρωση. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε μέσω του Σολομώντα στο λαό Ισραήλ: «Αν ο λαός μου αυτός, που φέρει το όνομα μου, προσευχηθούν με ταπείνωση και με αναζητήσουν και επιστρέψουν από τον κακό τους δρόμο, τότε εγώ θα τους ακούσω από τους ουρανούς και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους και θα κάνω ευτυχισμένη τη χώρα τους» (Β~ Χρον. 7/ζ/14).
    Δυστυχώς στις μέρες μας δε βλέπουμε πνεύμα μετάνοιας ανάμεσα στο λαό του Θεού. Είναι μάλιστα γεγονός ότι αντί να εγκαταλείπουν μία αμαρτία, στρέφονται και προς κάποια άλλη! Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο μάλιστα να βλέπουμε Χριστιανούς να έχουν αμαρτωλές συνήθειες στις ζωές τους, και πολύ σπάνια να θέλουν συνειδητά να τις αποκηρύξουν. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι στην εποχή μας οι Χριστιανοί κρατούν στη ζωή τους πράγματα τα οποία μόνο η αναζωπύρωση θα τα έδιωχνε.
    Τώρα καταλαβαίνουμε το λόγο που υπάρχει τόσο λίγo ενδιαφέρον για αναζωπύρωση ανάμεσα στους πιστούς. Γιατί έχει πολύ υψηλό κόστος! Είναι ένα είδος πνευματικής εγχείρησης, κατά την οποία αμαρτωλές σκέψεις και πράξεις αποκόβονται. Τι είδους πνευματικής εγχείρησης χρειάζεσαι εσύ; Τι είναι αυτό που πρέπει να φύγει από τη ζωή σου; Μήπως είναι η συνήθεια να κουτσομπολεύεις και να κρίνεις; Μήπως έχεις ανήθικες συνήθειες; Μήπως η απέχθεια που έχεις εναντίον κάποιου συνανθρώπου σου; Μήπως η αγάπη σου για το χρήμα είναι τόσο δυνατή που δύσκολα έχεις την επιθυμία να προσφέρεις στο έργο του Κυρίου;
    Η μετάνοια είναι το πνευματικό μαχαίρι που ξεριζώνει από τις καρδιές και τις ζωές μας τα πράγματα που δεν πρέπει να υπάρχουν. Η μετάνοια όμως δεν είναι κάτι το εύκολο να γίνει και γι’ αυτό δεν ακούμε να κηρύττεται από πολλούς ποιμένες, γιατί απλούστατα διώχνει τα πλήθη! Μπορεί εμείς να έχουμε αλλάξει τις απόψεις μας περί μετάνοιας, όμως ο Θεός δεν τις έχει αλλάξει. Την θεωρεί σαν το μοναδικό τρόπο για να φύγει η αμαρτία από τη ζωή μας.
    Στο Ιερεμία 7/ζ/1-15 μας δίνεται πολύτιμη γνώση σχετικά με τη μετάνοια. Εδώ ο προφήτης Ιερεμίας κάνει το περίφημο “κήρυγμα του ναού”, αφού πήρε εντολή από τον Κύριο να «σταθεί στην πύλη του οίκου του Κυρίου και να κηρύξει σε όλους όσους έρθουν για να Τον λατρέψουν.»
    Η αλήθεια είναι ότι ένα τέτοιου είδους κήρυγμα φαίνεται περιττό, αφού οι άνθρωποι πήγαιναν για να λατρέψουν τον Κύριο, οπότε όλα έδειχναν μια χαρά. Το λυπηρό όμως είναι ότι μπορεί κάποιος να πηγαίνει στον οίκο του Κυρίου σε κανονική βάση, αλλά να έχει μία καρδιά αφιερωμένη στα “είδωλα”. Ο Κύριος Ιησούς προειδοποίησε για τον κίνδυνο να πλησιάζουμε τον Θεό με τα χείλη μας, ενώ οι καρδιές μας να είναι μακριά Του (Μαρκ.7/ζ/6-7).
   Η καρδιά του λαού της Ιουδαίας είχε απομακρυνθεί πολύ από τον Κύριο. Αν και λάτρευαν τον Κύριο, στην πραγματικότητα λάτρευαν τα είδωλά τους. Δεν είχαν αντικαταστήσει την λατρεία του Θεού με τη λατρεία των ειδώλων, απλά επέτρεπαν και τα δύο να συνυπάρχουν.
    Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Πολλοί νομίζουν ότι εφόσον πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή, μπορούν να ζουν όπως θέλουν την υπόλοιπη εβδομάδα. Προσπαθούν δηλαδή να λατρέψουν και τον Θεό και τα είδωλα τους.
    Οι πιστοί λοιπόν στην Ιουδαία θα ένιωσαν μεγάλη έκπληξη, όταν πήγαν στο ναό του Θεού τη μέρα που περιγράφεται στο κείμενο, και είδαν έξω στην πόρτα έναν Ιερεμία να κηρύττει παθιασμένα! Το μήνυμα του δεν ήταν το χαμογελαστό “Είμαι καλά, είστε καλά, όλα πάνε καλά” ούτε ήταν ένα μήνυμα “Να έχουμε μία καλή μέρα”.
    Το μήνυμά του ήταν εντυπωσιακό και ρεαλιστικό. Μία φράση ήταν η φράση κλειδί «Διορθώστε τους δρόμους σας και τις πράξεις σας» (εδ. 3,5). Ήταν ένα μήνυμα μετάνοιας. Ο Θεός δεν εντυπωσιαζόταν από το γεγονός ότι ο λαός Του πήγαινε στον οίκο Του. Ενδιαφερόταν μόνο γι‘ αυτό που είχαν μέσα στην καρδιά τους.
    Έχουμε την τάση να κρίνουμε την κατάσταση της σχέσης μας με τον Θεό ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε. Εάν μας άγγιξε συναισθηματικά το κήρυγμα και γενικά το όλο κλίμα της συνάθροισης, τότε συμπεραίνουμε ότι είμαστε καλά με τον Θεό.
    Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι οι Δέκα Εντολές δεν ισχύουν πια στις μέρες μας. Όμως, εάν θέλουμε να ξέρουμε εάν η ζωή μας και οι πράξεις μας ευχαριστούν τον Κύριο, τότε δεν έχουμε παρά να συμβουλευτούμε αυτές τις εντολές και όχι τα συναισθήματά μας.
    Το μήνυμα του Ιερεμία σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε. Όταν ζούμε μία ζωή ανυπακοής προς τον Κύριο σημαίνει ότι έχουμε στρέψει το πρόσωπό μας προς την αμαρτία και την πλάτη μας προς τον Κύριο. Όταν όμως μετανοούμε, τότε στρέφουμε το πρόσωπό μας στον Κύριο και την πλάτη μας στην αμαρτία.
    Δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια εάν συγχρόνως δεν υπάρχει αλλαγή ζωής. Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίζουν να αμαρτάνουν και να επανορθώνουν τα πάντα με ένα απλό “συγνώμη” προς τον Θεό. Όμως, το να ζητάμε συγχώρεση χωρίς να ξεριζώνουμε την αμαρτία από πάνω μας, σημαίνει ότι η συγχώρεση που ζητήσαμε δεν είναι γνήσια.
    Η αληθινή μετάνοια αναγνωρίζει τα πρότυπα που θέλει ο Θεός να έχουμε όσον αφορά την συμπεριφορά μας, συμφωνεί μ‘ αυτά και πραγματικά θλίβεται όταν αποτυγχάνει να τα εφαρμόζει. Ομολογεί με ειλικρίνεια ότι λυπάται εκεί που πρέπει και κόβει κάθε δεσμό με την αμαρτία. Η αληθινή μετάνοια φέρνει αποτελέσματα στη ζωή και την όλη συμπεριφορά του πιστού, ενώ στην αντίθετη περίπτωση που όλα αυτά δεν φαίνονται, τότε απλά μιλάμε για μία ψεύτικη και ανύπαρκτη μετάνοια.
    Μοιάζουμε με το λαό της Ιουδαίας, όχι γιατί έχουμε κάποιο ασυνήθιστο ενδιαφέρον για την αρχαία ιστορία, αλλά γιατί αντιμετωπίζουμε τις ίδιες επιλογές όπως και εκείνοι. Λέγεται ότι αυτοί που δε θέλουν να μάθουν από την ιστορία, είναι καταραμένοι να επαναλάβουν τα λάθη της. Μπορεί να απολαμβάνουμε τις ευλογίες του Θεού ή τις τιμωρίες Του. Η μετάνοια φέρνει το πρώτο ενώ η άρνηση για μετάνοια το δεύτερο.
        Σχόλια του «Τ»
        Στο άρθρο με τίτλο «Εδάφια που χρησιμοποιούνται λάθος», που δημοσιεύσαμε στο τεύχος Μαρτίου-Απριλίου 2005 –και το οποιο, όπως μαθαίνουμε, είχε ιδιαίτερη απήχηση– πολλοί συμφώνησαν για την κακοποίηση των χωρίων που παραθέσαμε και τη σωστή ερμηνεία που παρουσιάσαμε.
        Πριν προχωρήσουμε λοιπόν σε περισσότερη ανάλυση του παραπάνω άρθρου, επισημαίνουμε ότι και το χωρίο Β~ Χρον. 7/ζ/14 που χρησιμοποιείται σ' αυτό, είναι από εκείνα που συνήθως κακοποιούνται ερμηνευτικά.
        Για όποιον, λοιπόν, ενδιαφέρεται αληθινά για τη βιβλική αλήθεια, επαναλαμβάνουμε εδώ όσα γράψαμε σε παλαιότερο άρθρο του «Τ»:
            Μεγάλο ερμηνευτικό λάθος
            Όλοι σχεδόν οι οπαδοί της “Αναζωπύρωσης” έχουν ως σημαία και εφαλτήριό τους μια περικοπή της Παλαιάς Διαθήκης που λέει, «Εάν κλείσω τον ουρανόν και δεν γίνηται βροχή, και εάν προστάξω την ακρίδα να καταφάγη την γην, και εάν αποστείλω θανατικόν μεταξύ του λαού μου, και ο λαός μου, επί τον οποίον εκλήθη το όνομά μου, ταπεινώσωσιν εαυτούς και προσευχηθώσι και εκζητήσωσι το πρόσωπόν μου και επιστρέψωσιν από των οδών αυτών των πονηρών, τότε εγώ θέλω επακούσει εκ του ουρανού και θέλω συγχωρήσει την αμαρτίαν αυτών και θεραπεύσει την γην αυτών» (Β~ Χρον. 7/ζ/13-14).
            Η περικοπή αυτή αφορά τον βασιλιά του λαού Ισραήλ Σολομώντα, που προσευχήθηκε στον Θεό αναφορικά με τον ΝΑΟ που έχτισε, και σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής του ζήτησε υλικές ευλογίες (κεφ. 7/ζ). Απαντώντας σ' εκείνη την προσευχή ο Θεός υποσχέθηκε πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και τα προαναφερθέντα χωρία. Ο αναγνώστης παρακαλείται να μελετήσει ο ίδιος τα κεφάλαια 6-7/ς-ζ για να έχει υπόψη του το συμφραζόμενο.
            Ανάμεσα σ' εκείνη την πραγματικότητα και στην Εκκλησία του Χριστού δεν βλέπουμε καμία αναλογία. Διαφορετικά ας εξηγήσουν ποιος είναι σήμερα ο μοναδικός τόπος στον οποίο πρέπει να καταφεύγουν οι πιστοί για να προσευχηθούν, επειδή αυτό προσευχήθηκε ο Σολομώντας^ ο δε Θεός δεσμεύθηκε να εφαρμόσει όσα παραπάνω είπε μόνο «εις την προσευχήν την γινομένην εν τω τόπω τούτω» (Β~ Χρον. 7/ζ/15).
        Από την αρχή της αναφοράς μας στο κίνημα της “Αναζωπύρωσης”, γράψαμε ότι αυτό αφορά πρώτιστα –αν όχι αποκλειστικά– τους Διαμαρτυρόμενους, αφού τα άλλα δόγματα ελάχιστα ή καθόλου αναφέρονται σ’ αυτήν.
        Στο εν λόγω κείμενο διαβάζουμε μια ακόμη εξομολόγηση της κακής κατάστασης που υπάρχει σήμερα σε πάρα πολλές εκκλησίες Διαμαρτυρομένων, την οποία πολλοί παραδέχονται όμως ελάχιστοι τολμούν να ομολογήσουν δημόσια. Υπάρχει πολλή κοσμικότητα, υπάρχει αγάπη στα υλικά αγαθά και το χρήμα (=ειδωλολατρία), υπάρχουν προσωπικές διαφορές και άλλα πράγματα που δεν ταιριάζουν σε χριστιανούς.
        Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια και δεν υπάρχει αλλαγή ζωής. Το άρθρο ομολογεί: «Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίζουν να αμαρτάνουν και να επανορθώνουν τα πάντα με ένα απλό “συγνώμη” προς τον Θεό. Όμως το να ζητάμε συγχώρεση, χωρίς να ξεριζώνουμε την αμαρτία από πάνω μας σημαίνει ότι η συγχώρεση που ζητήσαμε δεν είναι γνήσια.»
        Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Η εξομολόγηση της αμαρτίας είναι σπουδαία προϋπόθεση για θεραπεία. Υπάρχει όμως μία επιπλέον προϋπόθεση, χωρίς την οποία η πρώτη απομένει χωρίς κανένα αποτέλεσμα, κι αυτή είναι η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ / ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ της αμαρτίας. Το εξεταζόμενο κείμενο, εντούτοις, ομολογεί την απροθυμία εγκατάλειψης. Με άλλα λόγια ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, γι’ αυτό και δεν υπάρχει αλλαγή.
        Το άρθρο γράφει ότι η αληθινή μετάνοια «ομολογεί με ειλικρίνεια ότι λυπάται εκεί που πρέπει και κόβει κάθε δεσμό με την αμαρτία. Η αληθινή μετάνοια φέρνει αποτελέσματα στη ζωή και την όλη συμπεριφορά του πιστού», ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, «απλά μιλάμε για μία ψεύτικη και ανύπαρκτη μετάνοια».
        Πίσω από όλα αυτά κρύβεται ένα επικίνδυνο σημείο, που ανατρέπει το μηχανισμό ίασης του Θεού, κι αυτό είναι η παγίδα να θεωρείται ως δήθεν “λαός του Θεού” ένα σύμμικτο πλήθος ανθρώπων που θέλουν να λέγονται “χριστιανοί” –είτε επειδή γεννήθηκαν σε μια “χριστιανική” χώρα είτε “κληρονομικώ δικαίω”– δεν θέλουν όμως να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και τον υπογραμμό του Χριστού (Α~ Πέτρ. 2/β/21).
        Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν, «Ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος», ο Ιώβ ομολόγησε πως δε μπορείς να βγάλεις «καθαρό από ακάθαρτο» (14/ιδ/4) και πάνω απ’ όλους ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι, ο «άνθρωπος εκ του κακού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το κακόν» (Λουκ. 6/ς/45).
        Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν κάποιοι συμφωνούν ότι μια πράξη ή μια διαγωγή είναι σωστή ή όχι, ούτε αν κάποιοι θέλουν να αλλάξουν διαγωγή και καταβάλουν καλές προσπάθειες, αλλά κατά πόσον υπάρχει μέσα τους ικμάδα ζωής και δεν είναι νεκροί «διά τας παραβάσεις και τας αμαρτίας» (Εφεσ. 2/β/1).
      Το πλήθος που συνοστίζεται στις εκκλησίες, δεν είναι κατ’ ανάγκην χριστιανοί επειδή έτσι δηλώνουν. Ο Ιούδας φανερώνει ήδη από την εποχή του ότι «εισεχώρησαν λαθραίως τινές άνθρωποι, οίτινες ήσαν παλαιόθεν προγεγραμμένοι εις ταύτην την καταδίκην, ασεβείς, μεταστρέφοντες την χάριν του Θεού ημών εις ασέλγειαν, και αρνούμενοι τον μόνον δεσπότην Θεόν και Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν» (εδ. 4).
        Πολλοί παρασύρονται από την σκληρή γλώσσα του παραπάνω χωρίου και νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε σαρκικά αμαρτήματα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Θεός με ΠΟΡΝΕΙΕΣ, ΜΟΙΧΕΙΕΣ και ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΕΣ παραλληλίζει και ταυτίζει όλους τους συμβιβασμούς μας.
        Τέτοιους ανθρώπους ο Ιούδας δεν τους χαρακτηρίζει ως χριστιανούς αλλά ως «δένδρα φθινοπωρινά άκαρπα, δις αποθανόντα, εκριζωθέντα» (εδ. 12)^ και δεν τους βλέπει έξω αλλά μέσα (εισεχώρησαν) στην εκκλησία, μια εκκλησία όμως που σύντομα έδιωξε τον ίδιο τον Χριστό, που Τον ακούμε να λέει: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού» (Αποκ. 3/γ/20).
        Όσοι κόπτωνται για “αναζωπύρωση”, λοιπόν, οφείλουν να απαντήσουν πού υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους είπε ο Χριστός στην Παραβολή του Σπορέα, ότι ο σπόρος «έπεσεν επί την πέτραν και αναφυέν εξηράνθη, διότι δεν είχεν ικμάδα» (Λουκ. 8/η/6).
        Όπως δήλωσε ο Χριστός: «Δεν δύναται δένδρον καλόν να κάμνη καρπούς κακούς, ουδέ δένδρον σαπρόν να κάμνη καρπούς καλούς. Παν δένδρον μη κάμνον καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Άρα από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς» (Ματθ. 7/ζ/18). Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνεπώς, δεν απομένει “Αναζωπύρωση”, «αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός» (Εβρ. 10/ι/26-27). |
………………………………

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

Εξομολογήσεις Ορθοδόξων

Εκπτώσεις

εκκλησιαστικής ζωής

        Με αφορμή όσα είπε σε συνέντευξη που έδωσε ο περιβόητος Βαβύλης πριν συλληφθεί από την ιταλική αστυνομία, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος δημοσίευσε κείμενο («Ελευθεροτυπία" 14-4-05), στο οποίο παρουσιάζει προβληματισμούς του σχετικά με τις εκλογές ιεραρχών και το σχετικό παρασκήνιο. Ο ιεράρχης φυσικά δεν έχει συμφέρον να κατηγορήσει ένα μηχανισμό που 2000 χρόνια τώρα ταλανίζει τη χριστιανοσύνη, γι' αυτό και η κατάθεσή του έχει ιδιαίτερο βάρος. Επιτέλους δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως “αιρετικής” προελεύσεως – για την ώρα τουλάχιστον...

            ...ο Βαβύλης έκανε λόγο για "εθνική αποστολή" που ανέλαβε και μιλούσε για το ότι βοήθησε αποτελεσματικά για την εκλογή Πατριάρχη Ιεροσολύμων, με προβλημάτισαν έντονα δύο σημεία. Το ένα είναι τα "κριτήρια" που τίθενται για την εκλογή ενός κληρικού σε υψηλές εκκλησιαστικές θέσεις, και το δεύτερο είναι οι "μηχανισμοί" που στήνονται για την επιτυχή έκβαση μιας τέτοιας εκλογής.

            Τα "κριτήρια" που θέτουν μερικοί για την εκλογή ενός κληρικού σε έναν "επίζηλο" εκκλησιαστικό θρόνο, είναι έξω από εκείνα που καθορίζονται από τις παραδόσεις της Εκκλησίας. Επειδή μερικές τέτοιες εκκλησιαστικές θέσεις θεωρούνται από μερικούς ως πολιτικές και εθνικές, γι' αυτό και καθορίζεται, ώστε εκείνος που θα εκλεγή να έχη πολιτικά προσόντα, επικοινωνιακό στιλ, οικονομικές γνώσεις, δημόσιες σχέσεις, πολιτικές και διεθνείς διασυνδέσεις κ.λπ. Στην συνέχεια αυτός που εξελέγη αναλαμβάνει να εκπληρώσει αυτήν την αποστολή.

            Οι "μηχανισμοί" που στήνονται για την επιτυχία του σκοπού της εκλογής του επιλεγέντος είναι όμοιοι με τους "μηχανισμούς" για την εκλογή πολιτικών προσώπων στα κόμματα και τις κυβερνήσεις. Χρησιμοποιούνται διάφοροι τρόποι προβολής του συγκεκριμένου υποψηφίου, ο οποίος παρουσιάζεται ως μεσσίας και σωτήρας, οργανώνονται μηχανορραφίες, κατασυκοφαντούνται οι άλλοι υποψήφιοι, εξασκούνται πιέσεις και εκβιασμοί στους εκλέκτορες, δίδονται και λαμβάνονται υποσχέσεις για χρήματα και κτήματα και μελλοντικές θέσεις κ.λπ. Οπότε δημιουργείται ένα απρεπές κλίμα που μολύνει την εκλογή και ισοπεδώνει την εκλογή ενός εκκλησιαστικού ηγέτη στην εκλογή ενός πολιτικού ηγέτη. Αλλά και όσοι εξελέγησαν με τέτοια "κριτήρια" και τέτοιους "μηχανισμούς" αναλαμβάνουν τεράστιες υποχρεώσεις έναντι αυτών που τους βοήθησαν, οπότε οι ίδιοι αυτοφυλακίζονται σε ένα πλέγμα σχέσεων και συναλλαγών που δεν μπορούν να υπερβούν και να ικανοποιήσουν.

            Βεβαίως το θέμα είναι βαθύτερο. Γιατί εκείνος που δέχεται να παίξει αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι δουλείας και να εκλεγή με τις προϋποθέσεις αυτές έχει εισέλθει ανεπιγνώστως στον δρόμο της τραγωδίας. Δείχνει ότι στερείται ενός υπαρξιακού νοήματος ζωής και νομίζει ότι με την διεκδίκηση τέτοιων θέσεων θα το αποκτήση.

            Πρόκειται για ένα υπαρξιακό κενό, που δεν πληρώνεται με σισύφειες τεχνικές και γι' αυτό κανένας ώριμος άνθρωπος δεν θα ήθελε να μπει σε τέτοιες αυτοταπεινωτικές και ευνουχιστικές διαδικασίες. Άλλωστε είναι γνωστόν ότι ο Ντοστογιέφσκι στα έργα του έχει περιγράψει την τραγωδία των ανθρώπων εκείνων που έγιναν αιχμάλωτοι μιας ιδέας, γιατί αν δεν την πραγματοποιήσουν είναι δυστυχείς και αν ακόμη την πραγματοποιήσουν θα διαπιστώσουν ότι δεν προέρχεται από εκεί η ευτυχία.

            Και το ερώτημα είναι αδυσώπητο: αξίζει κανείς να καταλαμβάνη μια επίζηλη κατά το ανθρώπινο θέση, ενώ με τέτοιες διαδικασίες γίνεται έρμαιο διαφόρων ποικιλωνύμων συμφερόντων, τα οποία ούτως ή άλλως δεν μπορεί να ικανοποιήση, αλλά κι αν μερικά από αυτά μπορέση να ικανοποιήση θα μεταβληθή ο ίδιος σε μια τραγική συνειδησιακά ύπαρξη; Και τελικά, όπως πιστεύω, αυτοί οι ισχυροί "μηχανισμοί" που ανέλαβαν να επιβάλουν τον εκκλησιαστικό αυτόν ηγέτη, αυτοί οι ίδιοι θα λειτουργήσουν αρνητικά γι' αυτόν όταν εκείνος αθετήση τις υποσχέσεις του.

            Μέσα σε αυτήν την θανάσιμη σχέση αλληλοϋποχρεώσεων δημιουργούνται δύο καταστάσεις. Η πρώτη είναι η "οπαδοποίηση" αυτών που εργάστηκαν για την επιβολή του υποψηφίου, η οποία εκφράζεται με αφοσιώσεις και εκδηλώνεται με χειροκροτήματα, με τατουάζ κ.λπ., και η δεύτερη, που είναι η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, είναι το μίσος σε περίπτωση που δεν ικανοποιούνται οι επιθυμίες του οπαδού και αισθάνεται γι' αυτό προδομένος. Κυριαρχεί και εδώ, όπως και στον έρωτα και το ποδόσφαιρο, το φαινόμενο που χαρακτηρίζεται ως "πόνος του χωρισμού και επιθετικότητα της σχέσης". Πράγματι ο φανατισμός του οπαδού μετατρέπεται σε μίσος εχθρού και η τρελή αγάπη του εραστή μετατρέπεται σε άρρωστη ζήλια και σε θανατική οργή. Όλες αυτές οι καταστάσεις είναι "φυσικές" σε πολιτικά, κομματικά και ανθρώπινα επίπεδα, αλλά είναι τραγωδία όταν εισέρχονται και μέσα στον χώρο της Εκκλησίας και χρησιμοποιούνται στον τρόπο εκλογής των εκκλησιαστικών ηγετών. Και το χειρότερο είναι όταν αυτοί οι "μηχανισμοί" χρησιμοποιούνται από εθνικιστικά φρονήματα και εγκοσμιοκρατικούς σκοπούς.

            Στην περίπτωση αυτή υπονομεύεται κάποια άλλη βασική αρχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που είναι η αρχή της οικουμενικότητας, η οποία είναι αντίθετη με την αίρεση του εθνοφυλετισμού. Τι νόημα έχει η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της οικουμενικότητας-καθολικότητας, ότι δηλαδή στην Εκκλησία υπερβαίνονται οι διακρίσεις μεταξύ φυλής, έθνους και χρώματος, όταν οι εκκλησιαστικοί ηγέτες εγκλωβίζονται μέσα σε τέτοιες πτωτικές διαδικασίες και η προσπάθεια για την εκλογή ενός κληρικού, και μάλιστα Πατριάρχου, βαπτίζεται "εθνική αποστολή"; Οι άλλοι υποψήφιοι είναι προδότες;

            Είναι πτώση όταν εκκλησιαστικοί άνδρες αναμειγνύωνται σε τέτοιες εγκοσμιοκρατικές ενέργειες. Αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω δεν έχει καμμία σχέση με την Εκκλησία του Χριστού, με αυτό που έφερε με την ενανθρώπισή Του ο Χριστός στον κόσμο, με την διδασκαλία και το έργο των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας. Πρόκειται για μετατροπή της Εκκλησίας σε κομματικό σχηματισμό, σε εθνική οργάνωση, σε ανθρωποκεντρικό σωματείο, με θρησκευτικές ίντριγκες και θανατηφόρους φανατισμούς, που συνιστά έκπτωση από την εκκλησιαστική ζωή. Βέβαια, εκείνο που απασχολεί τους ανθρώπους είναι το πώς γίνονται όλες αυτές οι εκκλησιαστικές εκλογές, όταν διατεινόμαστε ότι γίνονται με το Άγιον Πνεύμα, ενώ χρησιμοποιούνται ανθρωποκεντρικοί ενδοκοσμικοί μηχανισμοί, όταν αντί της δύναμης του πνεύματος χρησιμοποιείται το πνεύμα της δυνάμεως. Ισχύει στο σημείο αυτό ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ότι το Αγιον Πνεύμα «ου πάντας χειροτονεί, αλλά διά πάντων ενεργεί".

                         * * *

        Τα σκοτεινά και θλιβερά αυτά γεγονότα συμβαίνουν σήμερα –παρά το άγρυπνο και όχι σπάνια κακόβουλο μάτι των ΜΜΕ– γι’ αυτό και αναρωτιέται κανείς πόσα περισσότερα και χειρότερα συνέβαιναν σε προηγούμενους αιώνες, τότε που οι κοσμικοί άρχοντες έλυναν και έδεναν, εξαγοράζοντας φιλόδοξες συνειδήσεις και επιβάλλοντας τη θέληση και τα συμφέροντα άλλοτε προσώπων και άλλοτε πολιτικών συγκυριών;

        Πόσοι σοβαροί ιστορικοί δεν καταμαρτυρούν τις μηχανορραφίες και τα “κόλπα” θρησκευτικών και πολιτικών αρχόντων (όπως π.χ. της αυτοκράτειρας Ευδοξίας) προκειμένου να επιβάλλουν στην βυζαντινή καί όχι μόνο εκκλησία τους δικούς τους ανθρώπους και, δι’ αυτών, το δικό τους θέλημα, βαφτισμένο ως δήθεν “φώτιση του Αγίου Πνεύματος”.

        Είναι αξιοθαύμαστο που ο κ. Ιερόθεος τολμά να πει την αλήθεια για όσα συμβαίνουν σήμερα, χωρίς να φοβάται τις “κατάρες” των συναδέλφων του ιεραρχών για την εκλογή των οποίων πολλά θα μπορούσαν να έρθουν κάποτε στο φως, χωρίς να φοβάται μην τον κατηγορήσουν οι αντίπαλοί του για “προτεσταντισμό”, όπως π.χ. έκαναν πριν λίγο καιρό για τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων και άλλους.

        Εμείς πιστεύουμε πως το καλύτερο βήμα πριν την θεραπεία είναι η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ και η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ, όπως γράφει ο Ιάκωβος: «Εξομολογείσθε εις αλλήλους τα πταίσματά σας και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, διά να ιατρευθήτε» (Ιακ. 5/ε/16).

        Η εκκλησιαστική ζωή δεν πρέπει να είναι “είδωλο” και “ταμπού”. Χωρίς αμφιβολία τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά στη θρησκευτική ζωή αν όλοι ΤΟΛΜΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Μακάρι και άλλοι να βρουν το κουράγιο να το κάνουν! |

        Εάν υμείς μείνητε εν τω λόγω τω εμώ,

        αληθώς μαθηταί μου έστε, και γνώσεσθε την αλήθειαν

        και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς!

        ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

……………………………………………

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

   «Όλβιος (=μακάριος) ος ιστορίης έσχεν μάθησιν»

Ευριπίδης 

                                                                                   Πτώση  του Βυζαντίου...

    – Υπεύθυνοι και ωφελημένοι

    Πολλά και διάφορα μάς δίδαξαν στο σχολείο για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, για τους κακούς Τούρκους και τους χειρότερους Δυτικούς... Ποια όμως είναι η αλήθεια και ποιος ο ρόλος των ανθρώπων της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης;

    Η κρίση που άρχισε με την έναρξη της δεύτερης μ.Χ. χιλιετίας, κορυφώθηκε καταρχήν το 1204 με την κατάλυση του κράτους από τους Φράγκους και τη μεταφορά της εξουσίας σε περιφερειακά βασίλεια και πριγκιπάτα. Η επαναφορά της κεντρικής εξουσίας στην Κων/πολη μετά από σχεδόν εξήντα χρόνια (1261) δεν οδήγησε στην ανασυγκρότηση ενός ισχυρού κεντρικού κράτους, επειδή οι εσωτερικές κοινωνικές και οικονομικές αντιφάσεις και συγκρούσεις ήταν τεράστιες.

    Επακολούθησαν ολέθριοι εμφύλιοι πόλεμοι (1321-1328) μεταξύ παππού και εγγονού Ανδρόνικου και μετά το έτος 1340, μεταξύ, αφενός του Μεγάλου Δομέστικου Καντακουζηνού, μετέπειτα αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ~, διεκδικητή του θρόνου και ηγέτη της παράταξης των “δυνατών”, και του ανήλικου αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, και αφετέρου των υποστηρικτών του αντιβασιλέα Απόκαυκου και του Πατριάρχη Καλέκα. Οι Οθωμανοί κλήθηκαν για ενίσχυση του Καντακουζηνού και εγκαταστάθηκαν κοντά στην Πόλη, για να μην φύγουν έκτοτε από τη βαλκανική χερσόνησο! Επίσης, οι άνθρωποι του παλατιού συνεργάστηκαν με τους Σέρβους προς ενίσχυση των σκοπών τους, οι οποίοι επωφελούμενοι από την εμφύλια διαμάχη συνέχισαν να αποσπούν εδάφη από την αυτοκρατορία. Με την πάροδο των δεκαετιών το βυζαντινό κράτος χάνει τη μια μετά την άλλη τις επαρχίες του, ενώ η οικονομία έχει ήδη περάσει σε εξάρτηση από τις ναυτικές δυνάμεις της Δύσης.

    Την ίδια εποχή μαίνεται στο Βυζάντιο, ιδίως στην Κων/πολη, ένας ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος. Πρόσχημα και μείζον θέμα είναι η επανένωση των εκκλησιών, μετά το σχίσμα Ορθοδόξων - Ρωμαιοκαθολικών, το οποίο ουσιαστικά προέκυψε από τη διαμάχη για τον έλεγχο της επαρχίας του Ιλλυρικού (περίπου τα σημερινά δυτικά Βαλκάνια). Οι συγκρουόμενες πλευρές, ενωτικοί και ανθενωτικοί, προβάλλουν απίθανες θεολογικές και πολιτικές αιτιολογίες, στην ουσία όμως μοναδικό ζητούμενο ήταν η πρωτοκαθεδρία στην εκκλησιαστική οργάνωση.

    Υπέρ της επανένωσης των εκκλησιών και αποδοχή της υποστήριξης κατά των επερχόμενων Οθωμανών είναι κυρίως οι οικογένειες των “δυνατών” και οι περισσότεροι λόγιοι που διαβλέπουν ότι μια υποταγή στους Τούρκους θα σήμαινε οικονομική και πνευματική καταστροφή. Από την άλλη πλευρά είχε τοποθετηθεί το μεγαλύτερο μέρος των ιερωμένων, των μοναχών και των οπαδών τους, οι οποίοι απέβλεπαν στη διατήρηση και ενίσχυση της προνομιακής θέσης τους σ’ ένα κράτος υπό τούρκικο έλεγχο – όπως και συνέβη τελικά! Οι κύκλοι αυτοί, οι οποίοι εκτιμάται ότι είχαν έρθει σε συνεννόηση με τον Μωάμεθ πριν από την άλωση της Πόλης, παρέσυραν το λαό σε εχθρική αναμέτρηση με όποιον προσπαθούσε να υλοποιήσει την επανένωση των εκκλησιών.

    Στα μοναστήρια είχαν αποτραβηχτεί περί τις τριακόσιες χιλιάδες νέων ανθρώπων, φαινομενικά για να μονάσουν, στην πραγματικότητα για να προστατευτούν από τις επερχόμενες ραγδαίες εξελίξεις!

   Ερείπια των τειχών της Κωνσταντινούπολης

    Ενώ στις πολεμίστρες της Κωνσταντινούπολης απέμειναν μόλις πέντε χιλιάδες υπερασπιστές, κάτοικοι της Πόλης και μισθοφόροι, το ηθικό του λαού είχε υποταχθεί στην ηττοπαθή αντίληψη που έσπερναν οι παραπάνω κύκλοι με λόγια όπως: «...είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει» ή “προφητείες” ότι «...οι Ρωμιοί θα δουν άσπρη μέρα μόνον όταν οι Τούρκοι μπουν στην Πόλη». Στην ίδια κατεύθυνση ο Μέγας Δούκας (πρωθυπουργός) Λουκάς Νοταράς δήλωνε ότι: «Κρειττότερόν εστιν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν» (Καλύτερα να βασιλέψει στο κέντρο της Πόλης το φέσι των Τούρκων, παρά το λατινικό [παπικό] καπέλο).

    Με αυτό το “πρόκριμα” υπέρ του Τούρκου, πολλοί λόγιοι και οικονομικά ευκατάστατοι οδηγήθηκαν σε οριστική μετανάστευση στη Δύση, ιδίως στην Ιταλία, και η βυζαντινή κοινωνία έμεινε χωρίς πνευματικά και ανανεωτικά στελέχη, ικανά να εμψυχώσουν και να ανασυντάξουν το λαό που οδηγήθηκε πάμπτωχος, αμόρφωτος και θρησκόληπτος στην υποδούλωση. Ταυτόχρονα η επίσημη εκκλησία και οι κύκλοι της αποδέχθηκαν τη θέση του συνεργάτη και τοποτηρητή των Οθωμανών, ρόλο που υπηρέτησαν με επιμέλεια ακόμα και μετά την απελευθέρωση ελληνικών εδαφών από την τουρκοκρατία.

    Πατριάρχης έφιππος απολαμβάνει την προστατευτική

    συνοδία Τούρκων στρατιωτών [*]

    Ο Γεώργιος Σχολάριος (1400-1472), αρχικά φιλενωτικός με τη Δύση, αργότερα αμφιταλαντευόμενος και στο τέλος ηγέτης της ανθενωτικής παράταξης, μεταπήδησε στην τάξη των ιερωμένων μόλις το 1450 και το 1453 διορίστηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή ως Πατριάρχης Γεννάδιος. Ως δοτός πατριάρχης, πλέον, ομιλούσε προς το δυναστευόμενο λαό περί «φιλεύσπλαχνου σουλτάνου (του Μωάμεθ Β~), ο οποίος έχει εντολή από τον Θεό να επαναφέρει τους αμαρτωλούς στο σωστό δρόμο».

    Με πρωτοπόρο τον Γεννάδιο καθιερώθηκε μια παράδοση αγαστής συνεργασίας της οθωμανικής διοίκησης με την Ορθόδοξη εκκλησία, η οποία εξασφαλιζόταν, άλλοτε με την επιλογή πατριάρχη από κύκλο ευνοούμενων του σουλτάνου (π.χ. Ισίδωρος, Ιωάσαφ, Μάρκος Ξυλοκαράβης κ.ά.), άλλοτε δε με ανάθεση σε όποιον προσέφερε μεγαλύτερο ποσό (πεσκές) για την εξαγορά του πατριαρχικού θρόνου. Το “έθιμο” της εξαγοράς άρχισε με τους Τραπεζούντιους, οι οποίοι έστειλαν στο σουλτάνο χίλια φλουριά, μαζί με το αίτημα να διορίσει τον άνθρωπό τους. Έτσι ανακηρύχθηκε πατριάρχης ο εκλεκτός των Τραπεζούντιων, Συμεών.[1]

    Όσο πλήθαιναν οι φιλοδοξίες των Ελλήνων κληρικών, τόσο μεγάλωνε και το πεσκές και τόσο πυκνότερες έκαναν οι Οθωμανοί τις ευκαιρίες για την είσπραξή του. Γράφει ο Sir Paul Rycaut, (1628-1700):

        «Παλαιότερα η Εκκλησία δεν πλήρωνε στον μεγάλο Αυθέντη περισσότερα από δέκα χιλιάδες τάληρα για κάθε αλλαγή πατριάρχη, αλλά το πλήθος των εραστών του αξιώματος ύψωσε την τιμή σε είκοσι πέντε χιλιάδες τάληρα».

    Το 1671, μέσα σε έναν και τον ίδιο χρόνο, όχι λιγότεροι από πέντε πατριάρχες, Παΐσιος, Διονύσιος Θεσσαλονικεύς, Παρθένιος, Μεθόδιος και Διονύσιος ο Λαρισινός, εξαγόρασαν το πατριαρχικό αξίωμα και ανέβηκαν ο ένας μετά τον άλλον στο θρόνο, αναλαμβάνοντας την πολιτική και πνευματική ηγεσία των χριστιανικών λαών που ζούσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία (J. Aymon). Το 1700, ο J. Pitton de Tournefort (1656-1708) έγραφε ότι

        «Το αξίωμα αυτό πουλιέται σήμερα για εξήντα χιλιάδες τάληρα». [2]

    Το 1798, σχεδόν μια δεκαετία μετά την έκρηξη της γαλλικής επανάστασης, κυκλοφόρησε από το πατριαρχείο Ιεροσολύμων ποιμαντική εγκύκλιος του πατριάρχη Άνθιμου με τίτλο «Πατρική διδασκαλία για τους πιστούς και εκλεκτούς ορθοδόξους χριστιανούς», στην οποία περιέχονταν οι πατριαρχικές υποδείξεις υποτέλειας στους υποδουλωμένους Έλληνες:

        «Αδελφοί... κλείσατε τα αυτία σας και μη δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας ... που είναι εναντίαι εις τα ρητά της θείας γραφής και των αγίων αποστόλων, οπού μας προστάζουν να υποτασσόμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς, όχι μόνον εις τας επιεικείς αλλά και τας σκολιάς, διά να έχωμεν θλίψιν εις αυτόν τον κόσμον και να παραστήσωμεν καθαράς τω Χριστώ τας αισθήσεις ημών ... Παντού το φαντασιώδες αυτό της ελευθερίας σύστημα του πονηρού επροξένησε πτωχείαν, φόνους, ζημίας, αρπαγάς, ασέβειαν τελείαν και ανωφελή μεταμέλειαν ... Φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτόν σας πίστιν και, ως οπαδοί του Χριστού, απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν»

    – εννοεί φυσικά την οθωμανική διοίκηση, με στόχο την μακροημέρευση της συμμαχίας ανώτερου Κλήρου και Τούρκων.

    Αλλά και εκτός του κύκλου των ανώτερων ιερωμένων επικρατούσε σε καιρούς οθωμανικής κατοχής το μεσαιωνικό πνεύμα. Ο Αναστάσιος Γόρδιος (1654-1729), λόγιος της Ορθόδοξης εκκλησίας, σταθερά προσανατολισμένος στη μισαλλοδοξία του παρελθόντος, στα τέλη του 17ου αιώνα, με την οθωμανική αυτοκρατορία στο απόγειο της δύναμής της, έγραφε για τους Έλληνες:

       «Κάλλιο να τυραννούνται σωματικώς και να πιστεύουν εις Χριστόν, παρά να εύρουν άνεσιν σωματικήν και να πιστεύουν εις τον Αντίχριστον Πάπαν»!

    Ο δε Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) παγιδευμένος στη θρησκοληψία εκλαΐκευε τις φιλότουρκες απόψεις:

       «Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα (=δυτικά κράτη) εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την Κόκκινην Μηλιάν και του το εχάρισε;

        Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μάς βλάπτουν εις την πίστιν, και (=ενώ) ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. ... Καi διά να μη κολασθούμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει o Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη...»[3]

    Με έμμονη ιδέα και εφιάλτη της καθημερινότητας των θρησκόληπτων, τον πάπα και τη δυτική επιρροή, οι λαοί της Ρωμανίας –και μαζί τους ο ελληνικός–, οδηγήθηκαν από το βυζαντινό Μεσαίωνα στην εθνική υποδούλωση και παρέμειναν στην πνευματική υποτέλεια για 400 και περισσότερα χρόνια.

    Λέει αλήθειες το παραπάνω κείμενο, που κυρίως βασίζεται σε εργασία του καθηγητή του ΤΕΙ Αθήνας κ. Στ. Φραγκόπουλου[4]. Ας μείνουν για τα μικρά παιδάκια τα παραμύθια για την “κερκόπορτα” και τον “μαρμαρωμένο βασιλιά”[5]. Τα πρόσφατα γεγονότα στις πολιτικό-εκκλησιο-κρατικο-διεθνείς υποθέσεις επιβεβαιώνουν περίτρανα πως ελάχιστα μόνο έχουν αλλάξει στο διάστημα που πέρασε... |

    ------------------------------------

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    * Υπήρξαν βέβαια και εξαιρέσεις αλλά πόσες;

   1. Κατά τον Παπαρηγόπουλο, βιβλίο ΙΔ~, Αθήνα 1971, σ.16.

    2. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ταυτότητα», ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος ομολογεί ότι: «Στο μεσαίωνα ο ανώτερος κλήρος, όσον αφορά στη διοίκηση, μολύνθηκε από το μικρόβιο των κοσμικών αρχόντων και από κει και πέρα άρχισαν τα προβλήματα των διαγκωνισμών για τα “πρωτοτόκια”» http://www.ecclesia.gr/greek/archbishop/europe/efimerida_taftotita.html

    3. http://www.geocities.com/agiosdimitrios_gr/metallinos.htm όπου ο γνωστός για τις απόψεις του π. Γ. Μεταλληνός προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

    4. http://sfr.ee.teiath.gr/historia/historia/parart070.htm

    5. http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=17645&m=P32&aa=1

……………………………………………

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

       Πάντοτε ευπρόσδεκτη

 Αλληλογραφία

με τους Αναγνώστες

     __________________________

 1

  ΕΡΩΤΗΣΗ:

    Κάνατε λόγο πρόσφατα για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.   Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό;

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

      Το ίδιο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) δηλώνει πως:

        «είναι η μεγαλύτερη περιεκτική οικουμενική οργάνωση του κόσμου σκοπός της οποίας είναι η προώθηση της χριστιανικής ενότητας στην πίστη, μαρτυρία και διακονία στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1948, συγκεντρώνει σήμερα περισσότερες από 340 Προτεσταντικές, Ορθόδοξες, Αγγλικανικές και άλλες Εκκλησίες σε περισσότερες από 100 χώρες, που αντιπροσωπεύουν πάνω από 550 εκατομμύρια Χριστιανούς. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μολονότι δεν είναι Εκκλησία-μέλος, συνεργάζεται με το ΠΣΕ».

    Η αναφορά του «Τ» στο ΠΣΕ έγινε απλά και μόνο για να δείξει την υποκριτική στάση και διπλοπροσωπία ορισμένων θρησκευτικών ηγετών της χώρας μας (Ορθοδόξων και Διαμαρτυρομένων), οι οποίοι ενίοτε μεν παρουσιάζονται ως “φίλοι”, όπως π.χ. στο ΠΣΕ, συνήθως όμως συμπεριφέρονται μεταξύ τους ως “εχθροί” στο χώρο της λειτουργίας και συνύπαρξής τους.

    Αυτό και μόνο θα μπορούσε να είναι σαφής ένδειξη που δικαιολογημένα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ΠΣΕ δεν είναι ικανό ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ τις διάφορες εκκλησίες και τα μέλη τους, ούτε θα μπορέσει ποτέ να οδηγήσει σε ΕΝΟΤΗΤΑ πίστης.

 

         Επιπλέον απόδειξη της σύγχυσης και ασυνέπειας που επικρατεί στην Ελλαδική Εκκλησία είναι το γεγονός ότι δεν έχει ενιαία θέση απέναντι στο ΠΣΕ. Ενώ φιλοξένησε αυτό το Μάιο στην Αθήνα Συνέδριο του ΠΣΕ με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου, σε «Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο» με θέμα «Οικουμενισμός: Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις», που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη (μόλις τον Σεπτέμβριο του 2004) διακηρύχθηκαν απολύτως αντίθετες θέσεις μεταξύ των οποίων και οι εξής:

        8. Από τον διαχριστιανικό στον διαθρησκειακό συγκρητισμό.

        Διαπιστώθηκε επίσης ότι ο Οικουμενισμός, μετά την επιτυχία που είχε στους διαχριστιανικούς διαλόγους με τις θεωρίες των «κλάδων», των «αδελφών εκκλησιών» και της «βαπτισματικής θεολογίας», έχει ήδη περάσει στην επόμενη επιδίωξη των σχεδιαστών της «Νέας Εποχής», στην διαθρησκειακή ενότητα, με την προβολή της όντως δαιμονικής θέσεως ότι ο Χριστός δεν είναι η μόνη οδός σωτηρίας, η ζωή, το φως και η αλήθεια· και οι άλλες θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας, ώστε στο τέλος να επιβληθεί η πανθρησκεία του Αντιχρίστου στα πλαίσια της παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Οι πυκνούμενες και ενισχυόμενες από Χριστιανούς ηγέτες, και μερικούς Ορθοδόξους, διαθρησκειακές συναντήσεις και οι διαθρησκειακοί διάλογοι έχουν οδηγήσει σε ανεπίτρεπτο συγκρητισμό, αποτελούν άρνηση του Ευαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της πίστεως, των οποίων το μαρτύριο και η ομολογία υπέρ της μοναδικής αληθείας χάνουν πλέον κάθε νόημα, μεταβάλλονται δε και αυτοί εις ανοήτους «φουνταμενταλιστάς».

 

        [Πηγή: www.orthodoxnet.gr/conf/porismata.html]

         Κείμενα του ΠΣΕ όσο και η μέχρι σήμερα πολιτεία του, κάνουν προφανές ότι ελάχιστα συμβάλλει στην ουσία της χριστιανικής πίστης. Σκοπός του είναι μάλλον η καλλιέργεια αμοιβαίας ΑΝΟΧΗΣ μεταξύ των εκκλησιών μελών και η ενιαία εκπροσώπησή τους απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του κόσμου.

    Επίσης, όπως έγραψαν σε σχετικό υπόμνημάτους προς τον Αρχιεπίσκοπο πολλοί Έλληνες κληρικοί, τα κίνητρα της Ιεράς Συνόδου για την αποδοχή του ως άνω συνεδρίου ήταν:

        ...καθαρώς κοσμικά: «ενίσχυση μεταολυμπιακής θέσης της Ελλάδος στον κόσμο», απόδειξη ότι «η Εκκλησία έχει την ικανότητα να συνεργάζεται αρμονικά με τις ελληνικές πολιτειακές αρχές» κ.ά. Φοβούμεθα ότι λόγοι προβολής, προσωπικές φιλοδοξίες και ιδιοτελείς στόχοι κρύβονται πίσω από την απόφαση αυτή, ενώ εκείνοι που την έλαβαν δείχνουν να διακατέχονται από ανησυχία, ανασφάλεια, μειονεξία και φόβο μήπως η Εκκλησία μας χαρακτηρισθεί εσωστρεφής και φονταμενταλιστική. Γι’ αυτό και προτίμησαν να γίνουν αρεστοί στον κόσμο…

    Μετά από τα παραπάνω εμείς διατυπώνουμε τις εξής απορίες:

    (1) Τι θέση μπορούν να έχουν στο ΠΣΕ τόσο η Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, όταν η πρώτη αντιμετωπίζει τη δεύτερη ως επικίνδυνη αίρεση και η δεύτερη ως ευαγγελιστικό αγρό;

    (2) Όταν, σύμφωνα με τα πορίσματα του μνημονευθέντος Συνεδρίου της Θεσσαλονίκης, «το λεγόμενο “Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών”, ως φορέας, από την αρχή μέχρι σήμερα, του Προτεσταντικού Οικουμενισμού, είναι υπό αληθή εκκλησιολογική έννοια “Παγκόσμιο Συμβούλιο αιρέσεων και σχισμάτων”» τι σχέση μπορεί να έχει η Ελλαδική Εκκλησία με το ΠΣΕ;

    Κάποιοι θα πρέπει να απαντήσουν σ’ αυτά τα ερωτήματα με ειλικρίνεια και τιμιότητα. Μέχρι τότε πολλοί φόβοι και επιφυλάξεις δικαιολογούνται. |

    __________________________

   2

        Το περιοδικό μας παρακολούθησε ένα μέρος από τις εργασίες τού συνεδρίου του ΠΣΕ και θα αναφέρει τις εντυπώσεις του στο επόμενο τεύχος. |

        Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να μάθει περισσότερα στην επίσημη ιστοσελίδα του Συνεδρίου στη διεύθυνση:

        < www.mission2005.org >

     __________________________

    3

       ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

        Οφείλουμε να συγχαρούμε δημόσια και να ευχαριστήσουμε τον αναγνώστη κ. ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛ (Σουηδία) για τη σταθερή επί πολλά χρόνια αποστολή αλληλογραφίας δύο φορές το χρόνο (ΠΑΣΧΑ και ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ). Είναι έτσι από τους πιο πιστούς αναγνώστες μας και, οπωσδήποτε, ο πιστότερος από εκείνους του εξωτερικού.

        Ο Θεός να τον έχει καλά! |

……………………………………………

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

  Μια δεύτερη ματιά

           Mati-2o

        Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν’ απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν’ “αρνηθούμε” ν’ ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.

        Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ...ΚΑΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ

       Καταφερόμενος κατά του Μητροπολίτη Σηλυβρίας κ. Αιμιλιανού κάποιος αναγνώστης, δήθεν “Ορθόδοξος”, έγραψε με αχρείαστη αυθάδεια:

 

        «...είναι θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου τι θα κάνει, για τους επισκόπους της αρμοδιότητάς του, που έχουν πέσει στην αίρεση του Οικουμενισμού...»

        Εμείς δεν έχουμε λόγο να διαφωνήσουμε με την ως άνω πρόταση, όμως οι δύο φωτογραφίες που βλέπετε παρακάτω δικαιολογούν, νομίζουμε, να αναρωτιόμαστε, ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑ της αίρεσης του Οικουμενισμού;

        Και αν αυτή η αίρεση έχει ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ οι χωρίς αίρεση ιεράρχες που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την αίρεση;

        Φαύλος ο κύκλος που έφτιαξαν φαύλοι άνθρωποι, και για τούτο ασφαλώς δεν φταίει το παρόν έντυπο!

        ΠΕΡΙ ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

        Για όσα γράψαμε στα τελευταία τεύχη αναφορικά με τα πολυτελή άμφια των αρχιερέων, –που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με την ουσία της χριστιανικής εκκλησίας ούτε με την ιστορία της– ακούσαμε “τα εξ αμάξης” από δήθεν “Ορθοδόξους”, οι οποίοι ανέλαβαν το “ευγενές καθήκον” να διαψεύδουν την αλήθεια προκειμένου να υποστηρίζουν το νόθο θρησκευτικό τους “είδωλο”.

    ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

    Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

    www.parembasis.gr/2005/frames_05_03.htm

 

        Το ζήτημα των αμφίων δεν είναι από τα σοβαρότερα, γι' αυτό και δεν θα δίναμε άλλη συνέχεια, ωστόσο μόλις δημοσιεύθηκε στον θρησκευτικό τύπο Επιστολή προς την Ι.Σ. του μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, που ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ περίτρανα τις θέσεις του «Τ», που δεν είναι άλλες από τις επιστημονικά και ιστορικά τεκμηριωμένες – εκτός και αν οι φίλοι μας υποστηρίζουν πως ούτε ο κ. Ιερόθεος γνωρίζει τι λέει και τι εισηγείται προς την Ι.Σ.– όπερ άτοπον. Αναδημοσιεύουμε στο πλαίσιο το τμήμα της επιστολής που αναφέρεται στο υπό συζήτηση θέμα, όπως δημοσιεύθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Μητροπολίτη. (Πηγή: Εφημερίδα «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» Μάρτιος 2005, σελ. 7.)

        Αυτά τα αληθινά λόγια –που κανείς εχέφρων άνθρωπος δε μπορεί να αρνηθεί– κάποιοι θέλουν εθελοτυφλώντας να τα λησμονούν. Κάποτε είπε ο Χριστός: «Εάν ήσθε τυφλοί, δεν ηθέλετε έχει αμαρτίαν· τώρα όμως λέγετε ότι βλέπομεν· η αμαρτία σας λοιπόν μένει» (Ιωάν. 9/θ/41). Τι άλλο θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εμείς; |

        ΓΙΑ ΤΟ «ΧΑΡΑΓΜΑ»...

        Παρουσιάσαμε στο προηγούμενο τεύχος στοιχεία για την ανευθυνότητα με την οποία κάποιοι αναφέρονται στα εσχατολογικά ζητήματα, γελοιοποιώντας και τους εαυτούς τους και τα ίδια τα θέματα. Το παρακάτω κείμενο με αναφορές από αρχαίους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, τοποθετεί το θέμα σε ορθή βάση που αξίζει να προσεχθεί.

        Περί του «αριθμού» του «θηρίου» της Αποκαλύψεως και του δι' αυτού υπονοουμένου «ανθρώπου» πολλά και διάφορα υπό πολλών έχουν ειπωθεί σε διάφορες εποχές, και από άλλους μεν εφηρμόσθη το ελληνικό αλφάβητο για την αποκρυπτογράφηση του αριθμού, από άλλους εχρησιμοποιήθη το εβραϊκό και από άλλους, το λατινικόν. Μερικές φορές, δόθηκαν και ερμηνείες σύμφωνες προς τις προσωπικές ιδέες των ερμηνευτών. Ο Καθηγητής Π. Μπρατσιώτης στο βιβλίο του «Η Αποκάλυψις του Αποστόλου Ιωάννου», αναφέρει μερικές εκ των κατά καιρούς δοθεισών ερμηνειών, και παρατηρεί, ότι καμμία εξ αυτών δεν φαίνεται επαρκώς πειστική», επικαλούμενος δε εκκλησιαστικούς πατέρες αντιγράφει από τον Ειρηναίο: «Ασφαλέστερον και ακινδυνότερον το περιμένειν την έκβασιν της προφητείας ή το καταστοχάζεσθαι και απομαντεύεσθαι ονόματα τυχόντα, πολλών ονομάτων ευρεθήναι δυναμένων εχόντων τον προειρημένον αριθμόν».

        Και ο Ανδρέας Καισαρείας συμπέρανε σωστά:

        «Ει γαρ έδει σαφώς γνωσθήναι το τοιούτο όνομα, τεθειμένος αν αυτό απεκάλυψεν. Αλλ' ουκ ηυδόκησεν η θεία χάρις εν Θεία βίβλω το του λυμεώνος όνομα γραφήναι».

       (Πηγή: Περιοδικό «Εκκλησιαστική Παράδοσις», Ιαν.-Φεβ. 2005, σελ. 30-31)

        Είναι θλιβερό, για πράγματα που τοποθετήθηκαν σωστά από τα πρώτα χρόνια της χριστιανοσύνης, να βλέπεις σήμερα πλείστους όσους νεοφανείς “μάντεις” να προσπαθούν να παραβιάσουν πόρτες που ο Θεός διάλεξε να είναι ΚΛΕΙΣΤΕΣ, και μάλιστα να πιστεύουν ότι για τούτο είναι καλύτεροι από τους απλούς πιστούς... |

        ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

       Πρέπει να προσέχουν οι συντάκτες θρησκευτικών εντύπων όταν αναφέρονται σε επιστημονικά θέματα που δεν έχουν σπουδάσει. Πριν χρόνια κάποιος έγραψε ότι «το νερό παγώνει στους 4 βαθμούς Κελσίου»..., όταν όλοι γνωρίζουν ότι αυτό συμβαίνει στους 0 βαθμούς. Άλλοι μιλούν για την ανύπαρκτη, δήθεν “ανακάλυψη της Κιβωτού του Νώε” στο Αραράτ της Αρμενίας...

        Πρόσφατα διαβάσαμε ένα άλλο “μαργαριτάρι”, που έλεγε για μια γυναίκα που υπέστη το “βασανιστήριο του νερού” και το νερό έβγαινε από το σώμα της από σημεία που δεν είναι δυνατό να γίνει φυσιολογικά.

        Αν ζητούν τη συμβουλή κάποιου ειδικού, προστατεύουν και το κύρος τους, και τους αναγνώστες από παραπληροφόρηση. |

       ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ XΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ;

        Επιμένουν κάποιοι, δήθεν Ορθόδοξοι, να νομίζουν ότι μόνον εκείνοι είναι Χριστιανοί.

        Διαφωνεί όμως η Ιερά Σύνοδος και τους αφήνει εκθετους. |

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/anakoinothenta/papas_i_pavlos.html

   ( Οι υπογραμμίσεις του «Τ» )

……………………………………………

04-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΧΙΚΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

     Εκ καρδίας                  

    «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΝ ΜΑΘΕΤΕ»

    Στο εξώφυλλο του τεύχους Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2004 παρουσιάσαμε φωτογραφία Αμερικανού στρατιώτη που σκότωνε εν ψυχρώ Ιρακινούς τραυματίες μέσα σε τζαμί στη Φαλούτζα του Ιράκ.    

    Πριν από λίγες ημέρες αυτός ο στρατιώτης κρίθηκε ΑΘΩΟΣ από τους προϊσταμένους του, επειδή δήθεν βρισκόταν “σε άμυνα”...

    Αν όμως αυτός ο δύστυχος πεζοναύτης μπορούσε ίσως να προβάλλει κάποια “δικαιολογητικά” (το νεαρό της ηλικίας, ότι εκτελούσε διαταγές, αναβρασμό ψυχής κ.λπ.), τίποτα δε μπορεί να δικαιολογήσει τους “ηγέτες” του, οι οποίοι αποδεικνύονται ως αναμφισβήτητοι ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ και κατασκευαστές ΚΑΚΟΥΡΓΩΝ.

    Τέτοιες ενέργειες:

        - Δεν κερδίζουν ούτε δικαιώνουν κανένα “δίκαιο” πόλεμο...

        - Δεν προσελκύουν τους Μουσουλμάνους στο Χριστιανισμό...

        - Δεν διαφημίζουν την “δημοκρατία” δυτικού τύπου...

        - Δεν ενώνουν τους λαούς...

    Αντίθετα:

        - Υπηρετούν τις δυνάμεις του σκότους.

        - Διαιωνίζουν τα μίση και την εκδίκηση.

        - Δίνουν λαβή σε όσους φωνάζουν: «ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ» και σ’ εμάς που λέμε ότι δεν είναι καλύτεροι από άλλους.

    ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στους ενοικούντες επί της γης θα φέρει μόνο η Βασιλεία του Θεού. Καμία πολιτική και καμία θρησκεία, ούτε η “χριστιανική.

|……………………………………………