ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ-ΤΥΧΙΚΟΣ ΜΑΙΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2001

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

"Γιατί το επέτρεψε ο Θεός;

"...και απώλεσεν άπαντας"

 Στο εξώφυλλο αυτού του τεύχους υπάρχει μια φωτογραφία από την τραγική γαμήλια τελετή σε πόλη του Ισραήλ, όπου υποχώρησε το πάτωμα της αίθουσας και οι συνδαιτυμόνες έπεσαν πάνω σε άλλους που γιόρταζαν στον κάτω όροφο, αφήνοντας πολλούς νεκρούς.

Εύκολα θα μπορούσε κάποιος να πει, "Αμαρτωλοί ήταν γιΆ αυτό και τιμωρήθηκαν". Αλλά με ποιο δικαίωμα θα το έκανε; Θα μπορούσε μήπως να πει ότι οι νεκροί του συγκεκριμένου ατυχήματος ήταν πιο αμαρτωλοί από εκείνους που σώθηκαν; Και γιατί "η οργή του Θεού", όπως λένε, δεν ξεσπά σε τόσους άλλους τόπους ακολασίας παρά έπεσε σΆ αυτή την οικογενειακή γιορτή;

Μεγάλο ηθικό πρόβλημα για τον ανθρώπινο νου. Γιατί συνέβη; Πού ήταν ο Θεός; Γιατί δεν το απέτρεψε; Κι αυτό βέβαια δεν είναι παρά ένα μόνο παράδειγμα από τόσα και τόσα ανεξήγητα που συμβαίνουν καθημερινά. Όσο κάποιος βρίσκεται "έξω από τον χορό" είναι εύκολο να λέει "τις απόψεις του?", όταν όμως βρεθεί "μέσα στο μάτι του κυκλώνα", τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Κυρίως εκφράζονται δύο θέσεις: Η πρώτη λέει ότι ο Θεός τα ορίζει όλα (πεπρωμένο, κισμέτ, μοιρολατρία). Η άλλη υποστηρίζει ότι δεν αναμιγνύεται σε όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ζωής. Τι θα μπορούσαμε να πούμε εμείς;

Είναι συνέπεια της αμαρτίας;

Από την πανανθρώπινη αυτή απορία δεν ξέφυγαν ούτε οι Μαθητές του Χριστού, που βλέποντας έναν εκ γενετής τυφλό, ρώτησαν τον Κύριο: "Ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ώστε να γεννηθή τυφλός;" (Ιωάν. 9/θ/1-3). Με άλλα λόγια για τους Απόστολους -όπως δυστυχώς συμβαίνει και με πολλούς σύγχρονους "μαθητές" του Χριστού- το να έρθει κάτι δυσάρεστο στη ζωή κάποιου οφείλεται σε αμαρτία είτε του ίδιου είτε των γονέων του, αφού "αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα" κατά το κοινώς λεγόμενο.

Όμως ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε αντίθετη γνώμη. Η απάντησή Του ήταν τόσο σαφής ώστε να μην αφήνει καμιά αντίρρηση: "Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού".

Βέβαια η τύφλωση του ανθρώπου εκείνου ήταν γεγονός, όπως γεγονός είναι και οι αναρίθμητες ανάλογες περιπτώσεις που συναντούμε γύρω μας και πολλοί άλλοι ζούμε προσωπικά: Παιδιά γεννιούνται με προβλήματα, ανίατες αρρώστιες ταλαιπωρούν συνανθρώπους μας, άλλοι αποκτούν αναπηρίες από ποικίλα ατυχήματα, οικογένειες απορφανίζονται... Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ μακρύς.

Συμβαίνουν μόνο στους κακούς;

Ο Χριστός, όντας πρακτικός και ρεαλιστής διδάσκαλος, επικαλέστηκε δυο δυστυχήματα που έγιναν στις μέρες Του και μάλιστα μέσα στην ίδια την Ιερουσαλήμ. Το ένα όταν ο Πιλάτος διέταξε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν κάποιους Γαλιλαίους μέσα στο Ναό και, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο Κύριος, "έμιξε [το αίμα τους] με τας θυσίας αυτών". Το άλλο αφορούσε δεκαοκτώ ανθρώπους πάνω στους οποίους "έπεσεν ο πύργος εν τω Σιλωάμ, και εθανάτωσεν αυτούς" (Λουκ. 13/ιγ/1-5).

Προλαβαίνοντας την αναμενόμενη κι αυθόρμητη, αλλά όχι δίκαιη, κρίση των Μαθητών, έσπευσε να διευκρινίσει: "Νομίζετε ότι οι Γαλιλαίοι ούτοι ήσαν αμαρτωλοί υπέρ πάντας τους Γαλιλαίους, διότι έπαθον τοιαύτα; (?) ή νομίζετε ότι ούτοι ήσαν αμαρτωλοί υπέρ πάντας τους ανθρώπους τους κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ; Ουχί, σας λέγω".

Όταν ο Κύριος αποκλείει κάτι, ποιος θα μπορούσε να επιμένει για το αντίθετο, ακόμη και αν όλοι εμείς θα το θεωρούσαμε βέβαιο; Μαθαίνουμε λοιπόν από το στόμα του Χριστού ότι τα ατυχήματα και άλλα δεινοπαθήματα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ και ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ αποτέλεσμα κάποιας συγκεκριμένης "τιμωρίας".

Παίρνοντας όμως αφορμή από τη συζήτηση αυτή, ο Κύριος συνέχισε να μιλάει προειδοποιώντας τους ακροατές Του ότι "Εάν δεν μετανοήτε, πάντες ομοίως θέλετε απολεσθή". Δεν εννοούσε βέβαια ότι τα δυστυχήματα αυτά θα επαναλαμβάνονταν με τον ίδιο τρόπο αφού ούτε ο Πιλάτος σκότωνε συστηματικά λάτρεις στο Ναό της Ιερουσαλήμ, ούτε ο πύργος του Σιλωάμ έπεσε ξανά για να πλακώσει εκείνους που βρίσκονταν από κάτω, ούτε βέβαια όλοι οι αμαρτωλοί πεθαίνουν από ατυχήματα ή βίαιες εκδηλώσεις.

Άρα εκείνο που ήθελε να πει ο Κύριος δεν ήταν ο μηχανισμός και το μέσο αλλά πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο θάνατος θα τους βρει το ίδιο απροετοίμαστους. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, επειδή η μακροθυμία του Θεού για τους ανθρώπους δεν θα είναι παντοτινή.

Οι πιστοί δεν εξαιρούνται

Κάποιοι επικαλούνται έναν άλλο λόγο του Χριστού, που λέει: "Δύο στρουθία δεν πωλούνται διΆ εν ασσάριον; και εν εξ αυτών δεν θέλει πέσει επί την γην, άνευ του θελήματος του Πατρός σας. Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής είναι πάσαι ηριθμημέναι. Μη φοβηθήτε λοιπόν^ πολλών στρουθίων διαφέρετε σεις" (Ματθ. 10/ι/29-31) και ισχυρίζονται ότι όλα τα ορίζει ο Πατέρας. Αυτό το συμπέρασμα το βγάζουν απομονώνοντας τη φράση αυτή του Κυρίου από το συμφραζόμενο, και οδηγούνται σε θέσεις που είναι τουλάχιστον ΑΔΙΕΞΟΔΕΣ.

Αν ο Χριστός εννοούσε με τα παραπάνω λόγια Του, ότι οι χριστιανοί έχουν "το κοκαλάκι της νυχτερίδας" και δεν παθαίνουν τίποτα, πώς θα εξηγήσουμε ότι οι άρρωστοι ήταν και είναι αναρίθμητοι; Επίσης δεν μας διαφεύγει το ενδεχόμενο ότι μπορεί να βρισκόμαστε αύριο στη θέση τους εμείς οι ίδιοι.

Το πρώτο που μπορεί και πρέπει να λεχθεί είναι ότι ο Χριστός ποτέ δεν είπε ότι οι χριστιανοί σΆ αυτή τη ζωή "θα καλοπερνάνε". Το ευαγγέλιο δεν λέει πουθενά ότι οι χριστιανοί δεν θα πονάνε, δεν θα φτωχαίνουν, δεν θα υποφέρουν?

Αυτά τα ισχυρίζονται -αναίσχυντα και χωρίς να φοβούνται τον Θεό- κάποιοι ευφυείς "διδάσκαλοι" που παίζουν με τα λόγια της Βίβλου για να λένε εκείνα που γαργαλίζουν τα ώτα των ακουόντων, συνήθως προς ίδιον όφελος.

Πριν ο Χριστός μιλήσει περί "ηριθμημένων τριχών" και "στρουθίων", τους είπε ότι εξαιτίας της χριστιανικής τους ιδιότητας θΆ αντιμετώπιζαν πάρα πολύ σκληρές συνθήκες μεταξύ των οποίων και ο μαρτυρικός τους θάνατος: "Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι^ φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη" (Ματθ. 10/ι/28).

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο Θεός γνωρίζει τα πάντα, όπως επίσης και ότι είναι δυνατός να ρυθμίζει ως και τις παραμικρές λεπτομέρειες στη ζωή των ανθρώπων, όταν και εφόσον το κρίνει απαραίτητο. Όμως ο Χριστός λέει ότι οι οπαδοί Του θα μπορούσαν και να πεθάνουν ακόμη για χάρη του ονόματός Του. Όχι μόνο δεν τους εξασφαλίζει μακροημέρευση και καλοπέραση, αλλά τους προειδοποιεί ότι, αφού προηγούμενα θα είναι "μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου" (εδ. 22), τελικά μπορεί και να τους θανατώσουν? "Θα σας σκοτώσουν", τους λέει, όμως "μην φοβηθείτε γιΆ αυτό, επειδή ο Θεός έχει τον τρόπο να σας χαρίσει μιαν άλλη ζωή η οποία έχει και την πραγματική αξία".

Μάλιστα ο Κύριος επισφραγίζει τα παραπάνω λόγια Του με τη ρητή δήλωση ότι ο πιστός που αξίζει δεν είναι εκείνος που θα καλοπερνάει σΆ αυτή τη ζωή, αλλά εκείνος που θα Τον ομολογεί "έμπροσθεν των ανθρώπων". Με δεδομένη την εχθρότητα των ανθρώπων, λοιπόν, ο πιστός που αξίζει δεν είναι εκείνος που καλοπερνά αλλά εκείνος που έχοντας δώσει τη μαρτυρία του Χριστού και αντιμετωπίσει τις συνέπειες, θα αξιωθεί της υπόσχεσης του Κυρίου: "θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς".

Τι έγινε με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, όταν τον έλιωσαν με τις πέτρες (Πράξ. 7/ζ/59); Τι έγινε με τον απόστολο Ιάκωβο, όταν ο Ηρώδης "εφόνευσε διά μαχαίρας" (12/ιβ/2); Τι έγινε με τον απόστολο Παύλο, όταν στα Λύστρα τον λιθοβόλησαν και τον έσυραν "έξω της πόλεως, νομίσαντες ότι απέθανεν" (14/ιδ/19); Τι έγινε με τους υπόλοιπους Απόστολους και όλους τους μάρτυρες των διωγμών ενάντια στους χριστιανούς ανά τους αιώνες^ όλους εκείνους που σφαγιάστηκαν "διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν την οποίαν είχον" (Αποκ. 6/ς/9);

Πόσο ανόητοι είμαστε όταν παρερμηνεύουμε τις Γραφές για να ταιριάζουν στις δικές μας επιθυμίες!.. Κι ας μην ξεχνούμε ότι παρόλο που ο Θεός έσωσε τον Δανιήλ από το στόμα των λεόντων και τους τρεις παίδες από τη φλόγα του καμινιού, δεν έκανε το ίδιο για πολλές χιλιάδες χριστιανών που τους έφαγαν τα λιοντάρια στα στάδια της Ρώμης και κάηκαν για την πίστη τους σε όλους τους αιώνες μέχρι και σήμερα! Δεν ήταν μετρημένες οι τρίχες όλων των παραπάνω ηρώων της πίστης; Τους λησμόνησε ο Θεός ή δεν είχαν αρκετή πίστη για να γλυτώσουν; Μη γένοιτο! Αλλά όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει το μέτρημα των τριχών σΆ αυτή τη ζωή, ματαίως αγωνίζεται, επειδή δεν ήταν αυτό που υποσχέθηκε ο Χριστός.

Ο Χριστός δήλωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: "Μη νομίσητε ότι ήλθον να βάλω ειρήνην επί την γην^ δεν ήλθον να βάλω ειρήνην, αλλά μάχαιραν" και πρόσθεσε, "Όστις εύρη την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν^ και όστις απολέση την ζωήν αυτού διΆ εμέ, θέλει ευρεί αυτήν" (Ματθ. 10/ι/34,39).

Με άλλα λόγια, όποιος καλοπερνάει σΆ αυτή τη ζωή ας αναρωτηθεί πολύ σοβαρά για την γνησιότητα και την αξία της πίστης του.

Μη λησμονούμε τις ευθύνες μας

Ωστόσο, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και μια άλλη παράμετρο και να κατανοήσουμε ότι, αντί να θεωρούμε υπεύθυνο για οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει σΆ αυτή τη ζωή τον Θεό ή τον Διάβολο, ν' αντιληφθούμε ότι τα περισσότερα γεγονότα -εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων- ακολουθούν φυσικούς νόμους που έχουν τεθεί από την αρχή της δημιουργίας.

Αν, συνεπώς, κάποιο παιδί γεννιέται σήμερα με κάποια κληρονομική ασθένεια, δεν είναι ανάγκη ούτε ορθό να την αποδίδουμε στον Θεό ή τον Διάβολο. Γιατί θα πρέπει "ν' ανακαλύψουμε" κάτι υπερφυσικό εκεί όπου γνωρίζουμε τους νόμους της κληρονομικότητας και μπορούμε με μαθηματική ακρίβεια να εξηγήσουμε τα γεγονότα;

Αν κάποιος οδηγεί υπό την επήρεια οινοπνεύματος, γιατί θα πρέπει να ψάχνουμε τον Διάβολο πίσω από το πιθανότατο ατύχημα; Ακόμη και όταν δεν έχει πιει τόσο πολύ ώστε να είναι μεθυσμένος με την κυριολεξία της λέξης, είναι βέβαιο ότι η οδήγησή του θα είναι επικίνδυνη, καθώς περιορίζεται η ικανότητα ορθής αντίδρασης σε μια δύσκολη συνθήκη οδήγησης - κι αυτό το λάθος δυστυχώς το κάνουν και πολλοί χριστιανοί οδηγοί. Αν συνεπώς επακολουθήσει κάποια σύγκρουση, δεν θα φταίει ούτε ο Θεός ούτε ο Διάβολος αλλά η ανθρώπινη απερισκεψία.

Ο Θεός από όλα βγάζει καλό

Αφού είδαμε παραπάνω ότι οι "υποσχέσεις" για καλοπέραση δεν αφορούν στον παρόντα αιώνα, ας έρθουμε πίσω στο αρχικό ερώτημα για τα δεινοπαθήματα. Όπως ήδη παρατηρήσαμε, ο Χριστός διευκρίνισε ότι ο γεννημένος τυφλός στην Ιερουσαλήμ, δεν ήταν τυφλός εξαιτίας αμαρτίας δικής του ή των γονέων του. Συνεπώς κανένας άνθρωπος δεν θεωρήθηκε υπεύθυνος γιΆ αυτή την αναπηρία. Αντίθετα ο Κύριος ξεκαθάρισε ότι αυτό έγινε "διά να φανερωθώσι τα έργα του Θεού εν αυτώ" (Ιωάν. 9/θ/3).

Θα τολμούσε ίσως κάποις να πει ότι την αναπηρία αυτή "του την έστειλε ο Θεός" και άλλοι θα πρότειναν το χωρίο της Εξόδου όπου ο Θεός ρωτάει τον Μωυσή, δίνοντας συνάμα και την απάντηση: "Τις έδωκε στόμα εις τον άνθρωπον; ή τις έκαμε τον άλαλον, ή τον κωφόν, ή τον βλέποντα, ή τον τυφλόν; ουχί εγώ ο Κύριος;" (Έξοδ. 4/δ/11).

Με την πρώτη ανάγνωση θα είμασταν υποχρεωμένοι να δεχτούμε πως έτσι είναι, αφού το λέει ο ίδιος ο Θεός. Αυτό όμως θα έπρεπε στη συνέχεια να ταιριάξει με τη διδασκαλία του Ιάκωβου σύμφωνα με την οποία, "Ο Θεός είναι απείραστος κακών, και αυτός ουδένα πειράζει" (Ιάκ. 1/α/13). Ποιο από τα δύο ισχύει;

Άραγε η προσοχή μας πρέπει να δοθεί περισσότερο στην πηγή του αγαθού και του κακού ή στον προσδιορισμό του τι είναι αγαθό και τι κακό; Εμείς πιστεύουμε ότι κάθε τι που δίνεται από τον Θεό -ακόμη κι εκείνο που από ανθρώπινη όψη φαίνεται ως κακό- στην πραγματικότητα είναι ΑΓΑΘΟ, επειδή μόνο με ανακαινισμένο νου μπορούμε να εξηγούμε "τι είναι το θέλημα του Θεού το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον" (Ρωμ. 12/ιβ/2).

Είναι γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι εκτός από τα καλά και κακά διακρίνουμε και τα ευχάριστα και δυσάρεστα. Αλλά ποιος θα μας πει με βεβαιότητα σΆ αυτή τη ζωή αν όλα τα ευχάριστα είναι οπωσδήποτε καλά και όλα τα δυσάρεστα είναι οπωσδήποτε κακά;

Δεν είναι λίγες οι φορές που στην εκτίμηση του Θεού συμβαίνει μάλλον το δεύτερο. Ήδη στο χωρίο που προαναφέρθηκε είδαμε ότι "Όστις εύρη την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν^ και όστις απολέση την ζωήν αυτού διΆ εμέ, θέλει ευρεί αυτήν" (Ματθ. 10/ι/34,39). Ο λόγος αυτός του Κυρίου δεν στέκεται με καμιά ανθρώπινη λογική κι αυτό είναι δικαιολογημένο επειδή ο άνθρωπος μπορεί να βλέπει και να εκτιμά μόνο με βάση τα βλεπόμενα. Αλλά ο Θεός -με τη χάρη του και ο πιστός- βλέποντας τα μη βλεπόμενα, μπορεί να συγκρίνει τα προσωρινά πράγματα με τα αιώνια, τα υλικά με τα πνευματικά, και έτσι να προτιμήσει τα δεύτερα!

Με τον τρόπο αυτό σκεπτόμενοι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Χριστός υπονοούσε πως την τύφλωση αυτού του άνδρα την είχε επιτρέψει ο Θεός ώστε όταν θα θεραπευόταν από τον Χριστό, να γίνει αυτό που είπε ο Κύριος, δηλαδή "να φανερωθώσι τα έργα του Θεού εν αυτώ" (Ιωάν. 9/θ/3).

Αλλά ποιος θα αρνηθεί πως το ίδιο -και μάλλον ανώτερο- δεν θα γίνει όταν στο μέλλον ο Κύριος θα ευεργετήσει ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ τους δοκιμασθέντες σΆ αυτή τη ζωή; Τότε που "οι οφθαλμοί των τυφλών θέλουσιν ανοιχθή και τα ώτα των κωφών θέλουσιν ακούσει. Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως έλαφος και η γλώσσα του μογιλάλου θέλει ψάλλει" (Ησ. 35/λε/5-6).

Αλλά, δυστυχώς, πολλοί των σύγχρονων χριστιανών -και μάλιστα εκείνοι που πίνουν από δυτικές πηγές- είναι περισσότερο υλιστές από όσο το αντιλαμβάνονται ή είναι πρόθυμοι να ομολογήσουν. Ενδιαφέρονται περισσότερο για τα πρόσκαιρα και γήινα παρά για τα αιώνια και ουράνια? αγνοώντας και την προτροπή του Παύλου: "τα άνω ζητείτε" και το παράδειγμα του Μωυσή ο οποίος, "ως βλέπων τον αόρατον ενεκαρτέρησε", αλλά και του ίδιου του Χριστού, ο Οποίος "υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν, υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην" (Κολ. 3/γ/1, Εβρ. 11/ια/27, 12/ιβ/2).

 >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

"...και άνθρωπον δεν εντρέπετο"

Τι έγινε με την ντροπή;

Το βιβλίο της Γένεσης λέει ότι ο Αδάμ και η Εύα, παρόλο που ήταν γυμνοί στον κήπο της Εδέμ, δεν αισθάνονταν ντροπή ("δεν ησχύνοντο") (Γεν. 2/β/25). Όμως σημειώστε τι έγινε αμέσως όταν έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό, "ηνοίχθησαν οι οφθαλμοί αμφοτέρων, και εγνώρισαν ότι ήσαν γυμνοί^ και ράψαντες φύλλα συκής, έκαμον εις εαυτούς περιζώματα^ και ήκουσαν την φωνήν Κυρίου του Θεού, περιπατούντος εν τω παραδείσω προς το δειλινόν^ και εκρύφθησαν ο Αδάμ και η γυνή αυτού από προσώπου Κυρίου του Θεού, μεταξύ των δένδρων του παραδείσου. Εκάλεσε δε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ, και είπε προς αυτόν, Πού είσαι; Ο δε είπε, την φωνήν σου ήκουσα εν τω παραδείσω, και εφοβήθην, διότι είμαι γυμνός^ και εκρύφθην^ και είπε προς αυτόν ο Θεός, Τις εφανέρωσεν εις σε ότι είσαι γυμνός; Μήπως έφαγες από του δένδρου, από του οποίου προσέταξα εις σε να μη φάγης; και είπεν ο Αδάμ, Η γυνή την οποίαν έδωκας να είναι μετΆ εμού, αυτή μοι έδωκεν από του δένδρου, και έφαγον^ και είπεν Κύριος ο Θεός προς την γυναίκα, Τι είναι τούτο το οποίον έκαμες; και η γυνή είπεν, Ο όφις με ηπάτησε, και έφαγον" (Γεν. 3/7-13).

Οι προπάτορες ένιωσαν ένα αίσθημα που ποτέ πριν δεν είχαν αισθανθεί: την ντροπή. Όμως φαίνεται ότι το αίσθημα αυτό της ντροπής έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με το περιοδικό Newsweek, μόνο το 62% των Αμερικανών θα αισθάνονταν ντροπή αν μαθευόταν ότι έχουν εξωγαμιαίες σχέσεις. Μόνο το 73% θα αισθάνονταν ντροπή αν μαθευόταν πως τους έπιασαν να οδηγούν μεθυσμένοι. (...) Η χώρα μας έχει γίνει αδιάντροπη! Εδώ οι άνθρωποι στην πραγματικότητα προσφέρονται να επιδείξουν τις εξωγαμιαίες περιπέτειές τους και την εξευτελιστική συμπεριφορά τους στην τηλεόραση χωρίς οι θεατές να αντιδρούν. [Σημ. "Τ": π.χ. η εκπομπή "Ο Μεγάλος Αδελφός"].

Δεν υπάρχουν πλέον πολλά πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι νιώθουν ντροπή. Και όμως η ντροπή είναι ένα βασικό στοιχείο στο σχέδιο του Θεού, για ν' αποκαταστήσει τους ανθρώπους στην αρχική σχέση μαζί Του. Ο ορισμός της ντροπής είναι "ένα οδυνηρό συναίσθημα που προκαλείται από την αναγνώριση ότι κάποιος έχει αποτύχει να πράξει, να συμπεριφερθεί ή να σκεφτεί σύμφωνα με το μέτρο που αποδέχεται ως καλό". Ο Ιωάννης γράφοντας για τη Βασιλεία των Ουρανών, λέει: "Δεν θέλει εισέλθει εις αυτήν ουδέν το οποίον μιαίνει και προξενεί βδέλυγμα, και ψεύδος" (Αποκ. 21/κα/27). Όπως ακριβώς ο πόνος είναι μια προειδοποίηση στο σώμα μας, ότι ίσως είμαστε άρρωστοι φυσικά, έτσι και η ενοχή είναι μια προειδοποίηση στο πνεύμα μας ότι είμαστε άρρωστοι πνευματικά. Η αίσθηση ντροπής είναι ένα αίσθημα ενοχής απαραίτητο πριν κάποιος κάνει το πρώτο βήμα προς τη σωτηρία, "επειδή πάντες ήμαρτον, και υστερούνται της δόξης του Θεού" (Ρωμ. 3/γ/23).

Αν δεν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί και ένοχοι ενώπιον του Θεού, ποτέ δεν θα προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα που είναι η μετάνοια. "Διότι η κατά Θεόν λύπη γεννά μετάνοιαν προς σωτηρίαν αμεταμέλητον^ η λύπη όμως του κόσμου γεννά θάνατον" (Β' Κορ. 7/ζ/10). Τελικά η μετάνοια οδηγεί στη συγχώρεση των αμαρτιών μας. Ανακεφαλαιώνοντας, η Ντροπή μας οδηγεί στην Ενοχή, αυτή μας οδηγεί στη Μετάνοια, κι αυτή με τη σειρά της μας οδηγεί στη Συγχώρεση.

Υπάρχουν τουλάχιστον έξι λανθασμένες πεποιθήσεις που μας εμποδίζουν να νιώσουμε ντροπή:

(1) Οι αμαρτίες μου δεν οφείλονται σΆ εμένα. Υπεύθυνη είναι η κοινωνία και όχι εγώ. Σε παλαιότερους καιρούς οι ιεροκήρυκες συχνά παρακινούσαν τους ακροατές τους να εξομολογηθούν ταπεινά τις αμαρτίες τους. Σήμερα όμως οι περισσότεροι δεν θέλουν ν' ακούνε κηρύγματα που μπορεί ν' αμφισβητήσουν την αυτοεκτίμησή τους. Σαν αποτέλεσμα τα περισσότερα κηρύγματα σήμερα καταδικάζουν το κοινωνικό κακό, όπως είναι ο ρατσισμός, η σεξουαλική κακοποίηση και η κοινωνική αδικία. Μόνο σπάνια αγγίζονται θέματα σχετικά με την οικογένεια, όπως είναι το διαζύγιο, η περηφάνια, η απληστία κι ο υλισμός. Ναι, εξακολουθούμε ν' ακούμε καταδίκες για τις αμβλώσεις, την πορνογραφία και άλλες υπερβολές που πράττει η χωρίς περιορισμούς κοινωνία μας, όμως όλα αυτά αγγίζουν εκείνους έξω από τις εκκλησίες και όχι τους εκκλησιαζόμενους.

(2) Οι αμαρτίες μου οφείλονται στην κακή ανατροφή μου και στους γονείς μου. Δεν σας θυμίζει κάτι αυτό; "Η γυνή την οποίαν έδωκας να είναι μετΆ εμού, αυτή μοι έδωκεν από του δένδρου". Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν ν' αναλάβουν ευθύνη για τις κακές τους πράξεις. Όμως ο Θεός δεν το βλέπει μΆ αυτό τον τρόπο. Δεν μπορούμε να δείχνουμε κατακριτικά τους γονείς, τους συζύγους ή τα παιδιά μας. Καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τις δικές του αμαρτίες.

(3) Ο Διάβολος με έβαλε να το κάνω. Κι αυτό μας θυμίζει κάτι πολύ παλιό: "Ο όφις με ηπάτησε, και έφαγον". Ναι, ο Σατανάς μπορεί να μπει στη ζωή μας και να μας επηρεάσει, φυτεύοντας μέσα στο μυαλό μας σκέψεις που οδηγούν στην αμαρτία. Όμως δε μπορεί να μας κάνει ν' αμαρτήσουμε. Όταν αναγεννιόμαστε στη ζωή του Χριστού, γινόμαστε νέα δημιουργήματα-γιοι και κόρες του Θεού. Ως δικά Του παιδιά, δεν είμαστε πλέον κάτω από την κυριαρχία του Σατανά. Ζούμε στη Βασιλεία του Θεού και όχι του Σατανά.

(4) Κακό είναι μόνο αν αμαρτάνουμε εν γνώσει μας. Κι αυτή η σκέψη είναι λάθος. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το νόμο της πολιτείας, όπου δεν αναγνωρίζεται άγνοια νόμου, έτσι και με το νόμο του Θεού είμαστε ένοχοι γιΆ αυτό που κάνουμε είτε αναγνωρίζουμε ότι είναι αμαρτία είτε όχι.

(5) Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε για να συγχωρεθούμε είναι να λυπηθούμε για τις αμαρτίες μας. Συγνώμη αλλά αυτό δεν είναι αρκετά καλό. Η σωτηρία δεν μοιάζει με διάφορες τηλεοπτικές σειρές που ίσως γνωρίζετε. Όχι μόνο πρέπει να μετανοήσουμε με την καρδιά μας, αλλά πρέπει επίσης να φανεί πως αυτό είναι ειλικρινές με τις πράξεις μας. Ο Παύλος λέει ότι ο ίδιος κήρυττε "εις πάσαν την γην της Ιουδαίας, και έπειτα εις τα έθνη, να μετανοώσι, και να επιστρέφωσιν εις τον Θεόν, πράττοντες έργα άξια της μετανοίας" (Πράξ. 26/κς/20).

(6) Όταν είμαστε "εν Χριστώ", μπορούμε να αμαρτάνουμε όσο θέλουμε κι ύστερα να συγχωρούμαστε. Ούτε αυτό είναι αληθινό. Μερικοί χριστιανοί της πρώτης εποχής που δεν είχαν καταλάβει σωστά, σκέφτονταν με τον ίδιο τρόπο, όμως ο Παύλος τους επανέφερε στην αλήθεια με τούτα τα λόγια: "Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; θέλομεν επιμένει εν τη αμαρτία, διά να περισσεύση η χάρις; Μη γένοιτο^ ημείς οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν, πώς θέλομεν ζήσει πλέον εν αυτή;" (Ρωμ. 6/ς/1-2).

Ναι, το αίσθημα της ντροπής έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο μας κι αυτό ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ! Δεν συμφωνείτε;

Άρθρο του D. Thorfeldt στο περιοδικό The New Creation (Μάιος-Ιούνιος 2001).

Τίτλος στο πρωτότυπο: "Whatever Happened to Shame?".

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

Επικαιρότητα που διδάσκει...

 "Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται..."

Αν κάτι είναι βεβαιωμένο πλέον για τον κ. Χριστόδουλο, τούτο είναι η επιδίωξη της προσωπικής του προβολής σε κάθε ευκαιρία και με κάθε μέσο. Αυτό φαίνεται και από τα πολλά και πολύτιμα άμφια που εναλλάσσει σχεδόν σε κάθε εμφάνισή του, αλλά και από τον σχετικό μηχανισμό που λειτουργεί ώστε κάθε του βήμα να προβάλλεται από τα ΜΜΕ, κάτι που ουδόλως ταιριάζει με το ταπεινό πνεύμα που όφειλε να τον διακρίνει ως "δούλον του Θεού", όπως ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζε-ται.

Τούτο έγινε ιδιαίτερα ενοχλητικό από τον τρόπο που οι υφιστάμενοι του κ. Χριστόδουλου προσπάθησαν σε κάθε ευκαιρία να προβάλλουν την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα ως δήθεν "μεγάλη προσωπική επιτυχία και νίκη του Αρχιεπισκόπου" ενώ ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ας σημειωθεί ότι ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που κάλεσε τον Πάπα, τον συνάντησε μόνο μία φορά, ο "σκληρός" ηγέτης της ελλαδικής εκκλησίας -που έκανε πως δεν ήθελε- όχι μόνο τον δέχτηκε μα και τον συνάντησε τρεις φορές.

Όμως ο λόγος του Κυρίου βεβαιώνει ότι όχι μόνο "ο Θεός εις τους υπερηφάνους αντιτάσσεται" (Ιακ. 4/δ/6), αλλά και ότι "πας ο υψών εαυτόν θέλει ταπεινωθή" (Λουκ. 14/ιδ/11). Και όντως, δεν πέρασε πολύς καιρός από την αναχώρηση του Πάπα, και ήρθαν τα δεινά, αρχίζοντας με το ράπισμα που δέχτηκε ο Αρχιεπίσκοπος από θερμόαιμο "πιστό" του πατρώου ημερολογίου και συνεχίζοντας με τη θυελλώδη ματαίωση της αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα της Ιατρικής Σχολής του Παν/μίου Θεσσαλονίκης. Ευχόμαστε να μην υπάρξει συνέχεια σ' αυτή την επιθετική και ελπίζουμε να συνετιστεί ο κ. Χριστόδουλος, ώστε να εγκαταλείψει αυτή την αρρωστημένη συμπεριφορά, μήπως μείνει και κάτι για να εισπράξει από τον Θεό...

Η φωτογραφία ειναι απο την εφημερίδα "TA NEA" (5-3-2001)

 >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

Από την ιστορία των ιερών κειμένων

HEBREW-SCROLL-0

Είχε πάντα η Γραφή εδάφια;

Το περιοδικό αυτό υποστηρίζει θερμά τη μελέτη των Αγίων Γραφών και τα άρθρα του συνοδεύονται από πολυάριθμες παραπομπές σε βιβλικά χωρία, καθώς γίνεται μεγάλη προσπάθεια ώστε κάθε τι που διδάσκεται ή υποστηρίζεται στις σελίδες του "Τ" να εδράζεται και να επιβεβαιώνεται από τα ιερά κείμενα. Στο έργο αυτό πολύτιμη αποδεικνύεται η διαίρεση των Αγίων Γραφών. Ας δούμε λοιπόν την ιστορία, πώς φτάσαμε να έχουμε ένα κοινό και εύχρηστο σύστημα με το οποίο μπορούμε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ν' ανοίξουμε τη Βίβλο μας σε κάποιο συγκεκριμένο χωρίο.

Σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας μύρια όσα βοηθήματα, λεξικά, ευρετήρια λέξεων, χάρτες, υπομνήματα κ.ά., που διευκολύνουν την αξιοποίηση του βιβλικού κειμένου, κανένα από αυτά όμως δεν θα ήταν τόσο εύχρηστο αν δεν υπήρχε η διαίρεση σε κεφάλαια και εδάφια. (Η Παλαιά Διαθήκη έχει 39 βιβλία, που χωρίζονται σε 929 κεφάλαια και 23.214 εδάφια και η Καινή Διαθήκη έχει 27 βιβλία, που χωρίζονται σε 260 κεφάλαια και 7.959 εδάφια). Όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα όλα τα χρόνια. Πότε λοιπόν έγινε αυτή η διαίρεση και ποιος ή ποιοι την έκαναν;

Όταν ο Χριστός μετά τη βάπτισή Του ήρθε στη Ναζαρέτ και, όπως γράφει ο Λουκάς, πήγε το Σάββατο στη Συναγωγή και κατά τη συνήθειά Του σηκώθηκε να διαβάσει από τις Γραφές, "εδόθη εις αυτόν το βιβλίον Ησαΐου του προφήτου^ και ανοίξας το βιβλίον εύρε τον τόπον, όπου ήτο γεγραμμένον..." (Λουκ. 4/δ/14-21), πώς βρήκε το σχετικό σημείο από το δερμάτινο ρολό του Προφήτη; Καθένας σήμερα θα ρωτούσε την "παραπομπή", ζητώντας κεφάλαιο και εδάφια, όμως εκείνη την εποχή τίποτε από αυτά δεν υπήρχε. Τότε οι αναγνώστες ξετύλιγαν τους κυλίνδρους από περγαμηνή (όπως αυτός που βλέπετε στην κορυφή αυτής της σελίδας) όπου ήταν γραμμένα τα ιερά κείμενα, φτάνοντας στο σημείο που τους ενδιέφερε.

Επειδή η γραφική ύλη από πάπυρο και περγαμηνή ήταν πολύ ακριβή για να την σπαταλά κανείς, οι γραμματείς εφάρμοσαν αυτό που έμεινε γνωστό ως scriptio continua (=συνεχής γραφή). [Εικ. 1] Έγραφαν δηλαδή χωρίς ν' αφήνουν κενά ανάμεσα στις λέξεις και τις προτάσεις, ούτε σημείωναν σημεία στίξης (τελείες, κόμματα κ.λπ.), τα οποία άρχισαν να παρουσιάζονται γύρω στον 9ο μ.Χ. αιώνα. Προφανώς το ίδιο έκαναν και οι συγγραφείς των ιερών κειμένων. Εξυπακούεται συνεπώς ότι τα σημεία στίξης που προστέθηκαν εκ των υστέρων, για τα οποία μάλιστα υπάρχουν τεράστιες αντιγνωμίες, είναι ανθρώπινης επινόησης και δεν έχουν θεοπνευστία.

Όπως είναι ευνόητο, η επεξεργασία των ιερών κειμένων έγινε χωριστά για την Παλαιά Διαθήκη και χωριστά για την Καινή Διαθήκη για λόγους ιστορικούς και θρησκευτικούς, αφού η Παλαιά Διαθήκη προηγείται από την Καινή αρκετούς αιώνες, οι δε Ιουδαίοι δεν θα είχαν κανένα ενδιαφέρον ν' ασχοληθούν με τη χριστιανική Καινή Διαθήκη.

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Στο εβραϊκό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης συναντούμε σε ορισμένα αρχαία χειρόγραφα ένα στοιχειώδες σύστημα αρίθμησης, όπου χρησιμοποιείται το εβραϊκό αλφάβητο, που αρχικά λειτούργησε ως αριθμητικό σύστημα όπως και το ελληνικό. Παραδείγματα αυτής της πρακτικής είναι κάποιοι Ψαλμοί και όλα τα κεφάλαια στο βιβλίο των Θρήνων. Πιο συγκεκριμένα ο Ψαλμός 119/ριθ' στο εβραϊκό πρωτότυπο είναι γραμμένος σε μορφή αλφαβητικής ακροστιχίδας όπου τα εδάφια αρχίζουν με το ίδιο γράμμα κατά ομάδες των οκτώ. [Εικ. 2]

vers-1

Εικ. 2. -- (Στις εκδόσεις με παραπομπές της Νεοελληνικής Μετάφρασης αυτό εκφράζεται με σχετικούς υπότιτλους). Παρόμοια στον Ψαλμό 145/ρμε' τα εδάφια αρχίζουν με τα γράμματα του εβραϊκού αλφάβητου κατά σειρά και το ανάλογο ισχύει στους Ψαλμούς 111/ρια' και 112/ριβ', όπου όμως η αλφαβητική αλληλουχία αφορά τις στροφές των Ψαλμών.

Λέγεται ότι το εβραϊκό κείμενο των πέντε βιβλίων του Μωυσή χωρίστηκε ήδη πριν από τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία (586 π.Χ.) σε ένα πρόγραμμα ανάγνωσης 154 τμημάτων που κάλυπτε έναν τρίχρονο κύκλο. Πενήντα χρόνια περίπου αργότερα έγινε μια άλλη διαίρεση σε 54 τμήματα και 669 αναγνώσματα.

Ύστερα από τη συμπλήρωση του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης (Τανάχ), οι Εβραίοι χώριζαν τα βιβλία της σε τρεις συλλογές με διαφορετική μεταξύ τους αξία: το Νόμο ή βιβλία του Μωυσή (Τορά), τους Προφήτες και τα Αγιόγραφα ή Γραφές. Τη διαίρεση αυτή χρησιμοποιεί ο Λουκάς στην αφήγηση της πορείας προς την Εμμαούς, όταν γράφει ότι ο Ιησούς, συζητώντας με τους δύο μαθητές, "αρχίσας από Μωυσέως και από πάντων των προφητών, διηρμήνευεν εις αυτούς τα περί εαυτού γεγραμμένα εν πάσαις ταις γραφαίς" (Λουκ. 24/κδ/27). Αν και η σειρά των βιβλίων στο σώμα της Π.Δ. ποικίλει στις διάφορες εκδόσεις, όμως κανείς δεν παραβιάζει την παραπάνω ταξινόμηση.

Στην αποστολική εποχή παρακολουθούμε τον Παύλο μιλώντας στη Συναγωγή της Αντιόχειας της Πισιδίας, να αναφέρει στους ακροατές του, "ως είναι γεγραμμένον και εν τω Ψαλμώ τω δευτέρω" (Πράξ. 13/ιγ/33), γεγονός που σημαίνει ότι η αρίθμηση τουλάχιστον των Ψαλμών ήταν συγκεκριμένη και πλατιά γνωστή ήδη από εκείνη την εποχή.

Καθώς μιλούμε για τους Ψαλμούς, θα ήταν καλό ν' αναφερθούμε στη διαφορά που υπάρχει στην αρίθμησή τους ανάμεσα αφενός στο εβραϊκό κείμενο (που το ακολουθούν όλες οι σύγχρονες μεταφράσεις) και στη μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο'). Επίσης κάποιες εκδόσεις αφήνουν έξω από την αρίθμηση των εδαφίων τις επιγραφές ορισμένων Ψαλμών ενώ άλλες τις αριθμούν ως ξεχωριστό εδάφιο. Έτσι για παράδειγμα ο Ψαλμός με αριθμό 18/ιη' που στο εβραϊκό και στη Νεοελληνική Μετάφραση έχει 50 εδάφια, στη μετάφραση των Ο' παρουσιάζεται με αριθμό 17/ιζ' και με 51 εδάφια, ενώ στην ουσία πρόκειται για το ίδιο ακριβώς κείμενο.

Με το πέρασμα του χρόνου προέκυψε η ανάγκη να χωρίσουν τα ιερά κείμενα σε μικρότερα τμήματα, έτσι ώστε να μπορούν να βρίσκουν με ευκολία διάφορα σημεία. Έτσι για την Παλαιά Διαθήκη ξέρουμε πως ήδη από την εποχή που γράφτηκαν τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, το κείμενο είχε διαιρεθεί σε τμήματα που τα έλεγαν parashoth. Τα μεγαλύτερα κομμάτια χωρίζονταν με το να αρχίζει νέα παράγραφος ή αφήνοντας μια κενή γραμμή, ενώ τα μικρότερα αφήνοντας ένα κενό διάστημα μέσα στην γραμμή. Παρόμοιες διαιρέσεις που εφαρμόστηκαν και στο μασοριτικό κείμενο χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα στις Γραφές των Εβραίων. Ένα samech (=Σ) ανάμεσα σε προτάσεις δείχνει μια δευτερεύουσα διαίρεση του κειμένου ενώ ένα pe (=Π) στο τέλος μιας γραμμής δείχνει μια κύρια διαίρεση.

Η διαίρεση των parashoth σε εδάφια (χωρίς όμως να αριθμούνται) έγινε την περίοδο συγγραφής της Μισνά (γύρω στο 200 μ.Χ.), επειδή οι περισσότεροι από το λαό δεν γνώριζαν πια την αρχαία εβραϊκή γλώσσα κι οι ραβίνοι έπρεπε να διακόπτουν την ανάγνωση για να κάνουν μετάφραση του κειμένου στην τοπική γλώσσα της κάθε Συναγωγής. Τα σημεία διακοπής ορίζονταν με ένα σημάδι παρόμοιο με τη δική μας άνω-κάτω στιγμή (:) που και σήμερα χρησιμοποιείται στο εβραϊκό κείμενο αντί του σημείου της τελείας. Παρόμοια διαίρεση του κειμένου χρησιμοποιήθηκε αργότερα και στο κείμενο της Καινής Διαθήκης.

ISAIAS-SCROLL-am

Εικ. 1. -- Σελίδα του Ησαΐα σε περγαμηνή που βρέθηκε σε σπηλία στο Κουμράν. Το κείμενο δεν έχει χωρίσματα.

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Ανάλογο έργο έγινε και με το κείμενο της Καινής Διαθήκης ήδη από τους πρώτους αιώνες. Στην πραγματικότητα υπήρξαν αρκετές προσπάθειες υποδιαίρεσης, ανεξάρτητες μεταξύ τους, αρχικά σε παραγράφους που, φυσικά, ήταν διαφορετικές από αυτές που έχουμε σήμερα, καθώς χώριζαν το κείμενο σε μικρότερα ή μεγαλύτερα τμήματα, σύμφωνα με την υποκειμενική εκτίμηση εκείνου που έκανε την εργασία.

Κάποια στοιχειώδης διαίρεση του κειμένου σύμφωνα με την έννοια, που υπάρχει στον Βατικανό κώδικα σε τμήματα, που ονομάζονταν "τίτλοι" ή "κεφάλαια", δεν συναντάται σε άλλους κώδικες της ίδιας ή αμέσως μεταγενέστερης εποχής, όπως είναι ο Σιναϊτικός ή ο Αλεξανδρινός, που σημαίνει ότι και η διαίρεση αυτή δεν ήταν διαδομένη. Επίσης εργάστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση ο Αμμώνιος ο Αλεξανδρεύς και αργότερα ο Ευθάλιος και ο Ανδρέας Καισαρείας.

Στην κριτική έκδοση της Καινής Διαθήκης των Nestle-Aland περιλαμβάνονται δύο ξεχωριστά συστήματα αρίθμησης κεφαλαίων (παρουσιάζονται στο εσωτερικό περιθώριο των σελίδων). Η μία από αυτές (με πλάγιους αραβικούς αριθμούς) αναφέρεται στα "κεφάλαια", που βρέθηκαν σε αρχαία χειρόγραφα. Η δεύτερη αρίθμηση (με λατινικούς αριθμούς) αφορά τους Δέκα Πίνακες ή Κανόνες όπου ο Ευσέβιος διαίρεσε τα Ευαγγέλια σε κατάλληλες ενότητες με ένα έξυπνο σύστημα έτσι ώστε να είναι σε θέση να ταξινομεί το υλικό τους. Ο Πίνακας Ι περιέχει όλη την ύλη που υπάρχει και στα τέσσερα Ευαγγέλια, οι Πίνακες ΙΙ-ΙV περιέχουν την ύλη που υπάρχει σε δύο Ευαγγέλια, οι Πίνακες V-IX περιέχουν την ύλη που υπάρχει σε τρία Ευαγγέλια και ο Πίνακας Χ καταχωρεί την ύλη που είναι ξεχωριστή για καθένα Ευαγγέλιο. Με το σύστημα αυτό, που εξηγεί σε διασωθείσα επιστολή του προς τον Καρπιανό, ο Ευσέβιος ανέπτυξε ένα εύχρηστο σύστημα "διά τεσσάρων". (Βλ. Nestle-Aland "Novum Testamentum Graece", 26η έκδ., σελ. 69*, 73*-78*).

Είναι γενικά αποδεκτό ότι η διαίρεση της Βίβλου σε κεφάλαια με τη σημερινή μορφή έγινε στα 1205 από τον Stephen Langton, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Παρισιού και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ, που πέθανε στα 1227, και όχι από τον Γάλλο δομινικανό μοναχό και στη συνέχεια Καρδινάλιο Hugo de Sancto Caro, που πέθανε στην Ισπανία το 1263, όπως πίστευαν παλαιότερα, ο οποίος έκανε μια προσπάθεια όχι όμως αυτή που έχουμε σήμερα.

Στην Καινή Διαθήκη η αρίθμηση των εδαφίων ανά κεφάλαιο προστέθηκε αρχικά από τον Robert Estienne, στην έκδοσή του της ελληνικής Καινής Διαθήκης του 1551, που έμεινε γνωστή με το εκλατινισμένο του όνομα Stephanus. Η πρώτη πλήρης αγγλική Βίβλος που χρησιμοποίησε τη διαίρεση και σε εδάφια και σε κεφάλαια έγινε στα 1560 και είναι γνωστή ως "Βίβλος της Γενεύης". Ύστερα ο Theodor Beza χρησιμοποίησε την αρίθμηση αυτή και στη δική του έκδοση του παραδεκτού κειμένου της Καινής Διαθήκης (Textus Receptus) το 1565. Αυτή η αρίθμηση επικράτησε και χρησιμοποιείται πλέον σε όλο τον κόσμο.

Όσο σπουδαία όμως και αν είναι η επινόηση αυτής της αρίθμησης, δεν παύει να είναι έργο ανθρώπινο και συνεπώς ατελές και όχι θεόπνευστο. ΓιΆ αυτό και η σύγχρονη αντίληψη των ειδικών είναι να χρησιμοποιείται μόνο για λόγους αναφοράς, όχι όμως και για την ερμηνεία. Σαν αποτέλεσμα οι νεότερες εκδόσεις των Γραφών σε αρκετά σημεία ακολουθούν νέες διαιρέσεις του κειμένου και, παρόλο που χρησιμοποιούν την κοινή αρίθμηση, ωστόσο χωρίζουν το κείμενο σε διαφορετικά σημεία είτε με κενό είτε με εισαγωγή υπότιτλων.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Οι παραπομπές και σημειώσεις που υπάρχουν στα περιθώρια των σελίδων σε ορισμένες εκδόσεις των Αγίων Γραφών, προστέθηκαν από τους αντιγραφείς, τους μεταφραστές στις διάφορες γλώσσες και τους εκδότες. Οι παραπομπές στέλνουν τον αναγνώστη σε άλλες περικοπές με παράλληλο νόημα, γεγονότα και εξιστορήσεις, άμεσες αναφορές φράσεων ή και ολόκληρων στίχων από άλλα μέρη της Βίβλου και συνδέσεις μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης όσον αφορά εκπλήρωση προφητειών.

Το σύστημα παραπομπών που υπάρχει στη Νεοελληνική Μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας (γνωστής ως του Βάμβα), είναι σπουδαίο εργαλείο μελέτης επειδή, παρά τις όποιες αδυναμίες, παραπέμπει τον αναγνώστη σε σχετικές περικοπές διευκολύνοντας και πλουτίζοντας τη μελέτη του. Αν μάλιστα ληφθούν υπόψη οι τεχνικές δυσκολίες της εποχής που έγινε, μπορεί να χαρακτηριστεί ως έργο μνημειώδες. (Δυστυχώς, αν και προσπαθήσαμε, δεν μπορέσαμε να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για τα άτομα που τις επεξεργάστηκαν). Αντίθετα οι παραπομπές που υπάρχουν στην τελευταία Δημοτική Μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, είναι πολύ λιγότερες και αναφέρονται μόνο σε παράλληλα χωρία.

Οι σημειώσεις παρέχουν πληροφορίες σχετικές με το κείμενο. Συνήθως βοηθούν στην ταύτιση γεωγραφικών όρων, ιστορικών γεγονότων και προσώπων, που σε άλλα σημεία παρουσιάζονται με διαφορετικό ή παραλλαγμένο όνομα. Υπάρχουν τέλος σημειώσεις που παραθέτουν εναλλακτικές αποδόσεις κάποιων λέξεων, που μεταφραζόμενες διαφορετικά θα μπορούσαν να επηρεάσουν το νόημα του κειμένου.

Τις τελευταίες δεκαετίες κυκλοφορούν σε άλλες γλώσσες εκδόσεις με ιδιαίτερα συστήματα παραπομπών και ερμηνευτικών σημειώσεων. Παρά τη χρησιμότητά τους, όμως, ενέχουν τον κίνδυνο να υποβάλλουν στον αναγνώστη τις δογματικές, ιστορικές, πολιτιστικές κ.λπ. απόψεις του εκδότη τους και για το λόγο αυτό μάλλον δε θα πρέπει πλέον να θεωρούνται εκδόσεις της Βίβλου, αλλά εργαλεία μελέτης. Για αυτό κανένα τέτοιο έργο δεν πρέπει να υποκαταστήσει τη μελέτη της ίδιας της Αγίας Γραφής.

***

Όσα προαναφέρθηκαν φανερώνουν τι μεγάλη προσπάθεια έγινε μέσα στους αιώνες, ώστε να φτάσουμε σήμερα σε ένα ενιαίο σύστημα διαίρεσης και ταξινόμησης του κειμένου των Αγίων Γραφών και δείχνουν πόσο σπουδαίο ήταν το έργο που ανέλαβαν εκείνοι οι πρωτοπόροι μελετητές των ιερών κειμένων για να το χρησιμοποιούμε εμείς σήμερα.

Με τα λιγοστά μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, καθώς όλα γίνονταν "με το χέρι", χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλα μέσα που υπάρχουν τώρα στη διάθεσή μας, το έργο τους αυτό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο και κοπιώδες, οι άνθρωποι αυτοί διέθεσαν μεγάλο μέρος του χρόνου και των χρημάτων τους, πιστεύοντας στην αξία της βιβλικής μελέτης. Μάλιστα και όχι σπάνια, αρκετοί από αυτούς διακινδύευσαν την ίδια τους τη ζωή, καθώς ήρθαν σε αντίθεση με το συνήθως σκοταδιστικό εκκλησιαστικό κατεστημένο.

Οι περισσότεροι σήμερα αγνοούν τη σημασία αυτών των πρωτοπόρων της βιβλικής μελέτης, όμως πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά χωρίς τη δική τους συμβολή. Θεού θέλοντος ελπίζουμε σε επόμενα τεύχη να παρουσιάσουμε βιογραφικά στοιχεία ορισμένων από αυτούς.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Πολλές ελληνικές και ξένες πηγές χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των παραπάνω στοιχείων. Ξεχωρίζουμε το πόνημα του Στ. Μπαϊρακτάρη, π.θ., "Γνωριμία με την Καινή Διαθήκη", Αθήνα 1958, για το χρήσιμο υλικό του.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Ήταν το Τελευταίο Δείπνο πασχαλινό;

 ΕΡΩΤΗΣΗ:

"Είναι αλήθεια ότι ο Χριστός έφαγε εβραϊκό Πάσχα (seder) στο Τελευταίο Δείπνο με τους μαθητές;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Γενικά πιστεύεται ότι το Τελευταίο Δείπνο του Κυρίου έλαβε χώρα βράδυ Πέμπτης, ότι ο Χριστός πέθανε Παρασκευή και αναστήθηκε νωρίς την Κυριακή. Όμως, δεν συμφωνούν όλοι για τις ημερομηνίες που έλαβε χώρα το Τελευταίο Δείπνο και η σταύρωση, επειδή υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις διηγήσεις από τη μία πλευρά των συνοπτικών Ευαγγελίων (Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς) και από την άλλη του Ιωάννη. Μάλιστα εξαιτίας αυτού κάποιοι έφτασαν ως το σημείο ν' αμφισβητήσουν τη γνησιότητά τους.

Οι συνοπτικοί δίνουν την εντύπωση ότι ο Χριστός με τους μαθητές Του έφαγε κανονικό Πάσχα. Για παράδειγμα μνημονεύουμε: "ητοίμασαν το πάσχα. Και ότε ήλθεν η ώρα, εκάθισεν εις την τράπεζαν, και οι δώδεκα απόστολοι μετΆ αυτού. Και είπε προς αυτούς, Πολύ επεθύμησα να φάγω το πάσχα τούτο με σας πρωτού να πάθω" (Λουκ. 22/κβ/13-15, πρβλ. Ματθ. 26/κς/17-19, Μάρκ. 14/ιδ/12 κ.λπ.). Επίσης γράφουν: "Την πρώτην των αζύμων" (Ματθ. 26/κς/17), "Τη πρώτη ημέρα των αζύμων, ότε εθυσίαζον το πάσχα" (Μάρκ. 14/ιδ/12) και "Ήλθε δε η ημέρα των αζύμων, καθΆ ην έπρεπε να θυσιάσωσι το πάσχα" (Λουκ. 22/κβ/7). Είναι όμως έτσι;

Υπενθυμίζεται ότι το ιουδαϊκό Πάσχα περιλάμβανε δύο μέρη: Το πρώτο ήταν η θυσία του πασχαλινού αμνού και σύμφωνα με το Νόμο του Θεού η ημέρα που σφαζόταν ο αμνός του Πάσχα ήταν η 14 Νισάν, "προς το εσπέρας" (Έξοδ. 12/ιβ/6,18, Λευ. 33/λγ/5, Αρ. 9/θ/3, 28 16, Ιεζ. 45/με/21). Το βράδυ της ίδιας μέρας (άρα στην αρχή της επόμενης, κατά το εβραϊκό ημερολόγιο) αυτό το αρνί το έτρωγαν μαζί με πικρά χόρτα και άζυμα. Το δεύτερο μέρος περιλάμβανε την Εορτή των Αζύμων, που διαρκούσε επτά μέρες κατά τις οποίες δεν έτρωγαν τίποτα με ζύμη. Η Εορτή των Αζύμων άρχιζε την ίδια ώρα που έτρωγαν το πασχαλινό αρνί (Έξοδ. 12/ιβ/18) και συνεπώς "η πρώτη των αζύμων" ήταν η 15 Νισάν (Αριθμ. 28/κη/17). Μετά την εγκατάσταση στην Παλαιστίνη, ο εορτασμός του Πάσχα γινόταν μόνο στην Ιερουσαλήμ, όπου έπρεπε να συναχθούν από όλο το Ισραήλ, και η θυσία δεν γινόταν πια από κάθε οικογένεια ξεχωριστά αλλά ο αμνός έπρεπε να σφαχτεί από τους Λευίτες και ύστερα οι οικογένειες τον έτρωγαν στο σπίτι που έμεναν ή φιλοξενούνταν (Δευτ. 16/ις/1-8, Β' Χρον. 30/λ/1-5). Αυτό συνεχίστηκε μέχρι την καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. (Ο Ιώσηπος αναφέρει πως το 65 μ.Χ. συγκεντρώθηκαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στα τρία εκατομμύρια λαού).

Όμως ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του βεβαιώνει σαφώς ότι 14 Νισάν ήταν η Παρασκευή της Σταύρωσης. Αυτό φαίνεται με πάρα πολλούς τρόπους, ανάμεσα στους οποίους ότι (α) το Τελευταίο Δείπνο έλαβε χώρα "προ της εορτής του Πάσχα" (Ιωάν. 13/ιγ/1), (β) οι μαθητές νόμιζαν ότι ο Ιούδας πήρε οδηγίες να αγοράσει τα πράγματα "ων χρείαν είχον εις την εορτήν" (Ιωάν. 13/ιγ/29), (γ) οι Ιουδαίοι δεν μπήκαν στο πραιτώριο, για να μη μιανθούν, "ίνα φάγωσιν το πάσχα" (Ιωάν 18/ιη/28/), (δ) όταν ο Πιλάτος παρουσίασε τον Ιησού στους Ιουδαίους ήταν μεσημέρι "παρασκευή του Πάσχα" (Ιωάν. 19/ιθ/14), (ε) εκείνη την Παρασκευή έγιναν πολλά που δε θα μπορούσαν να γίνουν σε ημέρα εορτής, όπως π.χ. η σύλληψη, δίκη, σταύρωση, αποκαθήλωση και ταφή του Χριστού, επίσης αγόρασαν το σάβανο και τ' αρώματα.

***

Ο Ιησούς Χριστός γιόρταζε το Πάσχα και όλες τις άλλες γιορτές του Κυρίου σύμφωνα με την τάξη ως πιστός τηρητής του Νόμου. Δεδομένου λοιπόν ότι όλα τα αρνιά θα θυσιάζονταν την επόμενη ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να υπήρχε πασχαλινός αμνός στην προετοιμασία του Τελευταίου Δείπνου. Επίσης πουθενά δεν γίνεται λόγος για "άζυμα" αλλά λέγεται ότι ο Ιησούς "λαβών τον ΑΡΤΟΝ ευλόγησε, και κόψας έδιδεν εις αυτούς" (Λουκ. 24/κδ/30, Ματθ. 26/κς/26, Μάρκ. 14/ιδ/22, Α' Κορ. 11/ια/23-24). (Για το λόγο αυτό η Ορθόδοξη και άλλες εκκλησίες δεν χρησιμοποιούν "άζυμα" στην κοινωνία αλλά κανονικό ψωμί όπως γινόταν ανέκαθεν από όλους. Μόλις τον 9ο αιώνα η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία εισήγαγε τη χρήση αζύμων -μια ακόμη αιτία για το σχίσμα-, η οποία μέσω των Λουθηρανών πέρασε και σε ορισμένους άλλους Διαμαρτυρόμενους).

Το θέμα έχει πολλές ακόμη λεπτομέρειες που δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν στα όρια αυτής της απάντησης. Σύμφωνα με όλα αυτά όμως μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι ο Ιησούς και οι μαθητές Του δε μπορεί να έφαγαν την τελευταία εκείνη νύχτα πασχαλινό δείπνο σε λάθος χρόνο.

Η λύση στο πρόβλημα της φαινομενικής "ασυμφωνίας" των Ευαγγελιστών βρίσκεται στο γεγονός ότι οι συνοπτικοί χρησιμοποιούν τους όρους "Πάσχα" και "εορτή των αζύμων" περίπου ως συνώνυμους, χωρίς να δίνουν σημασία στις χρονολογικές λεπτομέρειες. Όπως ορθά παρατηρεί ο Κ. Ζαμπέλης στο βιβλίο του "Η Μεγάλη Εβδομάδα του Κυρίου Ιησού Χριστού", "οι Ευαγγελιστές δεν ενδιαφέρονται να δώσουν μια ακριβή ημερολογιακή καταγραφή των γεγονότων, αλλά μάλλον να προβάλλουν την ουσία και το μήνυμά τους όπως αυτό πλημμύριζε την καρδιά τους".

Η προσκόλληση και επιμονή σε τέτοια ζητήματα, το μόνο που καταφέρνει είναι να διαιρεί την Εκκλησία. Μνημονεύουμε από την ιστορία το ζήτημα των "τεσσαρεσκαιδεκατιτών", που αντιμετώπισε η Α' Οικουμενική Σύνοδος, αλλά και από τους σύγχρονους καιρούς αναφέρονται κάποιοι "Μεσσιανικοί Ιουδαίοι" που, ως άλλοι "ιουδαΐζοντες" προσπαθούν να επιβάλλουν στον χριστιανικό κόσμο τον εορτασμό του ιουδαϊκού Πάσχα και μάλιστα σύμφωνα με την σύγχρονη παράδοση των ισραηλιτών (sender).

Όλα αυτά είναι μια επιπλέον επιβεβαίωση της βιβλικής αλήθειας, ότι "το γράμμα θανατόνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί".

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

TO NEO NWEEK

Πώς η έκρηξη του χριστιανισμού στα αναπτυσσόμενα έθνη μετασχηματίζει τη μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου

Η μεταβαλόμενη όψη της Εκκλησίας

TO NEO PROSWPO

Το άρθρο του K. L. Woodward[*] που ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε στο NEWSWEEK (16-4-2001). Αν και δεν συμφωνούμε με όλα όσα γράφονται σ' αυτό, το παρουσιάζουμε χωρίς περικοπές επειδή παρουσιάζει πολλές αλήθειες που καλό είναι να γνωρίζουν οι πιστοί του Χριστού για τη σημερινή κατάσταση στον "χριστιανικό" κόσμο.

Είναι Κυριακή πρωί στο Agbor, ένα μακρινό χωριό στη νοτιοδυτική Νιγηρία, όπου τα κοτόπουλα τσιμπολογάνε στους δρόμους και τα ποδήλατα είναι περισσότερα από τ' αυτοκίνητα. Όλο το πρωί γυναίκες ντυμένες με λαμπρά χρωματιστά φορέματα, κρατώντας παιδιά με μεγάλα μάτια στα χέρια, άνδρες με άσπρα κυριακάτικα πουκάμισα και σκούρα παντελόνια συρρέουν σαν ποτάμι στις εκκλησίες.

Υπάρχουν περισσότερες από 20 σ' ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μερικές είναι σαφώς Ρωμαιοκαθολικές, Αγγλικανικές και Ευαγγελικές - καρπός του έργου ιεραποστόλων από τη Δύση. Όμως οι περισσότερες έχουν ξεκάθαρα αφρικανική προέλευση, όπως η Ουράνια Εκκλησία του Χριστού, η Θαυματουργική Αποστολική Εκκλησία και η Εκκλησία των Νικητών. Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Αφρικανική ήπειρο, όπου ο χριστιανισμός είναι μια εμπειρία που διαρκεί επί 24 ώρες όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Στους φθαρμένους ασφαλτοστρωμένους δρόμους οι επιφάνειες των φορτηγών αυτοκινήτων και λεωφορείων φέρουν χριστιανικά συνθήματα όπως "ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ", "ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ" και "Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ". Μέσα στις αγορές των πόλεων η ρυθμική ποπ μουσική μεταφέρει ένα χαρούμενο χριστιανικό μήνυμα σε γλώσσες όπως η ίμπο, η τούι ή η σουαχίλι. Ακόμη και οι επιγραφές των καταστημάτων δίνουν μαρτυρία όπως: ΚΟΥΡΕΙΟ "ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ", ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ "Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΜΟΥ" και ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ "ΕΜΠΙΣΤΕΥΣΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΟΙ MERCEDES BENZ".

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣ;

Αυτή είναι η καρδιά της σύγχρονης Αφρικής. Και νότια από τη Σαχάρα, τουλάχιστον, αυτή η καρδιά είναι περήφανα χριστιανική. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β' έχει επισκεφθεί την Αφρική δέκα φορές περισσότερο από κάθε άλλη ήπειρο έξω από την Ευρώπη - και δικαιολογημένα. Εδώ ανάμεσα στους Ashanti και τους Baganda και τις χιλιάδες άλλες φυλές που νέμονται τη δεύτερη σε μέγεθος ήπειρο, ο χριστιανισμός εξαπλώνεται ταχύτερα από κάθε άλλη φορά ή άλλο τόπο στα τελευταία 2.000 χρόνια. Ανάμεσα στους πιο διάσημους Αφρικανούς χριστιανούς είναι ένας από τη φυλή Ίμπο στη Νιγηρία, ο Καρδινάλιος Francis Arinze, ένας αξιωματούχος στο Βατικανό που τώρα θεωρείται ως ο επικρατέστερος υποψήφιος για να γίνει ο πρώτος μαύρος πάπας.

Στα 1900, στην αρχή αυτού που οι Αμερικανοί Διαμαρτυρόμενοι ονόμασαν ως "ο Χριστιανικός Αιώνας", 80% των χριστιανών ήταν είτε Ευρωπαίοι είτε Βορειοαμερικανοί. Σήμερα το 60% είναι πολίτες του "Κόσμου των 2/3" - Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική. "Το κέντρο του χριστιανισμού μετατοπίστηκε νοτιότερα", λέει ο Andrew Walls, ειδικός στην ιστορία των χριστιανικών ιεραποστολών, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, στη Σκωτία. "Τα γεγονότα που διαμορφώνουν τον χριστιανισμό του 21ου αιώνα συμβαίνουν στην Αφρική και την Ασία". Η ίδια η Ευρώπη είναι τώρα μια μετα-Χριστιανική κοινωνία όπου η θρησκεία υπάρχει βασικά μόνο στα χαρτιά. Στη Σκωτία λιγότεροι από το 10% των χριστιανών πηγαίνουν τακτικά στις εκκλησίες, όμως στις Φιλιππίνες το ποσοστό είναι 70%. Μόνο στη Νιγηρία υπάρχουν επτά φορές περισσότεροι Αγγλικανοί/Επισκοπελιανοί από όσοι σε όλες τις ΗΠΑ. Στην Κορέα υπάρχουν τώρα τετραπλάσιοι Πρεσβυτεριανοί από την Αμερική.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ

Αλλά η παλίρροια των μη-Δυτικών χριστιανών δεν αλλάζει μόνο το χάρτη του χριστιανικού κόσμου^ επίσης αλλάζουν και τα ρεύματα επιρροής μέσα στους κόσμους των Ρωμαιοκαθολικών και Διαμαρτυρόμενων. Πριν ένα μήνα οι προεδρεύοντες επίσκοποι της παγκόσμιας Αγγλικανικής Κοινωνίας συναντήθηκαν στη Β. Καρολίνα εν μέσω ενός ρήγματος ανάμεσα στις ορθολογιστικές εκκλησίες της δύσης και τις εκρηκτικά εξαπλούμενες πιο συντηρητικές εκκλησίες της Αφρικής και της Ασίας. Στις 21 Φεβρουαρίου ο πάπας διεύρυνε το Κολέγιο των Καρδιναλίων στον αριθμό ρεκόρ των 184. Από τους 135 που έχουν δικαίωμα να εκλέξουν τον επόμενο πάπα, το 41% προέρχονται από μη-Δυτικές χώρες. Και καθώς ο χριστιανισμός γίνεται περισσότερο παγκόσμια θρησκεία, θεολόγοι από την Ινδία και άλλα σημεία της Ασίας αναπτύσσουν νέες και συχνά αμφισβητήσιμες ερμηνείες της πίστης, που βασίζονται στις επαφές τους με τις ινδουιστικές και βουδιστικές παραδόσεις.

Η ανάδυση του μη-Δυτικού χριστιανισμού έχει πολλούς συγκλίνοντες λόγους. Στη Λατινική Αμερική, η πίστη που έφτασε εκεί το 16ο αιώνα μαζί με τους κονκισταδόρους [τους Ισπανούς κατακτητές], τώρα εξαπλώνεται κατά ένα μέρος επειδή αυξάνεται ο πληθυσμός. Στην Ινδία η αύξηση συμβαίνει κυρίως μεταξύ των περιφρονημένων, που βρίσκουν στο χριστιανισμό την ελπίδα και αξιοπρέπεια που τους αρνείται το αυστηρό σύστημα των καστών. Στην Κίνα ο χριστιανισμός απαντά σε υπαρξιακά προβλήματα που ο Μαρξισμός απέτυχε ν' απαντήσει. Όμως, οπουδήποτε εξαπλώνεται ο χριστιανισμός, αντιμετωπίζεται επίσης ως η θρησκεία της επιτυχημένης Δύσης - ένας πνευματικός τρόπος ζωής που είναι συμβατός με την ανώτερη εκπαίδευση, την τεχνολογία και την παγκοσμιοποίηση. Οι Αμερικανοί ιεραπόστολοι ποτέ δεν ήταν τόσο δραστήριοι στον αναπτυσσόμενο κόσμο, προσφέροντας στους φτωχούς υγεία και εκπαίδευση και πλησιάζοντας μέσω της τηλεόρασης τα πιο ταπεινά σπίτια με το μήνυμα των θαυμάτων και της σωτηρίας.

Σαν αποτέλεσμα, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο χριστιανισμός έχει γίνει η θρησκεία κυρίως των φτωχών, των περιθωριακών, των αδύναμων και, σε μερικά σημεία της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, των καταπιεσμένων. "Ο χριστιανισμός δεν είναι πια η θρησκεία των λευκών", λέει ο Larry Eskridge του Ινστιτούτου για τη Μελέτη των Αμερικανών Ευαγγελικών στο Κολέγιο Wheaton του Illinois. "Τώρα τον διεκδικούν άλλοι".

ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟΙ ΙΕΡΕΙΣ

Οι χριστιανοί στη Δύση ήδη αντιμετωπίζουν τ' αποτελέσματα αυτής της μαζικής δημογραφικής μετατόπισης. Χώρες που άλλοτε θεωρούνταν πατρίδες των χριστιανών, έχουν γίνει ο ιεραποστολικός αγρός της νέας χιλιετίας. Ευαγγελιστές από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική διοργανώνουν τώρα ευαγγελιστικές εκστρατείες σε πόλεις όπως το Λονδίνο και το Βερολίνο. Τα αποτελέσματα στο Ρωμαιοκαθολικισμό είναι ιδιαίτερα προφανή. Ένας στους έξι ιερείς που υπηρετούν στις Ρωμαιοκαθολικές ενορίες της Αμερικής, έχει έρθει από το εξωτερικό και στα ιεροσπουδαστήρια, ανάμεσα στους σπουδαστές που έχουν γεννηθεί στην Αμερική, μια μεγάλη αναλογία έχει ασιατική προέλευση. Στα σεμινάρια της Ρώμης οι σπουδαστές από χώρες που ήταν πρώην ιεραποστολικοί αγροί, είναι ισάριθμοι μ' εκείνους από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Οι ΗΠΑ ήταν άλλοτε η μεγαλύτερη πηγή νέων στις τάξεις των Ιησουιτών. Σήμερα τη θέση αυτή έχει πάρει η Ινδία.

Όμως για εκατομμύρια χριστιανών στην Αφρική και την Ασία λέξεις όπως "Διαμαρτυρόμενος" ή "Ρωμαιοκαθολικός" έχουν ελάχιστη ή καθόλου σημασία ταυτότητας. Σύμφωνα με τον David B. Barrett, συνεργάτη συγγραφέα της Παγκόσμιας Χριστιανικής Εγκυκλοπαίδειας, υπάρχουν τώρα 33.800 διαφορετικά χριστιανικά δόγματα. "Και τα ταχύτερα αυξανόμενα είναι τα ανεξάρτητα, που δεν έχουν δεσμούς με τον ιστορικό χριστιανισμό", λέει. Μόνο στην Αφρική, η κατάρρευση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας πριν από μισό αιώνα είδε την καταπληκτική αύξηση ιθαγενών χριστιανικών αιρέσεων που εμπνεύστηκαν από προσωπικές προφητείες και οράσεις. Σε όλη τη Νιγηρία υπάρχουν χιλιάδες "λευκοντυμένων" συναθροίσεων όπως εκείνες της Ουράνιας Εκκλησίας του Χριστού - ένα όνομα που ο ιδρυτής της, ο Samuel Bibewu Oshoffa είδε γραμμένο στον ουρανό το 1947. Στην όραση αυτή ο Θεός είπε στον Oshoffa τι ρούχα πρέπει να φορούν οι αληθινοί πιστοί και γιατί πρέπει να είναι ξυπόλυτοι στη διάρκεια των τελετών - όπως διατάχθηκε να κάνει ο Μωυσής όταν πλησίασε την φλεγόμενη βάτο.

Όπως στο παρελθόν, οι σημερινοί χριστιανοί τείνουν να επιλέγουν από τη Βίβλο οτιδήποτε ταιριάζει με τις ανάγκες τους - και να αγνοούν ό,τι δεν ταιριάζει με τις θρησκευτικές παραδόσεις της πατρίδας τους. Οι Κινέζοι που η παράδοσή τους έχει ως υπόβαθρο τον Κομφούκιο, δεν έχουν την έννοια της προσωπικής αμαρτίας - πολύ περισσότερο δεν έχουν την ιδέα του προπατορικού αμαρτήματος. Όμως έχουν πολύ ζωντανή αίσθηση των "ζωντανών προγόνων" και την υποχρέωση να τους τιμούν. Την κινέζικη πρωτοχρονιά, λέει ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Chen Shih-kwang της Taichung, στην Ταϊβάν, "κάνουμε τη λειτουργία, ύστερα τιμούμε τους προγόνους" - μια αντίληψη εντελώς ξένη στο δυτικό χριστιανισμό. Στην Ινδία, όπου η αμαρτία ταυτίζεται με το κακό κάρμα στην παρούσα και παλαιότερες ζωές, πολλοί νεοκατήχητοι ερμηνεύουν ότι ο σταυρός σημαίνει πως η αυτοθυσία του Ιησού αφαιρεί τις δικές τους καρμικές ατέλειες, απελευθερώνοντας με τον τρόπο αυτό τις ψυχές τους από μελλοντικές αναγεννήσεις.

ΝΕΟΣ "ΚΩΔΙΚΑΣ ΗΘΙΚΗΣ"

Σε ορισμένα μέρη της Αφρικής, όπου η αστυφιλία έχει αποδιοργανώσει την παλιά ηθική της φυλής, πολλοί νέοι χριστιανοί την έχουν αντικαταστήσει με τον αυστηρό "κώδικα καθαρότητας" που διέπει την προσωπική συμπεριφορά που βρίσκουν στο βιβλίο του Λευιτικού. Από το άλλο άκρο, στην επίσημα Ρωμαιοκαθολική Βραζιλία, πολλοί συμβιβάζουν τις παλιές θεότητες των φυλών τους, που έφεραν από την Αφρική μέσω του δουλεμπορίου πριν από τέσσερις αιώνες - αν και τους έχουν δώσει διαφορετικά ονόματα. Έτσι στην Bahia μπορούν να τιμούν το πρωί τον άγιο Γεώργιο που σκότωσε το δράκο, και το βράδυ να τιμούν τον ίδιο ως προστάτη του κυνηγιού με τη μορφή του Oxosi, μιας πνευματιστικής αφρικανικής θεότητας. "Δεν νομίζω ότι υπήρξε περισσότερο δραματική στιγμή στην προσπάθεια προσδιορισμού του Χριστού από τον τέταρτο μ.Χ. αιώνα, όταν η Σύνοδος της Νίκαιας συγκροτήθηκε για ν' αποφασίσει τι ήταν ορθόδοξο και τι όχι", λέει ο Martin Palmer, διευθυντής του Διεθνούς Γραφείου Συμβούλων για τη Θρησκεία, Εκπαίδευση και Πολιτισμό (International Consultancy on Religion, Education and Culture), στο Μάντσεστερ της Αγγλίας.

Από την αρχή ο χριστιανισμός ήταν μια αποδημητική θρησκεία, που επιδίωκε να εμφυτεύσει το Ευαγγέλιο στο κέντρο των ποικίλων πολιτισμών στους οποίους μπορούσαν να διεισδύσουν οι ιεραπόστολοι. Σ' αυτή τη διαδικασία, το Ευαγγέλιο όχι μόνο μεταφυτεύθηκε αλλά επίσης ερμηνεύθηκε ξανά και ξανά. Όμως στις μορφές που αναπτύχθηκε (ειδικότερα στο Ρωμαιοκαθολικισμό), ο δυτικός χριστιανισμός υπογράμμισε επίσης τη σπουδαιότητα της διατήρησης της δογματικής ορθοδοξίας. Τώρα που ο χριστιανισμός γίνεται μια αληθινά παγκόσμια θρησκεία, το πρόβλημα είναι πώς ν' αποφασίσεις ποια στοιχεία δυτικής σκέψης και πολιτισμού είναι βασικά για την πίστη.

Μόλις το προηγούμενο Φθινόπωρο το Βατικανό έκδωσε ένα πολύ προβληματικό έγγραφο σε μια προσπάθεια να χαλιναγωγήσει εκείνο που ο πάπας θεωρεί συμβιβαστικές τάσεις ανάμεσα σε μερικούς επισκόπους και θεολόγους της Ασίας απέναντι στις άλλες θρησκείες του κόσμου. Στην εγκύκλιο "Dominus Iesus" η Σύνοδος για το Δόγμα της Πίστης τόνισε ξανά τη μοναδικότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως την οδό που έχει το προνόμιο να οδηγεί στη σωτηρία. Όμως το κύριο ενδιαφέρον, αυτού του με έκταση 9.000 λέξεων εγγράφου, ήταν ο φόβος του Βατικανού για το συγκριτισμό ή ανάμειξη των θρησκειών- ανάμεσα στους Ρωμαιοκαθολικούς ιεραπόστολους που επηρεάστηκαν από τις ασιατικές θρησκευτικές αξίες. Δεν είναι όλες οι θρησκείες ίσες, επιμένει η Σύνοδος: "Οι Ρωμαιοκαθολικοί πρέπει να είναι αφοσιωμένοι στην διακήρυξη της αναγκαιότητας μεταστροφής στον Ιησού Χριστό".

Η εγκύκλιος "Dominus Iesus" δέχτηκε αμέσως κριτική -ακόμη και στη Ρώμη- από λόγιους που ασχολούνται με την ιεραποστολή, που έχουν εργαστεί πολύ καιρό για να βρουν έναν τρόπο για να παρουσιάζουν τον Χριστό με όρους κατανοητούς στους Ινδουιστές και Βουδιστές. "Η Εκκλησία δεν μπορεί να παραβλέπει πώς το Πνεύμα του Θεού εργάζεται σε άλλους λαούς, σε όλους τους πολιτισμούς και θρησκείες", επέμεινε ο π. George Karakunnel του Ποντιφίκιου Πανεπιστημίου στην Aluva της Ινδίας.

ΙΗΣΟΥΣ ΣΕ ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΟ ΣΤΙΛ

Αντί ν' απαιτείται από τους Ινδούς προσήλυτους να δέχονται τον Ιησού όπως τον καταλαβαίνουν οι δυτικοί, μερικοί ιεραπόστολοι σήμερα προσφέρουν έναν Χριστό που ταιριάζει με τις θρησκευτικές παραδοσιακές αξίες των ιθαγενών. Έτσι, σε πολλές εκκλησίες της Ινδίας, όπως και σε διάφορα χριστιανικά ashrams, οι ιερείς έχουν αποδεχτεί το ντύσιμο και το τυπικό της ινδουιστικής πλειοψηφίας. Η λειτουργία μπορεί ν' αρχίζει εκφωνώντας το "Om", τον ιερό ήχο από τις Βέδες, και κατά τη θεία κοινωνία οι ιερείς μερικές φορές μοιράζουν παραδοσιακά ινδουιστικά prasad (αγιασμένα φρούτα και γλυκίσματα) μαζί με τον άρτο της Ευχαριστίας. Όμως η ανάμειξη του χριστιανισμού με τις ινδικές παραδόσεις συχνά φτάνει στα άκρα. Στο Jeevan Dhara Ashram, στην ινδουιστική άγια πόλη του Rishikesh, η Vandana Mataji, μια Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, τέσσερις φορές τη μέρα ψάλλει bhajans (λατρευτικούς ύμνους) δοξάζοντας τον Ιησού και τον Κρίσνα, τρώει αποκλειστικά φυτικές τροφές και κάνει σιωπηλό διαλογισμό μαζί με τους αναχωρητές. "Οι χριστιανοί δεν έχουν το μονοπώλιο του Χριστού", διδάσκει η Vandana Mataji. "Ούτε η γνώση τους γι' Αυτόν εξαντλεί την πλήρη αλήθεια".

Για τους περισσότερους Ασιάτες, ωστόσο, εκείνο που κάνει ελκυστικό τον Ιησού είναι η ταύτισή Του με τους φτωχούς και όσους υποφέρουν. "Αν είσαι ανέγγιχτος στην Ινδία, το να συναντήσεις αυτόν τον Ιησού για πρώτη φορά είναι δυναμική γνώση", λέει ο πρώην Διαμαρτυρόμενος ιεραπόστολος Scott Sunquist, του Θεολογικού Σεμιναρίου του Πίτσμπουργκ. Όμως περισσότερο σπουδαίο, λέει ο π. Karakunnel, οι ίδιοι οι Ασιάτες χριστιανοί πρέπει να κηρύξουν τον Χριστό μέσω της "απελευθέρωσης των στερημένων και των καταπιεσμένων". Αυτό, πράγματι, ήταν κυρίως εκείνο που έκανε η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτα - άφηνε τον Χριστό να μιλάει μέσα από τα δικά της έργα ελέους, αντί να προσηλυτίζει άλλους.

Εκείνο που δε μπορούν να καταλάβουν πολλοί χριστιανοί στις ΗΠΑ είναι πως όταν οι Ασιάτες μεταστρέφονται στο χριστιανισμό χρειάζονται τεράστιο θάρρος. Οι προσήλυτοι ουσιαστικά διαγράφονται από την οικογένεια και τους γείτονές τους - και συχνά γίνονται στόχος διωγμών. Τους τελευταίους έξι μήνες οι Κινέζοι κομμουνιστές έχουν καταστρέψει περίπου 1.500 οίκους λατρείας -τους περισσότερους χριστιανικούς- τα μέλη των οποίων αρνούνταν ν' αποδεχτούν τον κρατικό έλεγχο. Στην Ινδία που στα λόγια είναι κοσμικό κράτος, πάρα πολλοί χριστιανοί έχουν δολοφονηθεί και οι εκκλησίες τους έχουν καταστραφεί ύστερα από την εξέγερση ομάδων φανατικών Ινδουιστών. Το βράδυ των Χριστουγέννων οι εκκλησίες σε εννέα πόλεις της Ινδονησίας βομβαρδίστηκαν, όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 18 πιστοί και περίπου 100 άλλοι τραυματίστηκαν. 'λλοι 90 χριστιανοί δολοφονήθηκαν στο νησί Kasiui επειδή αρνήθηκαν να μεταστραφούν στο μουσουλμανισμό, και περίπου 600 εξακολουθούν να είναι κρατούμενοι.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Αν κάποια ήπειρος κρατάει το μέλλον του χριστιανισμού, πολλοί ειδικοί σε θέματα ιεραποστολής πιστεύουν ότι αυτή είναι η Αφρική. Εκεί βλέπουν την ιστορία να κάνει μια δεύτερη πράξη: όπως οι φυλές της Βόρειας Ευρώπης ήρθαν στο χριστιανισμό ύστερα από την κατάπτωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έτσι κι οι Αφρικανοί δέχονται τον χριστιανισμό απέναντι στο μαζικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό χάος. Έχοντας υποφέρει από διεφθαρμένα καθεστώτα, συντριπτική φτώχεια, την επιδημία του AIDS και γενοκτονίες -όπως στη Ρουάντα και το Σουδάν- οι Αφρικανοί βρίσκουν ότι η εκκλησία είναι το μόνο μέρος που μπορούν να καταφύγουν για θεραπεία, ελπίδα και υλική βοήθεια από τους πιο τυχερούς χριστιανούς της Δύσης.

Αλλά υπάρχουν και πολιτισμικοί παράγοντες που επιδρούν, επίσης. Οι Αφρικανοί πάντα αναγνώριζαν έναν κόσμο πνευμάτων μέσα στη ζωή τους και υπάρχουν πολλά στις θρησκείες των φυλών τους που κάνουν εύκολη την προσαρμογή στον χριστιανισμό. Όμως ο παραδοσιακός κόσμος της αφρικάνικης άποψης περιλαμβάνει επίσης μάγους και πνεύματα κάθε είδους - ιδιαίτερα εκείνα των προγόνων της φυλής. Όλες αυτές οι παρουσίες έχουν δύναμη να κάνουν καλό ή κακό στους ζωντανούς, γι' αυτό και πρέπει να εξευμενίζονται ή να απωθούνται μακριά με τη χρήση διαφόρων φετίχ. Ακόμη και σήμερα, λέει ο Buti Tlthagale, Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος της Bloemfontein στη Νότια Αφρική, "οι Αφρικανοί χριστιανοί είναι πιο κοντά στις πολιτιστικές τους ρίζες παρά στο χριστιανισμό. Αν υπάρχει κάποιος θάνατος στην οικογένεια, ακόμη και οι ιερείς και οι καλόγριες θα κόψουν τα μαλλιά τους και θα πλύνουν τα πρόσωπά τους με τη χολή ενός ζώου που σφάζεται γι' αυτό το σκοπό. Εκείνο που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι εξακολουθούμε να ζούμε και στους δύο κόσμους".

Όμως πολλοί Αφρικανοί θεολόγοι επιμένουν πως η φυλετική τους κληρονομιά είναι μέρος της βιβλικής παράδοσης. Λένε ότι υπήρχαν Αφρικανοί ανάμεσα στους μαθητές του Ιησού στην Πεντηκοστή, όταν ιδρύθηκε η εκκλησία, και ότι εκείνοι έφεραν τον χριστιανισμό στην Αφρική πολύ πριν φτάσει στη Βόρεια Ευρώπη. "Το πρόβλημα", λέει ο Peter Sarpong, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος στο Kumasi της Γκάνα, "δεν είναι πώς να εκχριστιανίσουμε την Αφρική" -όπως το έβλεπαν οι παλιοί ιεραπόστολοι- "αλλά πώς να εξαφρικανίσουμε το χριστιανισμό".

ΘΕΙΑ ΠΡΟΕΡΓΑΣΙΑ

Στην πραγματικότητα, πολύ από εκείνο που κάποτε οι δυτικοί ιεραπόστολοι θεωρούσαν ως φυλετική μαγεία και ειδωλολατρία, οι περισσότερο ανεκτικοί άνθρωποι της εκκλησίας σήμερα το θεωρούν ως προετοιμασία του Αγίου Πνεύματος -μια καλλιέργεια του εδάφους για το φύτεμα μιας αυθεντικής αφρικάνικης εκκλησίας. Η ιδέα δεν είναι νέα: Κάποιοι από τους πρώιμους πατέρες της δυτικής εκκλησίας είδαν την "ειδωλολατρική" ελληνική φιλοσοφία ως θεία προετοιμασία για τις αλήθειες της χριστιανικής αποκάλυψης. Με τον ίδιο τρόπο, πολλοί Αφρικανοί θεολόγοι επιμένουν ότι οι παλιές θρησκείες των φυλών τους είναι περισσότερο χριστιανικές επειδή είναι λιγότερο σκεπτικιστικές για το υπερφυσικό από ότι ο χριστιανισμός μετά το Διαφωτισμό που έχει η σύγχρονη Δύση. "Οι Αφρικανοί είναι πιο κοντά στον κόσμο του Ιησού" από ό,τι οι δυτικοί χριστιανοί, υποστηρίζει ο Διαμαρτυρόμενος θεολόγος Kwame Bediako από τη Γκάνα. Εκείνο που σήμερα συμβαίνει αληθινά στην Αφρική, πιστεύει, είναι "η ανανέωση μιας μη-δυτικής θρησκείας".

Ωστόσο, από εκείνο που πράγματι βλέπουμε στις τοπικές εκκλησίες, κάτι πολύ διαφορετικό συμβαίνει. Όταν οι Αφρικανοί διαβάζουν τη Βίβλο ή ακούνε κηρύγματα από αυτήν, βλέπουν ότι ο Ιησούς ήταν θεραπευτής και εξορκιστής, και το να ελέγχει κανείς τα πονηρά πνεύματα ήταν πάντα η κύρια λειτουργία των σαμάνων της φυλής. Σαν αποτέλεσμα, η πιο δυνατή και διεισδυτική μορφή του αφρικάνικου χριστιανισμού σήμερα είναι η Πεντηκοστιανή θεραπευτική μέσω της πίστης - που μεταφέρθηκε κατευθείαν από τη Δύση. Τον περασμένο Νοέμβριο, για παράδειγμα, σχεδόν 6 εκατομμύρια Νιγηριανοί στριμώχτηκαν σ' ένα πάρκο στο Λάγος για να εμπειριστούν τις θαυματουργικές θεραπείες του Reinhard Bonnke, ενός κήρυκα που έχει την έδρα του στη Φλόριδα των ΗΠΑ. Αυτοί είναι αριθμοί που ακόμη κι ο Billy Graham θα μπόρεσε να φθονήσει. Κάθε νύχτα σε πόλεις όπως η 'κρα, στη Γκάνα, χιλιάδες Αφρικανοί ζητούν βραδινά πεντηκοστιανά "στρατόπεδα προσευχής". Οι πιο πολλοί είναι γυναίκες που δεν μπορούν να βρουν σύζυγο ή γυναίκες που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν, όμως άλλοι έρχονται επειδή δεν βρίσκουν εργασία. Η διάγνωση σε όλες τις περιπτώσεις είναι ότι στο παρελθόν είχαν σχέσεις με μαγείες. Ένα ένα τα θύματα πέφτουν και κυλιούνται με στεναγμούς στο πάτωμα καθώς άλλοι Πεντηκοστιανοί κήρυκες τους "ελευθερώνουν" από πονηρά πνεύματα στο όνομα του Ιησού.

Ακόμη και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία -που εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο χριστιανικό σώμα στη μαύρη Αφρική- διοργανώνει τώρα συνάξεις θεραπείας που δεν ξεχωρίζουν από εκείνες των Πεντηκοστιανών. Είναι ένα είδος άμυνας: "Αυτές οι εκκλησίες παίρνουν τα περισσότερα από τα μέλη τους από εμάς", λέει ο Αρχιεπίσκοπος John Onaiyekan της Abuja, στη Νιγηρία, ο νεαρός ηγέτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Νιγηρίας.

Πράγματι, σε όλη την έκταση της Αφρικής κάτω από τη Σαχάρα, το χριστιανικό ιερατείο θεωρείται τώρα ως η ταχύτερη αναδυόμενη καριέρα. Οι Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι -και καλύτερα ανταμειβόμενοι- από τα άλλα μέλη των οικογενειών τους. Επιπλέον, εφόσον καθένας μπορεί να διεκδικήσει το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, καθένας με χαρισματική προσωπικότητα μπορεί να ξεκινήσει μια εκκλησία. Με τον τρόπο αυτό εκτιμάται ότι 1.200 καινούργιες εκκλησίες ιδρύονται κάθε μήνα - πολλές από αυτές με έντυπα και κατευθύνσεις που παρέχονται από ευαγγελικές οργανώσεις στη Δύση. "Οι χριστιανικές ιεραποστολές είναι ίσως η μεγαλύτερη βιομηχανία στην Αφρική", λέει ο Βρετανός λόγιος Paul Gifford, που τώρα διδάσκει σ' ένα νέο Πεντηκοστιανό Πανεπιστήμιο στη Γκάνα. Και με δεδομένο το πολιτικό και οικονομικό χάος στις περισσότερες αφρικανικές χώρες, τις περισσότερες φορές είναι το καλύτερο κανάλι μεταφοράς δυτικής επιρροής και οικονομικής επένδυσης.

Αν και το μέλλον του χριστιανισμού μπορεί να βρίσκεται έξω από τη Δύση, η δυτική επιρροή εξακολουθεί να είναι αποφασιστική οπουδήποτε κηρύττεται το Ευαγγέλιο. Στη θρησκεία, όπως σε άλλες διεθνείς υποθέσεις, η παγκοσμιοποίηση σημαίνει ότι οι υπερδυνάμεις παραμένουν κυρίαρχες. Για τους φτωχούς του κόσμου, ο χριστιανισμός συχνά ασκεί ακαταμάχητη έλξη απλά και μόνο επειδή φαίνεται ως η θρησκεία της πιο επιτυχημένης υπερδύναμης, των ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, ως η περισσότερο ιεραποστολική θρησκεία του κόσμου, ο χριστιανισμός έχει μια ιστορία αυτό-ανανέωσης, ακόμη και στις λιγότερο φιλόξενες πολιτιστικά περιοχές. Αυτή είναι η ελπίδα που κρύβεται πίσω από τη μεταβαλλόμενη όψη της εκκλησίας.

[*] Μαζί με τους Anne Underwood στη Νέα Υόρκη, Robert Blair Kaiser στη Ρώμη, Sudip Mazumdar στο Νέο Δελχί, Mahlon Meyer στο Χογκ Κογκ, Mac Margolis στο Ρίο ντε Τζανέιρο, Lara Santoro στο Ναϊρόμπι και Uche Ezechukwu στην Αμπούγια. All rights reserved. Copyright under the Internatiocaln Copyright Convention. Τίτλος στο πρωτότυπο: "The Changing Face of the Church"

http://stacks.msnbc.com/news/556337.asp

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

Frame5.JPG  Χριστιανισμός...

"Made in USA"  Frame3.JPG

Είναι τούτο Προσευχή;

Σε άλλο σημείο αυτού του τεύχους σχολιάζεται αρνητικά η στάση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών που δεν θέλησε να φάει μαζί με τον Πάπα για να μην "συμπροσευχηθεί" μαζί του. Μια κακή επιλογή που μάλλον διπλωματία φανέρωσε παρά χριστιανική αρετή και άλλοτε έχει κατακριθεί ο Πάπας για τις συμπροσευχές που διοργανώνει με ηγέτες άλλων θρησκειών... Τι θα πουν τώρα οι αναγνώστες για τους χριστιανούς της Αμερικής, όταν διαβάσουν τα παρακάτω, το αφήνουμε στην κρίση τους.

H Eθνική Ημέρα Προσευχής (ΕΗΠ) είναι ένα ετήσιο γεγονός που ιδρύθηκε με πράξη του Κογκρέσου των ΗΠΑ για να ενθαρρύνει τους Αμερικανούς να προσεύχονται για το έθνος, το λαό και τους ηγέτες του κάθε χρόνο, την πρώτη Πέμπτη του Μάη.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες εφέτος ήταν η 50η επέτειος από τότε που αποφασίστηκε αυτή η λειτουργία στην υπερατλαντική χώρα, για τούτο και γιορτάστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα. "Οι Χριστιανοί σκύβουν μπροστά στον Θεό στην πρωτεύουσα του Έθνους στην Εθνική Ημέρα Προσευχής" έγραψαν οι εφημερίδες. Πολλοί ήταν εκείνοι που γονάτισαν σε δημόσιους χώρους, και διάσημες προσωπικότητες προσευχήθηκαν και έψαλλαν. Έγιναν σχεδόν 40.000 επίσημες εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα (σε φυλακές, στάδια, πάρκα, εκκλησίες και δημόσια κτίρια), καθώς εφέτος ήταν η πρώτη χρονιά που οι κυβερνήτες και των 50 Πολιτειών αναγνώρισαν την ΕΗΠ. Επίσης έγινε ξανά τέτοια προσευχή στον Λευκό Οίκο, ύστερα από τα οκτώ χρόνια προεδρίας του Μπιλ Κλίντον, που αν και ανήκει στην εκκλησία των Βαπτιστών, δεν συμμετείχε σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Εθελοντές διοργάνωσαν ποικίλες εκδηλώσεις όπως προσευχές, μαραθώνιους βιβλικής ανάγνωσης, κοντσέρτα προσευχής[;], ράλι[;] και συγκεντρώσεις μαθητών γύρω από τον ιστό της σημαίας[;] στα σχολεία τους. Όμως σπουδαιότερη ήταν η συγκέντρωση που έγινε στην Ουάσιγκτον, στο Καπιτώλιο. Το θέμα για το 2001 βασίστηκε στον Ψαλμό 33/λγ/12α που λέει: "Μακάριον το έθνος του οποίου Θεός είναι ο Κύριος...".

Επίτιμος πρόεδρος του κινήματος που διοργανώνει την ΕΗΠ για το 2001 ήταν ο γνωστός ευαγγελιστής Billy Graham που έγραψε προσευχή πρότυπο (βλέπε πλαίσιο).

Προσευχή για το Έθνος

Γραμμένη από τον Billy Graham

Πατέρα και Θεέ μας,

Σε δοξάζουμε για την καλοσύνη Σου στο έθνος μας, που μας έδωσες ευλογίες περισσότερες από όσες αξίζαμε.

Ωστόσο γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλα καλά στην Αμερική. Βαθιά χρειαζόμαστε μια ηθική και πνευματική ανανέωση που θα μας βοηθήσει ν' αντιμετωπίσουμε τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν.

Έλεγξέ μας για την αμαρτία. Βοήθησέ μας να στραφούμε προς Εσένα με μετάνοια και πίστη. Στήριξε τα πόδια μας στο δρόμο της δικαιοσύνης και της ειρήνης Σου.

Προσευχόμαστε σήμερα για τους ηγέτες του έθνους μας. Δώσε τους τη σοφία να γνωρίζουν τι είναι σωστό και το θάρρος να το πράττουν.

Εσύ είπες, "Ευλογημένο είναι το έθνος του οποίου Θεός είναι ο Κύριος". Είθε αυτή να είναι μια νέα εποχή για την Αμερική, καθώς ταπεινωνόμαστε κι αναγνωρίζουμε πως Εσύ μόνος είσαι ο Σωτήρας και Κύριός μας.

Προσευχόμαστε αυτά στο άγιο όνομά Σου. Αμήν

Copyright @ 2000 National Day of Prayer Task Force. All rights reserved. International copyright secured.

P.O. Box 15616, Colorado Springs, Colorado, 80935-5616.

Aυτά ακούγονται πολύ ωραία και πολλοί συμπατριώτες μας θα ονειρεύονταν μια ανάλογη εκδήλωση στην Ελλάδα.

Όμως υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες για την ΕΗΠ, που λίγοι προσέχουν, οι οποίες αποκαλύπτουν κάποιο άλλο πρόσωπο.

Για παράδειγμα, ο νόμος λέει ότι η ΕΗΠ ανήκει σε όλους τους Αμερικανούς και καθένας μπορεί να συμμετέχει με τον τρόπο του. Δεν είναι χριστιανικό γεγονός και ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σ' αυτήν άτομα οποιασδήποτε πίστης σύμφωνα με τις δικές τους παραδόσεις. Επίσης στην ομάδα που εμπνέει την ΕΗΠ (Πρόεδρος είναι η σύζυγος του Δρ. J. Dobson, προέδρου της οργάνωσης "Focus on the Family"), συμμετέχουν Διαμαρτυρόμενοι, Ρωμαιοκαθολικοί και Ιουδαίοι...

Αν τώρα ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στα λόγια της προσευχής που έγραψε για την περίπτωση αυτή ο Billy Graham, θα διαπιστώσουμε αμέσως πόσο αντιχριστιανική είναι.

Πουθενά δεν μνημονεύεται το όνομα του Χριστού και η θεότητα αναφέρεται απροσδιόριστα και έξω από κάθε βιβλικό πρότυπο. Στην πραγματικότητα είναι μια προσευχή που μπορεί ν' απευθυνθεί σε οποιονδήποτε "θεό". Αλλά γι' αυτό ακριβώς είναι μια προσευχή που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ν' απευθυνθεί ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

Ιδιαίτερα προκαλεί το γεγονός ότι την προσευχή αυτή την έγραψε μια διάσημη χριστιανική προσωπικότητα, που όμως έντεχνα ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΔΟΞΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΕΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ...

Ο Θεός της Βίβλου δεν είναι ένας απροσδιόριστος "πατέρας και θεός". Είναι O ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Επίσης στον Θεό της Βίβλου δεν προσευχόμαστε "στο άγιο όνομά Σου", αλλά ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Η αλήθεια του Ψαλμού 33/λγ/12 είναι πολύ σημαντική: "Μακάριον το έθνος του οποίου Θεός είναι ο Κύριος..." Αλλά ποιος είναι αυτός ο "Κύριος"; Είναι ο οποιοσδήποτε απροσδιόριστος "θεός" μεταξύ των πολλών; Οπωσδήποτε όχι, διότι στην πρωτότυπη γλώσσα διευκρινίζεται ότι αυτός ο Θεός είναι ο ΙΕΧΩΒΑ του Ισραήλ.

Αν ο Θεός στον οποίο προσευχόμαστε δεν είναι ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού, τότε είναι ένας οποιοσδήποτε ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ και τίποτα παραπάνω από τον "θεό της Ελλάδος" που μνημόνευε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος.

Ήταν άραγε χωρίς λόγο που ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους χριστιανούς μαθητές του, δεν έπαυε να τονίζει για ποιον Θεό τους μιλούσε; Παρόλο που γνώριζαν προσωπικά τον Θεό, εκείνος δεν έπαυε να τονίζει ότι Αυτός ήταν "ο Πατήρ του Κυρίου Ιησού Χριστού".

Ιδού μερικά παραδείγματα:

"Να δοξάζητε ομοθυμαδόν εν ενί στόματι τον Θεόν και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Ρωμ. 15/ιε/6).

"Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Β' Κορ. 1/α/3).

"Ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο ων ευλογητός εις τους αιώνας" (Β' Κορ. 11/ια/31).

"Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Εφεσ. 1/α/3).

"Κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Εφεσ. 3/γ/14).

"Ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εις τον Θεόν και Πατέρα εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Εφεσ. 5/ε/20).

"Ευχαριστούμεν τον Θεόν και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, προσευχόμενοι πάντοτε υπέρ υμών" (Κολ. 1/α/3).

"Πάντα εν ονόματι του Κυρίου Ιησού πράττετε, ευχαριστούντες δι' αυτού τον Θεόν και Πατέρα" (Κολ. 3/γ/17).

"Αυτός δε ο Θεός και Πατήρ ημών, και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός" (Α' Θεσ. 3/γ/11).

"Αυτός δε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και ο Θεός και Πατήρ ημών" (Β' Θεσ. 2/β/16).

Αλλά και ο απόστολος Πέτρος υμνεί τον Θεό του με τα λόγια:

"Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Α' Πέτρ. 1/α/3).

Αυτός, λοιπόν, είναι ο Θεός των χριστιανών! Σ' Αυτόν προσευχόμαστε και ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ. Όποιοι προσεύχονται μαζί με άτομα που λατρεύουν ΑΛΛΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, το λιγότερο που κάνουν είναι να τους δίνουν την εντύπωση ότι "δεν έχει σημασία σε ποιον προσεύχονται...".

Αυτό για μας είναι αδικαιολόγητο, ακόμη και όταν το κάνει ο Billy Graham...

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Εμείς δεν είχαμε πρόβλημα με την επίσκεψη του Πάπα, όπως δεν είχαμε πρόβλημα όταν ήρθε στην Ελλάδα ο πατριάρχης των Κοπτών ή των Αρμενίων ή ο Δαλάι λάμα και τόσοι άλλοι.

Ήταν δικαίωμα του Ποντίφικα να έρθει στη χώρα μας για να κάνει το προσκύνημά του, όπως κάθε μητροπολίτης της ελλαδικής εκκλησίας διοργανώνει "προσκυνηματικές" εκδρομές στους Άγιους Τόπους ή στην Μεγάλη Ελλάδα.

Ήταν δικαίωμα και των Ελλήνων Καθολικών να δεχτούν τον πνευματικό τους ηγέτη για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών τους αναγκών.

Οπωσδήποτε όμως ο ερχομός του επισκόπου της Ρώμης στη χώρα μας, και οι συνθήκες με τις οποίες πραγματοποιήθηκε, αποκάλυψε πολλές αλήθειες και έδωσε αφορμή για αρκετά σχόλια. Μερικά μόνο ακολουθούν στη συνέχεια.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΟ-ΚΟΣΜΑ;

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι που αντιμετωπίζει ο καθένας την πραγματικότητα, αυτό όμως δεν εμποδίζει τους άλλους να εκφράζουν την απορία τους. Κάπως έτσι έγινε και με την επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα, όπου οι πλείστοι των κληρικών και θρησκόληπτων συμπατριωτών μας επικαλούνταν την φράση του Κοσμά του Αιτωλού, "Τον Πάπα να καταράστε!" ως το κυριότερο εμπόδιο για την πραγματοποίησή της.

Παρ' όλο που εμείς δεν συμφωνούμε εδώ με τον πατρο-Κοσμά, επειδή η αποστολική εντολή είναι "Ευλογείτε, και μη καταράστε", (Ρωμ. 12/ιβ/14) και παρ' όλο που δεν συμφωνούμε με τις βίαιες και γελοίες μορφές αντίδρασης των παραεκκλησιαστικών, οφείλουμε ν' αναγνωρίσουμε ότι οι τελευταίοι στάθηκαν συνεπείς σ' εκείνο που πίστευαν.

Αντίθετα ήταν ΑΣΥΝΕΠΗΣ εκείνος που, από τη μια έλεγε ότι δεν μπορεί να συναντήσει τον Ποντίφικα και δεν μπορεί να φάει μαζί του επειδή δεν είναι δυνατόν να συν-προσευχηθεί πριν από το γεύμα, επειδή ήθελε να είναι υπάκουος στον πατρο-Κοσμά, που επιβάλλει ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΑ στον Πάπα

Από την άλλη όμως, ίσως για να τα βρει με την κυβέρνηση και να διευκολύνει τις μελλοντικές του ευρωπαϊκές φιλοδοξίες "λιβάνισε" επανηλειμμένα τον επίσκοπο Ρώμης με την προσφώνηση "ΑΓΙΟΤΑΤΕ". Αν κάποιος είναι αξιοκατάρατος, δε μπορεί να αποκαλείται "Αγιότατος" και αν είναι "Αγιότατος" δεν μπορεί να είναι αξιοκατάρατος.

Και ας μην πει ο κ. Χριστόδουλος ότι αυτό ήταν μόνο μια τυπική προσφώνηση, επειδή τότε ακολουθεί το δόγμα των παλιών Ιησουιτών που έλεγαν ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"...

ΗΞΕΙΣ... ΑΦΗΞΕΙΣ...

Η εφημερίδα "Ορθοδοξη Καταθεση" του κ. Γρ. Μιχαλόπουλου, στο φύλλο Μαρτίου, έγραφε ως άλλη Πυθία: "Το ύπουλο σχέδιο του Πάπα δεν θα ευοδωθεί", "Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ;" "Θα εισακούσει τις προσευχές των Ορθοδόξων Ελλήνων". Και κατέληγε το κείμενο ως εξής:

PAPAS-OXI

"Για το λόγο αυτό, ο Λαός μας προσεύχεται θερμώς να μην επιτρέψει ο Θεός την έλευση του Αρχιαιρεσιάρχη στην Ελλάδα. Είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί του ότι θέλει να προσκυνήσει εκεί που μίλησε ο Απόστολος Παύλος, Απόστολο που τον θεωρεί ήσσονος σημασίας. Κοινή πεποίθηση όλων των Ορθοδόξων είναι ότι δεν θα τον αφήσει ο Θεός να μολύνει τ' Άγια Χώματα της Πατρίδος μας". (Η υπογράμμιση δική μας).

Αλλά ο Πάπας ήρθε και ο κ. Μιχαλόπουλος οφείλει να εξηγήσει το γιατί: ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ ο Θεός τις θερμές προσευχές των ομοϊδεατών του ή ΚΑΚΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝ και ΚΑΚΩΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥΣΕ ο ίδιος;

Ο Κοραής έλεγε: "Μόνο το Ευαγγέλιο μπορεί να σώσει την Ελλάδα" , κι αυτό είναι που με πείσμα προσπαθούν ν' αποκρύψουν από τον ελληνικό λαό Εκκλησία, παραεκκλησιαστικοί και Κυβέρνηση. Πόσο κρίμα!

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

Η μεγαλύτερη επιτυχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κατά την επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα, νομίζουμε πως ήταν η λειτουργία που έγινε και μεταδόθηκε από τις τηλεοράσεις, επειδή εκατομμύρια Έλληνες είδαν για πρώτη φορά πόσο καλύτερη είναι μια λατρεία που γίνεται σε γλώσσα σύγχρονη, με μουσική απλή, με οργάνωση και τάξη... σημεία στα οποία τόσο πολύ -και δυστυχώς εκούσια- υστερεί η ελλαδική εκκλησία.

Η άποψη του Κωστή Παλαμά, ότι "αι φράσεις του Ευαγγελίου φθάνουσιν εις τα ώτα [του νεοέλληνος] ως φθόγγοι γνώριμης μουσικής, την οποίαν εκ βρεφικής ηλικίας από διδασκαλίας ή εξ αυτομάτου, δέχεται με συντριβήν και με κατάνυξιν, ασχέτως του σημαινομένου υπ' αυτών ρήματος...", ακόμη και αν ίσχυε τον περασμένο αιώνα, -που πολύ αμφιβάλλουμε- σήμερα μάλλον επιβεβαιώνει την κακή πραγματικότητα πως το μόνο αληθινό από την παραπάνω φράση (αλλάζοντας ελαφρά την ορθογραφία) είναι ότι ο Έλληνας ορθόδοξος παραμένει "άσχετ[ο]ς του σημαινομένου υπ' αυτών ρήματος", δηλαδή άσχετος με ό,τι βλέπει και ακούει μέσα στις εκκλησίες.

Κι αυτό ίσως αρέσει σε κάποιους εκκλησιαστικούς ταγούς, επειδή έτσι μπορούν ν' αποκοιμίζουν τους εκκλησιαζόμενους, όμως αποβαίνει απολύτως καταστροφικό για την πνευματική ζωή του λαού μας.

Το γεγονός ότι η εκκλησιαστική διοίκηση ετοιμάζει, όπως δημοσιεύτηκε, "φροντιστήρια" διδασκαλίας της εκκλησιαστικής γλώσσας, με τίποτα δεν αναιρεί τα παραπάνω, επειδή καθένας γνωρίζει ότι κι αν ακόμη αυτά λειτουργήσουν ποτέ, εκείνοι που θα θελήσουν ή και θα μπορέσουν να τα παρακολουθήσουν δεν θα είναι παρά ελάχιστοι ανάμεσα από το 2% περίπου του λαού που εκκλησιάζεται...

ΘΑΥΜΑΤΑ; ΠΟΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ;

Μικρό διάστημα πριν την επίσκεψη του Ποντίφικα στη χώρα μας, κάποια εικόνα "μάτωσε" στην περιοχή της Αθήνας προς μεγάλη χαρά του επιχώριου επίσκοπου και της ερανικής επιτροπής. Τότε βρήκε την ευκαιρία ο πολύς π. Μουλατσιώτης να πει ότι το "θαύμα" έγινε για να μην έρθει ο Πάπας(!!!).

Μικρό διάστημα μετά την επίσκεψη του Πάπα στη χώρα μας, κάποια άνθη του Επιτάφιου "άνθισαν" στην περιοχή της Φλώρινας, επίσης προς μεγάλη χαρά του επιχώριου επίσκοπου και της ερανικής επιτροπής. Μήπως τούτο το δεύτερο "θαύμα" έγινε επειδή ήρθε ο Ποντίφικας;...

Όμως ένας λαός που παρασύρεται από επιτήδειους -και από την ανευθυνότητα των ΜΜΕ- σε εικόνες που δήθεν "ματώνουν" ή "δακρύζουν" και σε άνθη που δήθεν "αναβλαστάνουν", ένας λαός του οποίου ο πρώτος των επισκόπων ξεκίνησε μοιράζοντας Καινές Διαθήκες, συνέχισε μοιράζοντας σταυρουδάκια και προσφάτως μοιράζει χάρτινες εικονίτσες, μπορεί να ελπίζει σε πρόοδο και ευλογία;

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ΤΥΧΙΚΟΣ  ΜΑΙΟΣ  ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

NEA-PALAIA

ΜΑΪΟΣ   ΙΟΥΝΙΟΣ  2001

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!..

"Από θρησκευτική μισαλλοδοξία η Ελλάδα δεν υστερεί καθόλου. Οι αυτάρεσκες μεγαλοστομίες για μη ύπαρξη προβλήματος έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα".

Η εκτίμηση αυτή ανήκει στον υπουργό Δικαιοσύνης, Μιχάλη Σταθόπουλο, και περιέχεται στον πρόλογο του βιβλίου με τίτλο "Θρησκευτική ελευθερία και Δημοκρατία", το οποίο παρουσιάστηκε πρόσφατα. Το βιβλίο περιέχει τις εισηγήσεις του συνεδρίου με θέμα "Ανεξιθρησκία και Δημοκρατία" που είχε διεξαχθεί στην Αθήνα το 1997, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους κατά του Ρατσισμού.

Αλλά, ως φαίνεται, δεν έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα στα τρία χρόνια που πέρασαν. Όπως δήλωσε με την ίδια ευκαιρία η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Άννα Καραμάνου: "Σήμερα, δυστυχώς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη επανεμφανίστηκαν θρασύτατα στο προσκήνιο ιδεολογήματα που πιστοποιούν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Δημοκρατία δεν έχουν ακόμα πλήρως κατακτηθεί".

Όπως είπε ο ομότιμος καθηγητής κ. Σάββας Αγουρίδης, "Η θεολογία μας δεν έχει κάνει βήματα από το 17ο-18ο αιώνα, είμαστε οπισθοδρομικοί".

ΚΑΙ ΑΛΛΟ... "ΤΙΜΙΟ" ΞΥΛΟ

Σε προηγούμενο τεύχος του "Τ" έγινε προσπάθεια να βρεθούν και να παρουσιαστούν τα τεμάχια "τίμιου ξύλου" που φυλάσσονται και προσκυνιούνται στη χώρα μας.

Άλλο ένα κομμάτι "τίμιου ξύλου", λοιπόν, φυλάσσεται στη Μονή Σουμελά της Βέροιας και, όπως υποστηρίζεται, δωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Τραπεζούντας Μανουήλ Γ' Κομνηνό το 1390 μ.Χ. Μάθαμε για την ύπαρξή του όταν μεταφέρθηκε τον Μάιο τ.έ. στη Μητρόπολη Ν. Ιωνίας - Φιλαδελφείας για "ιερόν προσκύνημα".

Το πώς κατάφερναν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες να εξασφαλίζουν "τίμιο ξύλο" είναι μια άλλη ιστορία, που μάλλον δεν την ερεύνησε ο Λασκαράτος. Παρακαλούνται όσοι αναγνώστες γνωρίζουν πού αλλού υπάρχει "τίμιο ξύλο" να μας ενημερώσουν για να συμπληρώσουμε τον κατάλογο.

ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ "Τ"

Επτά στους 10 που ρωτήθηκαν

από την εταιρεία δημοσκοπήσεων

ALKO, απάντησαν ότι

ΕΠΑΙΞΑΝ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

...ΚΑΙ ΕΧΑΣΑΝ

:-( :-( :-( :-(

Κι όμως δεν ήταν ανάγκη...

Κοινώνησε πριν από την εκτέλεση...

Ο Timothy McVeigh εκτελέστηκε με θανατηφόρα ένεση για βομβιστική ενέργεια στην Οκλαχόμα (19-4-95), που σκότωσε 168 ανθρώπους και τραυμάτισε εκατοντάδες άλλους. Ήταν η φονικότερη τρομοκρατική ενέργεια που έγινε ποτέ στις ΗΠΑ. Η εκτέλεση του McVeigh ήταν η πρώτη ομοσπονδιακή εκτέλεση που έγινε από το 1963.

Προηγούμενα ο McVeigh είχε δώσει με το δικηγόρο του μια χειρόγραφη σημείωση όπου αντέγραφε ένα στίχο από το ποίημα Invictus του William Ernest Henley, που τελειώνει με τις λέξεις: "Είμαι ο κύριος της τύχης μου: είμαι ο κυβερνήτης της ψυχής μου". Το γεγονός θεωρήθηκε πρόκληση για τα θύματα και τους συγγενείς τους, 10 από τους οποίους παρακολούθησαν την εκτέλεση από θάλαμο δίπλα στο δωμάτιο των εκτελέσεων, ενώ 232 άλλοι παρακολούθησαν την εκτέλεση από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης σε άλλη πόλη.

Όμως, όπως μετέδωσαν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, καθώς ο μελλοθάνατος -που ως τότε δήλωνε αγνωστικιστής- ήταν δεμένος στο ειδικό φορείο, περιμένοντας τη θανατηφόρα ένεση, ζήτησε να δει έναν ιερέα των φυλακών και δέχτηκε το Μυστήριο για τους μελλοθάνατους της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, στο οποίο περιλαμβάνεται εξομολόγηση αμαρτιών.

Ο McVeigh ως νήπιο είχε βαπτιστεί Ρωμαιοκαθολικός, όμως δεν είχε σχέσεις με την εκκλησία. Όπως είπε ένας άλλος ιερέας των φυλακών που τον γνώριζε, "Δεν θα μου προκαλούσε έκπληξη αν ο McVeigh δεν ζητούσε το μυστήριο, όμως είμαι βέβαιος για τη μάχη που έκανε μέσα του με το κακό".

Μισή ώρα μετά την εκτέλεση ο πρόεδρος Μπους δήλωσε ότι ο McVeigh "βρήκε το τέλος που ο ίδιος διάλεξε πριν από έξι χρόνια. Τα θύματα της βομβιστικής ενέργειας δεν πήραν εκδίκηση αλλά δικαίωση".

Δεν χαιρόμαστε που ένας ακόμη συνάνθρωπός μας στερήθηκε το δώρο της ζωής επειδή ακολούθησε τον Διάβολο. Όμως το γεγονός μας ωθεί σε δυο σκέψεις: (1) Οι άνθρωποι που παρασείρονται στην αμαρτία, δεν είναι οι ισχυρότεροι χαρακτήρες, ίσως μάλλον είναι το αντίθετο, επειδή χρειάζεται κουράγιο για να πεις όχι στην αμαρτία. (2) Ακόμη κι αν έχεις σκοτώσει πολλούς, είναι δύσκολο ν' αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα του δικού σου θανάτου, γι' αυτό και πολλοί αλλάζουν τις διαθέσεις και τις απόψεις τους εκείνη την ώρα.

Μακάρι η μετάνοιά του McVeigh να ήταν γνήσια, όπως εκείνη του ληστή, επειδή το αίμα του Χριστού καλύπτει ακόμη και αυτό το αμάρτημα.

ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ;;;

Αντιμετωπίζοντας τεράστιες δυσκολίες στην προσπάθειά του για εκσυγχρονισμό της λειτουργικής γλώσσας στην Ελλαδική Εκκλησία από συντηρητικούς ιεράρχες, ο κ. Χριστόδουλος ετοιμάζει ενοριακές σχολές όπου επιστήμονες θα εξηγούν με απλά λόγια τη γλώσσα του Ευαγγελίου και των υπόλοιπων λειτουργικών κειμένων σε μια προσπάθειά προσέγγισης της νεολαίας.

"ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ" ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Σύμφωνα με τον Dr. Henry Blackaby, συγγραφέα της σειράς "Experiencing God, (μπεστ σέλερ με περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίτυπα), η γενιά που ζούμε είναι η πιο "αγράμματη" από βιβλική άποψη τα τελευταία 40 χρόνια.

"Ο λαός του Θεού δεν γνωρίζει τις Γραφές", λέει ο Dr. Henry Blackaby. "Οι άνθρωποι δεν κατευθύνουν τις ζωές τους με βάση τις Άγιες Γραφές - αλλά μάλλον με την ψυχολογία και την κοινωνιολογία. Σαν αποτέλεσμα είναι ο κόσμος που έχει επηρεάσει το λαό του Θεού, ενώ ο Θεός περιμένει να συμβαίνει το αντίθετο".

Η συμβουλή του: "Γυρίστε πίσω στο λόγο του Θεού! Δεν μπορείτε ν' αλλάξετε τον κόσμο διαθέτοντας μόνο 15 λεπτά τη μέρα με το λόγο του Θεού".

"Βρισκόμαστε μόλις μια γενιά μακριά από του ν' αρχίσουμε να λατρεύουμε είδωλα", λέει ο Dr. Henry Blackaby, κι οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουμε ξανά ότι Εκείνος είναι ο Θεός και όχι εμείς. Δεν μπορούμε να δώσουμε οδηγίες στον Θεό. Δεν είναι δουλειά μας να Του πούμε τι θέλουμε να κάνει για μας. Εκείνος είναι ο Θεός και όχι εμείς".

Βέβαια το μήνυμα αυτό είναι εντελώς αντίθετο από τα κηρύγματα της Νέας Εποχής (New Age), της μοντέρνας θρησκείας του δυτικού κόσμου, όμως είναι η αλήθεια και η μόνη ελπίδα για να βρει το δρόμο του ο σύγχρονος άνθρωπος.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ΤΕΛΟΣ