Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 04
ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΣΜΟΣ
==ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ==ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΖΩΗΣ
05--
Λέγοντας
μας: «και τι άλλο θέλεις να κάμω;» Αυτό είναι το πρώτο φακελάκι με το σπόρο που
γράφει επάνω «σάρκα». Μα υπάρχει και άλλος σπόρος που γράφει επάνω «πνεύμα». Εδώ δεν είναι το πνεύμα το δικό μας
αλλά το Πνεύμα του Θεού που φθάνει σε μας με τον λόγο του τον άγιο και που σε
τελευταία ανάλυση δεν είναι παρά το θέλημα του Κυρίου. Στο ένα φακελάκι υπάρχει
το θέλημα το δικό μας. Στο άλλο υπάρχει
το θέλημα του Κυρίου. στην Αγία Γραφή αναφέρεται ακόμη ότι τα δύο αυτά σπορικά
είναι αντίθετα το ένα προς το άλλο. καμιά διασταύρωση δεν μπορεί να γίνει
ανάμεσα τους. «Η σάρκα φρονεί εναντίον του πνεύματος….»
Αυτός
που σπέρνει στο πνεύμα κάνει πράγματα που δεν αρέσουν στη σάρκα. Το
Πνεύμα του λέγει: «Σήκω» καημένε να ετοιμασθείς για το βράδυ να πεις δυό λόγια
χάρητος Θεού στις ψυχούλες που περιμένουν. Κάνε την προσευχή σου διάβασε
κουράσου για τον Κύριο». Την ίδια ώρα η σάρκα λέγει: «Δεν βαριέσαι καημένε.
Ξάπλωσε λίγο πάτησε τα πενήντα δύο και έχεις ανάγκη από ανάπαυση. Πες τους κάτι
πρόχειρο. Μη πας καθόλου θάναι καλλίτερα. Στείλε τον άλλο. βάλε λίγο Μότσαρτ
στο ραδιόφωνο που είναι η συμπάθεια σου». να τα δύο σπορικά στο χέρι σου. ποιο από τα δύο την φορά αυτή θα σπείρεις;
Ποιόν σπόρο θα σπείρεις στη ζωή σου; το δικό σου σαρκικό θέλημα ή την επιταγή
του Πνεύματος του Θεού; φυσικά ανάλογα θα είναι και τα αποτελέσματα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΣΜΟΣ
==ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ==ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΖΩΗΣ
06--
6—Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ
ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΡΙΣΜΟ
Στη ζωή μας δεν κάνουμε τίποτα
άλλο από το να σπέρνουμε και να θερίζουμε. Πότε το ένα κάνουμε και πότε το
άλλο. καμιά φορά και τα δύο μαζί. Συμβαίνει δε κάποιος θερισμός μιας παλιάς μας
σποράς να συναντηθεί και να συμπιέσει με μια καινούργια σπορά. Αυτή η σπορά και
ο θερισμός μπορεί να αφορά είτε μεγάλα τμήματα είτε μικρά τμήματα της ζωής μας.
Και για τα μεγάλα και για τα μικρά ισχύουν οι ίδιοι νόμοι. Συνεχώς
καλλιεργούμε. Σ’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Το ερώτημα είναι τι καλλιεργούμε.
Σάρκα ή πνεύμα. Οι τομείς που σπέρνουμε και θερίζουμε είναι όλοι αυτοί που
πλαισιώνουν τη ζωή μας. Είναι η εργασία μας. Είναι η οικογένεια μας. Είναι η
διακονία μας στο Ευαγγέλιο.
Ανάμεσα σε κάθε σπορά και στον
θερισμό που θα ακολουθήσουμε μεσολαβεί κάποιο χρονικό διάστημα. Στη φυσική ζωή
και για τον κάθε σπόρο το διάστημα αυτό είναι ορισμένο. Μα στα πνευματικά
πράγματα στη σπορά και στο θερισμό της ζωής μας το διάστημα αυτό δεν είναι
ορισμένο. Μπορεί να είναι μικρό μπορεί
να είναι μεγάλο. Βέβαιο είναι πως μεσολαβεί κάποια περίοδος. Και ξαφνικά τις πιο
πολλές φορές απρόσμενα έρχεται η περίοδος του θερισμού. Και μπροστά μας
ξεπετιούνται τα αποτελέσματα της παλιάς μας σποράς. Και είναι τόσο διαφορετικά
από εκείνα που εμείς περιμέναμε. Συνήθως μια απογοήτευση και μια βαθειά απορία
μας καταλαμβάνουν την ώρα του θερισμού. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Δεν
περιμέναμε κάτι τέτοιο. Και τούτο γιατί δεν προσέξαμε τον λόγο του θεού και
τους πνευματικούς νόμους που αναφέρονται μέσα σ’ αυτόν. Βέβαια δεν είναι
δύσκολο να μας λυθεί η απορία αν κάνουμε μια κάποια αναδρομή στο παρελθόν μας
στην εποχή της σποράς. Στη διερεύνηση μας αυτή θα μας βοηθήσει και το Πνεύμα
του Θεού που πάντα μας αποκαλύπτει την αλήθεια. Και τότε τι γίνεται.
Στο σημείο αυτό θάθελα να υπογραμμίσω
μια τραγική πραγματικότητα. Είπαμε πως ο χρόνος του θερισμού από την σπορά δεν
είναι καθορισμένος. Μα συνήθως είναι μεγάλος. Πολλές φορές αργεί πάρα πολύ να
έλθει. Και τότε τα πράγματα είναι τόσο τραγικά. Και να το εξηγήσουμε το γιατί.
Όταν ο χρόνος είναι σύντομος και ο θερισμός είναι τρομερός γιατί ήτανε σαρκική
η σπορά μας τότε υπάρχουν χρονικά περιθώρια να ξαναρχίσουμε από την αρχή. και
βέβαια αν έχουμε πειραματισθεί και έχουμε αποκτήσει την πικρή πείρα της παλιά
μας σποράς μπορούμε να έχουμε ένα επιτυχημένο νέο ξεκίνημα.
Αλλά
αν αργήσουμε πολύ και έλθει όταν πια θα έχουμε φθάσει σε προχωρημένη ηλικία
όταν θα έχουμε εξαντλήσει τις δυνάμεις μας όταν δεν είναι δυνατόν πια να
ξαναρχίσει το πείραμα τότε…τότε….η καταστροφή είναι ολοκληρωτική. Δεν υπάρχει
επιστροφή. Μπορεί να μετανοήσει μπροστά στον Κύριο.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΘΕΡΙΣΜΟΣ
==ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ==ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΖΩΗΣ
07--
Μπορεί να τον συγχωρήσει ο Κύριος. Είναι
βέβαιο αυτό. Μα η ζωή του κύλησε μέσα στην συμφορά και στην καταστροφή. Την
εποχή που θα έπρεπε να απολαμβάνει τους κάποιους πνευματικούς καρπούς αυτός θα
βρίσκεται ανάμεσα στα ερείπια που θα τον μυκτηρίζουν.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
7/.—Ο ΘΕΡΙΣΜΟΣ ΦΘΟΡΑ
Και τώρα ερχόμαστε στον καρπό. Εάν σπείρεις στη
σάρκα δεν γίνεται αλλιώς ο καρπός δεν μπορεί παρά να είναι ένας και μόνον ένας
καθορισμένος. Φθορά! Η φθορά είναι θάνατος. Μα διαφέρει από τον άλλο θάνατο
γιατί είναι αργός. Είναι ένας θάνατος που έρχεται λίγο –λίγο και κατά στάδια
στη ζωή μας. Τρομερή είναι η φθορά. Ένα αδιάκοπο μαρτύριο. Κάθε μέρα και τέτοια
κομμάτια θα πέφτουν από πάνω σου. Εάν δε έχεις και τη συναίσθηση ότι αυτά που
τώρα θερίζεις είναι αποτελέσματα της δικής σου προσωπικής ενεργείας τότε όλα
είναι τόσο δυσάρεστα βασανίζεσαι. Υποφέρεις αλλά χωρίς καμιά αποκατάσταση.
Πάρτε
παράδειγμα ένα γάμο. Κάποιος
παίρνει μια γυναίκα όχι γιατί ο Κύριος την διάλεξε γι αυτόν όχι γιατί είδε σ’
αυτήν πνευματικά χαρίσματα αλλά διότι του άρεσε «σαρκικά» όπως στην Εύα μετά
από την εισήγηση του φιδιού της άρεσε τόσο πολύ το αμαρτωλό μήλο. Ο άνθρωπος
αυτός δεν έδωσε σημασία στη φωνή του Θεού και στην οδηγία του Πνεύματος.
Κοίταξε μόνο τη φωνή της δικής του θελήσεως το «μ’ αρέσει». Προχώρησε. Έσπειρε.
Και πολύ γρήγορα ο άνθρωπος αυτός είναι υποχρεωμένος σ’ όλη του τη ζωή εδώ κάτω
στη γη να σηκώνει ένα τόσο μεγάλο και δυσάρεστο βάρος. Καθημερινό μαρτύριο.
Είναι ένας θερισμός χωρίς καμιά βελτίωση ή ανακούφιση εκτός από το δώρο της
υπομονής που ο Κύριος χαρίζει στους μετανοημένους.
Εδώ
είναι ένα σημείο που του δίνομε πάρα πολύ μεγάλη σημασία μα στο οποίο
πολλοί με τις παραδεγμένες αντιλήψεις θα διαφωνήσουν μαζί μας. Ανάμεσα στη
σπορά και στο θερισμό δεν μπορεί να μεσολαβήσει κανένας παράγων ώστε να αλλάξει
να μεταβάλλει το αποτέλεσμα. Και όταν λέγω κανένας παράγων εννοώ φυσικά ούτε
άνθρωπος ούτε Θεός. Ο άνθρωπος από
Αδυναμία.
Ο Θεός δε διότι δεν δεσμεύεται από την
τάξη που αυτός ο ίδιος έθεσε. Έτσι το αποτέλεσμα θα είναι οπωσδήποτε αυτό που
ήτανε από πριν μέσα στη σπορά.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
