10--ΠΑΤΕΡ
ΗΜΩΝ
(Ευαγγελικών αρχών
εκδόσεις «Λόγοι Ζωής 1974»Χρήστος Φραγκόπουλος)
Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς
Και Μη Εισενέγκης Ημάς
Εις Πειρασμόν.
-Ο
Σωκράτης θεωρήθηκε μεγάλος από τους συγχρόνους του περισσότερο δε από τους
αιώνες που πέρασαν μέχρι σήμερα γιατί τόλμησε να στρέψει για γνώση του ανθρώπου
πρώτα προς τον ίδιο τον εαυτό του. Εκείνο το «γνώθι σαυτόν» ήτανε αρκετό και
μόνο του να του εξασφαλίσει την αθανασία. Είναι αλήθεια πως δεν γνωρίζουμε τον
εαυτό μας. Είναι αλήθεια πως αγνοούμε τα βάθη μας. Τις δυνάμεις μας. Τις
προθέσεις μας. Μονάχα ο Θεός όταν τον πλησιάσουμε με την αληθινή γνώση του
Ευαγγελίου μονάχα Αυτός μπορεί να μας φανερώσει ποιοι είμαστε. Και τότε
τρομαγμένοι στην αρχή ευχαριστημένοι αργότερα μαθαίνουμε πως είμαστε άθλιοι
αμαρτωλοί χαλασμένοι ολωσδιόλου και πως δεν αξίζουμε παρά ένα σταυρό του
Γολγοθά που στη θέση μας δέχθηκε ο Χριστός για μας τους ανάξιους.
-Και
μετά αφού γνωρίσουμε και αφού πιστέψουμε στον Χριστό δεν παύουμε να έχουμε για
τον εαυτό μας την ίδια γνώμη αδυναμίας και αναξιότητας. Δεν τρέφουμε αυταπάτη.
Είμαστε
τόσο
αδύνατοι. Γι’ αυτό μπροστά στους πειρασμούς που ο Κύριος μπορεί να επιτρέψει
για την πρόοδο μας την ανάπτυξη μας την τελείωση μας είμαστε πάντοτε
συνεσταλμένοι. Επιφυλακτικοί. Συναισθανόμεθα την αδυναμία μας και λέγουμε στον
Κύριο: «μη Κύριε μας ρίξεις μέσα σε καταστάσεις πειρασμού της πιστότητας μας
της δυνάμεως μας μη Κύριε γιατί δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στον εαυτό μας».
Είναι ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που έκανε ο Πέτρος μπροστά σε όλους τους
μαθητάς του Κυρίου μιλώντας προκλητικά και προσβλητικά για τους άλλους μαθητάς
και λέγοντας: «Και αν όλοι σε εγκαταλείψουν εγώ όμως θα σε ακολουθήσω». (Ματθαίος
26:32). Γι’ αυτό ο Κύριος τον άφησε να φτάσει εκεί που έφτασε
για να αναγνωρίσει και ομολογήσει την αδυναμία του.
-Μέσα
στη ζωή μας μεγάλη σημασία έχουν οι πειρασμοί που δεν είναι ίδιοι για όλους
τους ανθρώπους. Είναι στο σύνολό τους ένα μεγάλο τεράστιο εργαστήριο με διάφορα
μηχανήματα που το καθένα προσφέρει και ένα διαφορετικό είδος επεξεργασίας στο
χαρακτήρα μας στην ψυχή μας. Είναι απαραίτητοι οι πειρασμοί. Όλοι πέρασαν από
αυτούς. Όλοι οι άγιοι και οι προφήτες του Θεού. και φυσικά και μείς θα
περάσουμε. Μα συναισθανόμενοι την αδυναμία μας και την αναξιότητα μας δεν
πηγαίνουμε προκλητικά να πούμε στον Κύριο: «ρίξε όσους πειρασμούς και αν
θέλεις. Εγώ δεν φοβάμαι».
-Στην
πραγματικότητα οι πειρασμοί είναι μια δυσάρεστη και αρκετά οδυνηρή εμπειρία.
Αφηνόμαστε σχεδόν μόνοι μας να αντικρούσουμε τον πειραστή που δεν είναι άλλος
από τον εχθρό μας τον διάβολο κατά τον ίδιο τρόπο που και ο Κύριος μας
πειράσθηκε υπό του διαβόλου στην έρημο σαράντα μέρες. Και πρέπει να νικήσουμε.
Και πάντα νικά το πιστό παιδί του Θεού. πρώτα γιατί ο Κύριος του δίνει δύναμη
να ανταπεξέλθει στην επίθεση αυτή. Μα γιατί ακόμη ο Κύριος δεν μας αφήνει να
πειρασθούμε παραπάνω από τη δύναμη μας. Και επιτρέπει πειρασμούς σύμφωνα με το
πνευματικό μας ανάστημα με τη δύναμη μας.
-Με
το αίτημα μας αυτό ταυτόχρονα ζητούμε από τον Κύριό μας
