09- ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ;
εκδόσεις «οι Νικητές»
έκδοση Τρίτη του RICHARD W DE HAAN.Κατερίνη
09
Υπάρχει Αναγνώριση
Ο
άνθρωπος που δεν είχε σωθεί φώναξε και είπε: «Πάτερ Αβραάμ ελέησόν με και
πέμψον τον Λάζαρον δια να βάψει το άκρον του δακτύλου αυτού εις ύδωρ και να
καταδροσίση την γλώσσαν μου διότι
βασανίζομαι εν τη φλογί ταύτη».(Λουκάς 16:24).
O πλούσιος στον Άδη όχι μόνο έβλεπε τον Αβραάμ και τον
Λάζαρο αλλά αναγνώρισε και ποιοι ήταν. Δεν υπάρχει λοιπόν συναίσθηση στην άλλη
ζωή αλλά και γνώση και μάλιστα αναγνώριση των άλλων ανθρώπων. Ούτε ο ουρανός
ούτε η κόλαση θα κατοικούνται από μια μάζα από απρόσωπους
άγνωστους κατοίκους. Όχι. Υπάρχει συναίσθηση. Υπάρχει αναγνώριση. Υπάρχει συνείδηση.
Θα γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τρίτον στη ζωή μετά θάνατο.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Υπάρχει Ενθύμηση
Η
κραυγή του βασανιζόμενου ανθρώπου για ανακούφιση απαντήθηκε.
Είπε
δε ο Αβραάμ: Τέκνον ενθυμήθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν
τη ζωή σου και ο Λάζαρος ομοίως τα κακά τώρα ούτως μεν παρηγορείται συ δε
βασανίζεσαι (Λουκάς
16:25).
Ο
Αβραάμ είπε στον άνθρωπο που βρισκόταν στον Άδη «θυμήσου». Αυτή η ίδια η θύμηση
θα είναι μια από
τις μεγαλύτερες κατάρες για όλους εκείνους που πεθαίνουν σε
απιστία. Το να θυμάται κανείς το παρελθόν γνωρίζοντας ότι τα πράγματα δεν
μπορούν ποτέ πια να αντιστραφούν να θυμάται το παρελθόν με λύπη να θυμάται με τις χαμένες ευκαιρίες
για να γνωρίσουν τον Χριστό ναι να θυμάται το παρελθόν και να γνωρίζει ότι τα
πράγματα θα μπορούσαν να’ ναι τόσο διαφορετικά αυτή η θύμηση θα αποτελεί ένα
μέρος της αγωνίας και της οδύνης για όλους εκείνους που μπαίνουν στην
αιωνιότητα χωρίς να έχουν δεχθεί τον Χριστό.
Καθώς
άκουγα μια μέρα τις ειδήσεις στην τηλεόραση είδα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη μ’
ένα φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο. Κατά την διάρκεια μιας απόπειρας
ληστείας είχε πυροβολήσει και σκοτώσει
έναν άνθρωπο μπροστά στα έντρομα μάτια των δύο παιδιών του θύματος.
Καταδικάστηκε να πεθάνει στην ηλεκτρική καρέκλα και τον καιρό που έγινε η
τηλεοπτική συνέντευξη είχε μόνο μια μέρα ακόμη για να ζήσει αυτός ο άνθρωπος
βασταζόταν τόσο πολύ από το φοβερό και άγριο έγκλημα του ώστε είχε αρνηθεί να
αφήσει τον δικηγόρο του να ζητήσει αναβολή της εκτέλεσης του. Ήθελε να πεθάνει.
Έβλεπε το θάνατο σαν φυγή από μια ένοχη συνείδηση κι από την κατακραυγή της
οργισμένης εναντίον του κοινωνίας. Μάλιστα είπε τούτα τα λόγια σχετικά με την
επικείμενη εκτέλεση του: «Είναι η φυγή μου για την ελευθερία. Είναι ο τρόπος
για να ξεφύγω απ’ αυτήν την ζωντανή κόλαση».
Έκανε
λάθος όμως! Ο θάνατος μπορεί βέβαια τον ελευθέρωνε από την ζωντανή του κόλαση αλλά
ταυτόχρονα άνοιγε την πόρτα σε κάτι χειρότερο- στην καταδίκη του Θεού σε μια αιώνια κόλαση.
Κι ένα μέρος αυτής της τιμωρίας αναμφίβολα είναι θύμηση του παρελθόντος.
Και
θα’ θελα να δούμε πως τελειώνει η ιστορία του Ιησού (διαβάστε (Λουκάς
16:27—31). Σύμφωνα με τον Αβραάμ ένας λόγος που προερχόταν από
κάποιον που θα επέστρεφε απ’ τους νεκρούς δεν θα’ ταν πιο πειστικός απ’ την
ίδια την μαρτυρία του Μωϋσή και των προφητών.
