03==Το υπάρχει ζωή μετά θάνατο είναι
εκδόσεις «οι Νικητές» έκδοση Τρίτη του RICHARD W DE HAAN.Κατερίνη.
03
Υπήρξε
παρ’ όλα αυτά μια σημαντική αλλαγή στο ανώτερο τμήμα του Άδη. Ο Παράδεισος τώρα
πια βρίσκεται στον Ουρανό. Ο κάθε πιστός όταν φεύγει από αυτή τη ζωή αντί να
πηγαίνει στο ανώτερο τμήμα του Άδη μπαίνει στον Ουρανό όπου απολαμβάνει αμέσως
την ίδια ευλογημένη παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Πότε
όμως έγινε αυτή η τόσο σπουδαία αλλαγή; Απαντώντας στην ερώτηση αυτή ήθελα
αμέσως να πω ότι η αλλαγή αυτή έγινε πριν το θάνατο και την ανάσταση του
Χριστού. Κι αυτό φαίνεται όταν συγκρίνουμε τρία μέρη από του Λόγου του Θεού. Ο
Δαβίδ γράφοντας τον Ψαλμό ιστ: διακήρυξε: «..έτι και η σαρξ μου θέλει αναπαυθεί
επ’ ελπίδι. Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω Άδη…»(Ψαλμός
ιστ:9—10). Ο Πέτρος στο β: κεφ. των Πράξεων εξήγησε ότι ο Δαβίδ
μιλούσε «περί της Αναστάσεως του Χριστού ότι δεν εγκατελείφθη η ψυχή αυτού εν
τω Άδη ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν»(Πράξεις 2:31). Ο Κύριος μας καθώς κρεμόταν
στο Σταυρό έδωσε τούτη τη διαβεβαίωση στον ετοιμοθάνατο ληστή που είχε πιστέψει
σ’ Εκείνον: «σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω Παραδείσω»(Λουκάς
23:43).
Ας
προσέξουμε άλλη μια φορά τα λόγια του εδαφίου (Πράξεις 2:31).
Ο
Πέτρος είπε ότι ο Δαβίδ μιλούσε για τον Ιησού Χριστό όταν έλεγε ότι η ψυχή
Του (δηλαδή η ψυχή του Χριστού)»δεν
εγκατελείφθη στον Άδη μετά το θάνατο Του
κι αφού ο Χριστός υποσχέθηκε στον ετοιμοθάνατο ληστή ότι θα ήταν μαζί Του στον
Παράδεισο εκείνη την ίδια μέρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Παράδεισος ήταν
και τότε ακόμα κάτω από την επιφάνεια της γης σ’ ένα μέρος που λεγόταν Άδης
εκείνο τον
Καιρό.
Δεν πέρασαν πολλά χρόνια όμως μετά το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού και ο
Απ. Παύλος
(στην Β΄
Κορινθίους
12:2—4). Ο Παράδεισος λοιπόν δεν ήταν πια στον Άδη
όταν ο απόστολος έγραφε εκείνα τα λόγια αλλά ήταν σ’ ένα καινούργιο τόπο.
Αντίθετα λοιπόν με την εποχή της Π.Δ. ο Παράδεισος τώρα βρίσκεται στον Ουρανό.
Και ξαναρωτάμε. Πότε έγινε αυτή η αλλαγή; Ο Ιησούς αμέσως μετά την ανάσταση Του
είπε στη Μαρία τα εξής: «Μη μου άπτου διότι δεν ανέβην έτι προς τον Πατέρα μου
αλλ’ ύπαγε προς τους προς τους αδελφούς μου και ειπέ προς αυτούς αναβαίνω προς
τον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν
μου και Θεόν σας»(Ιωάννης 20:17). Το βραδινό εκείνης της
ίδιας ημέρας παρ’ όλα αυτά ακούμε τον Ιησού Χριστό να προσκαλεί τους μαθητές
Του να τον αγγίξουν. Να πως μας το περιγράφει ο Λουκάς.
«Και
είπε προς αυτούς δια τι είσθε τεταραγμένοι και διατί αναβαίνουσιν εις τας
καρδίας σας οι λογισμοί; Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου ότι Αυτός Εγώ
είμαι. Ψηλαφίσατε με και ίδετε διότι πνεύμα σάρκα και οστά δεν έχει καθώς εμέ
θεωρείτε έχοντα»(Λουκάς 24:38—39). Μπορούμε λοιπόν να
συμπεράνουμε ότι σε κάποια χρονική στιγμή ανάμεσα από την πρώτη εμφάνιση του
Κυρίου μας στην Μαρία και τη συνάντησή Του με τους μαθητές Του εκείνο το βράδυ
ο Χριστός είχε ανεβεί στον Πατέρα και επέστρεψε. Και ίσως να ήταν τότε που το
ανώτερο τμήμα του Άδη άδειασε από τις ψυχές των δικαίων. Ίσως να ήταν τότε που
«ο τρίτος ουρανός» ο τόπος που είναι ο ίδιος ο Θεός έγινε η νέα τοποθεσία του
Παραδείσου. Έτσι αντίθετα με εκείνους τους πιστούς που πέθαιναν πριν την
σταύρωση το πιστό παιδί του Θεού μπαίνει στην παρουσία του Κυρίου Του στον
Ουρανό την ίδια στιγμή που θα πεθάνει. Ίσως αυτή η μεταβίβαση των λυτρωμένων
από τον Άδη στον ουρανό να είχε ο Απ.
Παύλος στο νου του όταν έγραψε:
«Αναβάς
εις ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδωσε χαρίσματα εις τους ανθρώπους». Το
δε ανέβη τι είναι ειμί ότι και κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης; Ο καταβάς
αυτός είναι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών δια να πληρώσει τα πάντα» (Εφεσίους
4:8—10).
Μερικοί
σχολιαστές της βίβλου σχετίζουν το ανάγνωσμα αυτό με τα λόγια του Πέτρου όπου
μιλώντας για τον Χριστό είπε ότι «πορευθείς κήρυξε και προς τα πνεύματα τα εν
τη φυλακή τα οποία απείθησαν ποτέ οτε η μακροθυμία του Θεού πρόσμενε ποτέ αυτούς
εν ταις ημέραις του Νώε» (Α΄ Πέτρου 3:19—20).
