05--ΤΥΧΙΚΟΣ 1985-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Το πρόβλημα των αμβλώσεων
Επιστροφή
Ελπίζουμε ότι καμιά Χριστιανή γυναίκα δε θα προχώρησε ποτέ σε μια έκτρωση, εν γνώσει της ότι η πράξη της αυτή μπορούσε να είναι φόνος μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Ωστόσο, επειδή πολύς θόρυβος γίνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια γύρω από το καυτό αυτό θέμα και πολλά λέγονται και γράφονται από "αρμόδιους" και αναρμόδιους, θέλουμε να βοηθήσουμε κάθε άτομο που ειλικρινά ενδιαφέρεται να γνωρίσει την αλήθεια. Έτσι, παρακάτω αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (δημοσιεύτηκε στις 31/7/85) η κυρία Ελένη Γκελτή-Δούκα, Δρ. Βιολογίας και Επίκουρη Καθηγήτρια της Γενετικής στο Παν/μιο της Αθήνας.
Και μόνο το γεγονός ότι η επιστολή γράφτηκε από γυναίκα και μάλιστα με τις γνώσεις και τη θέση της κ. Γκελτή-Δούκα, δεν αφήνει περιθώρια για σχόλια.Παρακαλούμε κάθε αναγνώστη μας να μελετήσει αυτό το κείμενο με προσοχή, τόσο για τη δική του πληροφόρηση όσο και για να είναι σε θέση να βοηθήσει κάποιο πρόσωπο στο περιβάλλον του. "θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και ή αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει".
"Από καιρό παρακολουθώ τις προσπάθειες μιας μερίδας κυβερνητικών στελεχών, επιστημόνων (ειδικών και μη), διαφόρων Σωματείων κ.λπ., που με έμφαση και δυναμική αγωνιστικότητα προσπαθούν να πείσουν για το αναγκαίο της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. (...)
Επειδή πιστεύω ότι ο κάθε νόμος της Πολιτείας έχει ηθικό κύρος και γίνεται αποδεκτός στη συνείδηση του πολίτη, όταν προστατεύει το ορθό και το δίκαιο της ιδέας που εκφράζει, θα ήθελα τουλάχιστο να επισημάνω ότι ένας νόμος που θα νομιμοποιούσε τις αμβλώσεις στερείται και του ορθού κατ' Επιστήμη και του δικαίου κατά Φιλοσοφία.
Όπως συχνά αναφέρεται στα διάφορα σχέδια που προτείνονται για τη νομιμοποίηση, τίθεται ένας χρονικός περιορισμός. Προτείνεται η άμβλωση να επιτρέπεται μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης, με το σκεπτικό ότι "η ζωή θεωρείται πως αρχίζει μετά τη 12η εβδομάδα κύησης, γιατί τότε έχει εκπληρωθεί η οργανογένεση πλήρως" (Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος -Π.Ι.Σ., 1983). Η θέση αυτή είναι λανθασμένη από επιστημονική άποψη. Γιατί, για να γίνει οργανογένεση, εξυπακούεται ότι πρέπει να υπάρχει ζωή! Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι η εμβρυϊκή ζωή ιδίως στα πρώτα στάδια της έχει τον ισχυρότερο δυναμισμό από όλα τα μετέπειτα στάδια, γιατί επιστρατεύονται κατ' αυτήν πολυπλοκότατες κυτταρικές λειτουργίες, που κατευθύνουν την οργανογένεση.
Επίσης το πρώτο κύτταρο του οργανισμού, το ζυγωτό, θεωρείται η αφετηρία της προσωπικότητας μας. Γιατί η σφραγίδα της προσωπικότητας του καθένα μας μπαίνει τη στιγμή της γονιμοποίησης με τα γονίδια, που παραλαμβάνονται από τους δύο γονείς και τα οποία βέβαια θα συνεργαστούν αργότερα με το περιβάλλον.
Το λάθος της θέσης αυτής του Π.Ι.Σ. φαίνεται επίσης από μεταγενέστερη θέση του, που ορίζει ως έναρξη της ζωής του ανθρώπου τη στιγμή της γονιμοποίησης (Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο, 1985).
Γενικά, όταν διαιρούμε τη ζωή του ανθρώπου σε διάφορα στάδια, δεν εννοούμε διαφορετικά γεγονότα, το ένα ανεξάρτητο από το άλλο, αλλά φάσεις εν εξελίξει ενός και του αυτού φαινομένου. Επομένως η διακοπή της ζωής του ανθρώπου σε όποια φάση, σε όποια ηλικία, έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή ανθρώπινης ύπαρξης. Μόνο συναισθηματικοί λόγοι διαφοροποιούν το γεγονός της καταστροφής και το δικαιολογούν ίσως στη συνείδηση μας, ανάλογα με την ηλικία που έχει ο οργανισμός που θανατώνουμε. Το ενδιαφέρον είναι ότι για το ίδιο γεγονός διαθέτουμε και διαφορετική ορολογία, που μαζί με την άγνοια των μηχανισμών της ζωής μας βοηθάει ασφαλώς στην άμβλυνση της συνείδησης μας.
Έτσι, (Α) εάν θανατώσουμε τον άνθρωπο κατά την εμβρυϊκή του ηλικία, αυτή την ενέργεια συνηθίσαμε να τη λέμε άμβλωση (άμβλωση του ανθρώπου, άμβλυνση της συνείδησης -μοιάζουν άραγε οι λέξεις μόνο ηχητικά;)· (Β) εάν τον θανατώσουμε μετά τη γέννηση, τότε αυτό το λέμε φόνο και τον απαγορεύουμε με νόμους, γιατί τον θεωρούμε άδικο. Ποιος νομοθέτης όμως είναι εκείνος που θα αποφασίσει και με ποια επιστημονικά κριτήρια ότι το δίκαιο της προστασίας της ζωής μας πρέπει να αρχίζει μετά τη γέννηση μας ή ίσως ακόμη από τον 3ο, 2ο, 1ο μήνα της κύησης; Απορώ πώς ένας νόμος σαν κι αυτόν, που με τόσο πάθος υποστηρίζεται, μπορεί να εκφράσει το δίκαιο και να χαίρει "σωκρατικού" σεβασμού, όταν η Επιστήμη, αν περιοριστούμε μόνο σ' αυτή, όχι μόνο δεν στηρίζει την ιδέα του, αλλά και την αποδεικνύει λανθασμένη;
Πιστεύω ότι θα πρέπει να ερευνήσουμε, όσοι αναλαμβάνουμε το βάρος ιδεολογικών σταυροφοριών, με πολλή συναίσθηση ευθύνης και πολύ βαθιά τις έννοιες: δίκαιο, αγαθό, αξία αγαθού, προτεραιότητα αξίας αγαθού, ώστε να απαλλάξουμε την ιδέα, την οποία θέλουμε να προστατεύσουμε, από την κάποια δόση υποκρισίας. Γιατί σίγουρα στην περίπτωση αυτή υπάρχει υποκρισία, όταν εν ονόματι π.χ. κάποιας μορφής ελευθερίας θεωρούμε νόμιμη την καταστροφή ανθρώπινης ζωής εν αναπτύξει, ενώ με νόμους προστατεύουμε τη ζωή ενός βαρυποινίτη (και άριστα κάνουμε)· ή γιορτάζουμε με πλούσιο συναισθηματισμό την "Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού" (και πρέπει περισσότερα να πράττουμε)· ή αγωνιζόμαστε για τους πυρηνικούς αφοπλισμούς (και πρέπει ακόμη πιο δυναμικά να το κάνουμε).
Άραγε λάθος βλέπω αντίφαση μέσα σ' όλα αυτά και κάποια ιδεολογική υποκρισία;".
( Οι υπογραμμίσεις δικές μας )
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΚΑΙ ΤΟ BLOG "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" -- http://neakaipalaia.blogspot.com/ READ OUR BLOG
Το πρόβλημα των αμβλώσεων
Επιστροφή
Ελπίζουμε ότι καμιά Χριστιανή γυναίκα δε θα προχώρησε ποτέ σε μια έκτρωση, εν γνώσει της ότι η πράξη της αυτή μπορούσε να είναι φόνος μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Ωστόσο, επειδή πολύς θόρυβος γίνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια γύρω από το καυτό αυτό θέμα και πολλά λέγονται και γράφονται από "αρμόδιους" και αναρμόδιους, θέλουμε να βοηθήσουμε κάθε άτομο που ειλικρινά ενδιαφέρεται να γνωρίσει την αλήθεια. Έτσι, παρακάτω αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (δημοσιεύτηκε στις 31/7/85) η κυρία Ελένη Γκελτή-Δούκα, Δρ. Βιολογίας και Επίκουρη Καθηγήτρια της Γενετικής στο Παν/μιο της Αθήνας.
Και μόνο το γεγονός ότι η επιστολή γράφτηκε από γυναίκα και μάλιστα με τις γνώσεις και τη θέση της κ. Γκελτή-Δούκα, δεν αφήνει περιθώρια για σχόλια.Παρακαλούμε κάθε αναγνώστη μας να μελετήσει αυτό το κείμενο με προσοχή, τόσο για τη δική του πληροφόρηση όσο και για να είναι σε θέση να βοηθήσει κάποιο πρόσωπο στο περιβάλλον του. "θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και ή αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει".
"Από καιρό παρακολουθώ τις προσπάθειες μιας μερίδας κυβερνητικών στελεχών, επιστημόνων (ειδικών και μη), διαφόρων Σωματείων κ.λπ., που με έμφαση και δυναμική αγωνιστικότητα προσπαθούν να πείσουν για το αναγκαίο της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. (...)
Επειδή πιστεύω ότι ο κάθε νόμος της Πολιτείας έχει ηθικό κύρος και γίνεται αποδεκτός στη συνείδηση του πολίτη, όταν προστατεύει το ορθό και το δίκαιο της ιδέας που εκφράζει, θα ήθελα τουλάχιστο να επισημάνω ότι ένας νόμος που θα νομιμοποιούσε τις αμβλώσεις στερείται και του ορθού κατ' Επιστήμη και του δικαίου κατά Φιλοσοφία.
Όπως συχνά αναφέρεται στα διάφορα σχέδια που προτείνονται για τη νομιμοποίηση, τίθεται ένας χρονικός περιορισμός. Προτείνεται η άμβλωση να επιτρέπεται μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης, με το σκεπτικό ότι "η ζωή θεωρείται πως αρχίζει μετά τη 12η εβδομάδα κύησης, γιατί τότε έχει εκπληρωθεί η οργανογένεση πλήρως" (Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος -Π.Ι.Σ., 1983). Η θέση αυτή είναι λανθασμένη από επιστημονική άποψη. Γιατί, για να γίνει οργανογένεση, εξυπακούεται ότι πρέπει να υπάρχει ζωή! Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι η εμβρυϊκή ζωή ιδίως στα πρώτα στάδια της έχει τον ισχυρότερο δυναμισμό από όλα τα μετέπειτα στάδια, γιατί επιστρατεύονται κατ' αυτήν πολυπλοκότατες κυτταρικές λειτουργίες, που κατευθύνουν την οργανογένεση.
Επίσης το πρώτο κύτταρο του οργανισμού, το ζυγωτό, θεωρείται η αφετηρία της προσωπικότητας μας. Γιατί η σφραγίδα της προσωπικότητας του καθένα μας μπαίνει τη στιγμή της γονιμοποίησης με τα γονίδια, που παραλαμβάνονται από τους δύο γονείς και τα οποία βέβαια θα συνεργαστούν αργότερα με το περιβάλλον.
Το λάθος της θέσης αυτής του Π.Ι.Σ. φαίνεται επίσης από μεταγενέστερη θέση του, που ορίζει ως έναρξη της ζωής του ανθρώπου τη στιγμή της γονιμοποίησης (Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο, 1985).
Γενικά, όταν διαιρούμε τη ζωή του ανθρώπου σε διάφορα στάδια, δεν εννοούμε διαφορετικά γεγονότα, το ένα ανεξάρτητο από το άλλο, αλλά φάσεις εν εξελίξει ενός και του αυτού φαινομένου. Επομένως η διακοπή της ζωής του ανθρώπου σε όποια φάση, σε όποια ηλικία, έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή ανθρώπινης ύπαρξης. Μόνο συναισθηματικοί λόγοι διαφοροποιούν το γεγονός της καταστροφής και το δικαιολογούν ίσως στη συνείδηση μας, ανάλογα με την ηλικία που έχει ο οργανισμός που θανατώνουμε. Το ενδιαφέρον είναι ότι για το ίδιο γεγονός διαθέτουμε και διαφορετική ορολογία, που μαζί με την άγνοια των μηχανισμών της ζωής μας βοηθάει ασφαλώς στην άμβλυνση της συνείδησης μας.
Έτσι, (Α) εάν θανατώσουμε τον άνθρωπο κατά την εμβρυϊκή του ηλικία, αυτή την ενέργεια συνηθίσαμε να τη λέμε άμβλωση (άμβλωση του ανθρώπου, άμβλυνση της συνείδησης -μοιάζουν άραγε οι λέξεις μόνο ηχητικά;)· (Β) εάν τον θανατώσουμε μετά τη γέννηση, τότε αυτό το λέμε φόνο και τον απαγορεύουμε με νόμους, γιατί τον θεωρούμε άδικο. Ποιος νομοθέτης όμως είναι εκείνος που θα αποφασίσει και με ποια επιστημονικά κριτήρια ότι το δίκαιο της προστασίας της ζωής μας πρέπει να αρχίζει μετά τη γέννηση μας ή ίσως ακόμη από τον 3ο, 2ο, 1ο μήνα της κύησης; Απορώ πώς ένας νόμος σαν κι αυτόν, που με τόσο πάθος υποστηρίζεται, μπορεί να εκφράσει το δίκαιο και να χαίρει "σωκρατικού" σεβασμού, όταν η Επιστήμη, αν περιοριστούμε μόνο σ' αυτή, όχι μόνο δεν στηρίζει την ιδέα του, αλλά και την αποδεικνύει λανθασμένη;
Πιστεύω ότι θα πρέπει να ερευνήσουμε, όσοι αναλαμβάνουμε το βάρος ιδεολογικών σταυροφοριών, με πολλή συναίσθηση ευθύνης και πολύ βαθιά τις έννοιες: δίκαιο, αγαθό, αξία αγαθού, προτεραιότητα αξίας αγαθού, ώστε να απαλλάξουμε την ιδέα, την οποία θέλουμε να προστατεύσουμε, από την κάποια δόση υποκρισίας. Γιατί σίγουρα στην περίπτωση αυτή υπάρχει υποκρισία, όταν εν ονόματι π.χ. κάποιας μορφής ελευθερίας θεωρούμε νόμιμη την καταστροφή ανθρώπινης ζωής εν αναπτύξει, ενώ με νόμους προστατεύουμε τη ζωή ενός βαρυποινίτη (και άριστα κάνουμε)· ή γιορτάζουμε με πλούσιο συναισθηματισμό την "Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού" (και πρέπει περισσότερα να πράττουμε)· ή αγωνιζόμαστε για τους πυρηνικούς αφοπλισμούς (και πρέπει ακόμη πιο δυναμικά να το κάνουμε).
Άραγε λάθος βλέπω αντίφαση μέσα σ' όλα αυτά και κάποια ιδεολογική υποκρισία;".
( Οι υπογραμμίσεις δικές μας )
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ΚΑΙ ΤΟ BLOG "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" -- http://neakaipalaia.blogspot.com/ READ OUR BLOG
==========================================================
ΝΙΚΗΤΩΝ(http://www.nikites.eu).
