01-ΤΥΧΙΚΟΣ-
ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2012
« Διά πολλών μαρτύρων »
Αληθινή μετάνοια
«Διότι ιδού, αυτό τούτο, το ότι ελυπήθητε κατά Θεόν, πόσην σπουδήν εγέννησεν εις εσάς, αλλά απολογίαν, αλλά αγανάκτησιν, αλλά φόβον, αλλά πόθον, αλλά ζήλον, αλλ' εκδίκησιν»
(Β' Κορ.7/ζ/11)
Η μετάνοια είναι αναμφισβήτητα, το σημείο εκκίνησης της Χριστιανικής ζωής για τον άνθρωπο που αποδέχεται την πρόσκληση του Θεού στην αιώνια ζωή. Ο Ιησούς Χριστός κήρυττε εμφατικά τη μετάνοια (Ματθ. 4/δ/17, Λουκ. 13/ιγ/3 κ.α.) και το ίδιο συνέχισαν να κάνουν και οι απόστολοί Του, όπως για παράδειγμα ο απ. Πέτρος (Πράξ. 2/β/36-38, Πράξ. 3/γ/19) και ο απ. Παύλος (Πράξ. 17/ιζ/30-31, 20/κ/21, 26/κς/19-20).
Σύμφωνα με τη Γραφή (Ρωμ. 2/β/4, Β~ Κορ. 7/ζ/8-10), η μετάνοια "υποκινείται" από τη χρηστότητα του Θεού και περνάει μέσα από τη λύπη ως απαραίτητη προϋπόθεση της γνησιότητάς της. Η Γραφή μιλάει για δυο είδη λύπης: τη «λύπη του κόσμου», που είναι μια εγωιστική μορφή λύπης και προκαλείται από οτιδήποτε ζημιώνει τον εαυτό κάποιου, και την «κατά Θεό λύπη», η οποία αφορά στον Θεό και προκαλείται σε κάποιον από τη συναίσθηση ότι οι πράξεις του αποτελούν αμαρτία απευθείας εναντίον του άγιου Θεού. Βλέπε το παράδειγμα του Δαυίδ (Ψαλμ. 51/να/4).
Έπειτα, η αληθινή μετάνοια ακολουθείται πάντοτε από αλλαγή πορείας και επιστροφή (Πράξ. 3/γ/19) κοντά στον Θεό από όπου ξεκινάει μια νέα, αλλαγμένη (αιώνια) ζωή και συμπεριφορά (Ματθ. 3/γ/8).
Μερικά από τα σημεία που σφραγίζουν τη γνησιότητα της μετάνοιας, σύμφωνα με το Λόγο του Θεού (και ιδιαίτερα τα εδάφια Β~ Κορ. 7/ζ/10-11), είναι:
Σπουδή
Η σπουδή, που είναι κατά μια έννοια η βιασύνη και αποφασιστικότητα κάποιου να κάνει το σωστό, είναι απαραίτητος καρπός της αληθινής μετάνοιας. Η ευσεβής θλίψη των Κορινθίων καρποφόρησε σε βιασύνη, προσοχή και επαγρύπνηση για το χειρισμό κάποιου σκανδάλου που εμφανίστηκε στην εκκλησία. Ιδιαίτερα στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, έχουμε πληθώρα παραδειγμάτων σπουδής των ανθρώπων που πίστεψαν και έσπευσαν να κάνουν το θέλημα του Θεού μετά από ένα και μόνο κήρυγμα (Πράξ. 2/β/37-42, 9/θ/18, 10/ι/44-48, 16/ις/30-33, κ.ά.).
Απολογία
Ένα άλλο σημάδι της αληθινής μετάνοιας είναι η βαθιά και επείγουσα ανάγκη που νιώθει κάποιος να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να πάψει οποιαδήποτε σχέση με την αμαρτία και το λάθος του. Ο απ. Παύλος γράφει, «Κατά πάντα απεδείξατε εαυτούς ότι είσθε καθαροί εις τούτο το πράγμα» (Β~ Κορ. 7/ζ/11). Οι Κορίνθιοι, καθαρίστηκαν (βλ. σχ. Α~ Ιωάν. 3/γ/3) από το σκάνδαλο όχι κρύβοντας τα λάθη τους ή δικαιολογώντας τα, αλλά παραδεχόμενοι αυτά και αναλαμβάνοντας δράση ώστε να μην μπορεί κανείς ξανά να τους κατηγορήσει για το συγκεκριμένο θέμα (βλ. Παρ. 28/κη/13).
« Διά πολλών μαρτύρων »
Αληθινή μετάνοια
Αγανάκτηση
Η αγανάκτηση ενάντια στην αμαρτία και στα λάθη είναι σίγουρα καρπός της αληθινής μετάνοιας. Ο απ. Παύλος θαύμασε την αγανάκτηση που δημιούργησε η κατά Θεόν λύπη που ένιωσαν οι πιστοί στην Κόρινθο «Ιδού, πόση... αγανάκτηση!»· αγανάκτηση όχι ενάντια στο πρόσωπο αλλά ενάντια στην αμαρτία που είχε εισχωρήσει στην εκκλησία και ενάντια στη δική τους αμέλεια να λάβουν μέτρα ώστε να απομακρύνουν τη διαφθορά που κατέστρεφε τη μαρτυρία της αγίας ζωής του σώματος του Χριστού.
Φόβος
Ο αληθινά μετανοημένος άνθρωπος στέκεται με δέος μπροστά στον Θεό και επιθυμεί να απέχει από οτιδήποτε θα μπορούσε να Τον προσβάλει ή να βλασφημήσει το όνομά Του (βλ. σχ. Ρωμ. 2/β/24).
Η κατά Θεόν λύπη γέννησε στους Κορίνθιους, όχι ένα δουλικό φόβο της τιμωρίας και της κόλασης, αλλά το φόβο ότι αποτέλεσαν αιτία να θλιβεί το Πνεύμα του Θεού και οι εργάτες Του (και εν προκειμένω ιδιαίτερα ο απ. Παύλος), και το φόβο ότι η ανοχή από μέρους τους αυτής της αμαρτίας θα μπορούσε να μολύνει ολόκληρη την εκκλησία καταστρέφοντας όσα ο Θεός χτίζει.
Πόθος
Ένα άλλο σημάδι της αληθινής μετάνοιας είναι η σφοδρή και διακαής επιθυμία για αποκατάσταση της σωστής και άγιας συμπεριφοράς και μαρτυρίας.
Η μετάνοια των Κορινθίων, δημιούργησε μέσα τους την έντονη επιθυμία να συμμορφωθούν πλήρως προς στις οδηγίες του απ. Παύλου και να εκβάλουν το κακό από ανάμεσά τους (Α~ Κορ. 5/ε/13), αποδίδοντας με τον τρόπο αυτό τιμή στον απ. Παύλο αλλά και στον ίδιο τον Κύριο με την υποδειγματική πλέον συμπεριφορά τους.
Ζήλος
Ο απ. Παύλος μας πληροφορεί ότι ο ζήλος είναι ακόμη ένα σημάδι της γνήσιας μετάνοιας. Ο αληθινά μετανοημένος άνθρωπος, όταν αναλογίζεται την "προθυμία" με την οποία υπηρέτησε τους σκοπούς της αμαρτίας, αποκτά έναν ευσεβή ζήλο για το θέλημα του Θεού.
Εκδίκηση
Η εκδίκηση στην περίπτωση της μετάνοιας έχει να κάνει, όχι με την επίλυση προσωπικών διαφορών, που άλλωστε ανήκει μόνο στον Θεό (Ρωμ. 12/ιβ/19), αλλά με την σφοδρή επιθυμία για προσωπική πειθαρχία και για αποκατάσταση στο μέγιστο δυνατό βαθμό οποιασδήποτε βλάβης με άμεση και έμπρακτη ανάληψη της ευθύνης, με σκοπό την αποκατάσταση της δικαιοσύνης (βλ. παράδειγμα Ζακχαίου, Λουκ. 19/ιθ/8).
------------------------------------
Άρθρο του Δημ. Μάστορη στην εφημερίδα «Χριστιανισμός», Μάρτιος 2012.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ΚΑΙ ΤΟ BLOG "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" -- http://neakaipalaia.blogspot.com/ READ OUR BLOG
==========================================================
