ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ
Του Συμεών Α. Ιωαννίδη
Τα προνόμια των παιδιών του Θεού
Ένας από τους βασικότερους λόγους για τον πνευματικό λήθαργο που παρατηρείται συχνά σε χριστιανικές εκκλησίες είναι η άγνοια των προνομίων που έχουν οι χριστιανοί σαν παιδιά του Θεού. Δεν υπάρχει ίσως καλύτερο αντίδοτο για την πάθηση αυτή από τη διδαχή του Παύλου στο 8ο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής του.
Το κεφάλαιο αυτό αρέσει σε πολλούς πιστούς επειδή αποτελεί ένα μεγαλειώδες φινάλε, μια συγκλονιστική κατακλείδα της διδαχής του Παύλου για τη δικαίωση. Στα τελευταία εδάφια, ο απόστολος Παύλος φαίνεται να ξεσπάει σχεδόν σ’ ένα άσμα για να εκφράσει την ασφάλεια και τη σιγουριά που φέρνει το ευαγγέλιο.
Όμως πέρα και πάνω απ’ αυτό ο απόστολος Παύλος υφαίνει ένα άλαλο ακόμα μοτίβο, στο μεγαλοπρεπή αυτόν τάπητα της χάρης, περιγράφοντας τα προνόμια που έχουν απομενηθεί και ανήκουν στο κάθε μέλος της οικογένειας του Θεού. Αποκαλεί τους χριστιανούς «αδελφούς» (εδ. 12). Μιλάει γι’ αυτούς ως «γιους» του Θεού (εδ. 14), που μπήκαν στην οικογένεια του Θεού μέσω της «υιοθεσίας» (εδ. 15, 23). Λέει γι’ αυτούς ότι είναι «τέκνα» (εδ. 16) και «κληρονόμοι» και μάλιστα «συγκληρονόμοι του Χριστού» (εδ. 17).
Από τη φύση μας είμαστε αντικείμενα κυριολεκτικά τέκνα οργής (Εφεσ. 2:3). Με τρόπο θαυμαστό ο Θεός μάς δικαίωσε μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (Ρωμ. 3:21-26). Έτσι, αποκτήσαμε και απολαμβάνουμε ειρήνη με το Θεό (Ρωμ. 5:1), και είμαστε απαλλαγμένοι από καταδίκη (Ρωμ. 8:1). Όμως ο Παύλος πίστευε ότι εμείς οι πιστοί κατέχουμε μια ακόμα μεγαλύτερη ευλογία. Είναι θαυμαστό το ότι ο Δίκαιος Κριτής δικαιώνει αμαρτωλούς, όμως, είναι ακόμα πιο θαυμαστό το ότι αυτούς τους δικαιωμένους με τη χάρη Του αμαρτωλούς, τους υιοθετεί και τους βάζει στη δική Του οικογένεια.
Πώς μπορούμε να συμμεριστούμε το αίσθημα αυτό της χαράς, έτσι ώστε να το εκδηλώνουμε στην καθημερινή ζωή μας; Ποια είναι τα προνόμιά μας που ανακαλύπτουμε, καθώς περπατούμε σε κοινωνία με το Χριστό; Ανάμεσα στα πολλά που αναφέρει ο Παύλος, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα παρακάτω:
Τα παιδιά του Θεού έχουν το προνόμιο της υιοθεσίας
Όλα τα παιδιά του Θεού έχουν λάβει το πνεύμα της υιοθεσίας. Φανταστείτε κάποιον να υιοθετεί ένα εφτάχρονο παιδάκι, του οποίου η προσωπικότητα έχει ήδη διαμορφωθεί άσχημα και η ανατροφή του έχει καταστρέψει το αίσθημα της σιγουριάς. Ο πατέρας που το υιοθέτησε μπορεί να δείχνει αφειδώς την αγάπη του για το κακομαθημένο αυτό παιδάκι και να καλύπτει αντικειμενικά όλες του τις ανάγκες. Όμως ένα πράγμα δεν μπορεί να κάνει, να εργαστεί στην καρδιά του νέου γιου του, για να του δώσει ένα βαθύ αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς, ότι ανήκει σ’ αυτήν την οικογένεια. Παρόλο που το παιδί το χρειάζεται αυτό, εντούτοις αυτό παίρνει χρόνο.
Απεναντίας ο απόστολος Παύλος μάς λέει ότι ο Θεός δίνει αμέσως το Πνεύμα στα παιδιά Του. «Λάβατε το πνεύμα της υιοθεσίας» (εδ. 15), είναι το μέρος της σταθερής ορολογίας του Παύλου γι’ αυτό που συμβαίνει όταν γινόμαστε χριστιανοί (Βλ. και Γαλ. 3:2). Το Πνεύμα εκχέει την αγάπη του Θεού μέσα στις καρδιές μας (Ρωμ. 5:5) κι έτσι μας βεβαιώνει ότι ανήκουμε σ’ Αυτόν. Αυτό συμμαρτυρεί με το δικό μας πνεύμα ότι είμαστε παιδιά του Θεού» (εδ. 16).
Ο απόστολος Παύλος μας δίνει ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα για τη μαρτυρία αυτή στο εδάφιο 15, όταν λέει: «Κράζουμε: Αββά, Πατέρα». Το ρήμα «κράζειν», που χρησιμοποιεί εδώ ο Παύλος είναι μια ονοματοποιϊκή λέξη, μια λέξη που ο ήχος της εκφράζει τη σημασία της. «Κράζειν», σημαίνει μια κραυγή για κάποια ανάγκη. Χρησιμοποιείται στα Ευαγγέλια, από εκείνους που έκραξαν στον Ιησού για βοήθεια και σε σχέση με τον ίδιο τον Ιησού που έκραξε στο σταυρό.
Καταλαβαίνετε τώρα τη σημασία της; Ο Παύλος λέει ότι όταν ο χριστιανός περνά από κάποια δοκιμασία της πίστης του, συντριμμένος από τον πόνο, την απογοήτευση ή το πένθος, τότε το έργο του Πνεύματος δίνει την πιο ευχάριστη αίσθηση και η βεβαιότητα ότι είμαστε παιδιά του Θεού ακτινοβολεί λαμπρότερα. Γιατί τότε είναι που το βαθύτερο ένστικτό μας πρέπει να στραφεί στον Κύριο και να κράξει «Αββά, Πατέρα μου»!
Ο μη χριστιανός ποτέ δεν το κάνει αυτό, και ούτε εκείνος που επιμένει ότι όλοι μας είμαστε από τη φύση μας παιδιά του Θεού. Αυτός μπορεί ίσως να κράξει: «Θεέ, βοήθησέ με», αλλά δεν μπορεί ποτέ να κράξει πραγματικά: «Πατέρα». Μόνο τα πραγματικά παιδιά μπορούν να το κάνουν αυτό, και καθώς το κάνουν, νιώθουν ισχυρότερη σιγουριά. Ακόμα και στις σκοτεινότερες στιγμές της ζωής μου, ξέρω πως ο Θεός είναι ο Πατέρας μου.
.....................................
ΣΥΣΤΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΤΥΧΙΚΟΣ" -- WWW.TYXIKOS.GRREAD OUR MAGAZINE
ΚΑΙ ΤΟ BLOG "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" --HTTP://NEAKAIPALAIA.BLOGSPOT.COM READ OUR BLOG
==========================================================
ΦΙΛΙΑΣhttp://xristoyswthria.blogspot.com/
ΚΑΙ ΤΟ BLOG "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" --HTTP://NEAKAIPALAIA.BLOGSPOT.COM READ OUR BLOG
==========================================================
ΦΙΛΙΑΣhttp://xristoyswthria.blogspot.com/
==========================================================
ΝΙΚΗΤΩΝ(http://www.nikites.eu).
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
