ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ.ΤΥΧΙΚΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TYXIKOS Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2003

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ – Για Ορθοδόξους...

Εικονολατρία / Ειδωλολατρία

Από τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου ως το τέλος του χρόνου που πέρασε, τα ΜΜΕ στον τόπο μας απασχόλησε η μεταφορά από διάφορους Μητροπολίτες ιερών κειμηλίων (όπως η εικόνα της «Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας», το «Τίμιο Ξύλο» και τα «Δώρα των Μάγων») για προσκύνηση και “ιερή επαιτεία” ή εκμετάλλευση. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που έγινε αυτό το θλιβερό εμπόριο. (Παλαιότερα ήρθαν η εικόνα «Άξιον εστίν», η «Αγία Ζώνη της Θεοτόκου» κ.ο.κ.).

Γράφοντας τα ανωτέρω δεν αναφερόμαστε στα πλήθη των προσκυνητών που από κάθε μέρος της επικράτειας έφταναν και επί ώρες περίμεναν μέσα στο κρύο για να ζητιανέψουν ένα ρουσφέτι έχοντας απέναντί τους έναν απάνθρωπο “θεό” που δεν συγκινείται από τα πάθη τους αλλά απαιτεί τέτοιες εκφράσεις δουλοπρέπειας...

Βέβαια τα ΜΜΕ δεν τα ενδιαφέρει η ουσία του θέματος –αφού τα ίδια είναι γεμάτα με κάθε λογής σκοταδιστικά προγράμματα και διαφημίσεις– ασχολήθηκαν όμως με αφορμή μια συνέντευξη/ΟΜΟΛΟΓΙΑ που έδωσε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Θεόκλητος και τη συζήτηση που ακολούθησε. Διαφορετικά κανείς ίσως δε θα διέθετε τηλεοπτικό χρόνο για να προβληματιστεί και να προβληματίσει.

Αλλά τι είπε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων; Το απλούστατο και αυτονόητο: Ότι δηλαδή «αυτό το φαινόμενο οδηγεί σε ειδωλολατρία».

Δεν είμαστε υποστηρικτές του κ. Θεόκλητου. Δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά και υπήρξαν δημόσιες εκδηλώσεις του που καθόλου δεν μας άρεσαν. Ωστόσο στην παρούσα φάση, είτε έλεγε αυτά που πίστευε είτε κινήθηκε από αντιπάθεια προς τον Αρχιεπίσκοπο, μίλησε ορθά και αληθινά. Αντιγράφουμε από τον Τύπο (Εφημ. «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 9-15/12/2002):

«Όταν ο πιστός ταυτίζεται με μια εικόνα, αυτό είναι ειδωλολατρία. Και εμείς έχουμε την ευθύνη, διότι ενθαρρύνουμε την ειδωλολατρία όταν περιάγουμε τα λείψανα των αγίων για να γεμίσουμε τα παγκάρια της Εκκλησίας». «Αντί να δρα ο ίδιος ο χριστιανός για να ταυτίσει το θέλημά του με το θέλημα του Θεού, κατά παγανιστικό τρόπο αποζητάει την επέμβαση της εικόνας, πράγμα που τον κάνει ειδωλολάτρη. Εδώ δεν λέει `με βοήθησε η Παναγία’, λέει `με βοήθησε η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα’. Αυτό είναι ειδωλολατρία όσο και αν θέλουμε να το εξαγνίσουμε. Είναι αρρωστημένη πίστη».

«Βεβαίως και το θαύμα είναι δυνατό, αλλά μόνο από τον Θεό. Αλλιώς ο Θεός θα ήταν αδύνατος. Ο Θεός κάνει θαύματα και όχι οι άγιοι», λέει και αφήνει τις αιχμές του για το πόσο «θαύμα» είναι το θαύμα σήμερα: «Όσες φορές στην Καινή Διαθήκη πιστοποιείται ένα θαύμα, αυτό γίνεται από τον μαρτυρούντα όχλο και όχι από τον λαβόντα την χάρη του Θεού. Δυστυχώς, ο χριστιανισμός έχει φορτωθεί παρά πολύ με ειδωλολατρισμό. Πρέπει όσοι ευαγγελίζονται τον λόγο του Θεού να μπορούν να στενοχωρήσουν μερικούς χριστιανούς λέγοντάς τους την αλήθεια. Δυστυχώς, η ιστορία με τα κειμήλια είναι παλιά. Από τότε που η Εκκλησία έγινε θρησκεία και από τότε που η Αποκάλυψη έγινε χριστιανισμός».

«Σήμερα ζούμε όλοι μας έναν Θεό ανθρωπόμορφο. Ακόμη και τη Μεγάλη Εβδομάδα όταν συρρέουμε στην εκκλησία μπροστά στον Σταυρό και τον Επιτάφιο, συρρέουμε μπροστά στον Πάσχοντα Δίκαιο και όχι στον αναστημένο Θεό. Κρατούμε τον Θεό στα μέτρα μας, για να μπορούμε να τον πλησιάσουμε».

Δυστυχώς, απέναντι σ’ αυτή την ολοκάθαρη αλήθεια, ο Αρχιεπίσκοπος και το περιβάλλον του είχαν μόνο να κατηγορήσουν τον Ιωαννίνων για «προτεσταντισμό», εφαρμόζοντας δηλαδή τον παλιό κανόνα, “Όταν δεν έχεις ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ, πέτα λάσπη”...

Από το σημείο αυτό και μετά, όμως, υπάρχει η αντικειμενική αλήθεια που δε μπορεί και δεν πρέπει να παραγνωρίζεται. Εξάλλου, απόψεις τους για τη σύγχρονη `εικονολατρία’ έκφρασαν και άλλοι Μητροπολίτες, όπως π.χ. ο Φιλίππων κ. Προκόπιος που δήλωσε:

«Η καταχρηστική και επαναλαμβανόμενη μετάκληση και προβολή εκκλησιαστικών κειμηλίων εύκολα μπορεί να θεωρηθεί πως γίνεται με σκοπιμότητα και έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη διδασκαλία και την πράξη της Εκκλησίας μας»,

και ο Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος:

«Όταν η έκθεση εικόνων, ιερών λειψάνων και κειμηλίων γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και έχει ωφελιμιστικά στοιχεία, τότε αυτό γίνεται επικίνδυνο. Έχει δίκαιο ο άγιος Ιωαννίνων όταν λέει ότι το θαύμα το κάνει ο Θεός».

Επίσης ο π. Δ. Τάσης σε ενδιαφέρον άρθρο του στον «Ορθόδοξο Τύπο» (27-12-02) έγραψε ότι «Σε ποιμαντικό πρόβλημα εξελίσσεται η μεταφορά ιστορικών εικόνων και ιερών λειψάνων από διάφορα μοναστήρια», υποστηρίζοντας ότι «στην εποχή μας το φαινόμενο αυτό πρέπει να περιοριστεί, για να μη πούμε ότι πρέπει να εκλείψει». Ο ίδιος στη συνέχεια εξομολογείται:

«Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε οι κληρικοί ότι υπάρχει πολύς και βαθύς πόνος, στο ποίμνιό μας, για τον οποίο εμείς δεν έχουμε ενδιαφερθεί όσο πρέπει και δεν δώσαμε την παρηγοριά, πού τόσο αναζητούν οι άνθρωποι.»

Στη συνέχεια κατακρίνει ότι μερικοί Μητροπολίτες επιμένουν να μεταφέρουν στην περιοχή τους ιστορικές εικόνες με το επιχείρημα ότι έτσι τονώνεται η πίστη του λαού. [Σημ. «Τ» – Όπως π.χ. έκανε ο Αρχιεπίσκοπος, που προσπαθώντας να ερμηνεύσει την προσέλευση του κοινού είπε πως «δεν αποτελεί σημείο συντηρητισμού και οπισθοδρομικότητας, αλλά καταδεικνύει την ανάγκη του λαού να καταφύγει στην Πίστη».] «Αυτό δεν είναι ακριβές» γράφει ο π. Τάσης.

«Απλώς δίνεται η ευκαιρία στους πονεμένους άνθρώπους να εκδηλώσουν τον πόνο τους και να ζητήσουν το θαύμα. (...) Οι κληρικοί πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην λαϊκή ευσέβεια. Να διατυπώνουμε το θεολογικό λόγο και να επισημαίνουμε τις επικίνδυνες υπερβολές, άλλά και την τάση, πού έχουν μερικοί να ειδωλοποιούν τις ιερές εικόνες και να πιστεύουν ότι ή εκ Θεού βοήθεια επιτυγχάνεται με μαγικούς τρόπους».

ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ

Επίσης ο π. Τάσης καυτηριάζει το οικονομικό ζήτημα.

«...δεν μπορούμε να αποσιωπήσουμε και το σοβαρό θέμα των χρημάτων, που συγκεντρώνονται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Πολλά δυσφημιστικά για την Εκκλησία σχόλια διατυπώνονται, τόσο από τους κοσμικούς και άσχετους όσο και από τους συνειδητούς χριστιανούς. Ποιος διαχειρίζεται αυτά τα χρήματα; Πόση διαφάνεια υπάρχει; Πόση σχέση με την αλήθεια έχουν οι επίσημες δηλώσεις και διευκρινίσεις και ακόμα, γιατί οι πλούσιες και μεγάλες Μητροπόλεις να γίνονται πλουσιότερες, ενώ υπάρχουν πάρα πολλές Μητροπόλεις, που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα λειτουργικά τους έξόδα; Mήπως εκεί υπάρχει περισσότερη ευσέβεια; Είδε ποτέ κανείς να γίνεται προσκύνημα, χωρίς να δουλεύει το παγκάρι; Μήπως μερικοί έχουν ξεχάσει ότι ό σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα; Μήπως και ό σκοπός δεν είναι άγιος; Μήπως έχουμε εκμετάλλευση της λαϊκής ευσέβειας; Mήπως με το μεγάλο αυτό το θόρυβο και τις ποίκιλες εντυπώσεις νοθεύουμε την ευσέβεια τού λαού μας; Μήπως αγνοούμε ότι η υγιής θρησκευτικότητα δεν στηρίζεται στα θαύματα, τα όποία κάποτε είναι και αμφίβολα, άλλά στην ορθή πίστη, που είναι σύμφωνη με τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας;»

Αν το «προσκύνημα» της εικόνας της Παναγίας Ιεροσολυμίτισσας στη Θεσσαλονίκη απέφερε, όπως δημοσιεύτηκε, περί τα 3,5 δισ. δρχ., στην Αθήνα βασίμως πιθανολογείται ότι το ποσόν από τις συνεισφορές των πιστών θα ξεπεράσει τα 5 δισ. δρχ. Υπολογίζοντας με βάση τον αριθμό των προσκυνητών, πολλοί μιλούν για έσοδα ύψους 6 έως 12 εκατ. δρχ. το τρίωρο.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι εισπράξεις από το κουτί δίπλα στην εικόνα προορίζονται για τον κτήτορα, ενώ οι εισπράξεις από τα κεριά προορίζονται για το ναό και θα διατεθούν για την αναστήλωσή του. Να πώς περιέγραψε ένας δημοσιογράφος την εικόνα:

«Ακούγονται συρσίματα παπουτσιών στα χιλιάδες στίγματα από λιωμένο κερί στο πάτωμα, ψιθυρίσματα προσευχών, μερικοί λυγμοί και η μονότονη φωνή της κυρίας στην έξοδο, «για τον έρανο μισό ευρώ, για τον έρανο μισό ευρώ...». Αυτό, όμως, που «μιλούσε» πιο δυνατά απ’ όλους ήταν το... παγκάρι. Κάθε φορά που μια μεγάλη ομάδα πιστών έμπαινε στο ναό, ξεσπούσαν μικρές μπόρες από ευρώ καθώς κατρακυλούσαν στα μεταλλικά του τοιχώματα. «Ε, ό,τι θέλει δίνει ο καθένας. Άλλος δύο, άλλος τρία ευρώ», λέει μια καντηλανάφτισσα. «Άλλοι δίνουν και χάρτινα, πέντε, δέκα και είκοσι». Τότε είναι που το παγκάρι δεν κάνει φασαρία...

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

αλλ’ έστω υμών το ναι, ναι, και το ου, ου· διά να μη πέσητε υπό κρίσιν»

Στην Α~ Επιστολή προς Κορινθίους, στη γνωστή περικοπή για το Κυριακό Δείπνο, μεταξύ άλλων διαβάζουμε και τα εξής: «Διότι εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι. Αλλ’ όταν κρινώμεθα, παιδευόμεθα υπό του Κυρίου, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου» (Α΄ Κορ. 11/ια/31-32).

Εδώ ο Παύλος καλεί τους πιστούς σε μια διαδικασία αυτοκριτικής, η οποία μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλά χρήσιμη και σωτήρια, επειδή κανείς φρόνιμος άνθρωπος δεν θα ήθελε ποτέ να κατακριθεί «μετά του κόσμου».

Έτσι, ακόμη και αν κανείς δεν θέλει να κρίνεται από τους άλλους, ούτε καν να κρίνει ο ίδιος τον εαυτό του, καλό είναι να προσέξουμε αυτή την προτροπή, επειδή μπορεί να μας προστατεύσει από παραπέρα κινδύνους.

Για ποιο λόγο η κριτική είναι δυσάρεστη εμπειρία; Επειδή ταπεινώνει τον εγωισμό μας. Είναι γεγονός ότι ενώ πολλοί ισχυρίζονται ότι τους αρέσει η αλήθεια, στην πραγματικότητα προτιμούν τους επαίνους και τις κολακείες, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Αντίθετα από αυτή την ανθρώπινη τακτική, ο Μεγάλος Δάσκαλος, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δίδαξε: «Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου· και θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει» (Ιωάν. 8/η/31-32). Με άλλα λόγια όλοι μας είμαστε δέσμιοι από το ψέμα. Όχι μόνο από το ψέμα που λέμε εμείς οι ίδιοι αλλά και από τα ψέματα που λένε οι άλλοι σε μας και για εμάς.

Ο Κύριός μας γνωρίζει πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η κατάσταση, γι’ αυτό καλεί τους δικούς Του ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ από το ψέμα. Ως μέσο μάς δίνει τον λόγο Του και τη σταθερή παραμονή μας σ’ αυτόν, διότι μένοντας στο λόγο του Κυρίου, μαθαίνουμε την αλήθεια –την ολοκάθαρη και μερικές φορές σκληρή αλήθεια– και είναι τούτη η γνώση που ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ.

Μια παγίδα που πλέκεται στους εκκλησιαστικούς κύκλους συνίσταται στην αλληλο-κολακεία. Εσείς κολακεύετε εμένα κι εγώ με τη σειρά μου κολακεύω εσάς, και είμαστε όλοι αγαπημένοι. Την κατάσταση αυτή καυτηριάζει ο Παύλος περιγράφοντας εκείνους οι οποίοι «καθ’ εαυτούς μετρούντες εαυτούς και προς εαυτούς συγκρίνοντες εαυτούς, ανοηταίνουσιν» (Β΄ Κορ. 10/ι/12).

Διαβάζουμε π.χ. σε χριστιανικά έντυπα και ακούμε από άμβωνες επαίνους και θαυμασμό για διάφορα πρόσωπα και τις ενέργειές τους. Ύστερα από λίγο, και επειδή έτσι το επιβάλλει το πρωτόκολλο της ευγένειας, ο επαινεθείς σπεύδει με την πρώτη ευκαιρία ν’ ανταποδώσει τον έπαινο που έλαβε λέγοντας ανάλογα «καλά λόγια» για τον επαινέσαντα και η υπόθεση εξελίσσεται σε έναν συνεχή κύκλο όπου «όλοι είναι καλοί» και κανείς δε χρειάζεται να διορθωθεί σε τίποτα.

Ο λόγος του Θεού ωστόσο έχει εντελώς διαφορετική γνώμη γι’ αυτά τα πράγματα. Αφενός λέει ότι «Ο άνθρωπος όστις κολακεύει τον πλησίον αυτού, εκτείνει δίκτυον έμπροσθεν των βημάτων αυτού» και αφετέρου ότι «Ο φανερός έλεγχος είναι καλήτερος παρά κρυπτομένη αγάπη» (Παρ. 29/κθ/5, 27/κζ/5).

Θέλοντας, λοιπόν, να πορευόμαστε πάντα σύμφωνα με το θείο λόγο, στο τεύχος αυτό του «ΤΥΧΙΚΟΥ» παρουσιάζονται, σχολιάζονται και κρίνονται κάποια πράγματα για τα οποία ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ η σημερινή εκκλησία. Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να παρακινηθούν οι αγαπητοί αναγνώστες να κάνουν ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

Γνωρίζουμε βέβαια εκ των προτέρων ότι αυτό δεν θα είναι αρεστό, όμως δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, επειδή το έντυπο αυτό θα πρέπει να φέρει «το φορτίον του λόγου του Κυρίου» και όχι ό,τι αρέσει στους ανθρώπους.

Για τους συντελεστές της έκδοσης του «Τ» θα είναι μεγάλη ικανοποίηση αν κάποιες συνειδήσεις ενοχληθούν, αν κάποιοι ταραχτούν και ξυπνήσουν από τον ύπνο της χριστιανικής «καλοπέρασης», αν επιτέλους δημιουργηθεί κάποιος «κλύδων» (=τρικυμία) που ίσως αναγκάσει να ξυπνήσουν οι “προφήτες” που βαθιά κοιμούνται στα αμπάρια των πλοίων προς τις “Θαρσείς” αυτού του κόσμου (Ιωνά 1/α/3-4).

Τα κείμενα που ακολουθούν απευθύνονται προς διάφορα μεγάλα δόγματα της χριστιανοσύνης. Αγγίζουν και Ορθοδόξους και Διαμαρτυρόμενους και Χαρισματικούς. Όπως πάντα στόχος δεν είναι να προσβάλλουμε κάποιον. Στόχος είναι να ειπωθεί Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Συνήθως οι χριστιανοί καυχώνται στα σημεία που υπερτερούν και με ευκολία κρίνουν και κατακρίνουν τους άλλους για αίρεση, πλάνη, εκμετάλλευση, εμπορευματοποίηση της πίστης κ.λπ. Τα στοιχεία που παρατίθενται αποδεικνύουν ότι ο κίνδυνος να κάνουμε τα ίδια λάθη αφορά ΟΛΟΥΣ.

Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου, πως κάποιοι θα σπεύσουν να μας κρίνουν και να μας ελέγξουν επειδή θυμίζουμε “κακοτοπιές” του παρόντος όπως και του πρόσφατου παρελθόντος, επειδή δήθεν θα “σκανδαλιστούν” κάποιοι ασθενείς πιστοί και τα παρόμοια. Οι σκέψεις τους αυτές, όμως, όσο καλές και αν είναι ως προς την πρόθεση, δεν ανατρέπουν την κακή πραγματικότητα.

Είναι γεγονός ότι ο Χριστός μας είπε: «Ουαί εις τον κόσμον διά τα σκάνδαλα· διότι είναι ανάγκη να έλθωσι τα σκάνδαλα· πλην ουαί εις τον άνθρωπον εκείνον, διά του οποίου το σκάνδαλον έρχεται» (Ματθ. 18/ιη/7), αλλά τι εννοούσε με τούτο; Μήπως εννοούσε πως η ΟΥΑΙ θα είναι πάνω σε κάποιον που ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ τα σκάνδαλα ή μάλλον σ’ εκείνον ΔΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΕΡΧΕΤΑΙ;

Νομίζουμε πως το κλειδί στο ερώτημα το δίνουν τα λόγια του Παύλου στους Ρωμαίους, όταν έγραψε, «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, να προσέχητε τους ποιούντας τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα εναντίον της διδαχής την οποίαν σεις εμάθετε, και απομακρύνεσθε απ αυτών· διότι οι τοιούτοι δεν δουλεύουσι τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, αλλά την εαυτών κοιλίαν· και διά λόγων καλών και κολακευτικών εξαπατώσι τας καρδίας των ακάκων» (Ρωμ. 16/ις/17-18), και μάλλον δείχνουν προς τους ΠΟΙΟΥΝΤΑΣ. Χωρίς αμφιβολία δεν ήταν ο Πέτρος που δημιούργησε το “σκάνδαλο” στην πρώτη εκκλησία, επειδή φανέρωσε το “κόλπο” του Ανανία και της Σαπφείρας... αλλά εκείνοι, και γι’ αυτό τιμωρήθηκαν τόσο σκληρά (Πράξ. 5/ε/1-11).

Εκείνο που πρέπει να τονιστεί και να μείνει από τα παραπάνω και από τα κείμενα που ακολουθούν, είναι η αλήθεια του αποστολικού λόγου: «Εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι».

Ο Κύριος Ιησούς ανέφερε σε μια παραβολή Του: «Εκ του στόματός σου θέλω σε κρίνει, πονηρέ δούλε» (Λουκ. 19/ιθ/22). Και επίσης προειδοποίησε τους μαθητές Του: «Εκ των λόγων σου θέλεις δικαιωθή, και εκ των λόγων σου θέλεις καταδικασθή» (Ματθ. 12/ιβ/37). Επιτέλους, αν κάποιοι δεν είχαν τη φρόνηση να προσέχουν το στόμα τους και το περπάτημά τους, ας μάθουν τουλάχιστον οι νεότεροι, οι μαθητές και οπαδοί τους, να μην κάνουν στο μέλλον τα ίδια λάθη. Αλήθεια είναι ότι σε κανένα δεν αρέσει να κρίνεται. Το φάρμακο της Γραφής είναι ένα: «Εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι». Και εμείς λέμε αμήν.

Ας μην προκαλεί απορία το σύγχρονο κατάντημα της χριστεπώνυμης εκκλησίας, διότι δεν πρέπει να λησμονούμε πως ήταν ο Ναός του Θεού που είχε γίνει ΟΙΚΟΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΗΣΤΩΝ. Είθε να διαφωτιστεί ο λαός του Κυρίου. |

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ – Για Διαμαρτυρομένους...

Ο προφητικός λόγος της Γραφής

και η κακή χρήση του

Στις τελευταίες ημέρες του χρόνου είδαμε να συμβαίνουν διάφορα γεγονότα ανάμεσα στα οποία ένα μεγάλης πολιτικής σημασίας, κι αυτό ήταν η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την εισδοχή σ’ αυτήν ΑΛΛΩΝ ΔΕΚΑ ΝΕΩΝ κρατών μελών.

Όσοι από τους αναγνώστες του «Τ» είναι νεότεροι στην ηλικία, ενδεχομένως δεν γνωρίζουν πόσα είχαν λεχθεί και γραφτεί σε σχέση με την περιβόητη πλέον «Ευρώπη των Δέκα»... Ήταν λίγα χρόνια πριν, που πολλοί Διαμαρτυρόμενοι ιεροκήρυκες και εσχατολόγοι διακήρυτταν ότι η Ε.Ο.Κ. ΤΩΝ ΔΕΚΑ ήταν η αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που θα έφερνε τον Αντίχριστο, ενώ μερικοί από αυτούς βιάστηκαν να προσδιορίσουν και χρονικά όρια μέσα στα οποία θα εκπληρώνονταν όλα τα γεγονότα της Αποκάλυψης.

Για παράδειγμα κάποιος έγραψε:

«Από τα λίγα που είπαμε, είναι φανερό, με την διαμόρφωση που παίρνουν τα πράγματα στην παγκόσμια κλίμακα, πως αυτό το θηρίο, δεν θα είναι παρά η συσπειρωμένη ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ, δεν έχει σημασία αν τώρα είναι των εννέα, που θα αποκτήσει την δύναμή της, και την αποκτά κάθε μέρα, παρά τις αντιδράσεις, και θα παίξει το ρόλο της στα πράγματα των έσχατων καιρών»[1]. (Τα κεφαλαία του “Τ”)

Και σε άλλο βιβλίο του:

«Πρωτοπαρουσιάστηκε σαν ένας αξιωματούχος ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗΣ ΤΗΣ ΕΟΚ και πρότεινε απλές και κατανοητές λύσεις, επί παγκοσμίων προβλημάτων, που βασάνιζαν στο έπακρο όλο και περισσότερο τους ανθρώπους της εποχής εκείνης»[2].

Σήμερα όμως βλέπουμε ότι η τέως «Ευρώπη των 10» έγινε ήδη Ευρώπη των 25 και σε λίγα χρόνια θα είναι η Ευρώπη των 27 (μετά την αναμενόμενη είσοδο της Βουλγαρίας και Ρουμανίας) χωρίς ακόμη να υπάρχει ορατός ορίζοντας για το τι θα γίνει στο μέλλον... Όλα αυτά διέψευσαν ιλαροτραγικά όλους εκείνους τους πρώιμους “ερμηνευτές” και “ειδικούς” επί των προφητειών.

Από τα παραπάνω προκύπτει ένα χρέος που θα έπρεπε να ομολογηθεί χωρίς δισταγμό, δηλαδή ότι εκείνα τα λόγια και γραπτά δεν ήταν ερμηνεία της προφητείας, αλλά ερμηνευτικές αλχημείες... και επίσης ότι έκαναν μεγάλο κακό, επειδή παρέσυραν αρκετούς απλοϊκούς αδελφούς σε ακρότητες και σε λάθος αποφάσεις με συνέπειες στη ζωή των ίδιων και των οικογενειών τους.

Ωστόσο, όπως και άλλοτε έχουμε καυτηριάσει από τις σελίδες αυτές, κανένας.

Έτσι, εκείνοι που κάποτε κατηγορούσαν τους Ρωσελιστές, Αντβεντιστές κ.λπ. για τις αποτυχημένες “προβλέψεις” τους αναφορικά με την Β΄ Παρουσία του Χριστού, έγιναν οι ίδιοι θύματα της ίδιας πλάνης. Βέβαια οι εν λόγω, ύστερα και από τις επανειλημμένες αποτυχίες των προαναφερθέντων, έλαβαν την “πρόνοια” να αποφύγουν να γράψουν ξεκάθαρα, όσοι όμως ήταν κοντά τους και τους άκουγαν προφορικά, δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία για ποιο πράγμα μιλούσαν.

Στη Β΄ Επιστολή του Πέτρου διαβάζουμε τι ο Απόστολος του Χριστού πίστευε για τον προφητικό λόγο των Αγίων Γραφών.

«Έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε, ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας, και ο φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών» (Β~ Πέτρ. 1/α/18-21).

Έχοντας υπόψη ότι εκείνη την εποχή δεν είχε συμπληρωθεί ακόμη ο κανόνας της Καινής Διαθήκης που εμείς κρατάμε στα χέρια μας, εξυπακούεται ότι αυτός ο προφητικός λόγος αφορούσε τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, παρόμοια όπως τούτη η αρχή ισχύει για όλες τις ανάλογες αναφορές στα λόγια και του Χριστού και των άλλων Αποστόλων Του. Αν ήθελε κάποιος να πει ότι ο Πέτρος δεν προσδιορίζει αν πρόκειται για τον «προφητικόν λόγον» της Παλαιάς Διαθήκης ή εκείνον του χαρίσματος της προφητείας που ενεργούνταν ανάμεσα στην Εκκλησία, αυτό εξηγείται στις αμέσως επόμενες φράσεις του, καθώς διευκρινίζει ότι το είδος προφητείας για το οποίο κάνει λόγο είναι η «προφητεία της γραφής».

«Τούτο πρώτον εξεύροντες ότι ουδεμία προφητεία της γραφής, γίνεται εξ ιδίας του προφητεύοντος διασαφήσεως. Διότι δεν ήλθε ποτέ προφητεία εκ θελήματος ανθρώπου, αλλ’ υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού.»

Στην συζήτησή του αυτή ο Πέτρος εξηγεί ότι ο γραπτός λόγος του Θεού έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε εντύπωση, ερμηνεία, άποψη, δόγμα ή διδασκαλία ανθρώπινης προέλευσης, μεγαλύτερη ακόμη και από εκείνες τις εμπειρίες που ο ίδιος είχε ζήσει πάνω στο όρος της Μεταμορφώσεως του Χριστού, όπου ολοζώντανα άκουσε φωνήν «εξ ουρανού ελθούσαν» (εδ. 18).

Οι ελεγχόμενοι για την αναξιοπιστία τους Διαμαρτυρόμενοι εσχατολόγοι και οι περί αυτούς, θα είχαν αποφύγει την γελοιοποίησή τους αν είχαν προσέξει τι ο λόγος του Θεού γράφει για τις προφητείες και τον τρόπο που αυτές πρέπει να χρησιμοποιούνται. Αν δηλαδή είχαν σεβαστεί τα ιερά κείμενα και τα προσέγγιζαν όχι ως άλλοι αστρολόγοι και οιωνοσκόποι, αλλά με φόβο Θεού. |

«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»