ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
============================
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ
===========================
ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
========================
Δεν ξέρουμε εις τι ακριβώς συνίστατο. Ούτε ξέρουμε από πού ακριβώς ξεκίνησε. Ξέρουμε όμως ότι ένα λαμπρό ουράνιο φαινόμενο ανήγγειλε την πρώτη έλευση του Χριστού. Ένα άστρο από τα άλλα άστρα πιο λαμπρό έφερε τα ανήσυχα βήματα των μάγων της Ανατολής από τη μακρινή πατρίδα τους ως τη Βηθλεέμ. Ανάλογο φαινόμενο άραγε θα αναγγείλει τη Δευτέρα έλευση του Χριστού; Στον ουρανό το φυσικό κοινωνικό και θρησκευτικό του ανθρώπου άστρα άραγε δεν θα ανατείλουν για να προαναγγείλουν σ’ εκείνους που όπως οι μάγοι έχουν μάτια για να δουν και καρδιά για να νοιώσουν την εγγίζουσα Δευτέρα έλευση του Χριστού;
Ότι τέτοια φαινόμενα θα ανατείλουν στον ουρανό μας ότι τέτοια προμηνύματα θα μας δοθούν το είπε κάποτε πολύ καθαρά αυτός ο κύριος. Το είπε μάλιστα και με τόνο επιτιμήσεως για την ανικανότητα μας να διαβάζουμε τα σημάδια του ουρανού. Είπε: «Το μεν πρόσωπο του ουρανού εξεύρετε να διακρίνετε τα δε σημεία των καιρών δεν δύνασθε»; Ματθαίος16:3. Πράγμα που ευθύς εξ’ αρχής μας δείχνει ότι το όλο ζήτημα που θα μας απασχολήσει είναι ζήτημα –όπως θα το λέγαμε – πνευματικού προσανατολισμού είναι ζήτημα καλής λειτουργίας της πνευματικής οράσεως. Στέλνουν τα γύρω σώματα τα οπτικά τους κύματα αυτά πάνω στο μάτι. Αλλά αν το νεύρο το οπτικό είναι νεκρό αν το μάτι είναι τυφλό εικόνα των αντικειμένων αυτών επάνω στο μάτι δεν θα σχηματιστεί. Και στον κόσμο τον πνευματικό υπάρχουν τόσα μάτια τυφλά!
Ώστε το ζήτημα δεν είναι αν θα δοθούν σημεία. Περί αυτού
Έχουμε επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του Κυρίου. Το ζήτημα είναι θα υπάρξουν μάτια για να τα διακρίνουν τα σημεία αυτά.
Ότι κατά μέγα μέρος από τη δική μας πνευματική κατάσταση θα εξαρτηθεί το αν θα τα διακρίνουμε και θα τα αναγνωρίσουμε τα σημεία αυτά που θα προηγηθούν και θα συνοδεύσουν τη Δευτέρα έλευση του Κυρίου φαίνεται καθαρά από τον διάφορο τρόπο με τον οποίο ανταποκρίθηκε ο Κύριος στο αίτημα να δώσει σημεία της αποστολής Του και περί της ελεύσεως Του σε δύο διαφορετικές περιστάσεις και προς δύο διαφορετικές ομάδες ανθρώπων που Του είχαν υποβάλει το ίδιο αυτό αίτημα.
Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι ήλθαν κάποτε στον Κύριο και «εζήτησαν να δείξει εις αυτούς σημείον εξ’ ουρανού»
(Ματθαίος 16:1). Πόσο καυστικής αυστηρότητας υπήρξε η απάντηση του Χριστού και πόσο αδυσώπητη η άρνησης Του να τους δώσει το αιτηθέν σημείον! «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον ζητεί και σημείον δεν θα δοθεί εις αυτήν ειμή το σημείον Ιωνά του προφήτου» (Ματθαίος 16:4). Άνθρωποι με διεστραμμένη καρδιά άνθρωποι με πονηρά ελατήρια ζητούσαν σημείο όχι γιατί ήθελαν να φωτιστούν όχι γιατί αισθάνονταν και την παραμικρή επιθυμία να γνωρίσουν την αλήθεια αλλά γιατί ήλπιζαν πως το σημείο που θα τους έδινε ο Χριστός θα ήταν τέτοιο που θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Και με τέτοιες προϋποθέσεις σημείο βέβαια δεν μπορούσε να δοθεί. Ή μάλλον – για να κυριολεκτούμε – σημείο θα δινόταν αλλά μάτια πνευματικά δεν υπήρχαν για να δουν και να αναγνωρίσουν το σημείο. Σ’ άλλη μεταγενέστερη περίσταση οι μαθηταί ήρθαν στο Χριστό. Λίγες
μέρες πριν από το θάνατο Του με το ίδιο αίτημα κι’ αυτοί. Τους είχε μιλήσει για τη μέλλουσα καταστροφή των λαμπρών εκείνων οικοδομημάτων του Ναού που τόσο καμάρι Του επεδείκνυαν. Και εκείνοι γεμάτη δίψα πνευματική γεμάτοι πόθο για τα πράγματα τα πνευματικά Του είπαν: «Ειπέ προς ημάς πότε θα γίνουν αυτά; Και τι το σημείον της παρουσίας Σου και της συντελείας του αιώνος;»(Ματθαίος 24:3). Κι’ εκείνος απαντώντας στην ερώτηση αυτή τους έδωσε την εκτενή εκείνη διδασκαλεία
Του που περιλαμβάνεται στα τόσο ενδιαφέροντα και τόσο σπουδαία κεφάλαια 24 και 25 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Το ίδιο ακριβώς ερώτημα. Πόσο όμως διαφορετική η ανταπόκρισης του Κυρίου.!
Όσοι λοιπόν ποθούμε την έλευση Του Κυρίου όσοι λαχταρούμε την επιφάνεια Του ας μη ζητήσουμε σημάδια. Ας ζητήσουμε μάλλον μάτια πνευματικά που να μπορούν να διακρίνουν και να αναγνωρίσουν τα σημάδια που Εκείνος οπωσδήποτε θα μα δώσει.
Ίσως καμιά από τις διάφορες φάσεις του θέματος που μας απασχολεί σ’ αυτή τη σειρά των κηρυγμάτων δεν παρουσιάζει τόσες δυσκολίες και τόσους κινδύνους όσο το κεφάλαιο αυτό που αναφέρεται στα «σημαία των καιρών». Εδώ είναι που η φυσική περιέργεια της ανθρώπινης καρδιάς αισθάνεται την παρόρμηση να εκδηλωθεί και αισθάνεται τον πειρασμό να υπερβεί τα εσκαμμένα. Τραβηγμένες και υπερβολικές ερμηνείες των «σημείων» δεν συντέλεσαν λίγο στο να καταντήσει το όλο θέμα της δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου θέμα ύποπτο για τους πολλούς.
Η κατάχρησης όμως που έγινε από μερικούς δεν είναι επαρκείς λόγος για να μας αποτρέψει από τη νόμιμο χρήση του τμήματος αυτού του Λόγου του Θεού. Αν ¨σημεία» δεν μας υποσχέθηκε ο Θεός τότε να κλείσουμε την έρευνα μας αυτή πριν προχωρώντας πιο πέρα την κάνουμε ασέβεια. Αν όμως «σημεία» μας υποσχέθηκε ο Θεός το ίδιο ασεβές θα ήταν εκ μέρους μας το να αδιαφορήσουμε και να μη επιμεληθούμε να τα μάθουμε και να τα διακρίνουμε.
Σε τρεις κατηγορίες θα κατέτασσα τα σημεία που κατά το Λόγο του Θεού θα αποτελέσουν τα προμηνύματα της εγγιζούσης δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου. Πρώτα σημεία σχετιζόμενα με την Εκκλησία του Χριστού. Κατόπιν σημεία σχετιζόμενα με την
κοινωνία των ανθρώπων. Και τελευταία σημεία που θα αναφέρονται στην εθνική και θρησκευτική ζωή των Ιουδαίων. Και οι τρεις αυτές κατηγορίες πολύ σπουδαίες πολύ σημαντικές όχι όμως όλες εξ’ ίσου πλούσιες σε αφθονία σημείων.
Και πρώτα της δευτέρας ελεύσεως του Ιησού Χριστού θα προηγηθούν ορισμένα σημεία των καιρών που θα σχετίζονται με τη ζωή της Εκκλησίας. Όταν θα πλησιάζει η Δευτέρα έλευση του Κυρίου η εκκλησία του Χριστού εδώ κάτω θα παρουσιάζει
Ορισμένα σαφή και ευδιάκριτα χαρακτηριστικά που θα γίνονται εντονότερα όσο εγγυτέρα θα είναι η μεγάλη εκείνη μέρα. Και ας το πούμε εξ’ αρχής ότι τα σημεία αυτά θα αποτελούν μια παταγώδη διάψευση των αντιλήψεων και προσδοκιών που έχει ο πολύς κόσμος ή κι ‘ αυτός ακόμα ο μέσος Χριστιανός για το μέλλον της Εκκλησίας στον κόσμο.
Μια ίσως από τις αιτίες της παρεξηγήσεως γύρω από το μέλλον της Εκκλησίας είναι κακή ερμηνεία που δόθηκε σε μια από τις παραβολές του Χριστού της μικρής παραβολής κατά την οποία «Ομοία είναι η Βασιλεία των ουρανών με προζύμι το οποίον λαβούσα γυνή ενέκρυψεν εις τρία μέτρα αλεύρου εωσού έγινε όλο ένζυμο»(Ματθαίος 13:33). Τι αντιπροσωπεύει εδώ το προζύμι και το άλευρον που δια της επιδράσεως του πρώτου έγινε σιγά-σιγά «¨Ολον ένζυμον»; Πολλοί σοβαροί ερμηνευταί είπαν και λέγουν ότι η Εκκλησία είναι το προζύμι και το άλευρον είναι η κοινωνία που με τη μυστική την αργή αλλά σταθερή επίδραση της Εκκλησίας σιγά –σιγά εκχριστιανίζεται εως ότου θα φθάσει μια όμορφη μέρα που θα βρεθεί «όλη ένζυμος» θα βρεθεί να είναι πέρα ως πέρα χριστιανική.
Κατά πόσο υπάρχει η ελπίς το αλεύρι της ανθρώπινης κοινωνίας να παρουσιάσει μια τέτοια εξέλιξη θα το εξετάσουμε ευθύς αμέσως όταν θ’ ασχοληθούμε με τη Δευτέρα ομάδα των «σημείων»
Εκείνων που αναφέρονται στην ανθρώπινη κοινωνία. Εντοπίζοντας εδώ την προσοχή μας στο προζύμι αρκεί να πούμε ότι οι ερμηνευταί αυτοί δεν έλαβαν προφανώς υπ’ όψει τους ότι πάντοτε κατ’ αρχήν ανεξαίρετο και στην Π.Δ. και στην Κ.Δ. το «προζύμι» όταν χρησιμοποιείται ως σύμβολο πνευματικών καταστάσεων είναι σύμβολο μιας ύπουλης βραδείας μυστικής και ολέθριας επιδράσεως. Το προζύμι αποκλείονταν από τις θυσίες που προσφέρονταν δια πυρός.
Ο Κύριος χρησιμοποιείσαι το προζύμι ως σύμβολο διαφθοράς (Ματθαίος 16:12+ Μάρκος 8:15). Πάντοτε σύμβολο του κακού. Συνεπώς δεν θα μπορούσε εδώ το προζύμι να συμβολίζει την εκκλησία. Για να βρούμε την ορθή ερμηνεία της παραβολής μάλλον πρέπει να αντιστρέψουμε τους όρους και να πούμε ότι το αλεύρι είναι η Εκκλησία και το προζύμι είναι μια μυστική πνευματική δύναμης η οποία κρυμμένη μέσα στο σώμα και τη ζωή της Εκκλησίας σιγά-σιγά ασκεί επάνω της την ολέθρια
επίδραση της. Είναι ακριβές αντίστοιχο των ζιζανίων της άλλης εκείνης παραβολής (Ματθαίος 13:24-30-36-43 ) που ο εχθρός τα έσπειρε μέσα στο χωράφι της Εκκλησίας και που αυξανόμενα απειλούν να πνίξουν το σιτάρι της.
Ότι τέτοια θα είναι πράγματι η εικόνα που θα παρουσιάζει η Εκκλησία τις παραμονές της ελεύσεως του Χριστού αυτός ο Κύριος το είπε: «Ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθει άραγε θα εύρη την πίστιν επί της γης;» (Λουκάς 18:8) Πολύ θλιβερά πολύ αποκαρδιωτική ερώτησης αυτή για την κατάσταση της Εκκλησίας ερώτησης όμως που ο Κύριος την διατύπωσε.
Ώστε όχι μόνο πρόοδο προς εκχριστιανισμό της κοινωνίας δεν θα παρουσιάζει η Εκκλησία αλλά αντιστρόφως θα παρουσιάζει μια θλιβερά πρόοδο προς τα κάτω σημάδια καταφανή φθοράς πνευματικής μέσα στο ίδιο της το σώμα. Και όταν θα επίκειται πια η έλευσης του Κυρίου τα σημάδια αυτά θα έχουν πάρει ένα πιο έντονο χαρακτήρα.
Γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Τιμοθέου Β΄ επιστολή του 3:1-5: «Γίνωσκε δε τούτο ότι εν ταις εσχάταις ημέραις θα έλθουν καιροί κακοί διότι θα είναι οι άνθρωποι φίλαυτοι φιλάργυροι αλαζόνες…φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής». Και είπε ο Κύριος: «Επειδή θα πλυθυνθεί η ανομία η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί» Ματθαίος 24:12.Θα φθάσει δε η κατάστασης αυτή στο αποκορύφωμα της ακριβώς πριν έλθει ο Χριστός και τότε μέσα σ’ αυτή την Εκκλησία θα λάβει χώραν μια έκρηξης αποστασίας. Γράφει ο Απ. Παύλος στην Β΄ προς Θες/νικείς επιστολή του 2:1-2 «Σας παρακαλούμεν δε αδελφοί περί της παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της επισυνάξεως ημών να μη σαλευτείτε ταχέως από του
φρονήματος σας… Ας μη σας εξαπατήσει τις κατ’ ουδένα τρόπον διότι δεν έλθει η ημέρα εκείνη εάν δεν έλθει πρώτον η αποστασία». Αποστασία δεν μπορεί να εκδηλωθεί στον κόσμο μονάχα μέσα στην Εκκλησία μπορεί να σημειωθεί. Δεν αποστατεί παρά μόνο ένας που κατά κάποιο τρόπο ανήκει σε κάποιον. Η Εκκλησία λοιπόν θα παρουσιάσει σημεία αποστασίας από τον Κύριο της. Τα παρουσιάζει τα σημεία αυτά η Εκκλησία σήμερα; Έχει παρασύρει ο ορθολογισμός στην απιστία τμήματα μεγάλα της Εκκλησίας; Έχει διεισδύσει σαρκικό πνεύμα της κοσμοφροσύνης έχει εισχωρήσει η αμαρτία μέσα στο σώμα της Εκκλησίας ώστε σε πολύ μεγάλα τμήματα της να εμφανίζεται η Εκκλησία σαν ένα δραστήριο κοσμικό συγκρότημα που πολύ μακρινή σχέση παρουσιάζει με την Εκκλησία εκείνη που ο Κύριος είχε ιδρύσει; Ένα συγκρότημα έχων «μορφήν ευσεβείας ηρνημένον όμως την δύναμιν αυτής; Μέχρι ποιο σημείο άραγε έχει ασκήσει την ολέθρια επίδραση το προζύμι του κόσμου μέσα στο αλεύρι της Εκκλησίας.
Η Δευτέρα ομάς των «σημείων» αναφέρεται στην κοινωνία των ανθρώπων και τη ζωή της. Αν της Εκκλησίας η ζωή θα παρουσιάσει σύμφωνα με το Λόγο του Θεού όπως βλέπουμε στην πραγματικότητα ότι παρουσιάζει μια πρόοδο προς τα κάτω πολύ πιο ραγδαία πρόοδο προς τα κάτω θα παρουσιάσει η κοινωνία. Δύο είναι κυρίως τα σημεία στα οποία εντοπίζει το ενδιαφέρον του ο Λόγος του Θεού.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 4ΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
============================
Το πρώτο είναι η ηθική στάθμη της ζωής της κοινωνίας.
Στις επιστολές των Αποστόλων η ηθική αυτή στάθμη παρουσιάζεται να έχει φθάσει σ’ ένα πολύ χαμηλό σημείο. Ένα εκχύλισμα κακίας σκληρότητας και ανηθικότητας είναι η εικόνα των τελευταίων ημερών. Δεν διατείνομαι ότι αυτή είναι η πιστή και ακριβής εικόνα των δικών μας ημερών. Αλλά δεν
χαρακτηρίζονται και οι δικές μας μέρες από μια περίσσεια σκληρότητας και κακίας;
Ποτέ ο άνθρωπος δεν κατόρθωσε να φθάσει σε τόσο υψηλά διανοητικής προόδου. Ποτέ δεν πέτυχε κατακτήσεις επιστημονικές σαν τις σημερινές. Η υλική όμως αυτή πρόοδος κάθε άλλο παρά αντιστοιχεί προς την ηθική εξέλιξη της κοινωνίας. Έτσι τα αυξημένα επιστημονικά μέσα σε πλείστες περιπτώσεις κατάντησαν απλώς να γίνουν περισσότερο τελεσφόρα όπλα στα χέρια του ανθρώπου προς εκφοβισμό και καταπίεση του συνανθρώπου του. αμφίβολο είναι αν ποτέ άλλοτε η ανηθικότητα και αδικία χαρακτήρισε σε τόσο τεράστια κλίμακα τη ζωή του ανθρώπου σήμερα.
Το άλλο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης κοινωνίας στις τελευταίες ημέρες όπως μας το αποκαλύπτει ο Λόγος του Θεού
Είναι η έλλειψης ειρήνης.»Θα ακούσητε δε – είπε ο Χριστός στους δικούς Του αναφερόμενος στις τελευταίες ημέρες – πολέμους και φήμας πολέμων προσέχετε μη ταραχθείτε επειδή πάντα ταύτα πρέπει να γίνωσιν αλλά δεν είναι έτι το τέλος.
Διότι θα εγερθεί έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν και θα γίνωσει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα ταύτα είναι αρχή ωδίνων» (Ματθαίος 24:6-8).
Πόσο τραγική η μοίρα του ανθρώπου στο σημείο αυτό! Πόσο επίμονα προσπάθησε ο άνθρωπος ν’ απομακρίνει την πληγή του πολέμου από την ζωή του! μα ένας σκληρός αδυσώπητος νόμος – καρπός του απαίσιου σπέρματος της αμαρτίας – έτσι το θέλει ώστε μετά κάθε τέτοια προσπάθεια του ανθρώπου μια καινούργια πιο άγρια καταιγίδα πολέμου να τον χτυπά. Πάντοτε γνώρισε πολέμους ο άνθρωπος. Ποτέ όμως στην έκταση στο βαθμό αγριότητας και στην κλίμακα καταστρεπτικότητος που τους γνώρισε στην τελευταία αυτή γενεά οπότε στην κυριολεξία των λόγων του Κυρίου « έθνος ηγέρθη επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν». Δεν είναι υπερβολή αν πει κανείς ότι σήμερα ο άνθρωπος – όχι αυτής ή εκείνης της χώρας ο κάτοικος αλλά ο άνθρωπος σ’ όλο τον κόσμο – ζει τη ζωή του μέσα σ’ έναν κύκλο πολέμου και φημών πολέμου.
Και μόνο αυτό το φαινόμενο αρκεί για να κάνει το στοχαστικό χριστιανό ν’ ανασηκώσει το βλέμμα του και με μεγαλύτερη ελπίδα στην καρδιά να περιμένει να δη τα σημάδια της ελεύσεως του Κυρίου του.
Η τελευταία ομάς «σημείων των καιρών» αναφέρεται στη ζωή του Ιουδαϊκού Λαού. Ομολογώ ότι για μένα αυτή η ομάς περιέχει τα αφθονότερα και πειστικότερα σημεία που προαναγγέλλουν την προσέγγιση του τέλους.
Θεία οικονομία έχει συνδέσει τις τύχες του Ιουδαϊκού έθνους κατά τρόπο πολύ στενό με τον κύκλο των γεγονότων που σχετίζονται με τη Δευτέρα έλευση του Χριστού. Σαφώς από τις προφητείες της Π.Δ. αλλά και από τις διακηρύξεις του Κυρίου μας προκύπτει ότι της δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου θα προηγηθεί η εγκατάστασης του λαού Ισραήλ στο σπίτι του το πατρικό στη χώρα της κληρονομιάς του Αβραάμ και η αναζωογόνησης του λαού ως έθνους συγκροτημένου μέσα στο
Πλαίσιο μιας τακτικής και ομαλής πολιτικής ζωής.
Την κατάλυση της συγκροτημένης εθνικής τους ζωής την είχε προείπει ο Θεός δια του προφήτου Του: «Οι υιοί Ισραήλ θα καθίσουν πολλάς ημέρας χωρίς βασιλέα και χωρίς άρχοντα και χωρίς θυσίας» (Ωσηέ 3:4). Χωρίς δηλαδή συγκροτημένη πολιτική και θρησκευτική ζωή. Και έτσι έσυρε δια μέσου των αιώνων τη ζωή του ο λαός αυτός. Και τον διασκορπισμό τους όμως μεταξύ των εθνών της γης ως συνέπεια και τιμωρία της αποστασίας τους επανειλημμένως τους τον διεμήνυσε δια των προφητών Του ο Θεός. «Διότι ιδού Εγώ θα προστάξω και θα λικμήσω( κοσκινίσω) τον οίκο Ισραήλ μεταξύ πάντων των Εθνών καθώς λικμάται(Κοσκινίζεται) ο σίτος εν τω κοσκίνω(κόσκινο) και θα πέσει κόκκος επί την γην» (Αμώς9:9). Και θα διασκορπίσω αυτούς εν τοις έθνεσι τα οποία αυτοί και οι πατέρες αυτών δεν εγνώρισαν»(Ιερεμίας 9:16). «Και είπε Κύριος : Ούτω θα φάγωσιν οι υιοί Ισραήλ τον άρτον αυτών μεμολισμένον μεταξύ των εθνών όπου θα διασκορπίσω αυτούς». (Ιεζεκιήλ 4:13).
Αλλά και της αποκαταστάσεως τους η υπόσχεσης δόθηκε δια του στόματος πολλών προφητών: «Και εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος θα βάλλει την χείρα Αυτού πάλιν δευτέραν φοράν δια να αναλάβει το υπόλοιπον του λαού Αυτού το οποίον θα μείνει από της Ασσυρίας και από της Αιγύπτου και από του Παθρώς και από της Αιθιοπίας και από του Ελάμ και από του Σεναάρ και
από του Αιμάθ και από των νήσων της θαλάσσης. Και θα υψώσει σημαίαν εις τα έθνη και θα συνάξει τους απερριμμένους του Ισραήλ και θα συναθροίσει τους διασκορπισμένους του Ιούδα από των τεσσάρων γωνιών της γης». (Ησαϊας 11:11-12) «Θα συνάξω αυτούς από πάντων των τόπων όπου εδίωξα αυτούς εν τη οργή Μου και εν τω θυμό Μου… και θα επιστρέψω αυτούς εις τον τόπον τούτον και θα κατοικίσω αυτούς εν ασφαλεία». (Ιερεμίας 32:37). «Εν τις εσχάταις ημέραις το Όρος του Κυρίου θα στηριχθεί επί της κορυφής των Ορέων και θα υψωθεί υπεράνω των βουνών και πάντα τα έθνη θα συρρέουν εις αυτό και πολλοί λαοί θα υπάγουν και θα είπουν: Έλθετε και ας αναβώμεν εις το Όρος του Κυρίου εις τον οίκον του θεού του Ιακώβ».
(Ησαϊας 2:2-3). Και πολλές άλλες προφητείες όμοιου περιεχομένου. Επί αιώνες πολλούς οι προφητείες αυτές έμειναν νεκρές και ο Ιουδαϊκός λαός σκορπισμένος στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα επανειλημμένως έγινε στόχος αγρίων διωγμών. Κάτω από τον εξώστη του Πιλάτου κάποια Παρασκευή πρωί είχαν φωνάξει: «Το αίμα Του ας είναι εφ’ ημάς και επί των τέκνων μας».
(Ματθαίος 27:25). Και η άφρων αυτή ευχή με τρομερή ακρίβεια εξεπληρώθει στη ζωή τους και το αίμα που επεκαλέσθησαν δεν έπαυσε επί δέκα εννέα τώρα αιώνες να τους καταδιώκει. Δεν έπαυσε όμως η υπόσχεση του Θεού να υφίσταται. Αναφερόμενος στις τελευταίες ημέρες είπε κάποτε ο Κύριος μας ότι όταν δούμε τον κλάδο της συκής να γίνει απαλός και να εκβλαστάνει φύλλα πλησίον είναι το θέρος
(Μάρκος 13:28). Η συκή μαζί με την ελαία και την άμπελο ανέκαθεν ήταν το σύμβολο του Ιουδαϊκού έθνους. Επί αιώνες η συκή αυτή έμεινε χωρίς φύλλα με τους γυμνούς της κλάδους σκληρούς από το διωγμό. Ήδη όμως ο κλάδος όχι απλώς απαλός έγινε αλλά και ανέδωσε τα πρώτα φύλλα μια συγκροτημένης πολιτικής ζωής. Καραβάνια αναρίθμητα επί χρόνια τώρα φέρνουν απ’ όλες τις χώρες του κόσμου τους υιούς του Αβραάμ στη χώρα της κληρονομιάς τους και κάτω από τα φιλόπονα και επιδέξια χέρια τους μια πραγματική μεταμόρφωσης συντελείτε στη χώρα του Ισραήλ. «Ο Κύριος – είπε ο προφήτης Ησαϊας 51:3 αναφερόμενος στις τελευταίες ημέρες – θα παρηγορήσει την Σιών …και θα κάμει την έρημον αυτής Εδέμ και την ερημιά αυτής ως
παράδεισο του Κυρίου». αυτή ακριβώς η προφητεία κατά θαυμαστό τρόπο συντελείτε τώρα στη χώρα του Ισραήλ. Η έρημος Νεγκέβ που καταλαμβάνει το ήμισυ περίπου της επιφανείας της χώρας μεταμορφώνεται με γοργό ρυθμό σ’ ένα όμορφο και καρποφόρο κήπο με τεχνητές λίμνες γλυκού νερού και άλλα αρδευτικά έργα αυτή τη στιγμή μπορεί να μετρήσει κανείς κάπου εξήντα κοινότητες Ισραηλινών προσφύγων από όλες τις χώρες του κόσμου – που έχουν εγκατασταθεί σ’ αυτή τη μεταμορφωμένη έρημο. Η Νεκρά Θάλασσα εξ’ άλλου σύμβολο θανάτου ως τώρα έγινε πηγή ζωής με τα χημικά λιπάσματα που κατά χιλιάδες τόνους εξάγει για να λιπάνουν και να ζωογονήσουν τους κάμπους του Ισραήλ που θα υποδεχθούν και με τις αυξημένες δυνατότητες τους θα διαθρέψουν τους εξόριστους του Κυρίου που επιστρέφουν σπίτι τους. και για να σημειωθεί κατά τρόπο
Επίσημο ο τερματισμός της περιόδου της ποινής που προφήτευσε όπως είδαμε παραπάνω ο Ωσηέ και ν’ αρχίσει μια καινούργια περίοδος στην ιστορία του λαού αυτού που κατά τρόπο πολύ στενό συνδέεται με το θέμα που έχουμε υπό μελέτην πάνε κοντά δέκα χρόνια που ανέκτησε και πάλιν την πολιτική του οντότητα ο λαός αυτός και ύστερα από τόσους αιώνες ξαναμπήκε το όνομα του Ισραήλ ως κράτους ανεξαρτήτου στο γεωγραφικό χάρτη. Τα πρώτα φυλλαράκια της συκής! «¨Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνονται ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας διότι πλησιάζει η απολύτρωσης σας».
(Λουκάς 21:28). Είναι αλήθεια ότι κατεβλήθη προσπάθεια εξουδετερώσεως των «σημείων» αυτών που σχετίζονται με το πολιτικό και θρησκευτικό μέλλον του Ισραήλ πια αλλά η Εκκλησία ο πνευματικός Ισραήλ είναι ο κληρονόμος όλων αυτών των υποσχέσεων που αριθμήσαμε και ότι συνεπώς οι υποσχέσεις αυτές όχι κατά γράμμα αλλά συμβολικά μόνο και πνευματική εφαρμογή. Μια τέτοια όμως ερμηνεία των προφητών ενώ αφ ενός αδικεί τον αρχαίο λαό του Θεού αφ’ ετέρου δεν συμφωνεί με τα γραφικά δεδομένα. Σαφώς διδάσκει ο Απόστολος Παύλος ότι τώρα στην περίοδο αυτή της Εκκλησίας που τώρα διανύουμε βρισκόμαστε σε μια παρένθεση που άνοιξε το χέρι του Θεού παραμερίζοντας προσωρινά το λαό Του για να συνάξει τους εκλεκτούς Του από τα έθνη: «Τύφλωσης κατά μέρος έγινεν εις τον Ισραήλ έως ου εισέλθει το πλήρωμα των εθνών»
(Ρωμαίους 11:25). Η παρένθεσης όμως θα κλείσει και θα κληθεί τότε ο κατά σάρκα Ισραήλ να διεκδικήσει τις υποσχέσεις του Κυρίου. Άλλως τε από μια προσεκτική μελέτη των προφητειών που αναφέρονται στο μέλλον του Ισραήλ καταφαίνεται ότι η διατύπωσης τους είναι τέτοια ώστε να αποκλείει την απλώς συμβολική και πνευματική εκπλήρωσή τους. Μια άλλη – ασεβής αυτή – απόπειρα απογυμνώσεως του λαού Ισραήλ από τις υποσχέσεις του Θεού είναι αυτή που διαπράττεται από τη γνωστή ως «Βρετανοϊσραηλιτική αίρεση».
Είναι οι αξιώσεις της σχολής αυτής τόσο παιδαριώδης και τόσο αστήρικτες και στην Αγ. Γραφή και στην ιστορία ώστε δεν θα άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί κανείς μ’ αυτή αν δεν συνέβαινε να υποστηρίζεται η θεωρία αυτή από πολλούς ευσεβείς κατά τα άλλα και σοβαροφανείς διδασκάλους να αριθμεί δε κατά χιλιάδες της στις αγγλοσαξονικές χώρες.
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή οι δέκα φυλές του Ισραήλ που μετωκίσθησαν από τη Σαμάρεια στη Μεσοποταμία εν αντιθέσει προς τις υπόλοιπες φυλές του Ιούδα που μετά ενάμιση αιώνα μετωκίσθησαν κι’ αυτές είναι οι πρόγονοι των σημερινών Αγγλοσαξόνων που εγκαταστάθηκαν ύστερα από πολλές περιπέτειες στις βρετανικές νήσους. Έτσι οι σημερινοί κάτοικοι της Βρετανίας – κατ’ επέκτασην δε και οι Σκανδιναβοί και οι Αμερικανοί – είναι οι απόγονοι των δήθεν «χαμένων» εκείνων Ισραηλιτών ενώ οι σημερινοί Ισραηλίτες είναι απλώς οι Ιουδαίοι – των δύο φυλών οι απόγονοι – προς τους οποίους καμία υπόσχεση δεν έδωσε ο Θεός. Κατά τη θεωρία αυτή ο αγγλικός βασιλικός οίκος είναι κατ’ ευθείαν συνέχισης του βασιλικού οίκου του Δαβίδ – κατά παραγνώριση του γεγονότος ότι ο Δαβίδ στη φυλή Ιούδα ανήκε και όχι σε κάποια από τις δήθεν «χαμένες» φυλές του Ισραήλ – ο Βρετανικός λαός είναι ο»λίθος» ο αποκοπείς άνευ χειρών που χτύπησε την εικόνα του ενυπνίου του Ναβουχοδονόσωρ (Δανιήλ 2:34) και η βρετανική αυτοκρατορία είναι αύτη η βασιλεία του Θεού – στην εισαγωγική της τουλάχιστον μορφή. Εν σχέση με τη θεωρία αυτή δεν ξέρει κανείς τι να θαυμάσει περισσότερο – την άγνοια των στοιχείων της ιστορίας ή την ασέβεια που διαπράττεται απέναντι του Λόγου του Θεού. Στην ουσία της η θεωρία αυτή δεν είναι παρά η προσπάθεια περιενδύσεως με θρησκευτική αμφίεση του βαθειά ριζωμένου στην καρδιά μερικών ανθρώπων ιμπεριαλιστικού ενστίκτου και γι αυτό αυτή η συγκεκριμένη εκδήλωσης ιμπεριαλισμού είναι και η ασεβέστερη. Οπωσδήποτε κάθε προσπάθεια αποξενώσεως του σημερινού Ισραήλ από τις υποσχέσεις του Θεού και τις σχετικές προφητείες είναι αντίθετη προς ρητές και σαφείς διακηρύξεις του Λόγου του Θεού.
Ένας από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης (Ησαϊας 21:11-12) φαντάζεται ένα κάστρο και στον πύργο του κάστρου διακρίνει το φρουρό. Είναι νύχτα. Είναι όμως προχωρημένη η νύχτα και όπου είναι θα ροδίσει η αυγή. Έχει το πρόσωπο του ο φρουρός στραμμένο προς την ανατολή προσπαθώντας να συλλάβει τα πρώτα σημάδια της αυγής. Τον ρωτά λοιπόν ο προφήτης: «φρουρέ τι περί νυκτός;» και η απάντησης του φρουρού είναι ότι η νύχτα έχει προχωρήσει πολύ και η αυγή είναι πλησίον. Το κάστρο της ανθρώπινης ζωής από παντού το ζώνουν τα σκοτάδια μιας πολύ ζοφερής νύχτας. Πλησιάσαμε όμως κι’ εμείς τώρα το σκοπό. Το Λόγο του Θεού ανοίξαμε για να δούμε αν στον ορίζοντα των ανθρωπίνων πραγμάτων φανήκαν τα πρώτα σημάδια της αυγής. Προφητείες ας μη σπεύσουμε να διατυπώσουμε. Το μυστικό του Κυρίου ας μη αποπειραθούμε να το κλέψουμε. Πότε θα έλθει ο Κύριος δεν ξέρουμε. Τα πρώτα όμως σημάδια που κατά το δικό Του λόγο θα προαναγγείλουν την προσέγγιση της μεγάλης μέρας φάνηκαν στον ορίζοντα. Η νύχτα η μαύρη της παρούσης οικονομίας ήδη υποχωρεί. Ο ουρανός φαίνεται να ροδίζει.
Η ψυχή μας λοιπόν ας αγρυπνεί. Ίσως σ’ εμάς έλαχε να γίνουμε μάρτυρες του μεγάλου εκείνου γεγονότος. Ίσως στις μέρες μας έλθει ο Κύριος.
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΕΜΠΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
============================
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ
=============================
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ
===========================
Ως την ώρα αυτή προσπαθούμε στη σειρά των μελετών μας να
ξεκαθαρίσουμε το έδαφος από ορισμένες δυσκολίες και να δώσουμε μια απάντηση σε μερικά προκαταρτικά ερωτήματα εν σχέση με το θέμα που έχουμε υπό μελέτη. Και τώρα είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε πλέον στην εξέταση του κύκλου εκείνου των γεγονότων που θα συναποτελέσουν τη Δευτέρα έλευση του Ιησού Χριστού.
Στον κύκλο αυτόν το πρώτο γεγονός θα είναι ο μεγάλος χωρισμός. Θα είναι η αρπαγή της Εκκλησίας.
Πριν προχωρήσουμε όμως πιο πέρα πριν μπούμε μέσα στον ευλογημένο αυτόν κύκλο των γεγονότων που προσδοκούμε δυό λόγια εισαγωγικά να λεχθούν για να πάρουν οι σκέψεις μας την αρμόζουσα προοπτική εν σχέση με τα γεγονότα αυτά. Είναι ανάγκη όχι μόνο στις ορθές λύσεις να καταλήξουμε στη μελέτη μας αυτή μα ακόμα και με το ορθό πνεύμα να πλησιάσουμε το μεγάλο αυτό θέμα που μας απασχολεί.
Τρία εδάφια από διάφορα βιβλία της Κ. Δ. θα πάρω ως αφετηρία Αυτής της σκέψεως που θέλω να αναπτύξω.
Το πρώτο εδάφιο είναι από τη Β΄ προς Θεσ/νικείς επιστολή 3:5 . Γράφει ο Απ. Παύλος στα πνευματικά του παιδιά στη Θεσσαλονίκη: «Ο δε Κύριος είθε να κατευθύνει τας καρδίας σας εις την αγάπην του Θεού και εις την προσδοκίαν του Χριστού». Έτσι έχει η μετάφρασης. Το κείμενο όμως λέγει: «Εις την αγάπην του Θεού για την οποία μιλάει εδώ ο Παύλος είναι ασφαλώς η αγάπη που υπάρχει μέσα στην καρδιά του Θεού έτσι και η υπομονή του Χριστού θα πρέπει να είναι η υπομονή που υπάρχει μέσα στην καρδιά του Χριστού.
Το δεύτερο εδάφιο είναι από το βιβλίο της Αποκαλύψεως.
Στην εισαγωγή του βιβλίου του εξηγεί ο Ιωάννης στους αναγνώστες του πως βρέθηκε στο νησί της Πάτμου και λέγει: (Αποκ.1:9). Εγώ ο Ιωάννης ο και αδελφός σας και συγκοινωνός εις την θλίψιν και εις την βασιλείαν και την υπομονήν του Ιησού Χριστού ήμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω». Προσέξτε τα τρία πράγματα που μοιράζεται με τους αναγνώστες του ο Ιωάννης – κοινωνοί εκείνοι συγκοινωνός μαζί τους κι ‘ αυτός. Κοινωνοί στη θλίψι του Χριστού κοινωνοί στη βασιλεία Του κοινωνοί στην υπομονή Του. Μοιράζονται μαζί με το Χριστό τη θλίψι Του και τον ονειδισμό Του θα μοιραστούν μαζί Του κατά την υπόσχεσή
Του τη βασιλεία Του μοιράζονται μαζί Του την υπομονή που Εκείνος έχει στην καρδιά Του. και τα δύο αυτά εδάφια μας θέτουν προ του γεγονότος που ίσως θα υπήρχε ο κίνδυνος να το παρατρέξουμε ότι υπάρχει υπομονή μέσα στην καρδιά του Χριστού.
Το τρίτο εδάφιο θα μας δείξει της υπομονής αυτής το αντικείμενο. Θα μας δείξει την κατεύθυνση προς την οποία στρέφεται η υπομονή που είναι μέσα στην καρδιά του Χριστού.
Από την επιστολή του Ιακώβου το τρίτο αυτό εδάφιο( Ιακ.5:7)
«Ιδού ο γεωργός περιμένει τον πολύτιμον καρπόν της γης και μακροθυμεί δι’ αυτόν – ασκεί δηλαδή υπομονή γι’ αυτόν – εωσού λάβει βροχή πρώιμον και όψιμον». Δεν είναι τα λόγια αυτά μια ακριβής εικόνα του Κυρίου μας; Δεν είναι ο Κύριος μας ο γεωργός; Πόσον κόπο πόσα δάκρια πόση άπειρη θυσία κατέβαλε Εκείνος για το χωραφάκι που έσπειρε με τον καλό σπόρο! Με το αίμα Του το πότισε το χωραφάκι αυτό. Και τώρα περιμένει. Μακροθυμεί όπως λέγει ο Ιάκωβος. Με μεγάλη υπομονή στην
καρδιά Του περιμένει. Τι περιμένει; Το θερισμό περιμένει. Την ώρα του καρπού περιμένει. Περιμένει την ώρα της συμπληρώσεως του έργου της λυτρώσεως. Την ώρα που θα δοθεί το σύνθημα να κατέβει για δεύτερη φορά στη γη για να παραλάβει τους δικούς Του στον ουρανό.
Εγωιστές καθώς εκ φύσεως είμαστε τον εγωισμό μας καταφέρνουμε δυστυχώς να τον πάρουμε μαζί μας και όταν γνωρίσουμε το Χριστό και δεχθούμε τη σωτηρία Του. Και γίνεται αυτός τώρα θρησκευτικός εγωισμός που προσπαθεί να χρωματίσει κάθε πτυχή της πνευματικής μας ζωής. Και κάθε φάση της καινούργιας σχέσεως με το Θεό την αντικρίζουμε τώρα μέσα από το πρίσμα του θρησκευτικού αυτού εγωϊσμού μας. «Μέτρον πάντων άνθρωπος» ήταν πριν το σύνθημα μας. Το ίδιο σύνθημα ελαφρά παραλλαγμένο διατηρούμε και τώρα: «Μέτρον πάντων ο λυτρωμένος άνθρωπος». Όχι ο Θεός όχι η καρδιά του Χριστού αλλά ο άνθρωπος. Οι ανάγκες του ανθρώπου και η προαγωγή η πνευματική του ανθρώπου και οι ευλογίες που πρέπει να έλθουν στη ζωή του ανθρώπου και η ευτυχία η τελική και ανέκφραστη που θα στέψει μια μέρα τη ζωή του ανθρώπου. Τα πάντα για τον άνθρωπο. Και παραμερίζεται ο Θεός. Και
παραγκωνίζεται ο Χριστός. Και ξεχνιέται η καρδιά εκείνη που με τόση άπειρη θυσία δημιούργησε τον ευλογημένο αυτόν κύκλο μέσα στον οποίο έβαλε τη ζωή του λυτρωμένου ανθρώπου. Θρησκευόμενος εγωισμός αλλά εγωισμός!
Το ίδιο ακριβώς το ίδιο και με την ελπίδα της ελεύσεως του Κυρίου. Πάλι ο άνθρωπος στο κέντρον των προσδοκιών. Τι στη δική μας την καρδιά θα σημάνει η μεγάλη εκείνη ώρα. Τι εμείς θα νιώσουμε πως εμείς θα αισθανθούμε πόσο εμείς θα απολαύσουμε την υπέρτατη εκείνη στιγμή που θ’ ακουστεί η σάλπιγξ και θ’ ανοιχθούν των πιστών οι τάφοι και θα φανεί ο Χριστός. Και με την συνεχή αυτή προβολή του «εγώ» μας του θρησκευτικού «εγώ» μας ξεχνούμε να σκεφτούμε έστω και για λίγες στιγμές τι εκείνη η μεγάλη ώρα θα σημάνει για το Χριστό και τι θα νιώσει του Χριστού η καρδιά όταν για δεύτερη φορά έλθει ο Κύριος μας στον κόσμο που Τον σταύρωσε.
Μιλώντας για τα αισθήματα της καρδιάς του χριστού καθώς προχωρούσε προς το σταυρό ο συγγραφεύς της προς Εβραίους Επιστολής λέγει: (12:2) «Οστις υπέρ της χαράς της Προκειμένης… Αυτόν υπέφερε σταυρόν καταφρονήσας την αισχύνη». Με την προσδοκία της χαράς που Τον περίμενε βάδισε προς τον σταυρό Του ο Χριστός. Και δεν ήταν απλώς πιο πολύ η χαρά της επανόδου Του κοντά στον Πατέρα. Ακόμα πιο πολύ ήταν η χαρά η ολοκληρωμένη της στιγμής που θα ερχόταν για να φέρει τους δικούς Του στον Πατέρα.
Έτσι λοιπόν ας προχωρήσουμε. Ή χαρά που εμείς νιώθουμε με την προσδοκία των μεγάλων εκείνων γεγονότων που περιβάλλουν τη Δευτέρα έλευση του Κυρίου μας μια ωχρή απλώς ανταύγεια είναι της χαράς με την οποία Εκείνος περιμένει τα γεγονότα αυτά. Κι’ αυτό ας δώσει στην καρδιά μας διπλή χαρά. Κι’ ας μας γίνει έτσι το θέμα της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού ακόμα πιο ιερό κι’ ακόμα πιο προσφιλές.
Πρώτη χαρά που θα γνωρίσει του Κυρίου μας η καρδιά πρώτος σταθμός στη σειρά των μεγάλων γεγονότων που περιμένουμε θα είναι η αρπαγή της Εκκλησίας.
Εδώ μας χρειάζεται μια έστω και σε πολύ γενικές γραμμές ταξινόμησης των γεγονότων αυτών για να προληφθούν ενδεχόμενες παρεξηγήσεις. Δύο εδάφια ας πάρουμε για αφετηρία
μας. Το ένα από την προς Εβραίους Επιστολή το άλλο από της Αποκαλύψεως. Στην προς Εβραίους Επιστολή (9:28) διαβάζουμε: «Ο Χριστός άπαξ προσφερθείς δια να σηκώσει τας αμαρτίας πολλών θα φανεί εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν δια Σωτηρίαν». Θα έρθει θα φανεί εις ποιους; Εις τους «προσμένοντας Αυτόν». Μονάχα αυτοί θα τον δουν. Το άλλο εδάφιο είναι από το βιβλίο της Αποκαλύψεως (1:7): «Ιδού έρχεται μετά των νεφελών και θα ιδεί Αυτόν πας οφθαλμός» θα τον δουν όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση εν αντιθέσει προς τη διαβεβαίωση του πρώτου εδαφίου σύμφωνα με το οποίο θα φανεί εις τους «προσμένοντας Αυτόν».
Αντίφασης λοιπόν υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών εδαφίων; Αντίφασης δεν υπάρχει αλλά το καθένα από τα δύο αυτά χωρία αναφέρεται σε μια από τις δύο φάσεις σε ένα από τα δύο στάδια από τα οποία θα περάσει το μεγάλο γεγονός της δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου. Σαφώς η Αγία Γραφή διδάσκει και καθώς προχωρούμε στη μελέτη μας αυτή θα μας γίνει σαφέστερο ότι σε δύο στάδια θα είναι η έλευσης του Κυρίου.
Πρώτα όχι στη γη αλλά στον αέρα για να παραλάβει τους δικούς Του: «Αυτός ο Κύριος θα καταβεί απ’ ουρανού με κέλευσμα με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού και οι αποθανόντες εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτον έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θα αρπαχθώμεν μετ’ αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα και ούτω θα είμεθα πάντοτε με τα του Κυρίου» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16-17). Κατόπιν στη γη και μαζί Του όλοι οι δικοί Του: «Κύριος ο Θεός μου θα έλθει και μετά Σου πάντες οι δικοί οι άγιοι» (Ζαχαρίας 14:5)
Πρώτα λοιπόν η έλευσης του Χριστού για τους αγίους Του για να τους παραλάβει μαζί Του κατόπιν η έλευσης του χριστού με τους αγίους Του για να συμβασιλεύσει μαζί τους. και όπως θα έχουμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε σ’ άλλο κήρυγμα Της σειράς αυτής οι δύο αυτές φάσεις της δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου μας θα χωριστούν απ’ αλλήλων με ένα διάστημα επτά ετών όση θα είναι η διάρκεια της εβδομηκοστής εβδομάδος στην όραση του Δανιήλ (Δανιήλ 9: 24-27). Αυτή είναι γενικά γινομένη δεκτή γνώμη για τα δύο στάδια της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού. Εφτά χρόνια
ανάμεσα τους. εφτά χρόνια γεμάτα από σπουδαιότατα γεγονότα και για τον κόσμο και για τους Ιουδαίους και την για την εκκλησία.
Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή των επτά ετών. Βρισκόμαστε τώρα στο πρώτο στάδιο της ελεύσεως του Κυρίου. και όπως προκύπτει από την Α΄ Θεσσαλονικείς Επιστολή (4:15-17) χαρακτηρίζεται το πρώτο αυτό στάδιο από δύο γεγονότα. Πρώτα η ανάστασης των πιστών:» Και οι αποθανόντες εν χριστώ θα αναστηθούν πρώτον». Και κατόπιν η αρπαγή όλων των πιστών στον αέρα για να συναντήσουν τον Κύριο αφού πρώτα τα σώματα των ζώντων τη στιγμή της ελεύσεως του κυρίου πιστών υποστούν μια θαυμαστή μεταβολή: «Έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θα αρπαχθώμεν μετ’ αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου».
Με το πρώτο από τα δύο αυτά γεγονότα την ανάσταση των πιστών τώρα δεν θ’ ασχοληθούμε γιατί σ’ αυτό αφιερώνουμε ολόκληρο το επόμενο κήρυγμα. Τώρα με το δεύτερο μόνο γεγονός θ’ ασχοληθούμε. Με την αρπαγή των πιστών στον αέρα.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 5ΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
Μειδίαμα=(χαμόγελο δυσπιστίας) ασφαλώς μια τέτοια σκέψης θα έφερνε στα χείλη ενός που δεν είναι πιστός. Με σκεπτικισμό μεγάλο θα άκουγε ένας άνθρωπος του κόσμου ότι μια
Μέρα – άγνωστο ποια μέρα ίσως όμως στις δικές μας τις
Μέρες – ένα σύννεφο σαν τα’ άλλα τα σύννεφα θα περάσει πάνω από τον πλανήτη μας. Τα μάτια τα γήινα δεν θα μπορέσουν να δουν πίσω από το σύννεφο. Ο νους ο σαρκικός δεν θα μπορέσει να διακρίνει τι υπάρχει πίσω από το σύννεφο. Στην πραγματικότητα όμως άρμα θα είναι που θα φέρει τους πιστούς
στον Κύριο τους.
Και θα γυρίσει τότε ολόγυρα του ο άνθρωπος του κόσμου και θα αντιληφθεί ξαφνικά και ανέλπιστα κενά. Τότε από ένα σπίτι θα λείψουν ξαφνικά μερικοί: «δύο θα είναι επί μιας κλίνης ο εις
παραλαμβάνεται και ο άλλος αφίνεται» (Λουκάς 13:34). Τότε στενοί δεσμοί συνεργασίας ξαφνικά θα διαρραγούν: «δύο γυναίκες θα αλέθουν ομού η μία παραλαμβάνεται και η άλλη αφίνεται» ( Λουκάς 17: 35-36). Θα τρέξει στο νεκροταφείο τότε ο άπιστος κι’ εκεί οι ανοιχτοί τάφοι των πιστών θα του ψιθυρίσουν το μεγάλο μυστικό. Θα γυρίσει τότε τα μάτια του ψηλά κι’ εκεί πάνω σε κάποια γωνιά του ουρανού θα δει το σύννεφο
ν’ απομακρύνεται. Και τότε θα καταλάβει. Έφυγε από τον κόσμο η εκκλησία! Ένα μεγάλο κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας έκλεισε οριστικά. Το σταματημένο ρολόι του Θεού άρχισε ξαφνικά να ξαναχτυπά. Άνοιξε η τελευταία προφητική εβδομάδα για να δώσει το σύνθημα σε πολύ σπουδαία γεγονότα που θα διαδραματιστούν τώρα κι’ εκεί επάνω στον ουρανό κι εδώ κάτω στη γη. Ότι θα λάβει πράγματι χώραν ένας οριστικός και ανεκπλήρωτος χωρισμός που θα θέσει τέρμα στην παρούσα κατάσταση πραγμάτων το διεκήρυξε επανειλημμένως αυτός ο Χρηστός. Τρεις από τις παραβολές Του αν θυμηθούμε θα δούμε σαφώς να τίθεται μπροστά μας το μοιραίο αυτό γεγονός του χωρισμού. Ένας ψαράς είναι καθισμένος στην ακρογιαλιά. Το δίχτυ του έχει ανασύρει από την Θάλασσα ένα ανάμικτο πλήθος από ψάρια και ο ψαράς καθισμένος δίπλα στην ανάμικτη αυτή άγρα είναι τώρα απασχολημένος στο να ξεχωρίζει εκείνα που είναι χωρίς αξία από τα χρήσιμα. «και καθήσαντες συνέλλεξαν τα καλά αγγεία τα δε αχρεία έρριψαν έξω. Ούτω θα είναι εν τη συντελεία του αιώνος» (Ματθαίος 13:48-49). Όταν το δίχτυ του Κυρίου από την Θάλασσα της ανθρωπότητας ανασύρει στην ακρογιαλιά της αιωνιότητας την ανάμικτη άγρα του ένας παρόμοιος διαχωρισμός. Κατ’ ανάγκη θα λάβει χώραν.
Σ’ ένα χωράφι σε μια άλλη παραβολή μαζί συναυξάνουν το σιτάρι και τα ζιζάνια. Μαζί ως την ώρα του θερισμού. Τότε
θ’ ακολουθήσει ο μοιραίος χωρισμός. Τότε «οι πράττοντες την ανομίαν θα ριφθούν εις την κάμινον του πυρός…και οι δίκαιοι θα εκλάμψουν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του Πατρός αυτών (Ματθαίος 13:42-43). Μπροστά στην πόρτα ενός μεγάρου συντελείται ένας άλλος χωρισμός. Σε δέκα από τα κορίτσια του χωριού προσφέρθηκε η χαρούμενη και τιμητική ευκαιρία ν’ αποτελέσουν μέρος της συνοδείας μιας γαμήλιας πομπής. Μια
όμως αμέλεια των πέντε από τα δέκα αυτά κορίτσια τα χώρισε από τις συντρόφισσες τους. και τώρα με τις σκοτεινές λαμπάδες στα χέρια τους στέκονται έξω από τη μεγάλη κλειστή πόρτα. Ο ανέκκλητος και πάλι χωρισμός. Τα πέντε μέσα στη ζεστή και χαρούμενη ατμόσφαιρα της γιορτής. Τα άλλα πέντε έξω στο κρύο και το σκοτάδι του έρημου δρόμου (Ματθαίος 25:1-12).
Εκείνος που άνοιξε το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας του ανθρώπου διαχωρίζοντας το φως από το σκότος (Γένεσης 1:3) θα κλείσει το τελευταίο κεφάλαιο της πολυτάραχης αυτής ιστορίας διαχωρίζοντας και πάλι οριστικά πλέον το πνευματικό φως από το πνευματικό σκότος.
Ένα ερώτημα που πολύ μας ενδιαφέρει είναι: ποιο θα είναι το κριτήριο του οποίου θα γίνει ο διαχωρισμός αυτός; Κανείς ας μη παραξενευτεί αν πω ότι ο διαχωρισμός αυτός δεν θα γίνει βάσει θρησκευτικού κριτηρίου υπό την έννοια υπό την οποία συνήθως γίνεται χρήσης του όρου «θρησκεία». Γενικά στη συνείδηση των ανθρώπων υπάρχει η αντίληψης ότι σ’ εκείνον το μεγάλο και τελικό διαχωρισμό μέσα στο φωτεινό κύκλο θα βρεθούν οι άνθρωποι οι θρησκευόμενοι αυτοί που ανήκαν στην Εκκλησία εδώ κάτω αυτοί που φρόντιζαν να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Και έξω από τον φωτεινό κύκλο θα βρεθούν εκείνοι που δεν είχαν σχέση με τη θρησκεία.
Όχι ! είπε ο κύριος μας. Όχι μ’ αυτό το κριτήριο! Εκείνη την ημέρα είπε άνθρωποι θρησκευόμενοι θα βρεθούν έξω. «Δεν θα εισέλθει εις την βασιλείαν των Ουρανών πας ο λέγων προς Εμέ Κύριε –Κύριε» (Ματθαίος 7:21). Ακόμα και λειτουργοί της εκκλησίας και κήρυκες ακόμα του ευαγγελίου εκείνη την ημέρα θα βρεθούν έξω από τον κύκλο του φωτός: «Πολλοί θα είπουν προς Εμέ εν εκείνη τη ημέρα: Κύριε –Κύριε δεν προφητεύσαμε εν τω ονόματι Σου και εν τω ονόματι Σου εξεβάλαμε δαιμόνια και εν τω ονόματι Σου κάμαμε θαύματα πολλά; Και τότε θα ομολογήσω προς αυτούς ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα φεύγετε απ’ Εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθαίος 7:22-23)
Όχι λοιπόν οι θρήσκοι οσονδήποτε έντονος κι αν είναι ο θρησκευτικός χαρακτήρ της ζωής τους οσονδήποτε σπουδαία κι αν είναι η θέσης που κατέλαβαν στη ζωή της Εκκλησίας. Αλλά – και μόνο αυτοί – θα βρεθούν εκείνη τη μεγάλη μέρα μέσα στον κύκλο του Φωτός.
Πριν απομακρυνθούμε από το ζήτημα του κριτηρίου βάσει του οποίου θα λάβει ή δεν θα λάβει κανείς μέρος στην αρπαγή της Εκκλησίας θα πρέπει με δύο λόγια να αναφέρουμε και να εξετάσουμε μια θεωρία που τα τελευταία αυτά χρόνια καλλιεργείτε σε μερικούς κύκλους ευσεβών ανθρώπων. Κατά τη θεωρεία αυτή στην αρπαγή της Εκκλησίας οι Χριστιανοί μόνο θα μετάσχουν αλλά όχι όλοι οι Χριστιανοί. Όσοι με τη χάρι του Θεού αναγεννήθηκαν όχι όμως όλοι αυτοί. Μόνο εκείνοι θα πάρουν μέρος που προσμένουν τον Κύριο. Έτσι λοιπόν με κριτήριο εκλεκτικό θα γίνει την ημέρα εκείνη η επιλογή των Χριστιανών που θα αρπαγούν στον αέρα προς συνάντηση του Κυρίου. Μονάχα οι πνευματικοί χριστιανοί. Μονάχα οι αφιερωμένοι χριστιανοί. Οι άλλοι θα μείνουν εδώ κάτω για να γνωρίσουν την τρομερή πείρα του δευτέρου ημίσεως της τελευταίας εκείνης εβδομάδας που θα τους καθαρίσει και θα τους απαλλάξει από τα σαρκικά και κοσμικά στοιχεία που είχαν μολύνει τη μαρτυρία τους για το Χριστό.
Πρέπει να το ομολογήσουμε ότι ευθύς από την αρχή αισθανόμαστε την παρόρμηση να δεχθούμε τη θεωρία αυτή ως ορθή γιατί μια τέτοια διδασκαλία ενθαρρύνει αναμφισβήτητα την πνευματικότητα και προάγει την ευσέβεια στη ζωή των τέκνων του Θεού. τελικά όμως δεν μπορούμε παρά να την απορρίψουμε γιατί το κριτήριο με το οποίο μπορεί μια διδασκαλία να γίνει αποδεκτή δεν είναι η πνευματική έστω ωφελιμότης της δεν είναι το κατά πόσον η διδασκαλία προάγει ή δεν προάγει την πνευματική ζωή του ανθρώπου αλλά πόσον τη διδασκαλία αυτή διδάσκει ή δεν διδάσκει ο Λόγος του Θεού. Και τη διδασκαλία της μερικής μόνο αρπαγής των πιστών προς συνάντηση του Κυρίου ο Λόγος του Θεού δεν τον διδάσκει.
Πρώτα- πρώτα η διδασκαλία αυτή έρχεται σ’ αντίθεση με τη
βασική διακήρυξη του Λόγου του Θεού ότι η σωτηρία του ανθρώπου κατά χάριν δια της πίστεως συντελείται και όχι εξ έργων. Αντικείμενο δε της σωτηρίας της λυτρώσεως δεν είναι μόνο η ψυχή του πιστού αλλά και το σώμα του.
πως θα εκδηλωθεί η λύτρωσης αυτή του σώματος θα αποτελέσει αντικείμενο της έρευνας μας στο επόμενο κήρυγμα μας. Εκείνο πάντως που πρέπει τώρα να τονιστεί είναι η λύτρωσης που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο εκτείνεται σ’ ολόκληρη την προσωπικότητα του ανθρώπου εκείνος που δεν θα λάβει μέρος στην αρπαγή της Εκκλησίας θα στερηθεί κατ’ ανάγκην σ’ αυτό το στάδιο αυτού του τμήματος του λυτρωτικού έργου του Χριστού ενώ οι άλλοι που θα αρπαγούν τη λύτρωση του σώματος θα την έχουν αποκτήσει με την ευσέβεια της ζωής του;
επί διπλής δηλαδή βάσεως θα έχουν αποκτήσει οι τελευταίοι αυτοί τη λύτρωση τους: της ψυχής τη σωτηρία δια της πίστεως του σώματος τη σωτηρία δια των έργων. Πράγμα που είναι βέβαια απαράδεκτο. Αλλά και αντιθέτως είναι γεμάτος ο Λόγος του Θεού από διακηρύξεις ή απλές νύξεις για το ότι όλοι όσοι είναι του Χριστού ασχέτως δε του βαθμού πνευματικότητας της ζωής τους θα πάρουν μέρος σ’ εκείνο το θαυμαστό γεγονός. Αν αι φρόνιμοι παρθένοι εν αντιθέσει προς τας μωράς έγιναν δεκτές στο γάμο του Νυμφίου το όφειλαν όχι στο ότι αυτές κατ’ αντίθεση προς τις άλλες δεν ενύσταξαν γιατί είναι ρητή η περί του αντιθέτου διαβεβαίωσης Εκείνου που είπε την παραβολή. Τα όφειλαν αυτό μόνο στο γεγονός ότι στις δικές τους λαμπάδες υπήρχε έλαιον σύμβολο αυτό του Αγίου Πνεύματος και του έργου Του στην καρδιά του ανθρώπου.
Έπειτα αναφερόμενος σ’ εκείνο το μεγάλο γεγονός γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν – όχι μερικοί εξ’ ημών αλλά όλοι όσοι απομένομεν – αρπαχθώμεν μετ’ αυτών εν νεφέλαις εις συνάντηση του Κυρίου εις τον αέρα» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:17). Όλοι όσοι είναι του Χριστού! Γράφοντας δε στην Εκκλησία της Κορίνθου που δυστυχώς διακρινόταν όχι για την πνευματικότητα αλλά για την κοσμοφροσύνη της και αναφερόμενος πάλι στο μεγάλο γεγονός της αρπαγής της Εκκλησίας λέγει ο Απ. Παύλος: «Ιδού μυστήριον λέγω προς εσάς πάντες μεν δεν θα κοιμηθώμεν – όλοι δηλαδή δεν θα περάσουμε από την πικρή πείρα του Θανάτου – πάντες όμως – και όχι μόνο οι εξ’ ημών πνευματικώτεροι – θα μεταμορφωθώμεν εν μια στιγμή εν ριπή οφθαλμού εν τη εσχάτη σάλπιγγι» (Α΄ Κορινθίους 15:52).
Το αν σε κατάσταση ευσεβούς ζωής και πνευματικότητας και αφιερώσεως στον Κύριο και στο έργο Του θα με καταλάβει η μεγάλη εκείνη στιγμή θα ασκήσει στο αιώνιο μέλλον μου και στη θέση που θα καταλάβω στη ζωή του ουρανού συνέπειες υψίστης σημασίας. Οι συνέπειες όμως αυτές θα εκδηλωθούν μετά την αρπαγή μου με τους άλλους πιστούς. Θα εκδηλωθούν μπροστά στο βήμα του Χριστού στο οποίο έχουμε αφιερώσει ένα ιδιαίτερο κήρυγμα στη σειρά αυτή των μελετών μας.
Αν όμως την ψυχή μου την έπλυνε με το αίμα Του ο Χριστός αν μ’ όλο το βάρος της αμαρτίας μας ακουμπήσαμε κι’ εμείς δια της πίστεως στο σταυρό του Σωτήρος τότε κι’ εσύ κι’ εγώ θα είμαστε στο συννεφάκι εκείνο καθώς θ’ απομακρύνεται από τη γη της κατάρας για να φέρει την ολοκληρωμένη πια Εκκλησία του Χριστού στην άμεση παρουσία του Κυρίου της.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΚΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ
==============================
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ
======================
Ήταν το ξεχείλισμα της πικρίας μιας πολύ πονεμένης καρδιάς. Πολύ σκληρά χτυπήματα είχε δεχτή. Πολύ πικρά ποτήρια είχε πιει ο ευσεβής εκείνος άνθρωπος ο Ιώβ. Οι δοκιμασίες κοπάδι ήλθαν και χτύπησαν την πόρτα του. και κάτω από το βάρος της θλίψεως και κάτω από το βάρος του πόνου δεν έσπασε η πίστης του λύγισε όμως η καρδιά του. και άφησε κύμα μετά το κύμα καυτός να ξεχειλίσει από την πληγωμένη του καρδιά ο πόνος: «Είθε – είπε να χαθεί η ημέρα καθ’ ην εγεννήθη και η νύξ καθ’ είπον Εγεννήθη αρσενικό» (Ιώβ 3:3). « Ο άνθρωπος – είπε – γεννάται δια την λύπην και οι νεοσσοί των αετών δια να πετώσιν υψηλά» ( Ιώβ 5:7). Νόμος φυσικός που κανείς δεν μπορεί να τον διαφύγει! Όπως νόμος φυσικός είναι εκείνος που τραβά τους μικρούς αετιδείς έξω από τη μητρική φωλιά και τους ωθεί να πέσουν στο κενό για να ζυγισθούν στις πρωτόπειρες φτερούγες τους έτσι νόμος αδυσώπητος ηθικός είναι εκείνος που γεμίζει τη ζωή του ανθρώπου με δάκρυα με πόνο με πίκρα. Κι’ επιτέλους έρχεται ο θάνατος και τερματίζεται η θλιβερή υπόθεσης της ζωής.
Ούτε σαν ένα ξερό κούτσουρο δεν είναι του ανθρώπου η ζωή γιατί
Από εκείνο υπάρχει ελπίς καινούργια βλαστάρια ζωής να ξεπεταχθούν ενώ ο άνθρωπος ενώ ο άνθρωπος… «Διότι περί του δένδρου εάν κοπεί είναι ελπίς ότι θα αναβλαστήση και ότι ο τρυφερός αυτού βλαστός δεν θα εκλείψει… αλλά ο άνθρωπος αποθνήσκει και παρέρχεται και ο άνθρωπος εκπνέει και που είναι;» (Ιώβ 14:7). Και μέσα στο σκοτάδι αυτό της απελπισίας που ζώνει τον Ιώβ μια ερώτησης ανεβαίνει στην καρδιά του: «εάν αποθάνει ο άνθρωπος θα ζήσει και πάλιν;» (Ιώβ 14:14).
Όχι ο Ιώβ αλλά ο άνθρωπος – ο πληγωμένος ο θλιμμένος άνθρωπος ο άνθρωπος που του χτύπησε ο θάνατος το σπίτι και του έσπασε την καρδιά αυτός ρωτά με αγωνία: «Αν αποθάνει ο άνθρωπος άραγε θα ξαναζήσει και πάλι;» Την ώρα εκείνη του πένθους και της σκληρής του δοκιμασίας μια φωνή από τον ουρανό μίλησε μέσα στου Ιώβ την καρδιά: «Ναι – είπε - θα ξαναζήσει». «Θα με καλέσεις κι’ εγώ θα σου αποκριθώ»
(Ιώβ 4:1-15 «Διότι εξεύρω ότι ζει ο Λυτρωτής μου και θα εγερθεί εν τοις εσχάτοις καιροίς επί της γης και αφού μετά το δέρμα μου το σώμα μου τούτο φθαρεί πάλιν με την σάρκα μου θα ίδω τον Θεόν» (Ιώβ 19:25-26). Του γεγονότος της αναστάσεως προμήνυμα αυτό πολύ σαφές που ευδόκησε ο Θεός σ’ εκείνη τη μακρινή και σκοτεινή εποχή να δώσει σε μια πολύ πονεμένη καρδιά. Κατά δύο τρόπους αντιμετώπισε ο άνθρωπος το πρόβλημα του θανάτου – εσφαλμένους και τους δύο. Είδε πρώτα το θάνατο με το μάτι του υλιστού. Σώμα και μόνο το σώμα είδε στον άνθρωπο.
Πέρα από το σώμα τίποτα. Αδιάσπαστα με το σώμα δεμένη η ζωή μέσα σ’ έναν κρύο τάφο το σκέπασαν και το εξαφάνισαν για πάντα το όμορφο αυτό θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινη ζωή.
Αντίληψης αυτή πολύ επιπολαία. Λύσης αυτή του προβλήματος του θανάτου που ποτέ δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τον άνθρωπο. Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς πολύ βαθυστόχαστος φιλόσοφος για να νιώσει ότι κάτι πέρα από το σώμα υπάρχει στη
Ζωή του ανθρώπου. Κάτι που μέσα στο σώμα κατοικεί μα δεν ταυτίζεται με το σώμα. Θάνατος ανανέωσης και λαμβάνει χώραν στο σώμα. Θάνατος των παλαιών κυττάρων που στη θέση τους καινούργια ολοένα κύτταρα διαρκώς αναπηδούν. Και σε διάστημα επτά όπως υπολογίζουν οι επιστήμονες ετών μια τέλεια
ανανέωσης του ανθρώπινου οργανισμού έχει συντελεστή ως το πιο λεπτό νεύρο ως το πιο μικρό τριχοειδές αγγείο έτσι που σήμερα ούτε ένα κύτταρο να μη έχω στο σώμα μου από τα κύτταρα που το συναποτελούσαν πριν από επτά χρόνια. Από τα παιδικά μου χρόνια πόσες φορές τελείως άλλαξε σύσταση το σώμα μου! Μέσα από ένα αδιάκοπο φαινόμενο θανάτου και ανανέωσης συνεχίζεται του σώματος η ζωή. Κάθε επταετία ένας καινούργιος τελείως καινούργιος άνθρωπος ανακύπτει.
Καινούργιος και όμως ο ίδιος άνθρωπος ο παλιός. Γιατί ενώ κανένα κύτταρο ύλης από τα παλιά δεν μου έχει απομένει διατηρώ και ανάμνηση της παλιάς μου ζωής και συναίσθηση του αναλλοίωτου «εγώ» μου. Πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το ασύλληπτο και μυστηριώδες ον που το ονομάζω «εγώ» στεγάζεται μεν μέσα στο σπίτι που το αποτελούν τα συνεχώς ανανεωμένα κύτταρα της ύλης και εκδηλώνεται μέσα από το σπίτι αυτό αλλά δεν ταυτίζεται με το σπίτι. Και όπως σ’ όλα τα σπίτια και σ’ αυτό ο ένοικος είναι μεγαλύτερης σημασίας από το σπίτι. Και όταν το σπίτι καταρρεύσει ο ένοικος μετοικεί.
Ευγενέστερα εκ πρώτης όψεως αλλά το ίδιο εσφαλμένη είναι η αντίθετη λύσης που δόθηκε στο πρόβλημα του θανάτου από τον Πλάτωνα και άλλους Έλληνας φιλοσόφους. Τόσο πολύ άφησαν αυτοί την καρδιά τους να νοιώσει και να εκτιμήσει τον ένοικο ώστε αισθάνθηκαν περιφρόνηση για το σπίτι. Πνεύμα κατ’ αυτούς ο άνθρωπος και μόνο πνεύμα. Η ύλη; Ένα αναγκαίο προσωρινό κακό. Το σώμα μια πρόσκαιρη στενόχωρη φυλακή. Ένα στεναγμό βαθύ ανακουφίσεως αναδίδει η ψυχή – ο πραγματικός
Άνθρωπος – όταν επί τέλους απαλλαγεί από την ύλη όταν σπάσει επί τέλους της φυλακής και αποθέσει σε κάποιο τάφο το περιφρονημένο αυτό σώμα. Κι’ αυτός ελεύθερος πια από τους πειρασμούς του σώματος για πρώτη φορά τώρα ανακαλύπτει την πραγματική ομορφιά της ανθρώπινης ζωής.
Και οι δύο αυτοί τρόποι αντιμετωπίσεως του προβλήματος του
θανάτου είναι τελείως σαθροί. Τελείως διαφορετική είναι η διδασκαλία της Αγ. Γραφής. Εύκολο είναι να το παρατηρήσει κανείς ότι ο άνθρωπος είναι ένα δισυπόστατο όν. Και ο ένοικος δεν συνταυτίζεται με το σπίτι αν το «εγώ» του ανθρώπου δεν
συνταυτίζεται με το σώμα όμως κάποιο σπίτι χρειάζεται οπωσδήποτε ο ένοικος ένα σώμα χρειάζεται οπωσδήποτε η ψυχή για να λειτουργήσει και να εκδηλωθεί και να εξακολουθήσει να υπάρχει το όν εκείνο που το ξέρουμε ως άνθρωπο.
Έτσι ενώ της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας πιο ψηλό φτερούγισμα κι’ η πιο ευγενική διδασκαλία ήταν η αθανασία της ψυχής η διδασκαλία δηλαδή κατά την οποία η ψυχή δεν πεθαίνει αλλά επιζεί του σώματος απαλλασσόμενη απλώς από τα δεσμά του της Αγ. Γραφής η διδασκαλία είναι η ανάσταση του σώματος με μια καινούργια ασύλληπτη υπό τις σημερινές μας συνθήκες σύσταση και η ολοκλήρωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας που με το επεισόδιο του θανάτου είχε υποστεί ένα καίριο τραύμα και μια ουσιώδη απώλεια. Και η ολοκληρωμένη τώρα και πάλι ανθρώπινη προσωπικότης στην οποία κατά τρόπο αδιάσπαστο πλέον είναι ζευγαρωμένα η ψυχή και το σώμα εισέρχεται σε μια καινούργια σφαίρα ζωής και δράσεως μπροστά στην οποία η παρούσα ζωή μονάχα σαν μια άτονη σκιά να παρομοιασθή.
Είναι λοιπόν εκ της ουσίας του λυτρωτικού έργου του Χριστού η ανάστασης του σώματος. Το έργο το λυτρωτικό ολόκληρη την προσωπικότητα του ανθρώπου είναι προορισμένο να αγκαλιάσει – η προσωπικότης όμως αυτή είναι διφυής. [διφυής =που έχει διπλή φύση δισυπόστατος] αν κατά συνέπεια το έργο το λυτρωτικό του Χριστού σταματούσε στο χείλος του τάφου και πιο πέρα δεν μπορούσε να προχωρήσει αν την ψυχή την έσωζε ο Χριστός από την αμαρτία το σώμα όμως από την φθορά του θανάτου – που είναι ο καρπός της αμαρτίας – δεν μπορούσε να το σώσει ημιτελές θλιβερά θα έμενε το έργο του Σωτήρος.
Ακόμα όμως για την άλλη εκείνη τη μεγάλη ζωή ένα κατάλληλο όργανο εκδηλώσεως χρειάζεται η ψυχή. Σ’ αυτό τον κόσμο όργανο κατάλληλο έχει το σώμα το υλικό.
Και το σώμα αυτό πλήρως προσαρμόζεται στις συνθήκες και απόλυτα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ζωής μέσα στον υλικό αυτό κόσμο στον οποίο τώρα κινείται. Όταν όμως εισαγάγει ο Θεός τη λυτρωμένη ψυχή σ’ εκείνη την πιο πλατειά ζωή μέσα σ’ ένα κόσμο που τη σύσταση και α όρια του απλώς να τα εικάσουμε[εικάζω (είκασα)συμπεραίνω /υποθέτω] εικασία=
υπόθεση/εικόνα παράσταση] μπορούμε σήμερα είναι φανερό ότι ένα καινούργιο όργανο εκδηλώσεως θα της χρειαστεί ένα καινούργιο σώμα το σώμα της αναστάσεως το σώμα το «πνευματικό» όπως το αποκαλεί ο Λόγος του Θεού – ένα σώμα που θα είναι εις θέση ν’ ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες και τις νέες απαιτήσεις της ζωής υπό την καινούργια της μορφή.
Εσκόνταψαν πολλοί στο ζήτημα του σώματος της αναστάσεως γιατί το φαντάσθηκαν σαν μια διαιώνιση του παρόντος σώματος της σαρκός. Μια τέτοια υπόθεσης είναι ξένη προς τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Τα φυσικά συστατικά του σώματος που αποτίθεται στον τάφο περιέρχονται στη δικαιοδοσίας της φύσεως η οποία τα διεκδικεί και τα στρατολογεί και τα μεταβάλλει σε καινούργια κύτταρα σε άλλους ζώντας οργανισμούς. Και προσφέρει έτσι ο τάφος το περιεχόμενο του για να ξαναφανεί υπο άλλη μορφή το όμορφο θαύμα της ζωής σ’ ένα λουλουδάκι σ’ ένα δένδρο σ’ ένα πουλάκι. Και ξαναφαίνεται έτσι γύρω μας το αγαπημένο σώμα που αποθέσαμε στον τάφο σ’ αγνώριστα σχήματα σαν χρώμα σαν άρωμα σαν κίνησης στο αδιάκοπο αυτό ποτάμι της ζωής. Αυτού του σώματος τα συστατικά χρησιμοποιήθηκαν ήδη στον τάφο και δεν έπαυσαν να χρησιμοποιούνται και θα ήταν μωρόν να υποθέσει κανείς ότι θα σκύψει από τον ουρανό ο Θεός να συλλέξει αυτά τα συστατικά για να δημιουργήσει το σώμα της αναστάσεως.
Και όμως από τον τάφο θα βγει το σώμα της αναστάσεως. Σημάδι αυτό της ταυτότητας του σώματος της αναστάσεως με το σώμα που τώρα φορούμε. Από τον τάφο – αλλά το προϊόν μιας νέας δημιουργικής πράξεως του Θεού. πόσο ωραία και πόσο καθαρά το διδάσκει ο Απ. Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή του (15:35-42-44): «αλλά θα είπει τις: Πώς ανασταίνονται οι νεκροί; Και με ποίον σώμα έρχονται; Άφρον εκείνο το οποίον συ σπείρεις Δεν ζωογονείται εάν δεν αποθάνει.
Και εκείνο το οποίον σπείρεις δεν σπείρεις το σώμα το οποίον μέλλει να γίνει αλλά γυμνόν κόκκον σίτου ή τινός των λοιπών. Ο
Δε Θεός δίδει εις αυτό το σώμα καθώς ηθέλησε και εις έκαστον των σπερμάτων το ιδιαίτερον αυτού σώμα… Ούτως και η ανάστασης των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά ανίσταται εν αφθαρσία σπείρεται εν ατιμία ανίσταται εν δόξη σπείρεται εν
ασθενεία ανίσταται εν δυνάμει σπείρεται σώμα ζωικό ανίσταται σώμα πνευματικό». Αυτό θα γίνει τη μεγάλη μέρα της αναστάσεως και της αρπαγής της Εκκλησίας. «Ιδού μυστήριον λέγω προς εσάς πάντες μεν δεν θα κοιμηθώμεν πάντες όμως θα μεταμορφωθώμεν εν μια στιγμή εν ριπή οφθαλμού εν τη εσχάτη σάλπιγγι. Διότι θα σαλπίσει και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι και ημείς θα μεταμορφωθώμεν» (Α΄ Κορινθίους 15:51-52). Τώρα είναι ώρα της σποράς. Τα χωράφια της φθοράς δέχονται τώρα την σπορά. Πικρή σπορά με δάκρυα ποτισμένη. Είναι πολύ σκληρή η ώρα του τάφου. Θα ακολουθήσει όμως και η βλάστησης. Τώρα τα πράσινα μόνο φιλαράκια της προσδοκίας έχει αναδώσει ο τάφος του πιστού. Τότε θα αναφανεί το όμορφο άνθος και ο καρπός της νέας της ακατάλυτης ζωής.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 6ΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
Και πλάι στους κενούς τάφους των πιστών τα σώματα των ζώντων τη μεγάλη εκείνη ημέρα θα υποστούν σε μια στιγμή μέσα μια θαυμαστή μεταβολή. Θα πάρουν κι’ αυτοί χωρίς να γνωρίσουν την πικρή πείρα του τάφου τα σώματα της αναστάσεως και ενωμένες σε μια χαρούμενη ομάδα οι δύο αυτές τάξεις των πιστών θ’ αποχαιρετήσουν τον κόσμο αυτό των δακρύων και θα
ξεκινήσουν για να συναντήσουν τον Κύριο τους στον αέρα.
Που είναι τώρα οι αγαπητοί μας αυτοί που μας πήρε ο θάνατος; Κατά το ενδιάμεσο αυτό διάστημα το προ της αναστάσεως που είναι οι νεκροί; Το σώμα τους στον τάφο στην προσωρινή του αυτή κατοικία. Η ψυχή τους όμως; Μιλούμε βέβαια για ανθρώπους που πέθαναν εν Χριστώ. Μιλούμε για κείνους που όσο ζούσαν εδώ κάτω ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της αγάπης του Χριστού και δέχθηκαν τη σωτηρία Του. Η ανάστασης για την οποία τώρα μιλούμε σ’ αυτούς αναφέρεται. Γι’ αυτό τους λέγει ο κύριος στο βιβλίο της Αποκαλύψεως (20:6): Μακάριος όστις { έχει μέρος στην πρώτην ανάσταση». Οι άλλοι εκείνοι που πέθαναν χωρίς να συνάψουν την όμορφη αυτή σχέση με τον
Χριστό – αυτών οι τάφοι θα μείνουν κλειστοί για άλλα χίλια χρόνια και δεν θ’ ανοίξουν παρά μετά την όμορφη παρένθεση της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού στη γη. Των πιστών λοιπόν οι ψυχές κατά την ενδιάμεση αυτή κατάσταση που είναι;
Αν την ερώτηση αυτή επρόκειτο να την απαντήσουμε προ Χριστού θα έπρεπε να πούμε: «Στον Άδη». Να προσέξουμε δεν είπα : « Στην κόλαση» είπα: «Στον Άδη». Όπως σαφώς προκύπτει από πλήθος ενδείξεων σε διάφορα βιβλία της Αγία Γραφής ο Άδης είναι εκείνος ο σκοτεινός και σιωπηλός στον οποίο μεταβαίνουν τα πνεύματα των αποθανόντων εν αναμονή της αναστάσεως. Εκείνο το τμήμα του Άδου στο οποίο μεταβαίνουν τα πνεύματα των πιστών των τέκνων του θεού ονομάζεται «Παράδεισος» ή «Ο κόλπος του Αβραάμ».Αυτά προ Χριστού. Όταν ο Χριστός πέθανε όπως όλων των ανθρώπων και το δικό Του πνεύμα πήγε στον Άδη – στον παράδεισο – όπου επάνω στο σταυρό ακόμα είχε διαβεβαιώσει τον μετανοήσαντα ληστή ότι σε λίγο θα τον συναντούσε. Ο Πέτρος στο πρώτο του
κήρυγμα την ημέρα της Πεντηκοστής αναφερόμενος στο γεγονός της αναστάσεως του Κυρίου ρητώς διαβεβαιοί ότι το μετά το θάνατο Του και προ της αναστάσεως Του διάστημα το διέτριψε ο Χριστός στον Άδη. «Επειδή ο Δαβίδ λέγει περί Αυτού… Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχήν Μου εν τω Άδη ουδέ θα αφήσεις τον όσιον Σου να ίδη διαφθοράν». (Πράξεις 2:25-27). Έτσι εξηγείται η φαινομενική εκείνη αντίφασης στα λόγια του Κυρίου μας ο Οποίος στο ληστή μεν επάνω στο σταυρό είπε: « Απόψε θα είσαι μαζί Μου στον Παράδεισο» στη Μαρία δε μετά δύο μέρες λίγες ίσως στιγμές μετά την ανάσταση Του είπε: «Δεν ανέβην έτι προς τον Πατέρα Μου» (Λουκάς 23:42 +Ιωάννης 20:17). Αυτά όλα προ της αναστάσεως του Χριστού.
Η ανάστασης όμως και η ανάληψης του Κυρίου ‘όπως ήταν άλλως τε φυσικό επέφεραν μια ριζική μεταβολή πραγμάτων. Μεταβολή που η ΠΔ την είχε προαναγγείλει. Στο βιβλίο του Προφήτου ( Ωσηέ 13:14) δόθηκε η ρητή υπόσχεσης: «Εκ χειρός Άδου θα ελευθερώσω αυτούς». Και σ’ έναν προφητικό (ψαλμό 68:18) στο Χριστό απευθύνεται ο ψαλμωδός στο γεγονός «Ανέβης εις ύψος ηχμαλώτησας αιχμαλωσίαν έλαβες χαρίσματα δια τους ανθρώπους». Ότι στον Χριστό αναφέρεται ο ψαλμωδός
προκύπτει και από τα ίδια λόγια τα πήρε ο Απ. Παύλος και τα απέδωσε στην προς Εφεσίους Επιστολή του (4:8-10) στο Χριστό: «Δια τούτο λέγει: αναβάς εις ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδωκε χαρίσματα εις τους ανθρώπους. Το δε ανέβη τι είναι ειμή ότι και κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γης; Ο καταβάς αυτός είναι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών δια να πληρώσει τα πάντα».
Νικητής του Άδου με την ανάσταση Του έγινε ο Χριστός και η αιχμαλωσία που ηχμαλώτευσε είναι τα πνεύματα των πιστών της παλαιάς οικονομίας που από τον τόπο της ευτυχούς εκείνης αναμονής τα έφερε στο σπίτι του Πατέρα στην άμεση παρουσία
του Θεού. Στην παλαιά οικονομία όπως σαφώς προκύπτει από τα διάφορα βιβλία της ΠΔ του πιστού προσδοκία για τον μετά θάνατο χρόνο ήταν ο Άδης – εκεί που και του κυρίου μας το πνεύμα μετέβη από το σταυρό. Τον Παύλο όμως τον ακούμε να λέγει όχι: «Επιθυμώ να φύγω και να υπάγω στον άδη;» αλλά: «επιθυμώ να φύγω και να είμαι με το Χριστό γιατί αυτό είναι πολύ καλλίτερο» (Φιλιππισίους 1:23). Ο πιστός λοιπόν που σήμερα πεθαίνει πηγαίνει κοντά στο Χριστό. ο Χριστός όμως δεν είναι πια στον Άδη είναι κοντά στον Πατέρα.
Σ’ αυτή τώρα την ενδιάμεση την προ της αναστάσεως κατάσταση έχουν οι νεκροί συναίσθηση του περιβάλλοντος των και τη δυνατότητα να ανταποκρίνονται σ’ αυτό ή μήπως περιήλθαν σε μια κατάσταση ύπνου στην οποία έχασαν και του περιβάλλοντος και του εαυτού των τη συναίσθηση και έφθασαν όπως από μερικούς έχει διδαχθεί σε μια κατάσταση ανυπαρξίας; Ότι και αυτή ακόμα η ΠΔ εδίδασκε ότι οι ένοικοι του Άδου διατηρούσαν αμείωτη ή μάλλον ενισχυμένη τη συναίσθηση και των εαυτών και του περιβάλλοντος των από πολλά χωρία της προκύπτει. Για να πάρουμε ένα μόνο από τα χωρία αυτά ας θυμηθούμε την περικοπή του φρικώδους μεγαλείου που συναντούμε στο βιβλίο (του προφήτου Ησαϊου 14:9-11). Περιγράφει ο προφήτης την κάθοδο κάποιου επιφανούς αμαρτωλού στον Άδη και λέγει: «Εκινήθη κάτωθεν ο Άδης δια σε δια να προϋπαντήσει την έλευση σου δια σε εξέγειρε τους νεκρούς πάντας τους ηγεμόνας της γης…Πάντες ούτε θα αποκριθούν και θα είπουν προς σε: και συ έγινες αδύνατος καθώς ημείς; Κατέστης όμοιος ημών;» Και
συνεχίζεται η προσφώνησης στον ίδιο τόνο σαρκασμού. Βλέπουμε λοιπόν οι ένοικοι του Άδου Μιλούν αισθάνονται…Έχουν ακόμα και τη δυνατότητα του σαρκασμού. Είναι αυτό εικόνα ανθρώπων κοιμωμένων; Είναι εικόνα ανθρώπου που έχουν χάσει τη συναίσθηση του εαυτού των και του περιβάλλοντος των;
Οι ψυχές των μαρτύρων στο βιβλίο της (Αποκαλύψεως 6:9-11) προ της αναστάσεως των «έκραζαν μετά φωνής μεγάλης λέγουσα: Έως πότε δέσποτα άγιε αληθινέ δεν κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών από των κατοικούντων επί της γης;» Κραυγή αυτή και ικεσία ανθρώπων που προφανώς διατηρούν ακεραία τη συναίσθηση του περιβάλλοντος των. Και είδαμε τον Απ. Παύλο
Πιο πάνω να ανοίγει την καρδιά του και να δίνει διέξοδο στην επιθυμία του: «Έχω την επιθυμίαν να είμαι με τον Χριστόν διότι είναι πολύ πλέον καλλίτερον». Ασφαλώς η επιθυμία του Παύλου δεν ήταν να αφήσει τη σφαίρα της ευτυχισμένης δραστηριότητας για τον Κύριο Του που ανέπτυσσε στην παρούσα ζωή και να περιέλθει σε μια κατάσταση αναισθησίας αλλά ήταν ν’ αφήσει τη ζωή του πόνου και των δακρίων και να πάει στη συντροφιά του Χριστού και του τρισευτυχισμένου περιβάλλοντος του ουρανού.
Κι’ ένα τελευταίο ερώτημα για τη ζωή της αναπαύσεως. Ερώτημα που πολύ ζωτικά μας ενδιαφέρει όλους μας όσοι χάρις στη σχέση μας με το Σωτήρα έχουμε χαρούμενη προσδοκία ότι θα πάρουμε μέρος σ’ εκείνη τη ζωή. Θα υπάρχει αναγνώρισης στη ζωή της αναστάσεως; Στη νέα εκείνη μορφή ζωής που θα μπούμε θα αναγνωρίσουμε τους αγαπητούς μας;
Είναι δυνατόν να μη τους αναγνωρίσουμε; Η μνήμη είναι της προσωπικότητας του ανθρώπου ένα από τα πιο σπουδαία στοιχεία. Είναι λοιπόν δυνατόν να φανταστούμε ένα λυτρωμένο τώρα ον που σε κάποιο στάδιο της ανόδου του και στην καινούργια μορφή ζωής έχασε το πολύτιμο αυτό στοιχείο της προσωπικότητας του; και είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένος ο άνθρωπος που ένα ολόκληρο κομμάτι της ζωής του χάθηκε στο κάπου στο πέλαγος της λήθης; Δεν θα φτωχύνει θα πλουτισθεί δεν θα ζαρώσει θα αναπτυχθεί δια της αναστάσεως η ζωή μας. Και η μνήμη φωτισμένη τώρα με το φως της αιωνιότητας θα
προσθέσει κι αυτή τα δικά της χρώματα στην ομορφιά της ζωής του ουρανού.
Δεν μας άφησε όμως ο λόγος του Θεού στο σημείο αυτό στις δικές μας εικασίες.(συμπεράσματα)ας μη σταματήσουμε στο ιστορικά εκείνο επεισόδιο – όχι παραβολή αλλά ιστορικό επεισόδιο – του πλουσίου και του Λαζάρου για να παρατηρήσουμε πως ο πλούσιος από τον τόπο των βασάνων
αναγνώρισε τον φτωχό εκείνον επαίτη που κάποτε συνήθιζε να τον βλέπει στα σκαλοπάτια του μεγάρου του και τώρα τόσο ανέλπιστα τον είδε στους κόλπους του Αβραάμ. Ας σταθούμε μπροστά σε κάτι το άκουσμα πιο συγκεκριμένο.
Θυμηθείτε τη σκηνή εκείνη πάνω σε κάποια πλαγιά του όρους Θαβώρ. Ανέβηκαν στο βουνό ο Χριστός και τρεις μαθηταί Του
και κατέβησαν στο βουνό ο Μωϋσής και ο Ηλίας.
Και έλαβε χώραν το θαυμαστό εκείνο επεισόδιο: η μεταμόρφωσης του Κυρίου. τι ήταν αυτό που πράγματι έλαβε χώραν εκεί; Προσέξτε καλλίτερα τους δύο εκείνους ουράνιους επισκέπτες του Κυρίου μας και θα το δείτε. Ο ένας απ’ αυτούς είχε πεθάνει και πάνω στην πλαγιά κάποιου άλλου βουνού ο ίδιος ο Θεός τον έθαψε. Ο άλλος δεν πέθανε αλλά με άρμα πύρινο τον πήρε ο Κύριος στον ουρανό. Ο ένας γνώρισε την πικρή πείρα του τάφου ο άλλος τον παράκαμψε τον τάφο. Και οι δυό τώρα επισκέπτες του Κυρίου μας με τα σώματα της αναστάσεως – και τους αναγνώρισαν οι μαθηταί! Από ανακοίνωση ασφαλώς του Κυρίου τους αναγνώρισαν - πάντως υπήρξε αναγνώρισης.
Ήταν συμβολική νομίζω η επίσκεψης εκείνη. Μια μικρή προκαταβολή ήταν της χαράς της μεγάλης εκείνης ώρας της αρπαγής της εκκλησίας. Και στα πρόσωπα των δύο εκείνων επισκεπτών του Κυρίου αναγνωρίζουμε τους πρωτοπόρους των δύο ομάδων πιστών που θα συναντηθούν στον αέρα για να υποδεχθούν το Χριστό. η μία από τον κενωθέντα τάφο η άλλη χωρίς να έχει γνωρίσει την πίκρα της πείρα αυτής.
Σε ποια από τις δύο αυτές ομάδες άραγε θα βρεθούμε την ημέρα εκείνη εμείς; Η καρδιά μας ψιθυρίζει την προτίμηση της. Είναι η ίδια προτίμησης που είχε ο απ. Παύλος: «Διότι όσοι είμεθα εν τούτω το σκηνώματι στενάζομεν υπό του βάρους αυτού επειδή θέλωμεν ουχί να εκδυθώμεν αλλά να επενδυθώμεν δια να
καταποθεί=( εξαντλώ κουράζω πολύ δηλ. το κουρασμένο εξαντλημένο σώμα μας) το θνητόν υπό της ζωής» (Β΄ Κορινθίους 5:4). Λαχταρά ο Απ. Παύλος να τον καταλάβει η μεγάλη εκείνη στιγμή ζώντα ούτως ώστε να βρεθεί στην ανάγκη να εκδυθεί το σώμα του αλλά να επενδυθεί το σώμα της αναστάσεως και να καταποθεί=(εξαντλώ κουράζω πολύ δηλ. το κουρασμένο εξαντλημένο σώμα μας) έτσι το θνητό υπό της ζωής. Το ίδιο και η δική μας καρδιά λαχταρά. Αυτό όμως θα το αποφασίσει ο Κύριος.
Εκείνο που ξέρουμε με θετικότητα είναι αν είμαστε του Χριστού θα βρεθούμε οπωσδήποτε εκείνη τη μεγάλη μέρα μαζί Του και ας ορίσει Εκείνος σε ποια από τις δύο ομάδες υποδοχής θα μας τάξει. Πόσο ωραία θα είναι αν βρεθούμε στην ομάδα του Ηλία και ξαφνικά μέσα από την τύρβη της καθημερινής ζωής και τους
πειρασμούς της και τις δοκιμασίες της αρπαγούμε στον αέρα! Αλλά και στου Μωϋσή την ομάδα πόσο ωραία θα είναι! Πόσο ωραία όταν ξαφνικά μια ακτίνα από το φως της αναστάσεως θωπεύσει τον τάφο μας και αποδώσει το σώμα μας στην καινούργια ζωή! Ο Θεός να δώσει σ’ όλους μας τη μεγάλη αυτή χαρά.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
