ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ===========================
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΘΡΟΝΟ ==================
Εφθάσαμε τώρα σ’ ένα σύνορο. Τα τελευταία κυματάκια του χρόνου χτυπούν τώρα επάνω στην ακτή της αιωνιότητας. Ακόμα και στην όμορφη εκείνη χρυσή περίοδο της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού οι πιστοί μέσα σε χώρο ζούσαν και μέσα στο χρόνο.
Τώρα όμως επίκειται μια καινούργια πράξης δημιουργίας. Τώρα με το λόγο του Θεού πάλι νέοι ουρανοί και μια νέα γη θα έρθουν. Είναι μια καινούργια και ασύλληπτη από το νου μας κατάστασης πραγμάτων που θα διαμορφωθεί. Μπροστά στο άπειρο της νέας εκείνης ζωής ο χρόνος και ο χώρος θα χάσουν πια τη σημασία τους. Ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους λοιπόν βρισκόμαστε
τώρα. Και πάνω στο σύνορο ακριβώς αυτό του χρόνου και της αιωνιότητας βλέπουμε να ορθώνεται ένας μεγάλος λευκός θρόνος
(Αποκάλυψης 20:11). ===============================
Είναι η τελευταία κρίσις. Θάλασσα γύρω από το θρόνο οι άνθρωποι. Όχι μόνο εκείνοι που η μεγάλη εκείνη στιγμή τους κατέλαβε ζώντας μα και οι νεκροί. Σ’ ένα προηγούμενο κεφάλαιο της μελέτης μας είχαμε δει τάφους ξαφνικά ν’ ανοίγονται και
ν’ αποδίδουν τα νεκρά σώματα σε μια καινούργια ακατάλυτη ζωή. Αυτό ήταν χίλια χρόνια πριν. Ήταν στην όμορφη εκείνη στιγμή της αρπαγής της Εκκλησίας κατά την οποία όσοι είχαν αποθάνει εν Χριστώ αναστήθηκαν για να συναντήσουν μαζί με τους ζώντας αδελφούς των τον Κύριο στον αέρα. Στιγμή απερίγραπτα όμορφη εκείνη!
Στιγμή απερίγραπτη θλιβερή αυτή. Τώρα και οι υπόλοιποι τάφοι άνοιξαν. Κι’ απέδωσαν κι’ αυτοί το περιεχόμενο τους σε μια ζωή καινούργια θανάτου. Είναι αυτή η ώρα του «δεύτερου θανάτου» για τον οποίο ομιλεί η Αγ. Γραφή(Αποκάλυψης 2:11). Λέγει ο Ιωάννης στο όραμα του: «Οι δε λοιποί των νεκρών δεν ανέζησαν εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη… Και είδον θρόνον λευκόν μέγαν και τον καθήμενον επ’ αυτού…και είδον τους νεκρούς μικρούς και μεγάλους ισταμένους ενώπιον του Θεού και τα βιβλία ηνοίχθησαν…και εκρίθησαν οι νεκροί» (Αποκάλυψης 20:5-11-12). Ας πλησιάσουμε λοιπόν. Με καρδιά ταπεινωμένη
ας πλησιάσουμε να παρακολουθήσουμε τη σκηνή.
Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσαμε να μη πλησιάσουμε. Είναι τόσο θλιβερό το θέαμα ώστε χωρίς να το θέλουμε αποτραβούμε τα μάτια μας και μια ερώτησης ανεβαίνει στην καρδιά μας: Δεν θα μπορούσε να έλειπε ο θρόνος αυτός; Δεν θα ήταν καλλίτερα αν αυτό το κεφάλαιο έλειπε από την ιστορία των σχέσεων του Θεού με τον άνθρωπο;
Και επειδή είναι θλιβερή η όψης του θρόνου εκείνου και επειδή η καρδιά μας – μάς ψιθυρίζει ότι πολύ θα προτιμούσαμε να έλειπε δεν είναι λίγοι εκείνοι που το έσβησαν το κεφάλαιο αυτό και εξαφάνισαν το θρόνο της κρίσεως. Υποκατέστησαν τη δική τους κρίσι στην αιώνιο βουλή του θεού και το δικό τους αίσθημα περί αρμόζοντος και του πρέποντος στη δικαιοσύνη του θεού και απεφάνθησαν ότι μύθος είναι ο «μεγάλος λευκός θρόνος» ότι
κακώς σκηνοθετήθηκε η τελευταία σκηνή και ότι κρίσις κόλασης αιώνιος τιμωρία είναι θρησκευτικά παραμύθια που ίσως εξυπηρετήσουν κάποια θρησκευτική σκοπιμότητα δεν έχουν όμως καμιά πραγματική και καμιά ιστορική αξία.
Το αν μύθος είναι ο μεγάλος λευκός θρόνος το αν θρησκευτικά παραμύθια είναι η κρίσις και η κόλασης αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφασίσουμε με τα αισθήματα μας που είναι απατηλά ή έ3στω και με το λογικό μας που είναι περιορισμένο. Ασχολούμαστε τώρα μ’ έναν κόσμο εν σχέση με το οποίο η διάνοια μας αρνείται πια να εξυπηρετήσει.
Βρισκόμαστε τώρα σ’ έναν κόσμο εν σχέση με τον οποίο τις πληροφορίες μας είναι ανάγκη να τις πάρουμε αποκλειστικά από το τι ο Θεός μας έχει αποκαλύψει γι’ αυτόν.
Είναι βέβαια πάντα ανοιχτός μπροστά μας ο δρόμος να απορρίψουμε αν θέλουμε ολοκληρωτικά την αποκάλυψη του Θεού για τον κόσμο εκείνο. Αναμετρώντας τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξεως μας για τη ζωή μας και διαρρηγνύοντας κάθε μας σχέση με τον άλλο εκείνο κόσμο μπορούμε να πούμε ότι ψέματα μας είπε για τον κόσμο εκείνον ο Θεός. Ή προχωρώντας ακόμα πιο πέρα να πούμε ότι ψέμα είναι ο ίδιος ο Θεός και έτσι να απορρίψουμε σαν ένα μεγάλο ψέμα ολοκληρωτικά την αποκάλυψη του Θεού. Εκείνο που δεν μπορούμε να κάνουμε εκείνο που από τους στοιχειώδες νόμους της λογικής δεν μας είναι επιτετραμμένο είναι να απορρίψουμε με εκλεκτικό μέτρο την αποκάλυψη του Θεού κρατώντας εκείνα τα στοιχεία της αποκαλύψεως αυτής που έχουν την επιδοκιμασία των αισθημάτων και του λογικού μας και απορρίπτοντας τα άλλα.
Αν λοιπόν δεν είμαστε διατεθειμένοι να διαρρήξουμε κάθε σχέση με την αποκάλυψη του Θεού είμαστε υποχρεωμένοι ύστερα από μια αντικειμενική και αβίαστη μελέτη του Λόγου Του να παραδεχθούμε ότι η κρίσις είναι αναμφισβήτητο και αναπόσπαστο τμήμα της θείας αυτής αποκαλύψεως. « Άπαξ απόκειται εις τους ανθρώπους να αποθάνωσι – διακηρύττει ο συγγραφεύς της προς (Εβραίους Επιστολής 9:27 ) – μετά δε τούτο κρίσις». Επάνω στου Αρείου Πάγου διαβεβαίωσε ο Απ. Παύλος τους ακροατές του ότι «προσδιώρισεν ο Θεός ημέραν εν τη οποία μέλλει να κρίνει την οικουμένην εν δικαιοσύνη δι’ ανδρός τον οποίον διώρισε» (Πράξεις 17:31). Και προς τον
Αμετανόητο αμαρτωλό ο ίδιος ο Απ. Παύλος γράφει στην προς (Ρωμαίους Επιστολή του 2:5): «Διά την σκληρότητα σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις εις σεαυτόν οργήν εν τη ημέρα της οργής».======================================
Υπάρχουν βέβαια πολλοί που λέγουν: «Αυτά είναι του Παύλου! Αυτά είναι των Αποστόλων οι οποίοι το απλό Ευαγγέλιο του Χριστού που ήταν γεμάτο από αγάπη το μετέβαλαν σε ένα σκαιό πολυσύνθετο θεολογικό σύστημα». Γενικά για το περιεχόμενο του Ευαγγελίου ποτέ δεν θα μπορούσαμε να δεχθούμε την κατηγορία αυτή εναντίον των Αποστόλων. Ειδικά όμως όσον αφορά τη διδασκαλία περί μέλλουσας κρίσεως και αιωνίου κολάσεως είναι ανάγκη ύστερα από προσεκτική μελέτη των διαφόρων βιβλίων της Καινής Διαθήκης να ομολογήσουμε ότι με γλώσσα πολύ κατηγορηματική και με εικόνες πολύ χτυπητές από εκείνες που χρησιμοποίησαν οι Απόστολοι Του ο Χριστός ο ίδιος τις διεκήρυξε τις θλιβερές αλλά αναμφισβήτητες αυτές αλήθειες. Ήταν από τα χείλη της αιωνίου αγάπης που βγήκαν οι τρομερές λέξεις: «το σκότος το εξώτερον» «το πυρ το άσβεστον» «όπου σκώληξ αυτών δεν τελευτά και το πυρ δεν σβήνεται». Ήταν ο Χριστός που ρώτησε μια μέρα τους Φαρισαίους – και μπορούμε να φανταστούμε με πόσο μεγάλη λύπη στην καρδιά Του το ρώτησε: « Πως θα φύγετε από την καταδίκην της
γεένης;» (Ματθαίος 23:33).============================
Φρικτή εικόνα αυτή που χρησιμοποίησε ο Χριστός! Την δανείστηκε από την κοιλάδα Ενόμ ή την «κοιλάδα της γεένης» όπως ελληνοποιήθηκε που βρισκόταν έξω ακριβώς από τα τείχη της Ιερουσαλήμ και στην οποία άσβεστες ακοίμητες φωτιές νύχτα μέρα έκαιγαν για να δέχονται και να κατακάψουν τα απορρίμματα της αγίας πόλεως. Ένα αραιό γκρίζο σύννεφο καπνού που ανέβαινε προς τα νότια της πόλεως ήταν ίσως ορατό στους ακροατάς του Ιησού καθώς άκουγαν την ομιλία Του. ίσως ήταν εκείνο το σύννεφο που τους έδειξε με το δάχτυλο ο Κύριος για να προβάλει μπρος στα μάτια τους ένα άλλο σύννεφο να τους υπαινιχθεί μια άλλη κοιλάδα και να τους υπομνήσει μια άλλη άσβεστη ακοίμητη πνευματική φωτιά. Από τα χείλη του Παύλου ή οιουδήποτε αποστόλου ποτέ δεν βγήκαν λόγια τόσο σκληρά αλλά και τόσο σαφή εν σχέση με την τελευταία εκείνη κρίσι όσο ήσαν τα λόγια με τα οποία πιστοποίησε την πραγματικότητα της
Αυτός ο Χριστός. Αν λοιπόν δεν θέλουμε ως θρησκεία μας να έχουμε κάποιο δικό μας κατασκεύασμα αλλά επιθυμούμε το περιεχόμενο των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων να το αντλούμε από το Λόγο του θεού είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχθούμε ότι ο μεγάλος εκείνος λευκός θρόνος στημένος εκεί επάνω μεταξύ χρόνου και αιωνιότητας είναι μια θλιβερή και ανεπιθύμητη αλλά αναμφισβήτητη πραγματικότης. Και τώρα παίρνοντας το υλικό μας από τον Λόγο του Θεού ας προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση σε τέσσερα ερωτήματα.
Πρώτα: ποιοι θα είναι οι υπόδικοι μπροστά στο μεγάλο λευκό θρόνο;
Δεύτερο: ποιος θα είναι ο δικαστής στη δίκη εκείνη;
Τρίτο: ποια θα είναι τα κριτήρια που θα χρησιμοποιηθούν για την έκδοση της αποφάσεως;
Και τέταρτο: ποια θα είναι η έκβασης της δίκης εκείνης και ποια τα αποτελέσματα της; Για κανένα από τα σημεία αυτά ο Λόγος του Θεού δεν μας αφήνει καμιά αμφιβολία.
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 11ΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
Και πρώτα: οι υπόδικοι. Είναι αυτοί που βγήκαν από τους τάφους. «Και είδον τους νεκρούς μικρούς και μεγάλους ισταμένους ενώπιον του Θεού». οι τάφοι όμως απίστους μόνο περιείχαν. Των πιστών οι τάφοι είναι χίλια χρόνια τώρα που απέδωσαν το πολύτιμο περιεχόμενο τους. κανένας πιστός δεν έμεινε στον τάφο. Όλοι όσοι ήσαν του Χριστού όλοι όσοι εν όσω ζούσαν εδώ κάτω είχαν συνδέσει τη ζωή τους με δεσμούς αγάπης με το Χριστό και είχαν δεχθεί τη σωτηρία Του όλοι αυτοί αναστήθηκαν με την αρπαγή της Εκκλησίας και έζησαν ήδη την πρώτη σύντομη χιλιετή στιγμή μιας ευτυχισμένης αιωνιότητας με το Χριστό. Αυτοί λοιπόν σύμφωνα με τα στοιχεία που μας δίνει ο Ιωάννης στο όραμα του υπόδικοι μπροστά στο λευκό θρόνο δεν μπορεί να είναι.
Και το πόρισμα μας αυτό βρίσκεται σε τελεία αρμονία με τη σταθερή γραμμή διδασκαλίας της υπολοίπου Καινής Διαθήκης και με τις επανειλημμένες σαφείς διαβεβαιώσεις αυτού του Ιησού Χριστού. Μια από τις κατηγορηματικότερες διακηρύξεις που έκαμε ποτέ ο Ιησούς Χριστός ήταν: «Ο ακούων τον λόγον Μου και πιστεύων εις τον πέμψαντά Με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν δεν έρχεται αλλά έχει ήδη μεταβή εκ του θανάτου εις την ζωήν»
(Ιωάννης 5: 24). Υπόδικοι λοιπόν μπροστά στο λευκό θρόνο οι χριστιανοί δεν μπορούν να σταθούν. Αυτούς τους είδαμε να
στέκωνται μπροστά στο βήμα του Κυρίου και να προσφέρουν εκεί όλα τα μετά την αναγέννηση έργα τους για να υποστούν τον έλεγχο του Κυρίου από το πόρισμα του οποίου θα εξαρτηθεί η ειδική θέσης που θα διεκδικήσουν και θα καταλάβουν στη ζωή του ουρανού. Όλοι όμως – ανεξαιρέτως όλοι – μέσα στον ουρανό. Κανείς απ’ αυτούς δεν θα σταθεί τη μεγάλη εκείνη μέρα υπόδικος για να αποφασισθεί αν θα του δοθεί η αιώνιος ζωή του ουρανού. Αυτό αποφασίστηκε εδώ κάτω όταν οι άνθρωποι αυτοί με μετάνοια στην καρδιά και με πίστη οσοδήποτε ασθενή εδέχθηκαν ως Σωτήρα και Κύριο τους το Χριστό.
Το δεύτερο ερώτημα που θέσαμε είναι: Την έδρα του δικαστού στη δίκη εκείνη ποιος θα την καταλάβη; Μας το λέγει αυτό ο Ιωάννης στο όραμά του: «Και είδον τους νεκρούς ισταμένους ενώπιον του Θεού». αλλά θα πρέπει να γίνει αυτή η παρατήρησης: όταν ο Ιωάννης λέγει ενώπιον του Θεού εννοεί ειδικότερα το δεύτερο πρόσωπο της Θεότητος εννοεί τον Ιησού Χριστό. Αυτός ο Κύριος μας το προ-είπε αυτό. Είπε: «Επειδή ουδέ κρίνει ο Πατήρ ουδένα αλλ’ εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν»(Ιωάννης 5:22). Και άλλα λόγια του Κυρίου μας που είπε σ’ άλλες περιστάσεις επιβεβαιώνουν το γεγονός αυτό. Στο θρόνο λοιπόν της κρίσεως ο Χριστός. Και υπάρχει κάτι εν σχέση με το ακολουθούν τώρα τρίτο ερώτημα που προσδίδει μια ιδιαίτερη αρμοδιότητα στο προσώπου του Δικαστού. Αρμόζον είναι: ο Σωτήρ αυτός να είναι και ο Κριτής.
Το τρίτο ερώτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι:
Ποιο θα είναι το κριτήριο βάση του οποίου ο καθήμενος επί του λευκού θρόνου θα εκδώσει την απόφασή Του; σημείο πολύ σπουδαίο και πολύ λεπτό. Είναι προφανές από το όραμα του Ιωάννου ότι το κριτήριο αυτό θα πρέπει να έχει πολύ στενή σχέση με ορισμένα βιβλία που θα ανοιχθούν μπροστά στο μεγάλο λευκό θρόνο και το πόρισμα της δίκης εκείνης ουσιωδώς θα επηρεασθεί από το περιεχόμενο των βιβλίων αυτών. Ποια λοιπόν είναι τα βιβλία αυτά και ποιο είναι το περιεχόμενό τους; «Και εκρίθησαν – λέγει ο Ιωάννης – εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών»…
Αν αυτή μόνο η δήλωσης υπήρχε θα ήταν υποχρεωμένος κανείς να συναγάγει ως συμπέρασμα ότι τα έργα του καθενός θα είναι το κριτήριο. Όσοι καλά ενάρετα θεάρεστα έργα έκαναν εδώ κάτω –
Και υπάρχει μνεία των (αναφορά) των έργων αυτών στα βιβλία που θα ανοιχθούν εκεί επάνω – θα κριθούν άξιοι της αιωνίου ζωής. Οι άλλοι όσοι τέτοια καλά έργα δεν θα έχουν να επιδείξουν αλλά αντιθέτως θα βαρύνονται τυχόν με έργα κακά αυτοί θα αποκλειστούν από την αιώνια ζωή. Αν μόνο αυτή η δήλωσης υπήρχε θα ήμασταν υποχρεωμένοι σ’ αυτό το συμπέρασμα να καταλήξουμε.
Αλλά και έτσι αν είχαν τα πράγματα πάλι θα αισθανόταν κανείς την ανάγκη να ρωτήσει: «Οι άλλοι που είναι; Γιατί μόνο αυτοί δικάζονται; Οι άλλοι πως απηλλάγησαν της δίκης»; Διότι αν από τις εγγραφές καλών και κακών πράξεων στις οικείες μερίδες των βιβλίων θα εξαρτηθεί το πόρισμα της δίκης εκείνης τότε πολύ περισσότεροι θα έπρεπε να είχαν εμφανισθεί ως υπόδικοι μπροστά στο λευκό θρόνο από τους εμφανιζομένους στο όραμα του Ιωάννου. Αν μπορούσαμε να ρίξουμε μια ματιά στα βιβλία και να βλέπαμε στις στήλες εκείνων που απουσιάζουν είμαι βέβαιος ότι απ’ αυτούς το μητρώο θα αποδεικνυόταν πολύ περισσότερο βεβαρημένο με πράξεις κακές από το μητρώο μερικών από τους υπόδικους. Αν συνεπώς επ’ αυτής της βάσεως γίνεται η δίκη δεν μπορούμε να μη ρωτήσουμε: «Οι άλλοι που είναι; Γιατί αυτοί εδώ να είναι υπόδικοι»; Ιδίως αν θυμηθούμε τη διακήρυξη της Αγίας Γραφής ότι: «Οστις φυλάξει όλον τον νόμον και πταίση εις εν έγινε ένοχος πάντων»(Ιάκωβος 2:10) και λάβουμε συνεπώς υπ’ όψιν μας ότι και μιας κακής πράξεως η εγγραφή θα ήταν αρκετή για να φέρει τον ού (αυτόν για το οποίον πρόκειται) πρόκειται μεταξύ των υποδίκων με ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία ρωτούμε: «Οι άλλοι που είναι; Για τις πολλές ποικίλες εγγραφές στο παθητικό της μερίδας τους γιατί δεν ήρθαν κι’ εκείνοι να δικαστούν; Και απάντηση ικανοποιητική σ’ αυτό μας το ερώτημα απάντηση που να ικανοποιεί το στοιχειώδες αίσθημα της δικαιοσύνης δεν μπορούμε να βρούμε.
Και ξαφνικά θυμούμαστε κάτι. Θυμούμαστε ότι στο όραμα του Ιωάννου ένα από τα βιβλία ξεχώριζε από τα άλλα. Είναι το «βιβλίον της ζωής». Και ακόμα θυμούμαστε ότι στο ίδιο όραμα το βιβλίο αυτό ονομάζεται το «βιβλίον της ζωής του Αρνίου». Αυτό αποτελεί μια νύξη πολύ σαφή. Το Αρνίον είναι το «Αρνίον το εσφαγμένον από καταβολής κόσμου»(Αποκάλυψης 13:8)
Κι έτσι το βιβλίο της ζωής βρίσκεται να είναι πολύ στενά συνδεδεμένο με το σταυρό. Είναι το βιβλίο της ζωής του Αρνίου διότι ο θάνατος του Χριστού κατέστησε δυνατό το άνοιγμα του βιβλίου της ζωής. «Και όστις δεν ευρέθη γεγραμμένος εν τω βιβλίο της ζωής ερρίφθη εις την
λίμνην του πυρός» (αποκάλυψης 20:15).
Βλέπουμε λοιπόν ότι το τελικό και ουσιαστικό κριτήριο που θα χρησιμοποιηθεί σ’ εκείνη τη δίκη θα είναι ο σταυρός του Χριστού και η σχέσης του ανθρώπου με το σταυρό. Θα αναγνωσθεί και των άλλων βιβλίων το περιεχόμενο όχι όμως για να κριθεί αν οι φορείς των εκεί εγγεγραμμένων πράξεων θα καταλάβουν μια θέση στον ουρανό αλλά για δυό άλλους λόγους.
Πρώτα: για να διαπιστωθεί κατά τον επίσημο αυτό τρόπο ότι «Πάντες – ανεξαιρέτως πάντες – ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού».(Ρωμαίους 3:23). Και ότι αν από το
περιεχόμενο εκείνων των βιβλίων εξαρτάτο η κρίσις κανείς δεν θα έβρισκε το δρόμο προς το Θεό ανοιχτό. Και κατόπιν για να γίνει η διαβάθμισης στη ζωή εκείνη του θανάτου. Όπως στη χώρα της χαράς διαβάθμισης θα υπάρξει που θα εξαρτηθεί από τα μετά την αναγέννηση έργα του πιστού έτσι διαβάθμισης οπωσδήποτε θα πρέπει να υπάρξει και στη χώρα του σκότους που κι αυτή θα εξαρτηθεί από το χαρακτήρα και τη βαρύτητα των έργων που θα βρεθούν εγγεγραμμένα στα βιβλία.
Έτσι το κριτήριο θα είναι ο σταυρός. Γι’ αυτό και πάνω στο θρόνο θα κάθεται εκείνος που σταυρώθηκε. Κριτής θα είναι ο Σωτήρ. Δεν μπορεί ο λευκός θρόνος να στηθεί εκεί που έπεσε η σκιά του σταυρού. Υπόδικοι λοιπόν μπροστά στο λευκό θρόνο θα σταθούν όχι οι αμαρτωλοί – όλοι οι αμαρτωλοί είναι! – όχι περισσότερο ή λιγότερο κακοί αλλά μόνο όσοι απέρριψαν την αγάπη και τη θυσία του σταυρού.
Και το τέλος τους; η καταδίκη τους; πόσο τρομερά τα λόγια με τα οποία την περιγράφει το όραμα του Ιωάννη! «Από προσώπου Αυτού έφυγαν η γη και ο ουρανός και δεν ευρέθη τόπος δι’ αυτά» (Αποκάλυψης 20:11). Αυτή θα είναι η μόνη τιμωρία αλλά τιμωρία βαρειά. Όλα τα άλλα φωτιές και σκώληξ και το σκότος – σύμβολα είναι εικόνες είναι απλώς.
Και η τιμωρία θα είναι ότι δεν θα βρεθεί τόπος γι’ αυτούς στην παρουσία του Θεού. Και θα φύγουν οι άνθρωποι
αυτοί «από προσώπου Αυτού». Και θα πάνε – που; Θα ξεκινήσουν για ένα ταξίδι μέσα στο σκοτάδι χωρίς τέλος. Θα προχωρεί το καράβι –ατελείωτη η θάλασσα κάτω μαύρος ο ουρανός επάνω πουθενά η υπόσχεσης ενός λιμανιού πουθενά ένα φως να τρεμοσβήνει μια υπόσχεσης μια ελπίδα.
Οι εξόριστοι του Θεού! αυτοί που περιφρόνησαν το σπίτι του Πατέρα. Αυτοί που απέρριψαν την αγάπη του Χριστού. Αυτοί που δεν δέχθηκαν να γραφτεί το όνομά τους στο βιβλίο της ζωής. Οι κατάδικοι του μεγάλου λευκού θρόνου. Ο Θεός να μας φυλάξει όλους από μια τέτοια τύχη!
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΩΔΕΚΑΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΩΔΕΚΑΤΟ =============================
ΝΕΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ=================================
Δεν ήταν μόνο ο Ιωάννης που είδε στο όραμα του το τελευταίο αυτό στάδιο τον ακραίο σταθμό στα σχέδια του Θεού για τον λυτρωμένο άνθρωπο. Και σ’ άλλα βιβλία της Αγίας Γραφής το βλέπουμε να διαγράφεται πολύ καθαρά το τελευταίο στάδιο. Ο προφήτης Ησαϊας επανειλημμένος αναφέρεται στην τελευταία εκείνη πράξη του δράματος του ανθρώπου λέγει
(Ησαϊας 65:17): «Επειδή ιδού νέους ουρανούς κτίζω και νέαν γην και δεν θα είναι μνήμη των προτέρων ουδέ θα έλθουν εις τον νουν». Και σ’ άλλο μέρος στο τέλος πια του βιβλίου του
(Ησαϊας 66:22) λέγει: «Διότι ως οι νέοι ουρανοί και η νέα γη τα οποία Εγώ θα κάμω θα διαμένουν ενώπιον Μου λέγει Κύριος ούτω θα διαμένει το σπέρμα σας και το όνομά σας».
Και ο απόστολος Πέτρος στην Β΄ Επιστολή του 3:12-13 στην ίδια τελευταία πράξη του δράματος αναφέρεται: «Προσμένοντες και σπεύδοντες εις την παρουσίαν της ημέρας του Θεού καθ’ ήν οι ουρανοί πυρούμενοι θα διαλυθούν και τα στοιχεία πυρακτούμενα θα χωνευτούν. Κατά δε την υπόσχεση αυτού νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομε εν οις δικαιοσύνη κατοικεί».
Αυτά μας έχουν προετοιμάσει για την τελευταία όμορφη σκηνή του δράματος που εν σχέση με την έλευση του Κυρίου δόθηκε
Στον Ιωάννη όταν ήταν εξόριστος στην Πάτμο. Λέγει: «Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον…
Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου: Ιδού κάμνω νέα τα πάντα» (Αποκάλυψης 21:1-5). Και έτσι ερχόμαστε τώρα αντιμέτωποι με το τελευταίο εκείνο κεφάλαιο στην ιστορία του ανθρώπου που κατά κάποιο θα είναι και το πρώτο. Φθάνουμε στο τέλος της ιστορίας του που θα είναι η αρχή. στο τέρμα που θα είναι ένα καινούργιο όμορφο ξεκίνημα.
Μια πράξης καταστροφής και μια πράξης δημιουργίας θα εγκαινιάσουν την καινούργια αυτή φάση της ζωής του λυτρωμένου ανθρώπου. Ένα τρομερό πυροτέχνημα θα φωτίσει για μια στιγμή το σύμπαν. Ούτε το γιατί του πυροτεχνήματος αυτού μπορούμε με θετικότητα να μαντεύσουμε ούτε την έκταση που θα καταλάβουν τα αποτελέσματα του μπορούμε να καθορίσουμε.
Ένα είναι βέβαιο: μια τρομερή εις έκταση καταστροφή θα σημάνει το τέλος αυτής της μορφής ζωής και από τη στάχτη μέσα στην οποία θα εξαφανιστούν και τα τελευταία σημάδια της διαβάσεως της αμαρτίας καινούργια γη και καινούργιος ουρανός
θα δημιουργήσει ο Θεός.
Και θ’ αρχίσει έτσι η ζωή η ατέλειωτη αλλά και πάντα νέα η ζωή η όμορφη του ουρανού. Αν σ’ άλλα κεφάλαια της μελέτης μας βρήκαμε τα φραστικά μας μέσα πολύ φτωχά και ανεπαρκή για να περιγράψουν τα διάφορα στάδια από τα οποία θα περάσει η νέα αυτή δημιουργική δράσης του Θεού που αφετηρία της απλώς είναι η Δευτέρα έλευσης του Κυρίου μπροστά στο ολοκληρωμένο τώρα έργο της δράσεως αυτής πολύ πιο έντονα αισθανόμαστε την ανεπάρκεια των μέσων με τα οποία ζήτησε ο Λόγος του Θεού να μας δώσει μηνύματα από την όμορφη εκείνη ζωή. Εδώ πλέον βρισκόμαστε στη χώρα των πραγμάτων που «οφθαλμός δεν είδε και ωτίον δεν ήκουσε και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν τα οποία ο Κύριος ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν» ( Α¨ Κορινθίους 2:9). Ανεπαρκή τα σύμβολα που χρησιμοποίησε ο Λόγος του Θεού για να μας δώσει μερικές σκόρπιες εικόνες από τη ζωή του ουρανού. Και ανίκανος ακόμα και ο νους μας να συλλάβει το ακριβές περιεχόμενο των συμβόλων αυτών.
Εκείνο πάντως που μας κάνει τα σύμβολα αυτά και τις εικόνες ιδιαιτέρως προσφιλή είναι ότι μας δόθηκαν αυτά εν όσω βρισκόμαστε ακόμα στην παρούσα μορφή ζωής και συνδέουν έτσι τη χώρα των δακρύων με τη χώρα της χαράς. Το όραμα του νέου ουρανού και της νέας γης το είδε ο Ιωάννης καθώς τα κυματάκια του Αιγαίου έσπαζαν πάνω στα βράχια της νησιώτικης φυλακής του. Και αν μας είναι τώρα προσφιλή τα σύμβολα αυτά γιατί μας υποβοηθούν την προσδοκία τότε θα μας είναι ίσως ακόμα πιο προσφιλή γιατί θα μας υποβοηθούν την ανάμνηση και θα μας θυμίζουν εκεί στη χώρα του θεού πως για πρώτη φορά εδώ στη χώρα της αμαρτίας μας δόθηκαν ωχρές περιγραφές του ουρανού. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να κάνουμε όσο μπορούμε καλλίτερη χρήση των συμβόλων με τα οποία είναι γεμάτα τα τελευταία δύο κεφάλαια της Αποκαλύψεως για να σχηματίσουμε κάποια εικόνα της ζωής του ουρανού.
Από πού όμως να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει; Ίσως ο καλλίτερος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το υλικό μας είναι να παρατηρήσουμε μερικά από τα πράγματα που κατά τη ρητή δήλωση του Ιωάννου θα μας μιλήσει πιο εύγλωττα από κάθε τι άλλο για τα πράγματα που θα αποτελέσουν την ουσία της ζωής του ουρανού.
Πολλά είναι τα πράγματα που μας πληροφορεί ο Ιωάννης ότι θα απουσιάζουν από τον ουρανό. Και ο ουρανός θα είναι ουρανός διότι δεν θα είναι εκεί τα πράγματα αυτά. Από όλα αυτά τα πράγματα δύο ίσως είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά.
Το ένα : η Θάλασσα το άλλο : η νύχτα. Και τα δύο που γέμισαν την παρουσία τους τη ζωή τους εδώ κάτω δεν θα έχουν θέση στη ζωή του ουρανού. Λέγει ο Ιωάννης (αποκ.21:1): «Διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον». Και παρακάτω στο ίδιο όραμα (αποκ.22:5): «Και νυξ δεν θα είναι εκεί και δεν θα έχουν χρείαν λύχνου και φωτός ηλίου διότι Κύριος ο Θεός φωτίζει αυτούς». Θα απουσιάζει λοιπόν από τον ουρανό η θάλασσα θα απουσιάζει και η νύχτα. Σύμβολα βέβαια και τα δύο. Ας προσπαθήσουμε να βρούμε τι κρύβεται πίσω από την απουσία των δύο στοιχείων από τον ουρανό.
Και πρώτα η θάλασσα. Δεν είναι ανάγκη ίσως και να το πούμε καν ότι ο Ιωάννης όπως και οι προ αυτού προφήτες της ΠΔ τις εικόνες και τα σύμβολα τα δανείζεται από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει. Ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος ενός Εβραίου. Και στον κόσμο ενός Εβραίου η θάλασσα είναι στοιχείο εχθρικό. Αν ξεφυλλίσουμε τους προφήτες της ΠΔ δεν θα αργήσουμε να το ανακαλύψουμε. Αν ήταν Έλληνας ο Ιωάννης άλλα σύμβολα άλλες εικόνες θα διάλεγε ο Θεός για να του μεταδώσει κομμάτια της αιωνίου αλήθειας Του. τα σύμβολα θα άλλαζαν η αλήθεια θα έμενε η αυτή. Αν ήταν Έλληνας ο Ιωάννης θα την αγαπούσε την θάλασσα. Δεν ήταν Έλληνας ο Ιωάννης. Ήταν Εβραίος. Και γι’ αυτόν η Θάλασσα ήταν ένα στοιχείο εχθρικό. Και είναι πολύ χαρακτηριστικά τα πράγματα που συμβολίζει ως απουσιάζοντα από τον ουρανό.
Το πρώτο πράγμα που υποδηλοί η απουσία της θάλασσας από το όραμα του Ιωάννου είναι ότι από τον ουρανό θα λείπει το μυστήριο. Θα λείπει το άγνωστο το σκοτεινό ερωτηματικό που τόσο πολύ μας τυράννησε εδώ κάτω. Η θάλασσα με τους σκοτεινούς βυθούς της ήταν για τον Εβραίο το σύμβουλο του μυστηρίου. Λέγει ο Ψαλμωδός στον 77ο ψαλμό: «Δια της θαλάσσης είναι η οδός Σου Θεέ και αι τρίβοι Σου εν ύδασι πολλοίς αλλά τα ίχνη Σου δεν
γνωρίζονται». Είναι πράγματι η θάλασσα το σύμβολο του μυστηρίου. Κάθε κύμα της καθώς ξεδιπλώνεται πάνω στην ακτή είναι σαν να θέλει να μας αποκαλύψει τα μυστικά της. Αλλά αποτραβιέται το κύμα και παίρνει τα μυστικά μαζί του.
Πόσο αλήθεια είναι αυτό εν σχέση με τη ζωή! Η ζωή είναι μεγάλο ερωτηματικό. Είναι αλήθεια ότι για το Χριστιανό πάνω στο μεγάλο αυτό ερωτηματικό πέφτει το φως της θείας αποκαλύψεως το φως του Χριστού. Αλλά κι’ αυτό το φως εφ’ όσον ο Χριστιανός ζει στον κόσμο αυτό των περιορισμών της ύλης και της αμαρτίας δίνεται με μέτρο περιορισμένο.» Τώρα – λέγει ο Απ. Παύλος
(Α΄ Κορινθίους 13:12) – βλέπομε δια κατόπτρου αινιγματωδώς». Νομίζει κανείς πως ακούει στις λέξεις αυτές τον αναστεναγμό του πνεύματος του Παύλου που ποθεί πιο άπλετο φως καθώς είναι σκυμμένος πάνω στο κομμάτι εκείνο του στιλβωμένου χαλκού που αποτελούσε της εποχής του το κάτοπτρο (καθρέφτη).
Θα φθάσει όμως η μέρα που θα πετάξουμε το κομμάτι αυτό του στιλβωμένου χαλκού ως περιττό πλέον όταν θα βρεθούμε στην άμεση παρουσία του Θεού. τότε η θάλασσα με τα μυστήριά της και τα ερωτηματικά της θ’ αποτραβηχθή για πάντα από τη ζωή του χριστιανού και θα βρεθεί ο χριστιανός σ’ ένα νέο ουρανό και σε μια νέα γη σε μια νέα μορφή ζωής απαλλαγμένη από το σκοτάδι από αινίγματα από ερωτηματικά. Εκεί για πρώτη φορά θα ατενίσει τον κόσμο του Θεού με τα μάτια του Θεού και θα βρει την απάντηση σε ερωτήματα που τόσο τον βασάνισαν εδώ κάτω και θα βρει λύση για όλα τα σκοτεινά αινίγματα της ζωής.
Το δεύτερο πράγμα που η απουσία της θάλασσας από το όραμα του Ιωάννου μα φανερώνει για τη ζωή του ουρανού είναι ότι στον ουρανό δεν θα υπάρχει πια επανάστασης του ανθρώπινου θελήματος εναντίον του θελήματος του Θεού. πολλές φορές χρησιμοποιείται στην ΠΔ η θάλασσα και τα αφρισμένα της κύματα ως σύμβολο των λαών που επαναστάτησαν εναντίον του Θεού. Ομιλεί κάπου ο ψαλμωδός για το Θεό και λέγει ότι ο Θεός είναι «ο κατασιγάζων τον ήχον της θάλασσας τον ήχον των κυμάτων αυτής και τον θόρυβον των λαών»(Ψαλμός 65:7).
Η άστατη θάλασσα της ανθρώπινης κοινωνίας της ανθρώπινης
σκέψεως των ανθρωπίνων επιδιώξεων που τη σηκώνει ο άνεμος της αμαρτίας και του εγωϊσμού εναντίον του θελήματος του Θεού! Πόσες τρικυμίες δεν γνώρισε η Θάλασσα αυτή πόσα ναυάγια! Και μήπως κι η μικρότερη εκείνη θάλασσα της καρδιάς του χριστιανού δεν έχει πείρα της τρικυμίας της ανταρσίας εναντίον του θελήματος του Θεού; δεν έχουμε όλοι μας γνωρίσει στιγμές που ο διάβολος φύσηξε τον άνεμο του θυμού τον άνεμο της αμφιβολίας τον άνεμο του εγωισμού και σήκωσε απρόβλεπτες τρικυμίες και στη δική μας θάλασσα;
Εκεί όμως επάνω θάλασσα δεν υπάρχει. Το τελευταίο κυματάκι της θάλασσας της ανταρσίας της ανθρώπινης καρδιάς εναντίον του θελήματος του Θεού εδώ κάτω θα σπάσει και εκεί αυτή η θάλασσα για πάντα θα αποτραβηχθή από τη ζωή των λυτρωμένων. Εκεί ένα μόνο θέλημα θα υπάρχει και για πρώτη φορά το θέλημά μας θα βρεθεί σε τελεία αρμονία με το θέλημα του Πλάστου μας. Εκεί για πάντα θα σβήσει η βοή των κυμάτων της αμαρτίας.
«»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
Κάτι άλλο ακόμα συμβολίζει η απουσία της θάλασσας από τη ζωή του ουρανού. Η άστατη θάλασσα με την ύπουλη γαλήνη της και τις ξαφνικές τρικυμίες της ήταν για τον Εβραίο προφήτη το σύμβολο της ανησυχίας που πολλές φορές επικρατή στην ανθρώπινη καρδιά. Λέγει κάπου (ο: Ησαϊας 57:20): «Οι δε ασεβείς είναι ως η τεταραγμένη θάλασσα η οποία δεν δύναται να ησυχάσει και τα κύματα αυτής εκρίπτουσι καταπάτημα και πηλόν». Η θάλασσα που κάποιο αόρατο χέρι αναταράσσει τους βυθούς της και θολώνει τα νερά της: η ιδεώδης εικόνα της ανθρώπινης καρδιάς που δεν μπορεί να ησυχάσει δεν μπορεί να βρει ένα απάνεμο αγκυροβόλιο στο οποίο να ηρεμήσουν οι σκέψεις της να αναπαυθούν τα αισθήματα της. Κάτι διαρκώς ζητεί και ποτέ δεν το βρίσκει κάτι διαρκώς επιδιώκει και ποτέ δεν το αποκτά. Εκεί όμως επάνω η θάλασσα θα αποτραβηχθεί και η ανήσυχη αυτή καρδιά επί τέλους θα ηρεμήσει. Και θα γνωρίσουμε εκεί στην πλήρη του έκταση εκείνο που μια μικρή προκαταβολή του γευθήκαμε εδώ κάτω: «την ειρήνη του θεού την υπερέχουσα πάντα νουν»(Φιλιππισίους 4:7).
Και κάτι άλλο συμβολίζει η απουσία της θάλασσας από το όραμα του Ιωάννου. Επάνω στο νησί της εξορίας περιτριγυρισμένος από
παντού από τη θάλασσα δεν θα μπορούσε ο Ιωάννης παρά να αισθανθεί πολύ βαθειά ότι η θάλασσα είναι ένα στοιχείο που χωρίζει.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 12ΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
Πόσες φορές να ανέβηκε ο Ιωάννης στην πιο ψηλή κορφή της Πάτμου κι’ από κει ν’ αντικρίσει την απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας και τη γαλάζια εκείνη γραμμή που τον έζωνε από παντού και τον χώριζε από τους αγαπητούς του! γύρισε τα μάτια του προς τα νοτιοανατολικά και σκέφθηκε ότι κάπου εκεί κάτω ήταν η Ιερουσαλήμ η πόλης η αγία που ήταν γι’ αυτόν τόσο γεμάτη από ιερές αναμνήσεις. Και γύρισε τα μάτια του προς βορειοανατολικά και σκέφθηκε ότι εκεί μακριά ήταν η Έφεσος και ήταν εκεί η Εκκλησία της οποίας αυτός εχρημάτισε ποιμήν και ήταν εκεί άνθρωποι που τους αγαπούσε και τους είχε υπηρετήσει και είχε μοιραστή μαζί τους την εν Χριστώ ζωή. Ίσως εκείνη τη στιγμή η Εκκλησία της Εφέσου να είχε τη λατρεία της ενώ αυτός ήταν στο ξεροβούνι της Πάτμου μονάχος του μακριά από τη συντροφιά των δικών του.
Και ξαφνικά εκεί στον ορίζοντα πάνω από τη γαλάζια γραμμή ανέτειλε το όραμα. Και είδε ο Ιωάννης το νέο ουρανό και τη νέα Γη. Και στο νέο αυτό ουρανό θάλασσα εξορία χωρισμός δεν υπήρχαν αλλά ήταν εκεί «Η πόλης του Θεού του ζώντος η επουράνιος Ιερουσαλήμ και μυριάδες αγγέλων η πανήγυρης και η Εκκλησία των πρωτοτόκων των καταγεγραμμένων εν τοις ουρανοίς» (Εβραίους 12:22-23). Εδώ κάτω περιστάσεις που είναι υπεράνω του θελήματος μας χωρίζουν πολλές φορές απ’ αλλήλων τους χριστιανούς. Και δυστυχώς πολλές φορές όχι μόνο κατά σώμα αλλά και κατά το πνεύμα. Εκεί όμως στον ουρανό η θάλασσα του χωρισμού θα στερέψει. Εκεί όλοι όσοι αγαπούν το Χριστό θα είναι μαζί γιατί θα τους ενώνει η παρουσία του Χριστού.================
Ένας μεγάλος ιεροκήρυξ της παρελθούσης γενεάς που με τα κηρύγματα του και τα βιβλία του οικοδόμησε και έθρεψε πολλές χιλιάδες χριστιανών διηγείται ότι ένα Καλοκαίρι παραθέριζε σε ένα ψαράδικο χωριό κι εκεί γνώρισε μια χαροκαμένη γυναίκα που ο άνδρας της και τα δύο παιδιά της είχαν πνιγεί. Μια μέρα συνομιλούσαν οι δυό τους για τη ζωή του ουρανού και ρώτησε ο ιεροκήρυξ τη γυναίκα ποιο πράγμα στη ζωή του ουρανού όπως τη φανταζόταν προκαλούσε την πιο μεγάλη της ευχαρίστηση. Και δεν παραξενεύτηκε καθόλου όταν εκείνη του απάντησε: «Και θάλασσα δεν θα υπάρχει πλέον». Η θάλασσα που την πότισε τα πιο πικρά ποτήρια της ζωής της η θάλασσα αυτή θα στερέψει και εκεί στην παρουσία του Θεού θα συναντήσουμε τους αγαπητούς μας και δεσμοί που εδώ κάτω συνήψαμε θα ανασυνδεθούν εκεί επάνω σε μια ατμόσφαιρά άφθαστης χαράς.
Και νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί. Υπάρχει ένας ωραίος μύθος κατά τον οποίο ένας από τους λυτρωμένους του Κυρίου που μόλις είχε φθάσει στη χώρα του φωτός πήρε από ένα αρχάγγελο την εντολή να εκτελέσει για τον Κύριο ένα ορισμένο έργο. Με χαρά ο λυτρωμένος του Κυρίου άκουσε για το έργο που ο Κύριος του ανέθεσε και αμέσως είπε: «Τρέχω κύριε. Ο ήλιος βλέπω είναι στο μεσουράνημα του ακόμα. Τρέχω λοιπόν να προφτάσω να τελειώσω το έργο αυτό πριν νυχτώσει πριν κλείσουν οι δώδεκα μαργαριταρένιες πύλες της ουρανίου πόλεως». Τον κοίταξε ο αρχάγγελος και χαμογέλασε.
«Άνθρωπε μου του είπε ξέχασες! Εδώ βρίσκεσαι σε μια χώρα που ποτέ δεν νυχτώνει. Οι πύλες αυτής της πόλεως ποτέ δεν κλείνουν γιατί νύχτα δεν υπάρχει εδώ».
«Και νύξ δεν θα είναι εκεί» (Αποκάλυψης 22:5). Εξαντλήθηκαν πια τα σκοτάδια της νύχτας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο σχεδόν πράγμα που μας λέγει ο Θεός για τον ουρανό αυτό είναι. Μας μίλησε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως για τον ουρανό με την όμορφη γλώσσα του συμβολισμού. Μας μίλησε για τα κρυσταλλένια νερά του ποταμού που θα διαρρέει τη χώρα εκείνη. Μας μίλησε για τους χρυσαφένιους δρόμους και τις μαργαριταρένιες πύλες της. Σύμβολα όλα αυτά εικόνες παρμένες από τον κόσμο μας εδώ κάτω που θα μπορούσαμε να καταλάβουμε. Κι όταν τελείωσε η περιγραφή η χρυσή τελεία που τα έκλεισε όλα αυτά αυτή ήταν: «Και νυξ δεν θα είναι εκεί». Σ’ αυτή λοιπόν τη χώρα θα αποβιβαστούμε στο τελευταίο εκείνο στάδιο των σχεδίων του Κυρίου για τους δικούς Του: στη χώρα που δεν θα έχει νύχτα.
Πολλών δυσάρεστων πραγμάτων σύμβολο είναι η νύχτα.
Είναι πρώτα το σύμβολο του Πόνου και της θλίψεως. Και ποιού ανθρώπου τη ζωή δεν την έχει σκοτεινιάσει αυτή η νύχτα; Το ξανά-αναφέραμε το χωρίο εκείνο από το βιβλίο του: (Ιώβ 5:7): «Ο άνθρωπος γεννάται δια την λύπην και οι νεοσσοί των αετών δια να πετώσιν υψηλά». Όπως ένας νόμος υπάρχει που διδάσκει τους αετιδείς ν’ ανοίγουν τις φτερούγες τους και να πετούν ψηλά έτσι ο νόμος αδυσώπητος υπάρχει που γεμίζει του ανθρώπου τη ζωή μα θλίψι και δάκρυα. Δεν είχε δημιουργηθεί βέβαια του ανθρώπου η ζωή γι’ αυτό το σκοπό. Του ανθρώπου η ζωή δημιουργήθηκε για να είναι δέκτης χαράς. Η νύχτα του πόνου είναι ένας παρείσακτος και στην τελευταία εκείνη πράξη του ανθρώπινου δράματος θα αποσυρθεί πια εντελώς η νύχτα αυτή και θα αποκλεισθεί η δυνατότης του πόνου: «Και θα εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυ από των οφθαλμών αυτών… και πένθος και κραυγή και πόνος δεν θα υπάρχουν πλέον»(Αποκάλυψης 21:4). Τη χαρά την αρμονία την ομορφιά της ζωής εκεί επάνω κανένα συννεφάκι δεν θα τη σακιάσει. Θα ξαναβρεί η καρδιά του ανθρώπου την όμορφη κατάσταση της ατάραχης ευτυχίας για την οποία την είχε δημιουργήσει ο Θεός.
Και μια άλλη κατάσταση συμβολίζει η νύχτα που
υπογραμμίζει ένα από τα χαρακτηριστικά της ζωής του ουρανού.
Είναι η νύχτα του κόπου η νύχτα της εξαντλήσεως. Γέρνει στη δύση του ο ήλιος και αποσύρεται ο άνθρωπος κατάκοπος και στο σώμα και στην ψυχή. Δεν ήταν αυτό το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Θεός τον έκανε τον άνθρωπο για να εργάζεται και η εργασία θα ήταν γι’ αυτόν πηγή ευλογίας και χαράς. Αλλά μεσολάβησε η περιπέτεια της αμαρτίας φύτρωσαν στη ζωή του ανθρώπου τα αγκάθια της κατάρας και προστέθηκε στην εργασία ο κόπος και ο κάματος κι’ έγινε η εργασία βάρος και φορτίο δυσβάστακτο.====================
Δεν θα καταργηθεί στη ζωή του ουρανού η εργασία. Θα ήταν δυστυχείς χωρίς εργασία ο άνθρωπος. Είναι χονδροειδής παραποίησης της πραγματικότητας και είναι αντιγραφική η εικόνα του ουρανού που τον παριστάνει σαν ένα τόπο ιεράς οκνηρίας. Κάθε άλλο! ο ουρανός θα είναι ο τόπος χαρούμενης εργασίας. «Ο Πατήρ Μου – είπε ο Χριστός – εργάζεται εως τώρα και Εγώ εργάζομαι» (Ιωάννης 5:17). Η παραβολή των ταλάντων και η ανάθεσης στον καθένα από τους πιστούς εντολής επί ορισμένων πόλεων δεν μπορεί να αφήσει καμιά αμφιβολία.
Δεν έπαυσε η δημιουργία ούτε θα παύσει ποτέ. Στο έργο αυτό συμπαραστάτες και βοηθούς Του θα έχει ο Κύριος τους λυτρωμένους Του. και ο βαθμός συμμετοχής τους στο έργο αυτό και ιδιαίτερος τομέας του έργου στο οποίο ο καθένας τους θα κληθεί να ασχοληθεί θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας τους χρησιμοποίησε τις ευκαιρίες υπηρεσίας που του έδωσε ο Θεός εδώ κάτω και καλλιέργησε τα τάλαντα με τα οποία τον προίκισε. Από τις παραβολές του Κυρίου μας σαφώς προκύπτει ότι το βραβείο για την πιστή εκτέλεση των καθηκόντων μας εδώ κάτω θα είναι ένας ευρύτερος κύκλος υπεύθυνης υπηρεσίας στη ζωή μας εκεί πάνω.
Με το σώμα το πνευματικό της αναστάσεως με την προσωπικότητα τους ολοκληρωμένη και πάλι και προσαρμοσμένη στις συνθήκες της νέας εκείνης ζωής θα αναλάβουν εργασία οι λυτρωμένοι του Κυρίου. Μικροί δημιουργοί θα γίνουν στο εργαστήριο του σύμπαντος και μέσα από τα χέρια τους θα βγουν δημιουργήματα ομορφιάς αρμονίας και δυνάμεως. Τότε για πρώτη φορά θα γνωρίσει ο άνθρωπος την πραγματική ομορφιά της εργασίας γιατί θα λείψει η κόπωσης και θα λείψει ο μόχθος. Δεν θα περιμένει τότε ο άνθρωπος πότε θα νυχτώσει για να ξεκουραστεί αλλά θα είναι η ζωή του όμορφη χαρούμενη μεγάλη μέρα δημιουργικής εργασίας. Νύχτα κόπου και εξαντλήσεως δεν θα υπάρχει πλέον. Η νύχτα του κόπου από την οποία σήμερα περνούμε απλώς θα μας δώσει εργαλεία με τα οποία θα εργαστούμε πλάι στον Πατέρα μας εκεί πάνω στην ανέσπερη ημέρα του ουρανού.
Και θα σβήσει για πάντα η νύχτα της αμαρτίας. Φυσικά όλες οι νύχτες στη ζωή του ανθρώπου σ’ αυτή τη νύχτα έχουν την πηγή τους. Αν έλειπε η νύχτα της αμαρτίας νύχτα πόνου δακρύων και θλίψεως δεν θα υπήρχε. Αλλά ήλθε η νύχτα της αμαρτίας και σκέπασε με τη μαυρίλα της ολόκληρη την ανθρώπινη ζωή. Και δεν υπάρχει νύχτα μαύρη απ’ αυτή. Είναι η νύχτα της καρδιάς. Είναι η νύχτα της αποξενώσεως του ανθρώπου από το Θεό. είναι η νύχτα που το σκοτάδι της κρύβει από τον άνθρωπο το δρόμο για το σπίτι του Πατέρα και περιπλανάτε ο άνθρωπος έξω στην ερημιά μακριά από του Πατέρα την αγάπη και τη φιλία.
Δεν ξέρω αν σ’ ολόκληρη την Αγία Γραφή υπάρχει έκφρασης πιο θλιβερή από εκείνη με την οποία περιγράφει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του πως ο Ιούδας άφησε το ανώγειο για να πάει να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει στους αρχιερείς και να παραδώσει τον διδάσκαλο. Λέγει ο (Ιωάννης 13:30): «Λαβών δε εκείνος το ψωμίον εξήλθεν ευθύς ήτο δε νυξ». Τον παρακολουθούσε φαίνεται το ανήσυχο μάτι του Ιωάννου καθώς τους άφησε ο Ιούδας το δωμάτιο εκείνο της αγάπης και βγήκε έξω. Είδε ο Ιωάννης την πόρτα ν’ ανοίγει. Είδε ένα μικρό κομμάτι της νύχτας έξω και το μετέφερε το κομμάτι αυτό στην αφήγησή του: «ήτο δε νυξ». Συμβολικά λόγια αυτά που περιγράφουν την τρομερότερη στιγμή στη ζωή του Ιούδα. Ήταν νύχτα έξω ήταν νύχτα και στην καρδιά του. Η πιο μαύρη νύχτα που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Κι’ ένα μικρό κομμάτι εκείνης της νύχτας υπάρχει στην καρδιά που δεν γνώρισε τη λύτρωση δια του Ιησού Χριστού. Κι’ εκείνοι όμως που γνώρισαν τη λύτρωση αυτή μέσα από τη νύχτα της αμαρτίας περνούν και νοιώθουν τα σκοτάδια της.
Οριστικά και για πάντα θα διαλυθεί αυτή η νύχτα εκεί επάνω. Και καρδιές που τις έθλιψε και τις τυράννησε το
σκοτάδι της νύχτας της αμαρτίας θα γνωρίσουν το γλυκό φως μιας
καινούργιας αυγής που ούτε την ανάμνηση πλέον της αμαρτίας δεν θα έχει. Είχε απαλλαγή ο πιστός εκεί κάτω μια για πάντα από την ποινή της αμαρτίας όταν δέχτηκε τη συγχώρηση των αμαρτιών του. Απαλλασσόταν κάθε μέρα με τη χάρι του Ιησού Χριστού από τη δύναμη της αμαρτίας στον αγώνα της ζωής. Και επιτέλους εδώ επάνω απηλλάγη οριστικά κι’ απ’ αυτή την παρουσία της αμαρτίας. Αποτραβήχτηκε για πάντα ζωή του η απαίσια αυτή νύχτα.
«Ιδού κάμνω νέα τα πάντα»(Αποκάλυψης 20:5). Ένα καινούργιο σπίτι για το λυτρωμένο άνθρωπο. Μια καινούργια ασύλληπτης ωραιότητος σφαίρα ζωής. Μια απαλλαγμένη από πόνο από κόπο από δάκρυα μια ζωή ελεύθερη από σκοτεινά ερωτηματικά.μια ζωή βασιλείας πλάι στο θρόνο του Χριστού. Μια ζωή χαρούμενη υπηρεσίας μέσα στο άπειρο της δημιουργίας του Θεού. Μια ζωή που θ’ αγκαλιάσει με το ανέσπερο ιλαρό φως της όλους τους λυτρωμένους του Κυρίου.
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ…
ΤΟΥ Γ .Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ======================
Η ΖΩΣΑ ΕΛΠΙΣ==================================
Ήταν στη βουνοπλαγιά στο όρος των Ελαιών έξω από τη Βηθανία. Μόλις πριν από λίγες στιγμές συνέβη το απροσδόκητο και ανέλπιστο. Μαζί Του είχαν ξεκινήσει κι’ ενώ Εκείνος είχε ακόμα τα χέρια Του ευλογώντας τους υψώθηκε από τη γη κι’ ένα συννεφάκι Τον πήρε και Τον έκρυψε από τα μάτια τους. μπορούμε να φανταστούμε το δέος τη λαχτάρα την αγάπη που ήταν ζωγραφισμένα στα πρόσωπα τους καθώς είχαν καρφωμένα σ’ εκείνο το συννεφάκι. Όλη η ψυχή τους βρισκόταν μέσα στο βλέμμα εκείνο που τους ένωνε με τον Κύριο τους.
Ποιος ξέρει πόσην ώρα ακόμα θα έμεναν στη βουνοπλαγιά με το βλέμμα τους στο κενό του ουρανού αν δεν τους πλησίαζαν δύο άγγελοι για να τους υπενθυμίσουν ότι υπήρχαν και άλλες κατευθύνσεις προς τις οποίες θα έπρεπε να διευθύνουν το βλέμμα τους ακριβώς γιατί αγαπούσαν τον Κύριο τους και λαχταρούσαν τη συντροφιά Του. Κατέβησαν λοιπόν από το Βουνό και έγραψαν με τη δράση τους το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Και το βιβλίο αυτό που άνοιξε με μια ομάδα ανθρώπων σε μια βουνοπλαγιά καθώς το βλέμμα τους είναι καρφωμένο στον ουρανό κλείνει ύστερα από τριάντα χρόνια αφού
Γέμισαν οι σελίδες του από δράση. Από εκείνη τη βουνοπλαγιά ξεκινούσαν όλοι εκείνοι οι δρόμοι που τους έφεραν στα τέσσερα άκρα της οικουμένης με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Από εκείνη τη βουνοπλαγιά ξεκινούσαν οι δρόμοι που τους έφεραν σε συναγωγές και σε δικαστήρια σε πλατείες πόλεων και σε φυλακές για χάρι της αγάπης του Χριστού.
Την ξέχασαν ποτέ τη βουνοπλαγιά; Ποτέ! Όσο ζούσαν ούτε μια μέρα πιστεύω δεν πέρασε που να μη θυμήθηκαν τη βουνοπλαγιά και να μη ένοιωσαν τις καρδιές τους να τις ζεσταίνει η ανάμνησης των τελευταίων εκείνων στιγμών που πέρασαν με τον Κύριό τους. και ακριβώς γιατί θυμόντουσαν τη βουνοπλαγιά με μεγαλύτερη επιμέλεια με θερμότερη αγάπη μια πιο χαρούμενη αυτοθυσία επιδόθηκαν στα καθήκοντά τους. Από μιας απόψεως ποτέ δεν έφυγαν από τη βουνοπλαγιά. Εκεί έμειναν. Εκεί τους κράτησε καρφωμένους η αγάπη τους για το Χριστό. από μιας άλλης
απόψεως ορμητήριο απλώς υπήρξε η βουνοπλαγιά. Ορμητήριο μιας όμορφης θαυμαστής καρποφόρου δράσεως.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την επίδραση που άσκησε η προσδοκία της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού στη ζωή του χριστιανού και της καθόλου Εκκλησίας. Δεν έλειψαν βέβαια και οι σποραδικές εξαιρέσεις. δεν έλειψαν βέβαια και οι σποραδικές εξαιρέσεις. δεν έλειψαν και οι άνθρωποι που το ενδιαφέρον για τις λεπτομέρειες της υποσχέσεως αυτής του Κυρίου πήγασε από μια απλή περιέργεια και πολυπραγμοσύνη. Και δεν δυσκολεύομαι να πω ότι η απασχόλησης του χριστιανού με τα ζητήματα τα αναφερόμενα στη Δευτέρα έλευση του Κυρίου με ένα τέτοιο πνεύμα αποτελεί θετική αμαρτία. Όπως αμαρτία είναι το να ασχολούμαι με το σταυρό του Χριστού χωρίς ν’ ανοίγω την καρδιά μου να νοιώσει τη θυσία και την αγάπη Εκείνου που καρφώθηκε πάνω στο σταυρό το ίδιο αμαρτία είναι το να ασχολούμαι με τη θαυμαστή υπόσχεση της επανόδου του Κυρίου χωρίς να αφήνω τη ζωή μου να υποστεί την επίδραση της προσδοκίας αυτής.
Γενικώς πάντως είναι ο κανών ότι όσο ζωηρότερα υπάρχει στην καρδιά του πιστού η προσδοκία της Δευτέρας ελεύσεως του Χριστού τόσο ευσεβέστερα τόσο συνεπέστερα τόσο πιο καρποφόρα είναι η ζωή του. είναι γεγονός που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ότι οι περίοδοι της πνευματικής αναζωπυρώσεως που στη μακρά της ιστορία γνώρισε η Εκκλησία πάντοτε χαρακτηρίστηκαν από μια αύξηση του ενδιαφέροντος της για τις διάφορες βιβλικές λεπτομέρειες που σχετίζονται με την υπόσχεση της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού.
Ήταν φυσικό αυτό. Πολλά επίθετα και πολλούς χαρακτηρισμούς δίνει στην ελπίδα της δευτέρας ελεύσεως ο Λόγος του Θεού.
Ένα όμως από τα ωραιότερα επίθετα είναι αυτό που της δίνει (ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄ Επιστολή του1:3). Είναι η «ζώσα ελπίς». Ζώσα όχι μόνο γιατί είναι ζωντανή μέσα στην καρδιά του πιστού αλλά ακόμα γιατί στενά πολύ στενά σχετίζεται μ’ αυτή τη ζωή του πιστού. Και αν παρατηρήσουμε κάπως προσεκτικότερα τα πολυάριθμα χωρία της Αγίας Γραφής που ασχολούνται με το θέμα της δευτέρας ελεύσεως θα δούμε ότι όλη τη διδασκαλία περί της δευτέρας ελεύσεως τη συσχετίζουν πολύ στενά με τα προβλήματα και τους πειρασμούς και τις ευκαιρίες μαρτυρίας του Χριστιανού στην καθημερινή ζωή.
Υπάρχει κεφάλαιο της Αγ. Γραφής περισσότερο αποκλειστικά αφιερωμένο στη Δευτέρα έλευση του Κυρίου και της ζωής της αναστάσεως που θα την ακολουθήσει από το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της Α΄ Κορινθίους Επιστολής; Θα έλεγε κανείς ότι το κεφάλαιο αυτό γράφτηκε στη βουνοπλαγιά εκείνη του Όρους των Ελαιών κι’ εκείνος που το έγραψε το μάτι του το είχε καρφωμένο σ’ εκείνο το συννεφάκι που τώρα το βλέπει όχι ν’ απομακρύνεται μα να ξαναγυρνά κι’ όλο του το φως κι’ όλη τη δόξα του να τη ρίχνει το συννεφάκι εκείνο πάνω στο χειρόγραφο του κεφαλαίου αυτού. Πως όμως το βλέπουμε να τερματίζεται το όμορφο κεφάλαιο; «ώστε αδελφοί μου αγαπητοί γίνεσθε στερεοί αμετακίνητοι περισσεύοντες πάντοτε εις το έργον του Κυρίου».
Και ας μη μας διαφεύγει η ειδική έννοια που εν προκειμένω έχει η μικρή εκείνη λέξις «ώστε». Είναι η λέξις που εισάγει το συμπέρασμα και δείχνει το σκοπό για τον οποίο έγινε όλη η παραπάνω αποκάλυψης για τα γεγονότα τα σχετιζόμενα με τη Δευτέρα έλευση του Κυρίου.
Είναι ο κρίκος που συνδέει ως αιτία προς αποτέλεσμα όλα αυτά που προηγήθηκαν μ’ αυτά που ακολουθούν. «Είναι ωραία είναι θαυμαστή λέγει ο Παύλος η ζωή στην οποία θα μας εισαγάγει ο Κύριος με τη Δευτέρα Του έλευση – ώστε: ας γινόμαστε στερεοί αμετακίνητοι περισσεύοντες πάντοτε εις το έργον του Κυρίου».
Είναι ζώσα λοιπόν η ελπίς μας. Δεν είναι δόγμα απλώς η διδασκαλία της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού. Είναι βίωμα. Δεν είναι θεωρία. Είναι δύναμης. Είναι στη διάθεση του χριστιανού για την τόνωση και την αύξηση της πνευματικής του ζωής.
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον και πολύ χρήσιμο αν κάναμε τώρα ένα κατ’ ανάγκην πρόχειρο ξεφύλλισμα της Καινής Διαθήκης με αντικειμενικό σκοπό να βρούμε τις διάφορες απόψεις της πρακτικής χριστιανικής ζωής με τις οποίες συνέδεσε ο Λόγος του Θεού τις διάφορες προρρήσεις και υποσχέσεις εν σχέση με τη Δευτέρα έλευση του Κυρίου μας. Και θα δούμε πως δεν υπάρχει ούτε η παραμικρότερη λεπτομέρεια της ζωής του χριστιανού ή της Εκκλησίας που δεν την αγκαλιάζει με την όμορφη και δυνατή επίδραση της η προσδοκία αυτή.
Ίσως η φυσική αρχή που θα έπρεπε να κάνουμε της σύντομης επισκοπήσεως μας είναι η χαρά. Η χαρά που γεννά μέσα στην καρδιά του πιστού η βεβαιότης ότι θα ξαναγυρίσει μια μέρα ο Χριστός. Προς το τέλος της προς Ρωμαίους επιστολή στο δωδέκατο κεφάλαιο της ανοίγει ο Απ. Παύλος έναν κατάλογο από σύντομες ολιγόλογες προτροπές προς τους αναγνώστες του σύντομες πολύ μεστές: «εις την σπουδήν άοκνοι « «κατά το πνεύμα ζέοντες» «εις την θλίψιν υπομένοντες». Και στην καρδιά της χορείας αυτής των ολιγόλογων προτροπών του βάζει ο Απόστολος της προσδοκίας: «εις την ελπίδα χαίροντες
(Ρωμαίους 12: 11)= Ποια είναι η ελπίδα για ην οποία ομιλεί ο Παύλος; Είναι περιττό να το πούμε. Μια ήταν η ελπίδα. Στης πρώτης εκείνης Εκκλησίας την καρδιά μια ήταν μία ήταν η ελπίδα. Ήταν η προσδοκία της ολοκληρώσεως του έργου της λυτρώσεως με την επάνοδο του Κυρίου. Και θα έλεγε κανείς ότι δύναμη για την εκτέλεση όλων των άλλων προτροπών του πρότεινε ο Παύλος στους Ρωμαίους αναγνώστες του τη χαρά που μπορεί να δώσει στην καρδιά τους αυτή η ελπίδα. Και πραγματικά πως είναι δυνατόν να καταπιαστεί ο χριστιανός με τα διάφορα καθήκοντα του και να φέρει εις πέρα την αποστολή του χωρίς χαρά στην καρδιά του; Και χαρά μεγαλύτερη δεν μπορεί να υπάρξει από τη χαρά που δίνει στην καρδιά του χριστιανού η αναμονή της σάλπιγγας που μια μέρα ξαφνικά θα ηχήσει για να του αναγγείλει ότι έρχεται ο Κύριος του.
Υπάρχουν όμως στη ζωή του χριστιανού που κατά ένα ξεχωριστό τρόπο τη χρειάζεται ο χριστιανός τη χαρά αυτή. Περνά ο χριστιανός μέσα από την κοιλάδα της θλίψεως και ο πόνος δεν φείδεται της ζωής του. Και μια από τις πιο πικρές ώρες του ανθρώπου είναι η ώρα που ο θάνατος χτυπά την πόρτα του σπιτιού του για να πάρει από κοντά του ένα πρόσωπο αγαπητό. Ώρα αυτή πολύ πικρή! Και για το χριστιανό και για το μη χριστιανό ώρα πολύ πικρή! Μ’ αυτή όμως τη βασική διαφορά: στην καρδιά του χριστιανού και στην πιο πικρή στιγμή της πείρας αυτής υπάρχει η παρηγοριά. Και την παρηγοριά την δίνει ακριβώς αυτή η ελπίδα. «Δεν θέλω δε να αγνοείται περί των κεκοιμημένων – γράφει ο Απόστολος Παύλος στους αγαπητούς του στην Εκκλησία της Θεσσαλονίκης.
